Η γραφειοκρατία υποβόσκει παντού

Η γραφειοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη κατάσταση, χαμένη μέσα στο σύστημα της κρατικής μηχανής που δημιουργήθηκε, κρίνοντας την πάντα από την γενική εικόνα της, όχι αξιοκρατικά, αλλά με βάση τα «καθαρά» κοινωνικά φρονήματα και τις πελατειακές διευκολύνσεις ημετέρων και ψηφοφόρων εν δυνάμει.
Η γραφεικρατία είναι η χρονική διάρκεια που απαιτείται από την στιγμή που κατατίθεται ένα αίτημα μέχρι την στιγμή που ολοκληρώνεται και κλείνει ο συγκεκριμένος φάκελος με την τελική απάντηση και αρχειοθετείται. Έτσι, η μεγάλη ή μικρή γραφειπκρατία είναι καθαρά με κριτήρια χρονικά.
Εάν. π.χ. στέλνεις ένα δέμα από το εξωτερικό, το οποίο φτάνει στην Ελλάδα σε 5 ημέρες με όλα τα νόμιμα συνοδευτικά του και μένει στα ελληνικά ταχυδρόμεια χωρίς χρονικό ορίζοντα, σίγουρα δεν το λές «διαδικασία με μικρή γραφειοκρατία»!

Περί ταχυδρομικής γραφειοκρατίας ο λόγος, λοιπόν, σε σχέση με ευαίσθητη αποστολή για θέμα υγείας.

Η χυδαία ελληνική αστική τάξη όχι μόνον έχει ιστορικά προκαλέσει 6 χρεοκοπίες στην πατρίδα μας, αλλά έχει δημιουργήσει έναν κρατικό μηχανισμό, ο οποίος διογκωνόταν από κάθε κυβερνητικό κόμμα που την εκπροσώπευε έτσι ώστε οι υπάλληλοι διορίζονταν με κριτήρια πελατειακών σχέσεων και ο αριθμός των διορισμών τους δεν είχε πάντοτε κατα νου των ιθυνόντων τις ανάγκες του δημόσιου τομέα, αλλά τις ψηφοθηρικές ανάγκες του πολιτικο-κομματικού ιστού. Το αποτέλεσμα λειτουργίας αυτής της κρατικής μηχανής είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει σεβασμός στην κατανομή υποχρεώσεων και δικαιωμάτων στον υπαλληλικό ιστό. Άλλοτε οι ανώτεροι χρησιμοποιούσαν τους υφισταμένους κατά μη επαγγελματικό τρόπο, διότι ο διορισμένος δεν είχε αντικείμενο εργασίας, και άλλοτε ο υφιστάμενος έχοντας «γερό μέσον», απειλούσε τους προϊσταμένους όποτε έκριναν την αναποτελεσματικότητά του στο αντικείμενο της εργασίας του, τις αδικαιολόγητες και σκόπιμες απουσίες του, και φυσικά όλα αυτά είχαν τον τεράστιο αντίχτυπο στην εξυπηρέτηση του πολίτη, από τους φόρους του οποίου είχαν το εισόδημά τους.

Περίπτωση 1η
Η κ. Μ.Π. είναι συνταξιούχος, απόδημος. Εργάστηκε στο εξωτερικό, ως ραδιογράφος και συνταξιοδοτήθηκε αφού είχε προαχθεί στη θέση της υπεύθυνης του ραδιογραφικού τμήματος μεγάλου νοσοκομείου. Γνώριζε, κατά συνέπεια, πολύ καλά την ανάγκη των ιατρών για την ταχεία διεκπεραίωση των ακτινογραφιών, την συνεχή παρουσία του ειδικευμένου προσωπικού για τις ανάγκες των ασθενών, την συνεχή ύπαρξη των αναγκαίων υλικών, κλπ. Η γραφειοκρατία δεν ξεπερνούσε τον χρόνο λήψης μια ακτινογραφίας και τον χρόνο εμφάνισής της, εφόσον από την στιγμή κατάθεσης του αιτήματος, το τμήμα μπορούσε να ενεργοποιηθεί και ήταν έτοιμο εντός του χρόνου μεταφοράς του ασθενή.
Συνταξιούχος, πλέον, αποφάσισε να χτίσει το δικό της σπίτι και να περνά με τον σύζυγό της ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα.
Το γήρας είναι γνωστό ότι δεν έρχεται μόνον, και η κ. Μ.Π. έπρεπε να κάνει χρήση φαρμακευτικής αγωγής για να ελέγχει την αρτηριακή πίεσή της.

Μετά το θάνατο του συζύγου της, αφιέρωνε όλο και περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα, κοντά στους συγγενείς της. Πάντα είχε την προνοηικότητα να έχει την αναγκαία ποσότητα των φαρμάκων, για τον χρόνο παραμονής της, πρόσφατα για πέντε πλήρεις μήνες.
Το κάταγμά της στον δεξιό ώμο, λίγο πριν την επιστροφή της στο εξωτερικό, την υποχρέωσε να μείνει ακίνητη για έναν ολόκληρο μήνα επιπλέον. Αποτέλεσμα αυτού του ατυχήματος ήταν, εκτός από την έγκαιρη και πλήρη αγωγή θεραπείας από το σύστημα υγείας της πατρίδας, η ανάγκη επιπλέον φαρμάκων, που στάθηκε αδύνατον να βρεθούν στην ποσότητα και τα ίδια που έπαιρνε στο εξωτερικό.
Από το φαρμακείο της στο εξωτερικό της εξέδωσαν βάσει της ιατρικής συνταγής που είχαν στο φάκελό της, αμέσως το φάρμακο που χρειαζόταν στην ποσότητα που χρειαζόταν, με αντίγραφο της συνταγής. Η γραφειοκρατία του ταχυδρομείου απαίτησε δυο ακόμη μέρες, όσο χρειάστηκε να σταλεί ηλεκτρονικά η φωτοτυπία του διαβατηρίου από την Ελλάδα. Συνταγή, φωτοτυπία του διαβατηρίου (με αριθμό και φωτογραφία) και τα φάρμακα κατατέθηκαν στο ταχυδρομείο και εστάλησαν στις 3 Οκτωβρίου στην Ελλάδα με την μεγαλύτερη ασφάλεια και ταχύτητα, με ένα κόστος μεγαλύτερο των 50 ευρώ (περισσότερα από το κόσοτος των φαρμάκων).
Το δέμα έφτασε στην Ελλάδα στις 7 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το ημερολόγιο του ταχυδρομείου από το εξωτερικό. Από τις 8 Οκτωβρίου μέχρι τις 17 Οκτωβρίου κινήθηκε εντός Ελλάδας για να φτάσει στο… τελωνείο, όπως δείχνει η ιστοσελίδα του ταχυδρομείου του εξωτερικού:

