Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ… της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης


Η υπογραφή των 251

Με την υπογραφή της ήττας από 251 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και του ΠαΣοΚ, στο όνομα της… ιστορικής ευθύνης, φτιάξαμε ένα σύμφωνο υποταγής που έχει την καθοδηγούμενη, από τους δανειστές, πρότασή μας και μένει πλέον ανοιχτό το μέρος εκείνο που θα συμπληρωθεί από τους νικητές κατ΄επιλογήν στις επόμενες συναντήσεις  των δανειστών.
Σε αυτή τη χρονική στιγμή γράφεται αυτό το δοκίμιο. Οι ζουρνάδες των δανειστών ήδη παίζουν τον ρυθμό στον οποίο οι 251 βουλευτές χορεύουν. Μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε ότι έγιναν λάθη. Μεταξύ των υπευθύνων για τα λάθη που έγιναν, συγκαταλέγει και τον εαυτόν του «ουδείς αλάθητος» είπε.
Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ πανηγυρίζουν. Πανηγυρίζουν γιατί νομίζουν ότι εξιλεώνονται στα μάτια των πολιτών, εφόσον απέδειξαν, με τις παρασκηνικές τους κινήσεις, ό,τι ταυτίζονταν με τους δανειστές και λειτουργούσαν ως δούρειος ίππος στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική βουλή. Αυτή θεωρούν ως ιστορική ευθύνη…

Λιποτάχτησαν…
Από τους υπόλοιπους 291 βουλευτές οι 32 ψήφισαν ΟΧΙ και οι 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Εννέα βουλευτές δεν παρευρέθηκαν, απουσίαζαν, την στιγμή που το έθνος ολόκληρο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό παρακολουθούσε τη διεξαγωγή της συνεδρίας της βουλής. Εννέα αδιαφόρησαν, λιποτάχτησαν από το ύψος των περιστάσεων που καλέστηκαν να υπηρετήσουν. Αυτοί δεν μπορεί νάναι εκπρόσωποι του λαού και ο λαός πρέπει να τους καταδικάσει ΜΟΝΟΝ γιατί λιποτάχτησαν όταν το έθνος υπέγραφε συμφωνία ήττας και χρειαζόταν η ψήφος τους. Σε μια πολιτεία, μας θύμισε ο Γλέζος, όπου δεν υπάρχουν δυνάστες, όλοι είναι ίσοι, έχουν τις ίδιες ευθύνες για την πόλη.
Θα καταλήγαμε λοιπόν ότι είναι αναξιόπιστοι… και δεν θα πρέπει να έχουν αξιώματα μέσα στην πόλη. Ίσως και αυτοί οι ίδιοι να μην χρειάζονται την αξιοπιστία αυτή. Η δικαιολογία μερικών ότι είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις είναι πολύ μικρότερη των περιστάσεων. Καθήκον πρώτο, η πατρίδα.

Από τους υπόλοιπους, 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Στο «τραπέζι» υπήρχε μια συμφωνία. Αυτή η συμφωνία θα πήγαινε στους δανειστές, και οχτώ εκπρόσωποι του λαού απλά ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ… Χμ, βγήκαν μετά οι επεξηγηματικές δηλώσεις, αλλά ας τις στείλουν στους δανειστές. Τι πάει να πει ΠΑΡΩΝ σε μια στιγμή που η κοινωνία υπέγραφε την ήττα της; Πάει να πει αδυναμία να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, δεν είχαν την στεντόρεια στάση να πουν είτε ΝΑΙ, είτε ΟΧΙ. Είναι «παρών» αλλά απόντες από τις δύσκολες αποφάσεις. Δεν είχαν τα κότσια να πουν ΟΧΙ για να μην δυσαρεστήσουν τον πρωθυπουργό και δεν είχαν τα κότσια να πουν ΝΑΙ για να μην δυσαρεστήσουν τους συντρόφους τους που υποστήριζαν και το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, και το ΟΧΙ της υποταγής. Θα υπενθυμίσουμε ότι το ΚΚΕ ψήφισε ΟΧΙ, αλλά δεν είχε να σκεφτεί τη δυσαρέσκεια του πρωθυπουργού. Άρα το «ΠΑΡΩΝ» ήταν για να μην χαλάσουν πολύ οι σχέσεις με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή επέλεξαν ένα μικροσυμφέρον μπροστά στο συμφέρον του λαού, πάντοτε όπως αυτοί το αντιλαμβάνονταν. Ντροπή για την Αριστερά των πολιτών να έχει «θεατές» στις κρίσιμες στιγμές του λαού. Δεν θεωρείται δημόσια θέση η απουσία ή η απλή μουγγή παρουσία, όσα λόγια και να πει, τιμάμε αυτούς που αποφάσισαν να πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ιδιαίτερα όταν το ΟΧΙ ήθελε κότσια, κάτω από αυτές τις κρίσιμες συνθήκες.

Οι ΠΑΡΟΝΤΕΣ και οι ΑΠΟΝΤΕΣ οφείλουν να αποχωρήσουν από την βουλή, ως ένδειξη ευθύνης προς αυτό το οποίο δεν υπηρέτησαν.

Οι χρεωκοπίες
Το δοκίμιο προσπαθεί να εστιαστεί αλλού, στην αξιοπιστία των θεσμικών οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ελληνική αστική τάξη κυριολεκτικά, διοικεί το ελληνικό κράτος από την δημιουργία του, το 1830.
Πολύ γρήγορα θα θυμήσουμε την κυριαρχία των κοτζαμπάσηδων και της εκκλησίας, πούχαν επιπτώσεις στην σκληρή αντιμετώπιση, με την συμπαράσταση των Βαυαρών των αγωνιστών της επανάστασης (Κολοκοτρώνη και Νικηταρά, κ.ά.) αλλά και πολιτικών που δεν μπορούσαν να επιρεάσουν (δολοφονία Καποδίστρια).

«Αν οι ζητιάνοι σαν και με δεν έχυναν το αίμα
οι καπετάνιοι σαν και σε, δεν θα φορούσαν στέμμα»
λέει ο Σπετσιώτης καραβοκύρης Ματρόζος στον Κωνσταντίνο Κανάρη, όταν τον επισκέπτεται στο υπουργείο, ρακένδυτος και χρεωκοπημένος μετά από τη δωρεά της περιουσίας του στο αγώνα της ανεξαρτησίας, μέσα από τα λόγια του ποιητή Γεωργίου Στρατήγη.
Τί αξιοπιστία μπορεί να έχει ένα τέτοιο κράτος προς τους πολίτες. Ήταν οι πολίτες που μπορούσαν να κρίνουν, να διεκδικήσουν, ακόμη και να επιβάλουν τη θέλησή τους, στα πρώτα χόνια της ανεξαρτησίας; Όχι βέβαια, η κυρίαρχη τάξη δεν έδινε σημασία στις επιθυμίες των πολιτών, τους θεωρούσε ένα εμπόρευμα που δικαιολογούσε την ιδιοκτησία που απέκτησαν. Ένα εμπόρευμα που εξασφάλιζε στους ιδιοκτήτες το κουμάντο που έκαναν από πριν αλλά τώρα, χωρίς τον Οθωμανό κατακτητή στο κεφάλι τους. Απελευθερώθηκαν για να κάνουν το δικό τους κουμάντο στους υπηκόους, τους ραγιάδες. Έτσι έπραξαν, διαμορφώνοντας το πελατειακό κράτος σε συνεργασία με τις αστικές τάξεις των μεγάλων δυνάμεων.
1η χρεωκοπία το 1827 από αδυναμία να ξεπληρωθούν τα δάνεια της επανάστασης. Εκείνα που μέχρι να έλθουν στην Ελλάδα εξαφανιζόταν ένα μεγάλο ποσοστό στο δρόμο για μίζες, τόκους και άλλες διευκολύνσεις, και 2η χρεωκοπία 1843 για δάνεια πούχαν συναφθεί το 1833, δηλώνοντας αδυναμία να ξεπληρώσει τα δάνεια πού πήραν δυο χρόνια μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια (1831) .

Αυτή η τάξη που συνεχίζει να κυβερνά με βασιλευόμενη (από γερμανικές βασιλικές οικογένειες) δημοκρατία, παίρνει δάνεια εκμοντερνίζει την καθημερινή ζωή με έργα όπως η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, η αποξήρανση της κωπαΐδας, οι σιδηροδρόμοι και τα στηρίζει οικονομικά, με δάνεια.
Το 1893 ο Τρικούπης αδυνατεί να ανταποκριθεί στις πληρωμές των δανείων, και ένας λόγος γι αυτό είναι η φοροδιαφυγή και το γεγονός ότι τα κρατικά έξοδα υπερέβαιναν τα κρατικά έσοδα. Η σύγκρουση μεταξύ του νεωτεριστικού κόμματος του Τρικούπη και του Εθνικού κόμματος του Δεληγιάννη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι εσωτερικές διενέξεις μεταξύ των συμφερόντων της αστικής τάξης. Έτσι ο Τρικούπης πάει τη χώρα σε χρεωκοπία.