2017/10/17 16:34 GRATHD, Greece Item has been sent to customs in the destination country
2017/10/07 02:30 GRATHD International shipment has arrived in a foreign country
2017/10/05 13:47 xxxxxxxxxxx International item being forwarded to destination country What is this
2017/10/03 18:35 xxxxxxxxxxxx Item accepted at the Post Office

Μια τεράστια προσπάθεια να εντοπιστεί το δέμα άρχισε από φίλους και συγγενείς.
1η επίσκεψη στο ταχυδρομείο… Ο υπάλληλος κύτταξε το σύστημα στον υπολογιστή και αποφάνθηκε… δεν έχει έρθει ακόμη, ίσως σε κανέναν χρόνο!!!!!!!!!!!
Έτσι απλά, βγήκε η απόφαση… η κ. ΜΠ θα πάρει τα φάρμακά της σε έναν ολόκληρο χρόνο… Αυτός είναι ο μέγας φόβος της νέας γραφειοκρατίας. Μια απάντηση, που προκύπτει από κάpοιο ηλεκτρονικό σύστημα, θεσμοποεί την γραφειοκρατία, διότι δεν είναι συνείδηση του κάθε υπάλληλου ότι γραφεικρατία είναι ο χρόνος που χρειάζεται να κλείσει ο φάκελος και όχι ένα… μέρος αυτού του φακέλου, ένας μερικός στόχος, ένα μικρό βήμα, που αφήνει τον πολίτη να αντιμετωπίσει μόνος την λερναία ύδρα που μεγάλωνε η χυδαία ελληνική αστική τάξη στα χέρια της κοινωνίας των ελλήνων πολιτών.

2η προσπάθεια να βρεθεί ένα τηλέφωνο… για να μάθει η κ. ΜΠ που είναι το δέμα της. Στην ιστοσελίδα της ΑΑΔΕ (http://www.aade.gr/) βρίσκει τις τελωνειακές υπηρεσίες (https://portal.gsis.gr/portal/page/portal/ICISnet/authority) στις οποίες αναφέρονται οι στόχοι των υπηρεσιών, μεταξύ των οποίων: Η ενίσχυση της θέσης της χώρας στο διεθνές εμπόριο, μέσω της παροχής ποιοτικών υπηρεσιών προς τους οικονομικούς φορείς και τους συναλλασσομένους, της απλούστευσης και επιτάχυνσης των τελωνειακών διαδικασιών, καθώς και της αξιοποίησης των τεχνολογιών πληροφορικής (καθιέρωση ηλεκτρονικού Τελωνείου και Ενιαίας Θυρίδας) (η έμφαση του συντάκτη). Από τις 7 του Οκτώβρη μέχρι τις 17 του Οκτώβρη για να πάει από την μια υπηρεσία στην άλλη, όταν μέσα σε 5 ημέρες διέσχισε θάλασσες και στεριές!!!!!!!!!

Στο αριστερό μενού της ίδιας ιστοσελίδας βρίσκουμε μια ελπίδα… την ηλεκτρονική επικοινωνία. Μπαίνουν όλα τα στοιχεία του αποστολέα και αναφέρεται το πρόβλημα:

Αγαπητή κυρία/ Αγαπητέ κύριε
αντιμετωπίζω ένα επείγον ζήτημα και ζητώ την άμεση βοήθεια σας.
Η αδελφή μου, MΠ, χρειάζεται επειγόντως τα φάρμακά της.
διεύθυνση: xxxxxxxxxxxxxxxx
Είναι δυνατόν να μου πείτε πώς μπορεί το δέμα να φύγει από το τελωνείο και να πάει στον παραλήπτη έγκαιρα για την σωστή φαρμακευτική αγωγή και την υγεία της αδελφής μου?
Σας ευχαριστώ
Pxxxxxxx Kxxxxxxxx
Διεύθυνση: xxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxx

20 Οκτ 2017 07:15pm

Στις 25 του Οκτώβρη (πέντε μέρες αργότερα) έρχεται η απάντηση από την
Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Τελωνείου:

«Σε απάντηση του …. μηνύματος, σας γνωρίζουμε ότι η παρακολούθηση της κατάστασης του πακέτου σας θα γίνει μέσω της ιστοσελίδας των ελληνικώνταχυδρομείων http://www.elta.gr/el-gr/home.aspx

Στην εν λόγω ιστοσελίδα μπορείτε μέσω του συνδέσμου http://www.elta.gr/el-gr/%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B5%CF%82/%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1%CE%B4%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82.aspx

Μπορείτε να δείτε την ακολουθούμενη διαδικασία και τα στοιχεία επικοινωνίας

Στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση
ΑΑΔΕ
Δ/ΝΣΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ
ΤΜΗΜΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ
email:secr_icis@aade.gr
τηλ:2104802405
fax: 2104802449
…»

Η γραφειοκρατία στο μεγαλείο της… άλλα ζητάς και άλλα σου απαντούν.
Πηγαίνουμε στην σελίδα που μας υποδεικνύει το ηλεκτρονικό μήνυμα, βάζουμε τον κωδικό αποστολής από το εξωτερικό και ανακαλύπτουμε αυτό που είδε και ο υπάλληλος του ταχυδρομείου… στην αρχή του άρθρου…

Κωδικός Αντικειμένου: xxxxxxxxxxxx
Ημερομηνία & Ώρα Περιοχή Κατάσταση
19/10/2017, 00:08:27 Κ.Α.Τ. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ – ΕΓΚΡΙΣΗ ΕΟΦ
17/10/2017, 00:16:36 Κ.Α.Τ. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣ ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΜΟ
17/10/2017, 13:04:27 ΕΛΛΑΔΑ-ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΑΘΗΝΩΝ(ΚΑΤ) ΆΦΙΞΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ
5/10/2017, 13:47:00 xxxxxxxx ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ
3/10/2017, 18:35:00 xxxxxxx ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΑΠΟ ΠΕΛΑΤΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Στις 19 του Οκτώβρη 2017 σταματά η ενημέρωση. Το μήνυμα ενημερώνει ότι «απαιτείται υπεύθυνη δήλωση-έγκριση ΕΟΦ (σσ. Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων;)

Στις 28 του Οκτώβρη αναγκάζεται η κ. ΜΠ να πάρει το αεροπλάνο και να επιστρέψει στην χώρα μόνιμης διαμονής της, εφόσον η γραφειοκρατία έκανε έναν πλήρη κύκλο, οπότε ο κάθε πολίτης καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει διέξοδος.
Δεν υπάρχει διέξοδος διότι δεν υπάρχει υπεύθυνος υπάλληλος που να καταλαβαίνει τις ιδιαιτερότητες, τις ανάγκες, τα αδιέξοδα του συστήματος και να τα διορθώνει για να εξυπηρετούνται οι πολίτες. Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε και ένα αυτόματο σύστημα με ρομπότ να κάνει την ίδια δουλειά και ίσως καλλίτερα, διότι θα είναι προγραμματισμένο να μην υπάρχουν αυτοί οι βρόχοι που ανακυκλώνουν την πληροφορία και απειρίζουν την γραφειοκρατία.