4η χρεωκοπία το 1932 επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Τόσο η αδυναμία της Γερμανίας να αποπληρώσει τα χρέη της από τον Α’ΠΠ, όσο και το κραχ στο αμερικάνικο χρηματιστήριο, δημιούργησαν αρνητικές οικονομικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εξαγωγές της Ελλάδας και τα εμβάσματα από του έλληνες των ΗΠΑ. Αποτέλεσμα η διόγκωση του χρέους της. Παρά τους θετικούς οικονομικούς δείκτες της ελληνικής οικονομίας, με πλεονάσματα και αισιοδοξία, οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες οδηγούν τον Ε. Βενιζέλο να υποτιμήσει τη δραχμή, από 456 στις 539 δραχμές τη στερλίνα, και μετά σταματάει να πληρώνει τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Όλοι γνωίζουμε ότι και τότε μια θυελλώδης σύγκρουση μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών έφτασε μέχρι απόπειρες δολοφονίας του Βενιζέλου, κλπ. Άλλη μια φορά, η ελληνική αστική τάξη διοικεί εις βάρος του λαού, για τον εαυτό της και τη διαχείριση του εθνικού πλούτου για τον πλουτισμό της, όπως εξάλλου σε κάθε κοινωνία που λειτουργούσε με τον ασιατικό τρόπο παραγωγής, και έγινε μέρος των καπιταλιστικών χωρών χωρίς να έχει μια εμπνευσμένη πατριωτική αστική τάξη.

Η τελευταία χρεωκοπία έλαβε χώρα το 2009, όταν ο κ. Καραμανλής άφησε έντεχνα την «καυτή πατάτα» στον Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος με το «λεφτά υπάρχουν» οδήγησε την Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η διόγκωση του δημοσίου κόστους, με αυξήσεις εισαγωγών, αυξήσεις καταναλωτικών αγαθών και όλα αυτά μετά την είσοδο στη ευρωζώνη, ήταν με δυο λόγια οι αιτίες της χρεωκοπίας (ο οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμη δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα). Η αστική τάξη για άλλη μια φορά αδιαφόρησε να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις, ασχολήθηκε με τις υπηρεσίες (τουρισμός) και τις εισαγωγές (κυρίως εγκλωβισμένες στην Γερμανία). Και φτάσαμε στο 2014, όταν η χυδαία ελληνική αστική τάξη κουρασμένη από το 2009, παλεύοντας για να σταθεί στα ξύλινα πόδια της, έρριξε ως είναι φυσικό από την «ιστορική ευθύνη της» έρριξε τους πολίτες στην «πυρρά», πρωτοστάτησαν για να μεταφέρουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους, να τους προπηλακίσουν, να τους χαρακτηρίσουν τεμπέληδες, να αποφασίσουν τα αντιμαχόμενα κόμματα ΝΔ-ΠαΣοΚ να συνεργαστούν για να βγούν από τις δυσκολίες. Τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Ρίχνουν την ιδέα της εθνικής συνεργασίας, αφού πέρασαν από το πραξικόπημα του Παπαδήμου, εγκλωβίζοντας την ΔΗΜοκρατική ΑΡιστερά, μια κομματική έκφραση των μικροαστών, μκροεπαγγελματιών και εργαζομένων από τον χώρο του ΣΥΝασπισμού πούχε ρίξει το σύνθημα της «Υπεύθυνης Αριστεράς» αναπτύσοντας μια πολιτική ουράς στο ένα ή το άλλο κόμμα του δικομματισμού, εξασφαλίζοντας μια παρουσία διαλεγόμενης αριστεράς με την αστική τάξη. Όταν κατάλαβε ότι την είχε η χυδαία ελληνική αστική τάξη ως διακοσμητικό σκεύος επάνω στον τάπητα της «εθνικής αντιπροσωπείας» ήταν αργά, η ΕΡΤείχε κλείσει και το μαύρο απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Στον αντίποδα στεκόταν τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥνασπισμός ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς.
Μέχρι το 2014, η χυδαία ελληνική αστική τάξη φορτώνοντας τα βάρη των δανείων και των μνημονίων στους εργαζόμενους, συνταξιούχους, μικρομεσαίους, χτυπώντας αλύπητα το κοινωνικό κράτος, απώθησε τους ψηφοφόρους στην εναλλακτική λύση λύτρωσης, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδείχτηκε κυβέρνηση στις 25 Ιανουαρίου. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη προσπάθησε να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα εθνική αντιπροσωπεία, για να εξασφαλίσει τις αναδανειοδοτήσεις, μετά από παρασκηνιακές ενθαρρύνσεις των δανειστών. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε απέναντι στην αστική τάξη, ανδρώθηκε και κυριάρχησε. Μετά πέντε μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, τόσο οι εσωτερικοί εκφραστές της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, αυτής που διατηρεί πάνω από 50% της οικονομίας της Ελλάδας στα χέρια της, όντας ένα ποσοστό, μέχρι 10%, όσο και οι καθοδηγητές της δανειστές στο εξωτερικό, εγκλωβησαν την κυβέρνηση της Αριστεράς, με την ψηφοφορία της συμφωνίας-μνημόνιο3.