Η κ. ΜΠ πήρε ένα μάθημα:
«ποτέ μην μπλέξεις με την δημόσια ελληνική γραφειοκρατία. μην περιμένεις εξυπηρέτηση εκτός κι αν γνωρίζεις κάποιον, κάπου και δημιουργείς ένα κύκλωμα διαφθοράς και υποχρεώσεων. Άλλος είναι ο ευφικτός τρόπος… βρες έναν ταξιδιώτη και δώσε το δεματάκι ή διακινδύνευσε την αποστολή με διαφορετική μετατροπή το δέματος έτσι ώστε να φαίνεται ως μια απλή επιστολή…», με λίγα λόγια «παρανόμησε» για… νάχεις την υγειά σου.

Η κ. ΜΠ είχε την δυνατότητα να γυρίσει στις 28 του Οκτώβρη στην χώρα μόνιμης διαμονής και να βρει τα φάρμακά της. Τα ελληνικά ταχυδρομεία έχουν κολλήσει στις 19 του Οκτώβρη περιμένοντας… Οι πολίτες που στην καθημερινότητά τους δεν έχουν αυτή την επιλογή; Ποιός θα ξεκολλήσει αυτό το καρκίνωμα;

Η γραφειοκρατία δεν διορθώνεται με ηλεκτρονικούς μετασχηματισμούς, αλλά με επιμόρφωση και κάνοντας συνείδηση του υπάλληλου ότι εργάζεται όχι για να δικαιολογεί έναν μισθό αλλά προτίστως για να εξυπηρετεί τους πολίτες έτσι ώστε να αφιερώνονται στις δικές τους οικονομικές και άλλες δραστηριότητες και υποχρεώσεις.

Καθήκον της ριζοσπαστικής αριστερής κυβέρνησης είναι να αντιμετωπίσει τα μέτωπα εκείνα που συγκρούονται με την αντίληψη ότι «ο δημόσιος υπάλληλος εξυπηρετεί τον πολίτη και όχι ο πολίτης να τρέχει δεξιά και αριστερά για να μαζεύει χαρτιά και να δουλεύει για τον δημόσιο υπάλληλο». Αυτά τα μέτωπα πρέπει να ισοπεδωθούν.

Πόσοι άραγε δημόσιοι υπάλληλοι γνωρίζουν αυτόν τον ορισμό της γραφειοκρατίας;

Τα στοιχεία είναι πραγματικά και στη διάθεση των υπευθύνων.

Η 2η περίπτωση σε επόμενο άρθρο μας:
Δήλωση γάμου, τροποποίηση οικογενειακής μερίδας ελλήνων του εξωτερικού.

Advertisements

Η Αριστερά και η Βενεζουέλα

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών η Βενεζουέλα έχει έρθει αντιμέτωπη με ένα τρομερό κύμα βίας. Αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε περισσότερους από 60 θανάτους μαζί με λεηλατημένα σχολεία, καμμένα δημόσια κτίρια, κατεστραμμένα και άδεια νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα κύρια μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, συμμετέχουν στην αναμετάδοση φρικιαστικών καταγγελιών κατά της κυβέρνησης. Προωθούν την εικόνα ενός δικτάτορα σε σύγκρουση με τους δημοκράτες της αντιπολίτευσης.

Αλλά οι στατιστικές δεν επιβεβαιώνουν αυτό το αφήγημα,, ειδικά όταν πρόκειται για τα θύματα. Όταν ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 39, μια αρχική έκθεση έδειξε μόνο τέσσερις, που ήταν θύματα των δυνάμεων ασφαλείας. Τα υπόλοιπα είναι θύματα, σε λεηλασίες ή ανταλλαγές πυρών (shoot-outs) εντός των κινητοποιήσεων της αντιπολίτευσης. Μια άλλη εκτίμηση σημειώνει ότι 60 τοις εκατό των θυμάτων δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με τις συγκρούσεις.

Αυτές οι εκτιμήσεις είναι συνεπείς με εκείνες που αποδίδουν τις δολοφονίες σε ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών που συνδέονται με την αντιπολίτευση. Πιο πρόσφατες έρευνες αναφέρουν ότι τα περισσότερα από τα θύματα έχασαν τη ζωή τους μέσα από βανδαλισμούς ή ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών.

Υπάρχουν πολυάριθμες καταγγελίες καθώς και ξαφνικές, σύντομες επιθέσεις από παραστρατιωτικές ομάδες που συνδέονται με τη Δεξιά. Και υπάρχουν ενδείξεις ότι μεγάλο μέρος της βίας προστατεύεται από τους τοπικούς δήμους που ελέγχονται από την αντιπολίτευση.

Αυτος ο φόρος αίματος συνάδει με την φασιστική βαρβαρότητα που στόχευε άτομα που συνδέονται με τον τσαβισμό. Το να καίς ζωντανό ένα στέλεχο του κυβερνητικού κόμματος συνδέεται περισσότερο με τις κολομβιανές παραστρατιωτικές οργανώσεις ή τον ποινικό υπόοσμο παρά με ό,τι έχει σχέση με τις πρακτικές των παραδοσιακών πολιτικών οργανώσεων. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ακόμη ότι από το σύνολο των 60 θανάτων, 27 ήταν συμπαθούντες του τσαβισμού.

Άλλοι λένε ότι στις κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης υπάρχουν περίπου 15.000 άτομα εκπαιδευμένα στη διαμόρφωση ομάδων σοκ (shock groups). Χρησιμοποιούν μάσκες, ασπίδες και σπιτικά όπλα για να δημιουργήσουν ένα χαοτικό κλίμα και να δημιουργήσουν «απελευθερωμένες περιοχές.»

Αξιολόγηση της Βίας

Οι εκτιμήσεις που παρουσίασε η αντιπολίτευση είναι διαμετρικά αντίθετες, αλλά έχουν καταρριφθεί από λεπτομερείς εκθέσεις σχετικά με τα θύματα. Δεδομένου ότι κανείς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη «ανεξάρτητης» εκτίμησης, θα κρίνουμε τι συμβαίνει, λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα. Στην Guarimba τον Φεβρουάριο 2014, 43 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Η μεγάλη πλειοψηφία δεν είχε σχέση με τις πολιτικές συγκρούσεις ή την αστυνομική καταστολή.

Ομοίως, θα πρέπει να αξιολογήσουμε πώς αντέδρασε η αντιπολίτευση όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με μια παρόμοια πρόκληση. Οι κυβερνήσεις της αποτελείωσαν το «Caracazo» του 1989, με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.

Η κατάσταση είναι δραματική στη Βενεζουέλα, αλλά αυτό δεν εξηγεί την κεντρική θέση της χώρας σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Σοβαρότερα προβλήματα σε άλλες χώρες αγνοούνται εντελώς από τα ίδια μέσα ενημέρωσης.

Στην Κολομβία, από την αρχή του έτους, 46 ηγέτες κοινωνικών κινημάτων δολοφονήθηκαν και τους τελευταίους 14 μήνες, 120 έχουν χαθεί. Μεταξύ 2002 και 2016 οι παραστρατιωτικές δυνάμεις έσφαξαν 558 ηγέτες μαζικών κινημάτων, και κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουν δολοφονηθεί μέχρι 2.500 αυνδικαλιστές. Γιατί δεν γίνεται αναφορά από τα ανάλογα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, αυτής της συνεχιζόμενης αιματοχυσίας στην πλησιέστερη γείτονα της Βενεζουέλας;

Πιο τρομακτική είναι η σκηνή στο Μεξικό. Κάθε μέρα κάποιος δημοσιογράφος προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των κοινωνικών αγωνιστών που δολοφονήθηκαν. Στο κλίμα του πολέμου της κοινωνίας, που επιβάλλεται από τις «δράσεις κατά των ναρκωτικών της εμπορίας», 29.917 άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί. Δεν θα έπρεπε αυτό το επίπεδο των δολοφονιών να τραβήξει την προσοχή των μεγαλύτερων  δημοσιογραφικών οργανισμών, από το να εστιάζονται στην Βενεζουέλα;

Οι Ονδούρες είναι μια άλλη ανατριχιαστική υπόθεση. Μαζί με την Berta Cáceres 15 άλλοι αγωνιστές έχουν δολοφονηθεί. Μεταξύ του 2002 και 2014 ο αριθμός των δολοφονημένων  υπερασπιστών του περιβάλλοντος έχει ανέλθει σε 111. Η λίστα του τρόμου των θυμάτων που αγνοούνται από την καταπίεση της εξουσίας θα μπορούσε να επεκταθεί και στους πολιτικούς κρατούμενους του Περού. Επιπλέον, πολύ λίγοι γνωρίζουν τις ταλαιπωρίες που αντιμετώπισε ο ηγέτης της Ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο Oscar López Rivera, κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων φυλάκισής του.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Λατινικής Αμερικής απλά δεν γνωρίζει τις τραγωδίες που επικρατούν στις χώρες που διέπονται από τη Δεξιά. Το ¨δυο μέτρα και δυο σταθμά» των ΜΜΕ επιβεβαιώνει ότι η ανάδειξη της Βενεζουέλας στις τηλεοπτικές οθόνες δεν οφείλεται σε ανθρωπιστικές ανησυχίες.

Μορφές πραξικοπήματος

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ φέρνει στην επιφάνεια την προώθηση πραξικοπήματος της αντιπολίτευσης. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις κλασικές κοινωνικές διαταραχές όπως αυτές που οδήγησαν στο πραξικόπημα του Πινοσέτ, προσπαθούν να απομακρύνουν τον πρόεδρο Maduro μέσα από την εξάρθρωση της κοινωνίας. Θα επαναλάβω αυτό που επιχειρήθηκε το Φεβρουάριο του 2014, προκειμένου να διαπράξουν ένα θεσμικό πραξικόπημα παρόμοιο με αυτά που πραγματοποιούνται στην Ονδούρα (2009), Παραγουάη (2014) ή τη Βραζιλία (2016). Ελπίζουν να επιβάλουν με τη βία αυτό που θα επικυρώσει αργότερα η κάλπη.

Η Δεξιά δεν έχει τη στρατιωτική δύναμη που χρησιμοποιούσε στο παρελθόν για να επιστρέψει στην κυβέρνηση. Αλλά προσπαθεί να αναδημιουργήσει μια τέτοια παρέμβαση με την οργάνωση αψιμαχιών σε στρατώνες, βάζοντας φωτιά σε αστυνομικά τμήματα ή βαδίζοντας στο στρατιωτικό αρχηγείο.

Το σχέδιο της είναι να συνδυάζει το σαμποτάζ της οικονομίας, με ταραχές από ένοπλες ομάδες που, σε αντίθεση με την Κολομβία, δρουν ανώνυμα. Αυτές οι ενέργειες είναι αναμειγμένες με τον ποινικό υπόκοσμο. Θα τρομοκρατούν και τους εμπόρους.

Οι δράσεις περιλαμβάνουν φασιστικές μεθόδους με χορηγό τα πιο βίαια ρεύματα του αντι-τσαβισμού. Οικειοποιούνται την επαναστατική διαδικασία κατά της εξουσίας από τα λαϊκά κινήματα για να παρουσιάσουν τις λεηλασίες τους ως μια ηρωική χειρονομία. Ο αρχηγός τους Leopoldo López δεν είναι κάποιος αθώος πολιτικός. Κάθε δικαστήριο που λειτουργεί στο πλαίσιο του κράτους δικαίου θα τον καταδίκαζε σε ισόβια κάθειρξη για την ποινική ευθύνη του.

Η Δεξιά προωθεί ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου, προκειμένου να κάμψει το ηθικό των βάσεων του Τσάβες, που πλήττονται από την έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων. Είναι σαφές το αίτημά του για ξένη επέμβαση και διαπραγματεύεται με τις πιστώτριες τράπεζες για την διακοπή της πρόσβασης της χώρας, στις πιστώσεις.

Η αντιπολίτευση ελπίζει να λυντσάρει τον Maduro, προκειμένου να θάψει το κίνημα του τσαβισμού. Μεταφέρει τη μάχη της, στους δρόμους, για να κατακτήσει την κοινή γνώμη και να προκαλέσει την κατάρρευση της οικονομίας. Δεν θεωρεί τις εκλογές, τίποτα περισσότερο από μια απλή στέψη του επιθετικού της σχεδίου.

Αλλά αντιμετωπίζει αυξανόμενο εμπόδια. Η επικράτηση της βίας στις πορείες της Δεξιάς αποξενώνει την πλειοψηφία εκείνων που είναι δυσαρεστημένοι και προκαλεί φθορά στους δικούς της διαδηλωτές. Όπως έγινε και το 2014, με το να αποκρούονται οι φασίστες, υπονομεύεται το σύνολο της αντιπολίτευσης. Η σταθερότητα του Maduro, εξάλλου, αποτρέπει τη συμμετοχή στις πορείες. Η Δεξιά δεν έχει καταφέρει να διεισδύσει στις λαϊκές γειτονιές όπου εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο μιας ανεπιθύμητης ένοπλης σύγκρουσης.