Το φαινόμενο «χυδαία ελληνική αστική τάξη»
Ο μαρξιστής καθηγητής R. Wolf του New York State University κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα είχε συμπεράνει ότι η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τη μια διευκόλυνε με φορολογικές απαλλαγές  τους πάτρωνές της και από την άλλη έκανε οικονομικές παραχωρήσεις στους εργαζομένους με τα δανεικά, για να διατηρεί την πελατειακή σχέση και να διατηρείται στην κυβέρνηση.
Η χυδαία ελληνική αστική τάξη έχει μια ιστορική τάση, στην κατάχρηση των οικονομικών πόρων για τον δικό της πλουτισμό, την αδιαφορία προς τους πολίτες, όταν βρίσκεται στα δύσκολα, και σε πτωχεύσεις. Μια νέα εθνική κυβέρνηση με τη συμμετοχή των εκφραστών της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, είναι ένας ακόμη εγκλωβισμός της Αριστεράς στα νύχια της, με καμιά δυνατότητα να πραγματοποιήσει οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις που θα  εξυγειάνουν τον δημόσιο βίο. Θα επιβάλουν τα πολιτικά συμφέροντά τους, φτιάχνοντας ένα νέο παραμορφωμένο κράτος που δεν θα μπορεί να γίνει ούτε κοινωνικό, ούτε με λιγότερη γραφειοκρατεία ούτε τέλος με το αριστερό πρόσημο και δεν θα μπορέσουν να θεμελιωθούν νέες σχέσεις παραγωγής και ανάδειξης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στον τιμόνι της οικονομικής ανάπτυξης.

Καθήκον της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι να στρατευτεί μέσα σε μια εθνική τραγωδία, παρασυρόμενη από αυτούς που έχουν μάθει να ζουν παρασιτικά, και να θεωρούν τον παρασιτισμό κυρίαρχη κοινωνική πρακτική.


Η κοινωνία, μέσα από την πρόσφατη χρεωκοπία της, πρέπει να ανασυνταχτεί με πρωτοπορεία την παρούσα αριστερή κυβέρνηση και τους ταξικούς συμμάχους της, να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις που καταδεικνύουν μια πολιτική συμπεριφορά της παρακμής. Ίσως χρειάζεται:
(1) η αποδοχή της επαχθούς συμφωνίας είναι αναγνώριση της παρακμής του πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης
(2) η οργάνωση μιας παράλληλης κρατικής μηχανής με βάση αυτές των προωθημένων καπιταλιστικών κρατών και την επάνδρωση της με νέες σχέσεις υπαλλήλου και θέσης, με εστίαση στην απόλυτη, τάχιστη και ολοκληρωμένη υπηρεσία του πολίτη. Ο πολίτης πρέπει να απολαμβάνει τα φρούτα των φόρων του
(3) γενική δωρεάν ποιοτική περίθαλψη με απόλυτο έλεγχο των προμηθειών με απόλυτη διαφάνεια από κεντρική διεύθυνση κατικών προμηθειών
(4) δωρεάν παιδεία, κατάργηση φροντιστηρίων και εξετάσεων στα πανεπιστήμια, η είσοδος με βάση την βαθμολογία
(5) απλό φορολογικό σύστημα για την ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσα από την ενίσχυση των συνεταιρισμών στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, με προσφορά τεχνογνωσίας από τα πανεπιστήμια με βάση έναν κεντρικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη,
(6) διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
Σε αυτό το όραμα να είναι διακριτή η στρατηγική αυτάρκειας παραγωγής και η ποιότητα του προϊόντος.
Ας βάλουμε τους εαυτούς μας στην παραγωγική δραστηριότητα, για τη νέα γενιά, για το μέλλον μιας κοινωνικοποιημένης οικονομίας, για την οποία η χυδαία ελληνική αστική τάξη θα διαφωνήσει αλλά δεν θάχει τη δυνατότητα να ριζώσει αλλά να βλέπει να ξεριζώνονται οι συνήθειές της, αυτές του δεσποτισμού, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους.
Στις κοινωνικές κρίσεις τυχεροί είναι οι ηγέτες που θα δράξουν την ευκαιρία και θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου όλοι θα είναι ίσοι απέναντι στους νόμους.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον έφερε την Ελλάδα στον ομφαλό της διεθνούς επικαιρότητας, όχι μόνον ανέδειξε το ρόλο που επεφύλαξαν οι δανειστές της χώρας, όχι μόνον συνάρπασε τους λαούς της Ευρώπη, Β. και Ν. Αμερικής αλλά κατέδειξε τα επεκτατικά σχέδια της Γερμανίας που προωθεί μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ουσιαστικά σήκωσε από τον πολιτικό ληθαργο την Γαλλία και την Ιταλία που θα παίξουν το δικό τους ρόλο στην Ευρώπη για να ξαναγυρίσουμε στις ευρωπαϊκές αξίες της δημοκρατίας, της γαλλικής επανάστασης, του ξεσηκωμού της Νεάπολης που πνίγηκε στο αίμα από τον Μέτερνιχ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη χώρα μας τον καταλύτη σε αυτές τις νέες διεργασίες, ένας καταλύτης που ιστορικά σηκώνει τη ρομφαία του ευρωπαϊκού πολιτισμού στις ορδές των βαρβάρων. Εάν η Αριστερά οδηγηθεί σε δημιουργία εθνικής κυβέρνησης έχει παραδοθεί και υπογράψει μια δεύτερη Βάρκιζα. Κάθε απομάκρυνση τώρα από την κυβερνητική εξουσία είναι σύμφωνο παράδοσης της τύχης του λαού στα χέρια της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