Η μεγαλοαστική τάξη στη Βενεζουέλα υποκινεί το πραξικόπημα με την περιφερειακή υποστήριξη των Macri, Temer, Santos και Peña Nieto. Για μήνες η μεγαλοαστική τάξη προωθούσε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (Organization of American States). Αλλά απέτυχε να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα του σχεδίου της. Οι προτεινόμενες κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας ηττήθηκαν λόγω της αντίθεσης των διαφόρων Υπουργείων Εξωτερικών. Δεν πέτυχαν την ομοφωνία, όπως είχε επιτευχθεί, με την εκδίωξη της Κούβας από τον ΟΑΚ, στην δεκαετία του 1960.

Διαβόητη, επίσης, είναι η προώθηση των πραξικοπημάτων από τις ΗΠΑ, με στόχο την επανάκτηση του ελέγχου των μεγάλων αποθεμάτων του αργού πετρελαίου στην αμερικάνικη ήπειρο. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιθυμεί να επαναλάβει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιήθηκαν στο Ιράκ ή τη Λιβύη, γνωρίζοντας ότι μετά την ανατροπή του Maduro, κανείς δεν θα θυμάται ούτε που βρίσκεται η Βενεζουέλα. Αρκεί να δούμε πώς τα ΜΜΕ παραλείπουν οποιαδήποτε αναφορά, στις ειδήσεις, των χωρών, όπου το Πεντάγωνο έχει ήδη παρέμβει. Μόλις ο αντίπαλος εξουδετερωθεί, τα ΜΜΕ ​​ασχολούνται με άλλα θέματα.

Οι στρατηγικοί στόχοι του ιμπεριαλισμού δεν καταγράφονται από εκείνους που τονίζουν το φλερτ κάποιας εφημερίδας των ΗΠΑ με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας ή τις λεκτικές ασάφειες του Trump. Φαντάζονται ό,τι τα εν λόγω άσχετα γεγονότα απεικονίζουν την απουσία σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και τσαβισμού. Εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ό,τι η τεράστια πλειοψηφία του Τύπου επιτίθεται κακόβουλα στον Μαδούρο, και ο,τι ο πολυεκατομμυριούχος στο Λευκό Οίκο αρνείται κάθε μέρα, τα όσα είπε την προηγούμενη ημέρα.

Ο Trump δεν είναι αδιάφορος ή ουδέτερος. Απλώς μεταφέρει την δικαιοδοσία στη CIA και το Πεντάγωνο για την εφαρμογή μιας συνωμοσίας που σχεδιάζεται μέσω του σχεδίου  «Venezuela Freedom 2» και του G. Sharp. Αυτές οι επιχειρήσεις περιλαμβάνουν κατασκοπεία, αποστολή στρατευμάτων και κάλυψη της τρομοκρατίας. Αναπτύσσονται με έναν υπόγειο τρόπο, ενώ τα ΜΜΕ δυσφημίζουν οποιαδήποτε καταδίκη των εν λόγω σχεδίων. Αμφισβητούν τις «υπερβολές της αριστεράς», έτσι ώστε κανείς δεν θα ενοχλεί τους συνωμότες.

Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι η παρουσία της Chevron στη Βενεζουέλα – ή η συνέχιση των επιχειρήσεων PDVSA (Petroleos de Venezuela SA) στις Ηνωμένες Πολιτείες – απεικονίζουν τη στενή συνεργασία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Οι ίδιοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι από αυτή τη σχέση, δεν υπάρχει σενάριο πραξικοπήματος. Αυτές οι διασυνδέσεις, όμως, δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την απόφαση της Αυτοκρατορίας να ανατρέψει την Μπολιβαριανή κυβέρνηση.

Οι δραστηριότητες των εταιρειών των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (και των ομολόγων τους στις Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν διατηρηθεί με επιμονή από την αρχή της διακυβέρνησης Τσάβες. Αλλά ο Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ προσπάθησαν να ανακτήσουν τον άμεσο ιμπεριαλιστικό έλεγχο του πετρελαίου. Δεν μπορούν να το πετύχουν μέσα από την τεταμένη σχέση μεταξύ των εταίρων ή των πελατών. Θέλουν να εγκαταστήσουν το μοντέλο της  ιδιωτικοποίησης που επικρατεί και στο Μεξικό και να διώξουν την Ρωσία και την Κίνα από την περιοχή.

Στάση της Αριστεράς

Αν η διάγνωση που κάναμε μέχρι τώρα, για το αντιδραστικό πραξικόπημα, είναι σωστή, η θέση του αριστερού κινήματος δεν θα πρέπει να οδηγεί σε διαφωνίες. Οι κύριοι εχθροί μας είναι η Δεξιά και ο ιμπεριαλισμός, και προτεραιότητά μας είναι να τους συντρίψουμε. Αυτή η βασική αρχή θα πρέπει να επιβεβαιώνεται σε κρίσιμες στιγμές, όταν το προφανές περνάει στη σφαίρα της σύγχυσης.

Όποια και αν είναι η κριτική μας στον Salvador Allende, ο κεντρικός μας στόχος ήταν ενάντια στον Pinochet. Ομοίως, υιοθετήσαμε την αντίστοιχη γραμμή συμπεριφοράς προς τους γορίλες της Αργεντινής του 1955 ή τους υπονομευτές των Arbenz, Torrijos και των άλλων αντι-ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της περιοχής. Η θέση αυτή, στην υπόθεση της Venezuela, σημαίνει σήμερα, την ανάγκη για κοινή δράση ενάντια στην Δεξιά κλιμάκωση.

Όταν ένα πραξικόπημα είναι στον ορίζοντα, είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την κρίση. Εκείνοι που προκαλούν την καταστροφή δεν είναι το ίδιο με αυτούς που είναι ανήμποροι να την αντιμετωπίσουν.

Αυτή η διάκριση ισχύει στον οικονομικό τομέα. Τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από τον Maduro είναι και πολυάριθμα και αδικαιολόγητα, αλλά ένοχοι της παρούσας καταστροφής είναι οι καπιταλιστές. Η κυβέρνηση είναι ανεκτική ή ανίκανη, αλλά δεν πρέπει να κατατάσσεται στο ίδιο στρατόπεδο με την Δεξιά. Εκείνοι από μας που διαπράττουμε το μνημειώδες σφάλμα, χαράζοντας την κόκκινη γραμμή απέναντι και στους δυο χώρους (κυβέρνηση-Δεξιά), συγχέουμε τις αρμοδιότητες διαφορετικής φύσης.

Τα λάθη της κυβέρνησης έχουν φανεί στο μη λειτουργικό σύστημα των νομισματικών συναλλαγών, στο απαράδεκτο εξωτερικό χρέος, ή στην έλλειψη ελέγχου των τιμών και του λαθρεμπορίου. Αλλά η κατάρρευση της οικονομίας έχει προκληθεί από τους ευπόρους που χειραγωγούν την νομισματική πολιτική, πυροδοτούν τον πληθωρισμό, χειρίζονται τα εισαγόμενα προϊόντα και περιορίζουν τις προμήθειες βασικών αγαθών.