https://dikaiopolisproject.wordpress.com/2011/05/24/xreokopies/
http://www.mesimvrini.gr/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84/

Advertisements

Η Ιστορία των Μειονοτήτων της Κωνσταντινούπολης μέσα από τα Επαγγέλματα

του διεθνολόγου Βύρωνα Ματαράγκα, Ph.D.
Αναδημοσίευση από: flashnews.gr

Προ ημερών έγινε εδώ στην Κωνσταντινούπολη μία ενδιαφέρουσα παρουσίαση βιβλίου.

http://flashnews.gr/post/228017/h-istoria-twn-meionothtwn-ths-kwnstantinoypolhs-mesa-apo-ta-epaggelmata

Το εξώφυλλο του βιβλίου

 

Πρόκειται για το βιβλίο της Ρίτας Εντέρ, νεαράς  δικηγόρου, Αρμένισας της Τουρκίας, με θέμα («Kolay Gelsin» Meslekler ve Mekanlar) τουτέστι μεθερμηνευόμενον (« Καλή ευκολιά» (ι) Επαγγέλματα και Επαγγελματικοί Χώροι) από τις Εκδόσεις İletişim.

Πρόκειται για την συλλογή συνεντεύξεων που πήρε η νεαρά δικηγόρος Αρμένισα της Τουρκίας από καταστηματάρχες παλαιών καταστημάτων της Κωνσταντινούπολης, όπως ο Ηλίας Αβράμογλου, στον οποίο περιήλθε το κατάστημα που ίδρυσε ο παππούς του πριν από εβδομήντα-πέντε (75) χρόνια, ο Τζελαλεττίν Μπενλί, ο οποίος διατηρεί κατάστημα στο Πέρα  εδώ και πενήντα-επτά (57) χρόνια, ο Φεριντούν Ντορτλέρ, ο οποίος διατηρεί κατάστημα στο Πέρα, (ιι) το οποίο λειτουργεί από το 1926, ο Σεβάν Νιζαμιάν, ο οποίος από δέκα-τεσσάρων (14) εργάζεται σε ένα κατάστημα εμπορίας καρφιών στην περιώνυμη Κλειστή Αγορά(Kapalı Çarşı) εδώ στην Κωνσταντινούπολη, ο Αντώνης Παριζιάνος, (ιιι) Φιλόλογος, ο οποίος επί σαράντα (40) χρόνια δίδαξε Ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στα παιδιά της ομογένειας εδώ στην Κωνσταντινούπολη, ο Γιάννης Παπαγεωργίου, ο οποίος κληρονόμησε το συνεργείο αυτοκινήτων στο Παγκάλτη (Pangaltı) (iv) από τον πατέρα του, ο Γιάννης Χούτου, ο οποίος, αφού εργάσθηκε ως βαφέας φιαλών αερίου στην εταιρεία «Αϋγκάζ” ( AYGAZ) , τα τελευταία τριάντα-ένα (31) χρόνια υπηρετεί ως «καντηλανάφτης» στην Εκκλησία του Ταξιάρχη στο Μέγα Ρεύμα (Arnavutköy) (v),  ο Γιάννης Βλαχόπουλος, ο οποίος, σε ηλικία 10 ετών, άρχισε να βοηθάει τον παππού του στις αγροτικές εργασίες του και στη συνέχεια, έγινε τεχνικός εγκαταστάσεων καλοριφέρ, ειδικός στις θερμάστρες, στις υδραυλικές εγκαταστάσεις κτλ, ο Κώτσος (Κώστας) Θεοδωρίδης, ο οποίος εδώ και εξήντα (60) χρόνια εργάζεται ως λογιστής κ.α.