Η Εκτελεστική εξουσία παραμένει αδρανής ή ενεργεί λανθασμένα για πολλούς λόγους: αναποτελεσματικότητα, ανοχή της διαφθοράς, προστασία της bolibourgeoisie, συμπαιγνία με εκατομμυριούχους που υποδύονται ότι είναι φίλοι του Τσάβες. Γι ‘αυτό δεν κόβει την υποστήριξη στις ιδιωτικές ομάδες που λαμβάνουν φθηνά δολάρια για την εξαγορά ευνοιακών σχέσεων. Αλλά η κατάρρευση της παραγωγής έχει πραγματοποιηθεί από την άρχουσα τάξη για να ανατρέψει τον Maduro. To να μην βλέπει κάποιος αυτή την σύγκρουση δεν είναι παρά μια, πρωτοφανούς επιπέδου μυωπία.

Αυτή η τύφλωση αποτρέπει την αναγνώριση ενός άλλου βασικού γεγονότος, αυτή τη στιγμή: την αντίσταση του τσαβισμού στην επίθεση της δεξιάς. Αν και με μεθόδους και συμπεριφορές εξαιρετικά αμφίβολες, ο Maduro δεν εγκαταλείπει. Εμμένει στην κάθετη δομή του PSUV, ευνοεί την απαγόρευση των κρίτικων ρευμάτων, και διατηρεί τη γραφειοκρατία που στραγγαλίζει τις αντιδράσεις από κάτω. Αλλά σε αντίθεση με Ντίλμα ή Lugo, ο ίδιος δεν ενδίδει. Η συμπεριφορά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη συνθηκολόγηση που πραγματοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα.

Αυτή η στάση εξηγεί και το μίσος των ισχυρών. Η κυβέρνηση έχει πάρει την εξαιρετική απόφαση να αποχωρήσει από τον ΟΑΚ. Έχει εγκαταλείψει το Υπουργείο Αποικιών και προχώρησε στην ρήξη, που η Αριστερά πάντα απαιτούσε. Η απόφαση αυτή θα έπρεπε να είχε δημιούργήσει μια συντριπτική υποστήριξη, που πολύ λίγοι έχουν εκφράσει.

Όπως κάθε διοίκηση που δέχετα την επίθεση της Δεξιάς, η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί να καταφύγει  σε δυναμικά μέτρα για να αυτοαμυνθεί. Τα συστημκά ΜΜΕ καταγγέλουν με ασυνήθιστη υστερία την κυβερνητική αντίδραση. Ξεχάστηκαν οι συνηθισμένες δικαιολογίες που γίνονται από τις κυβερνήσεις άλλου χαρακτήρα, όταν αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Αλλά ο Maduro έχει επίσης αμφισβητηθεί για τη σχετική ανοχή του απέναντι στους φασίστες, επειδή δεν έχει πάρει ανάλογα αυστηρά μέτρα..
Έχει απλά υιοθετήσει μέτρα ασφαλείας, για την αντιμετώπιση της αγριότητας της αντιπολίτευσης.

Με αυτή την στάση της, η κυβέρνηση έχει υποπέσει σε αδικίες. Αυτό είναι το λυπηρό κόστος κάθε σημαντικής αντιπαράθεσης με την αντεπανάσταση. Αυτές οι ατυχείς συγκυρίες όμως υπήρξαν σε όλες τις μάχες με την αντίδραση, από τον Bolivar μέχρι τον Φιντέλ. Υπάρχει ανάγκη να αποφευχθεί η αυτο-ανοχή σε αυτό το ευαίσθητο θέμα, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουμε τις συκοφαντίες που διαδίδονται από την αντιπολίτευση.

Ο Maduro στρέφεται ενάντια στην Δεξιά βαρβαρότητα και όχι εναντίον του λαού. Έτσι, δεν έχει νόημα να τον συγκρίνουν με τον Καντάφι ή τον Σαντάμ Χουσεΐν. Δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία σφαγή αριστερών ακτιβιστών ούτε έχει συμμετάσχει σε πολεμικές περιπέτειες υποκεινούμενες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναλογία με τον Στάλιν είναι πιο γελοία, αλλά μας θυμίζει ότι το φάντασμα του Χίτλερ πλανιέται πάνω από πολλούς από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, που σχετίζονται με τον Uribe ή νοσταλγούν τον Πινοσέτ.

Σοσιαλδημοκρατικές Θέσεις

Τους τελευταίους μήνες, επίσης, μεταξύ των αντιπάλων της Δεξιάς έχει σημειωθεί αύξηση στις απόψεις ότι φταίει ο Maduro για την αγωνία της Βενεζουέλας. Αυτές οι απόψεις επαναλαμβάνουν την παλιά σοσιαλδημοκρατική στάση της συμπαράταξης με την αντίδραση, σε κρίσιμες στιγμές.

Αμφισβητούν τη νομιμότητα της κυβέρνησης, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα της αντιπολίτευσης. Αντί να κατηγορούν τη CIA, τους escuálidos [αυτούς τους άθλιους, η φράση της Βενεζουέλας για τους βρώμο-πλούσιους], ή τον ΟΑΚ, επικεντρώνουν τις αντιρρήσεις τους κατά του τσαβισμού. Το κάνουν αυτό στο όνομα ενός δημοκρατικού ιδανικού, που είναι τόσο αφηρημένο, καθώς έχει πάρει διαζύγιο από τη πάλη που θα καθορίσει ποιός θα επικρατήσει στη διακυβέρνηση του κράτους.

Αυτή η θέση έχει επηρεάσει διάφορους «κριτικά αριστερούς» στοχαστές [pensadores del post-progresismo] που συνδέονται με τον αυτονομισμό. Όχι μόνον κατηγορούν τον Maduro  για την παρούσα κατάσταση, αλλά λένε ότι έχει μια αυταρχική ηγεσία προκειμένου να διατηρηθεί το μοντέλο που βασίζεται στα ενοίκια από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, για έσοδα.

Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι πολύ παρόμοιος με τη φιλελεύθερη θέση που αποδίδει τα χαρακτηριστικά όλων των προβλημάτων στην λαϊκίστικη πολιτική της Βενεζουέλας, υλοποιούμενη από τυράννους που κατασπαταλούν τους πόρους του κράτους. Χρησιμοποιούν μόνον, γλώσσα που είναι πιο διπλωματική στη διάγνωση τους.