Οι συνεντεύξεις ελήφθησαν από ανθρώπους, οι οποίοι άσκησαν ή εξακολουθούν ακόμα να ασκούν επαγγέλματα όπως του  καπελά, του κορσετζί, του παπλωματά, του στρωματά, του ειδικού στην τοποθέτηση και επιδιόρθωση πολυελαίων και πολυφώτων, του κατασκευαστή και εμπόρου καρφιών, του παλαιοβιβλιοπώλη, του χρυσοχόου, του επιδιορθωτή κονδυλογράφων, του παρασκευαστή και πωλητή τουρσιών, του επιδιορθωτή γραμμοφώνων, του επιδιορθωτή τσαντών, του χρυσοχόου, του επιδιορθωτή ομπρελλών, του φωτογράφου, του ψαρά, του κρεοπώλη, του ράφτη, του κτίστη (οικοδόμου), του κατασκευαστή και πωλητή αμυγδαλωτών, του κουραμπιετζή, του πωλητή γιαουρτιού, του μουσικού κηδειών, του αιτησιογράφου, του βιβλιοδέτη, του συλλέκτη γραμματοσήμων, του επιδιορθωτή γραφομηχανών, του παλαιοπώλη, του πατσατζή, του καντηλανάφτη, του τεχνίτη μολυβδώσεων, του επεξεργαστή φύλλου πίττας κ.α.

Αυτά και άλλα παρόμοια επαγγέλματα, η άσκηση των οποίων προϋπέθετε την γνώση μιάς  «τέχνης» έχουν εξαφανισθεί. Κάποια άλλα επαγγέλματα εξακολουθούν ακόμα να ασκούνται, ενώ κάποια άλλα άλλαξαν μορφή και περιεχόμενο.

Οι καμπάνες των εκκλησιών είναι πλέον ηλεκτρικές. Λειτουργούν με το ηλεκτρικό ρεύμα. Πατάς ένα κουμπί και κτυπάνε! Έτσι, η δουλειά του καντηλανάφτη έχει περιορισθεί.

Ο κορσετζής εξαφανίστηκε διότι, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι γυναίκες έπαυσαν πλέον να φοράνε τον κορσέ, που «έσφιγγε» την κοιλιά της γυναίκας και την έδειχνε πιο λεπτή!

Οι επιδιορθωτές κονδυλογράφων, γραμμοφώνων, ομπρελλών και γραφομηχανών έχουν χάσει το αντικείμενο εργασίας τους.

Παρομοίως και οι επιδιορθωτές τσαντών, καθότι, στις ημέρες μας, μετά από την παρέλευση του χρόνου φθοράς της τσάντας, αυτή εγκαταλείπεται στα……..αζήτητα, διότι συχνά η αγορά καινούργιας τσάντας στοιχίζει φθηνότερα από ότι η επιδιόρθωση της παλιάς…………

Ο παπλωματάς και ο στρωματάς περιέπεσαν και αυτοί σε αχρησία, καθότι τα προϊόντα αυτά παράγονται πλέον μαζικά από τις βιοτεχνίες.
Κάποτε, λέει ο Ισάκ Τζαν Κοέν, πολυελαίους είχαν μόνο τα Ανάκτορα (του σουλτάνου). Ο παππούς του έφτιαχνε τους πολυελαίους των Ανακτόρων. Έξω από τα Ανάκτορα δεν υπήρχε δουλειά. Ήταν πολύ σπάνιο κάποιος να αγοράσει ένα πολύφωτο για το σπίτι του!
Γι΄αυτό, εκμυστηρεύεται ο Ισάκ Τζαν Κοέν, δύσκολα βρήκε κοπέλα να παντρευτεί, διότι κανένας Εβραίος δεν του έδινε την κόρη του σκεπτόμενος «πως αυτός θα ζήσει την κόρη μου;  Φτιάχνοντας πολύφωτα»;

Σήμερα η δουλειά του περιορίσθηκε στην επιδιόρθωση παλαιών πολυελαίων.

Ο πωλητής γιαουρτιού, ο γιαουρτσής, ήταν ένας γραφικός επαγγελματίας, ο οποίος έφερε στους ώμους  του ένα ξύλο, από τα άκρα του οποίου εκρέμοντο δύο ταγάρια γεμάτα φρέσκο γιαούρτι. Έμοιαζε με ζυγαριά!

Περιφερόταν στις γειτονιές της Πόλης φωνάζοντας: « Ο γιαουρτσής. Έχω ωραίο φρέσκο γιαούρτι»!

Στην εποχή των Μεγαλοκαταστημάτων (Super Markets) και των Εμπορικών Κέντρων, που να βρει στον ήλιο μοίρα ο καϋμένος ο γιαουρτσής.

Η εξαφάνιση κάποιων επαγγελμάτων, επισημαίνει η συγγραφέας, συνδέεται άμεσα με την πληθυσμιακή μείωση των μειονοτήτων της Τουρκίας και συγκεκριμένα των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Εβραίων.

Όπως αναφέρει η συγγραφέας, ο  Ρωμιός, δηλαδή ο Έλληνας της Κωνσταντινούπολης, ήταν μάστορας  «usta» (με την έννοια του δεξιοτέχνη), ο Αρμένης ήταν τεχνίτης  «zanaatçı»  (με την έννοια του κατόχου επαγγέλματος- τέχνης) και ο Εβραίος ήταν (και είναι) έμπορος «tüccar».

Μέσα από τις αφηγήσεις των επαγγελματιών, από τους οποίους πήρε συνέντευξη η συγγραφέας, προκύπτουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την κοινωνική ζωή των μειονοτικών στην Κωνσταντινούπολη σε άλλες περασμένες- αλλά όχι ξεχασμένες- εποχές.

Τα έτη 1955-1960 το επάγγελμα του κομμωτή ήταν μονοπώλιο των μη-μουσουλμάνων, δηλαδή των μειονοτικών, λέει ο Οσμάν Νταμαρλή, ο οποίος μαθήτευσε στο κομμωτήριο της μητέρας του από ηλικίας 14 ετών. Η δε μητέρα του μαθήτευσε σε δύο Ρωμιούς κομμωτές, τον Κώτσο, δηλαδή τον Κώστα, και τον Νίκο.

Τα χρόνια εκείνα, οι γυναίκες περιποιούντο την κόμμωσή τους προκειμένου ακόμα και να επισκεφτούν μία φίλη τους.

Στα σαλόνια των κομμωτηρίων στο Μόδι (Moda), συνοικία της Χαλκηδώνος (Kadıköy) στην ασιατική πλευρά της  Κωνσταντινούπολης, οι μεσήλικες κυρίες μιλούσαν Οθωμανικά Τουρκικά, δηλαδή χρησιμοποιούσαν λέξεις αραβικές και περσικές, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν πλήρως κεμαλική (vi). Αυτό ήταν το αντιπροσωπευτικό πνευματικό επίπεδο των παλαιών κατοίκων του Μοδιού.

Κάποτε, λέει η κυρία Κάτια (υποκοριστικό της Κατερίνας), που είναι  καπελού και διατηρεί, εδώ και 56 χρόνια, κατάστημα καπέλων μέσα στη Στοά Χατζόπουλου επί της λεωφόρου Ανεξαρτησίας,  το Πέρα ήταν ένα «μικρό Παρίσι». Ούτε οι άνδρες, ούτε οι γυναίκες κυκλοφορούσαν δίχως καπέλο.

Το καπέλο ήταν ένα στοιχείο της προσωπικότητας του ατόμου.

Όταν ένας κύριος συναντούσε στον δρόμο μία κυρία, την χαιρετούσε υψώνοντας το καπέλο από το κεφάλι του με το δεξί του χέρι.

Ήταν αδιανόητο να πάει κανείς στην εκκλησία δίχως καπέλο.

Οι άνδρες μπαίνοντας στην εκκλησία, έβγαζαν το καπέλο τους. Οι γυναίκες δεν είχαν αυτή την υποχρέωση.

Τότε τα νυφικά περιείχαν υποχρεωτικά καπέλο. Η νύφη έπρεπε να φορά καπέλο. Τώρα όχι, συμπληρώνει με νόημα η κυρία Κάτια.
Η εικονιζομένη στο εξώφυλλο του βιβλίου ραπτομηχανή ήταν ένα εργαλείο απαραίτητο σε κάθε σπίτι. Ενθυμούμαι ότι η μητέρα μου είχε στο σπίτι μας μία ραπτομηχανή SINGER, όπως και οι θείες μου.

Σήμερα είναι ένα ……..μουσειακό κειμήλιο.

Ακριβώς κατά τούτο παρουσιάζει ενδιαφέρον το βιβλίο της Ρίτας Εντέρ, καθότι, ένεκα της παρελεύσεως  του χρόνου, τα άτομα, τα οποία αποτελούν πηγή πληροφοριών για τις περασμένες εποχές, σιγά-σιγά φεύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο!!!

Με την έρευνά της αυτή, η Ρίτα Εντέρ μας μεταφέρει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για εποχές, τις οποίες η ίδια δεν έζησε, καθότι είναι ηλικίας μόλις τριάντα (30) ετών.

Όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου της ,οφείλει πολλά στις αφηγήσεις του παππού της, της γιαγιάς της και των γονέων της.
Εν κατακλείδι, στον Γαλατά (Karaköy),το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, τα Ισπανικά των Εβραίων (vii),  στο Πέρα τα Ελληνικά, στην Κλειστή Αγορά τα Αρμένικα και τα  Αραμαϊκά (viii) δεν ακούγονται πλέον!

Η Κωνσταντινούπολη, μία μεγαλούπολη των 20 εκατομ. κατοίκων, έχασε την παραδοσιακή πολυγλωσσία της, που ήταν το ουσιωδέστερο στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομίας της.

(i) Κατά λέξη σημαίνει «να (σου) έλθουν εύκολα». Πρόκειται για ευχή, την οποία οι Τούρκοι ευρέως χρησιμοποιούν. Την απευθύνουν σε εκείνον, ο οποίος την στιγμή εκείνη κάτι κάνει, ασχολείται με κάτι, έχει μία απασχόληση. Μπορεί να είναι εργόχειρο, καλλιτεχνική δημιουργία, τεχνική εργασία, πνευματική εργασία, χειρονακτική εργασία, οτιδήποτε. 
Στα ελληνικά η αντίστοιχη ευχή είναι «Καλή Δύναμη».

  (ii) Πέρα ή Σταυροδρόμι. Στα τουρκικά Beyoğlu. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 σχεδόν το σύνολο των καταστημάτων στη συνοικία αυτή ανήκαν σε Ρωμιούς (δηλαδή Έλληνες), Αρμένιους και Εβραίους, δηλαδή σε μειονοτικούς. Κάποιες ελληνικές επωνυμίες εξακολουθούν να υφίστανται παρά το γεγονός ότι οι ιδρυτές και κάποτε ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων αυτών απεδήμησαν εις Κύριον εδώ και πολύ καιρό. Π.χ. η Στοά Χατζόπουλου, η εταιρεία ορθοπεδικών ΚΗΦΙΔΗ, ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα μου, τα ανθοπωλεία ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ (και ο Σαπουντζάκης ήταν φίλος των γονέων μου), τα ζαχαροπλαστεία ΒAYLAN (εξακολουθούν να ανήκουν  σε ομογενή) και  LEBON (οι κατιόντες του ιδιοκτήτη αυτού ζουν στην Αθήνα) κ.α.

(iii)  Σήμερα είναι ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίϊκων Κοινοτικών Ιδρυμάτων (ΣΥΡΚΙ). 

(iv)  Συνοικία στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Γειτνιάζει με το Σίσλι, το Κούρτουλους (Ταταύλα), και το Φερίκιοϊ (Δώδεκα Απόστολοι). Παλαιότερα εκεί ζούσαν πολλοί Λεβαντίνοι (Χριστιανοί Ρωμαιοκαθολικοί), Αρμένιοι, Έλληνες και Εβραίοι. Σήμερα, στην συνοικία αυτή εξακολουθούν να κατοικούν Αρμένιοι και ελάχιστοι Έλληνες.

 (v) Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μεγάλου Ρεύματος. Στην ευρωπαϊκή (δυτική) ακτή του Βοσπόρου.

(vi)  Δηλαδή, εξευρωπαϊσμένη, εκδυτικισμένη, στην γραμμή των όντως καινοτόμων, εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων του Κεμάλ Ατατούρκ.

(vii)  Οι Εβραίοι της Τουρκίας είναι ισπανόφωνοι, καθότι είναι οι απόγονοι των Εβραίων, που απελάθηκαν από την Ισπανία το 1492 με διαταγή της Βασίλισσας Ισαβέλλας της Καθολικής (Isabela la Catόlica) και του Μεγάλου Φερδινάνδου (Ferdinando el Gran).  

 (viii) Aραμαϊκά ομιλούν οι Σύριοι Χριστιανοί (Süryani). Είναι η γλώσσα, στην οποία τελείται η Θεία Λειτουργία τους και οι λοιπές Ιερές Ακολουθίες τους.

Συμ. Σύνταξης: Το άρθρο έχει διαχρονική αξία κατά την άποψη της ιστοσελίδας. Αποτελεί ντοκουμέντο, ακόμη και για αυτούς πο δεν έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν το βιβλίο. Στις 1448 λέξεις του, μπορεί ο αναγνώστης να κάνει έναν περίπατο στην οικονομική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, με βασικό παράδειγμα την Κωνσταντινούπολη, ενώ είναι δυνατή η προσβάση των μαθητών που ενθαρρυνόμενοι από τους εκπαιδευτές τους, θα ερευνήσουν την δημιουργία επαγγελμάτων μέσα από τις κοινωνικές ανάγκες, σε διάφορες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας, στο διαδίκτυο. Το ύφος της γλώσσας διατηρήθηκε από ελάχιστο σεβασμό προς τον συγγραφέα του.