Άλλες απόψεις στο ίδιο μήκος κύματος,  επισημαίνουν, ακόμη πιο κατηγορηματικά, την ευθύνη του ηγέτη Τσάβες. Μας καλούν να αποφύγουμε «την συνωμοτική υπεραπλούστευση κατηγορώντας τη Δεξιά ή τον ιμπεριαλισμό» για τα προβλήματα της χώρας. Αλλά είναι οι συνωμότες της αντίδρασης φανταστικοί; Είναι οι δολοφονήμένοι, οι παραστρατιωτικοί θύλακες και τα σχέδια του Πενταγώνου παρανοϊκή Μπολιβαριανή επινόηση;

Χωρίς να απαντηθεί αυτό το στοιχειώδες ερώτημα, αυτή η θέση απορρίπτει επίσης οποιαδήποτε σχέση με αυτό που συνέβη στη Χιλή το 1973. Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί γιατί η αναλογία είναι ανεφάρμοστη. Θεωρεί ως δεδομένο ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν, χωρίς να επισημαίνει τις τεράστιες ομοιότητες σε σχέση με τις ελλείψεις βασικών αναγκών, τον συντηρητικό ερεθισμό της μεσαίας τάξης και την παρέμβαση της CIA.

Οι παραλληλισμοί με Αλιέντε  οι οποίοι αμφισβητούνται, ωστόσο, γίνονται αποδεκτοί στην περίπτωση της πρώτης κυβέρνησης Περόν, η οποία θεωρείται ως προάγγελος του τσαβισμού. Αλλά η ομοιότητα βρίσκεται στα χρόνια της σταθερότητας ή στις στιγμές πριν από το πραξικόπημα του 1955; Η προκατάληψη με την κλιμάκωση της βίας υποδεικνύει ότι η ομοιότητα είναι σε σχέση με την τελευταία περίοδο. Και σε αυτή την περίπτωση ποιά ήταν η προτεραιότητα; Αντιμετωπίστε τον αυταρχισμό του Περόν; ή αντισταθείτε στον αντιδραστικό ανταρτοπόλεμο;

Οι σοσιαλδημοκράτες και οι «κριτική Αριστερά» θεωρούν τον αυταρχικό Maduro ως την κύρια αιτία της σημερινής κατάστασης. Αυτός είναι ο λόγος που υποβαθμίζουν τον κίνδυνο πραξικοπήματος και απορρίπτουν την ανάγκη προετοιμασίας για κάποια άμυνα ενάντια στις προκλήσεις της Δεξιάς.

Αλλά τα επακόλουθα αυτής της στάσης έρχονται στην επιφάνεια κάθε φορά που οι ολιγάρχες και οι παράνομοι συνεργάτες τους επιστρέφουν στην κυβέρνηση. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ονδούρα, την Παραγουάη και τη Βραζιλία δεν ευαισθητοποιούν εκείνους που δαιμονοποιούν τον τσαβισμό.

Αντιτίθενται στον υπερβολικό ακτιβισμό, τα χρέη και τις συμβάσεις με τις εταιρείες πετρελαίου. Αλλά δεν μας λένε αν απαιτούν αντικαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές εναλλακτικές πολιτικές, σε αυτές τις προφανείς αδυναμίες του Maduro. Το ίδιο ισχύει και για τις ελλείψεις και την κερδοσκοπία. Είναι αυτοί που τον παροτρύνoυν να δράσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα εναντίον των τραπεζιτών και των μεγάλων εμπορικών καρτέλ; Προτείνουν κατασχέσεις, εθνικοποιήσεις ή άμεσο λαϊκό έλεγχο;

Με την υιοθέτηση αυτών των πρωτοβουλιών θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί να κτιστούν γέφυρες με την κυβέρνηση, αλλά ποτέ με την αντιπολίτευση. Οι επικριτές του τσαβισμού παρακάμπτουν αυτή τη διαφορά.

Επικλήσεις της «Κριτικής Αριστεράς»

Η σοσιαλδημοκρατική άποψη επικροτεί την επείγουσα έκκληση για ειρήνη που υπέγραψαν πολυάριθμοι διανοούμενοι. Αυτή η δήλωση προωθεί την ειρηνευτική διαδικασία, απορρίπτοντας τόσο την αυταρχική στροφή του τσαβισμού όσο και τη βίαιη συμπεριφορά τομέων της δεξιάς.

Το κάλεσμα ευνοεί μια ισορροπία για να ξεπεραστεί η πόλωση και καταφεύγει σε μια γλώσσα πιο κοντά στη διπλωματική γλώσσα των Υπουργείων Εξωτερικών παρά σε αυτή των λαϊκών ακτιβιστών. Ο τόνος της είναι έμμεσα σύμφωνος με τη θεωρία των δύο άκρων. Κατά των δύο άκρων, προτείνει να ακολουθηθεί η μέση οδός.

Αλλά αυτή η πολιτική των ίσων αποστάσεων, διαψεύδεται αμέσως από την απόδοση ευθύνης πρώτα και κύρια, στην κυβέρνηση. Και όχι μόνο παραβλέπει την παρενόχληση της Δεξιάς, αλλά η λέξη «ιμπεριαλισμός» μόλις και μετά βίας αναφέρεται εν παρόδω.

Το κείμενο έτυχε δριμείας απάντησης, από το REDH [Δίκτυο διανοουμένων, καλλιτεχνών και Κοινωνικών Κινημάτων για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας] και υπογράφεται από πολλούς διανοούμενους. Αυτή η κριτική διαφωνεί κάθετα και τονίζει την εξέχουσα βαρύτητα των υπερ-συνταγματικών δυνάμεων σε κρίσιμες καταστάσεις.

Η φιλελεύθερη υποτροπή των μετα-progressive ή στοχαστών της «κριτικής αριστεράς», αναπαράγει ό, τι συνέβη με τους σοσιαλδημοκράτες Gramcians στη δεκαετία του 1980. Η εχθρότητα της εν λόγω ομάδας εναντίον του λενινισμού και της κουβανικής επανάστασης είναι συγκρίσιμη με την παρούσα εχθρότητα εναντίον του τσαβισμού. Ο αριθμός εκείνων που υπέγραψαν την έκκληση έχουν περάσει και από τις δύο περιόδους.

Αλλά η παρούσα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή άργησε και δεν έχει την πολιτική βάση που κάποτε υπήρχε με το ισπανικό κόμμα PSOE. Η κοινωνικό-φιλελεύθερη στροφή αυτού του κόμματος έχει αμαυρώσει πλήρως την αρχική προοδευτική εικόνα του. Το γεγονός ότι είναι πλέον ορφανή η σοσιαλδημοκρατία στη βενεζουέλα, μετά τον υποτροπιασμό του ισπανικού σοσ. κόμματος, εξηγεί ίσως  την επανασύνδεσή της με τον παλαιό φιλελευθερισμό.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η εξέλιξη αυτή είναι το αποκορύφωμα της διάσπασης πούχει επιρεάσει διάφορες παραλλαγές του αυτονομισμού. Η στάση τους προς την μπολιβαριανή διαδικασία, προκάλεσε αυτή τη διάσπαση. Αυτοί που επέλεξαν να συμπαραταχτούν με την αντιπολίτευση είναι καχύποπτοι προς εκείνους που «συνδέονται με τον τσαβισμό.»

Αλλά οι τελευταίοι έχουν σκεφτεί τις προηγούμενες ανεπάρκειες και κατανόησαν την ανάγκη να αγωνιστούμε για την κρατική εξουσία με σοσιαλιστική προοπτική που είναι άμμεσα συσχετισμένη με τον λατινοαμερικάνικο μαρξισμό.

Αντίθετα, το άλλο τμήμα συνεχίζει ν’αρμενίζει μέσα στην ασάφεια γενικοτήτων περί αντι-πατριαρχίας και αντι-υπερβολικού ακτιβισμού. χωρίς να προσφέρει κανένα απτό παράδειγμα για το τι προτείνεται. Έχοντας απορροφηθεί από τους φιλελευθέρους, οι αινιγματικές ιδιοτροπίες του δεν εμπλουτίζουν πλέον την Αριστερή Σκέψη. Ξεχνώντας την πάλη των τάξεων και γοητευμένοι με  τους αστκούς θεσμούς λειτουργίας, οι καταγγελίες τους για υπερβολικό ακτιβισμό καταλήγουν σε μια «γραφική περιέγεια».

Αφηρημένος δογματισμός

Η αντιπαράθεση που συγκλίνει με τη σοσιαλδημοκρατία διαδίδεται επίσης με σεχταριστικά επιχειρήματα. Σε αυτή την περίπτωση ο Maduro παρουσιάζεται ως μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και υποτακτικά προσαρμόσιμη, δηλ. ότι εδραιώνει ένα δικτατορικό καθεστώς. Σε άλλες περιπτώσεις, η ίδια κατηγορία περιγράφεται με πιο έμμεση ή εκλεπτισμένη γλώσσα (αναντήρητος πρόεδρος, βοναπαρτικός ηγέτης).

Αλλά όλες οι παραλλαγές συμφωνούν ότι κύρια ευθύνη έχει η αυταρχική κυβέρνηση που διαλύει τη χώρα. Η αρμονική συμφωνία της θέσης αυτής με τα ΜΜΕ είναι εντυπωσιακή. Το κύριο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι στην ρητορική, αλλά στην πράξη.

Κάθε μέρα υπάρχουν πορείες της Δεξιάς και της κυβέρνησης. Οι πρωταθλητές του βαθυστόχαστου σοσιαλισμού πρέπει να αναρωτηθούν: Με ποια από τις δύο κινητοποιήσεις θα συνταχτούμε; Με ποιον θα ταυτιστούμε; Αν νομίζουν ότι η κυβέρνηση είναι ο κύριος εχθρός θα πρέπει να κάνουν κοινό μέτωπο με τους escuálidos των guarimbas.

Στο Μπουένος Άιρες, για παράδειγμα, κάλεσαν τον περασμένο Μάιο, μια κινητοποίηση απαιτώντας την αποπομπή του Maduro. Όλα οι περαστικοί που παρατήρησαν την πορεία κατάλαβαν αμέσως ποιος θα καταλάβει την προεδρία της Βενεζουέλας, αν ανατραπεί ο παρών αρχηγός του κράτους. Και παρατήρησαν την πλήρη σύμπτωση μεταξύ αυτού του αιτήματος και των ειδήσεων που βγαίνουν από τα συστημικά ΜΜΕ.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που γκρουπς της Αριστεράς συγκλίνουν με τη Δεξιά. Παλαιότερα, στην Αργεντινή, με τις κυβερνήσεις Kirchner ήταν εμφανής η παρουσία τους με κόκκινες σημαίες σε πορείες των αγροτών σόγιας και στις διαδηλώσεις των caceroleros [μεσαία και ανώτερη τάξη, αντίπαλοι της κυβέρνησης, χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια]. Αλλά αν αυτό ήταν αξιολύπητο στο Μπουένος Άιρες, μπορεί να μετατραπεί σε τραγωδία στο Καράκας.

Άλλες υποθέσεις συγκρίνουν τον Maduro με την αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι η «φαινομενική» αντιπαράθεση κρύβει τεράστιες ταυτοποιήσεις. Έτσι, περιμένουν την στιγμή που η σύγκλιση θα επιτευχθεί και θα βγουν αληθινοί.

Αυτή η περίεργη ερμηνεία όμως έρχεται σε αντίθεση με τις μάχες μεταξύ κυβέρνησης-αντιπολίτευσης που όλοι οι άλλοι παρακολοθούμε. Γι ‘αυτό είναι λίγο δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τις guarimbas, τις δολοφονίες και τις απειλές του Πεντάγωνου ως μια εικονική διαμάχη ανάμεσα σε δύο συγγενείς.

Η μόνη λογική αυτής της άποψης είναι για να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της τρέχουσας σύγκρουσης, να την ερμηνεύσει ως μια απλή μάχη, μεταξύ αστών για την ιδιοποίηση του του… ενοικίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ολοκληρωτισμός του Maduro, θεωρείται ως ένας ισοδύναμος (αν όχι χειρότερος) κίνδυνος με αυτόν της αντιπολίτευσης.

Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό το ζήτημα δεν είναι η υποκρισία, αλλά η έμμεση στάση που προωθεί την ουδετερότητα. Αφού, λένε ότι όλοι είναι ίσοι, το αυτο-πραξικόπημα αποδίδεται στην κυβέρνηση και συγκρίνεται με το πραξικόπημα που προωθείται από τη Δεξιά. Πραξικόπημα το ένα, πραξικόπημα και το άλλο.

Αυτή η ισοδυναμία είναι προφανώς ψευδής, όμως. Στη Βενεζουέλα, δεν υπάρχουν δύο αντιδραστικές παραλλαγές, όπως, για παράδειγμα, τζιχαντισμός και οι δικτατορίες στη Μέση Ανατολή.

Η σύγκρουση μεταξύ Capriles-Lopez και Maduro μοιάζει με την σύγκρουση Πινοσέτ-Αλιέντε, του Lonardi με Περόν ή, πιο πρόσφατα, Τέμερ-Ντίλμα. Ομοίως, ο θρίαμβος της Δεξιάς κατά του Μαδούρο, πέρα από την συμπλοκή μεταξύ ίσων, θα είχε ως αποτέλεσμα μια τρομερά πολιτική οπισθοδρόμηση.

Σε μια τέτοια εναλλακτική λύση, η ουδετερότητα γίνεται συνώνυμη με την παθητικότητα και φέρνει στην επιφάνεια το τεράστιο βαθμό ανικανότητας για την αντιμετώπιση των μεγάλων γεγονότων. Σημαίνει να απορρίπτεις την συμμετοχή και να ορκίζεσαι πίστη στην αυθεντική αιτία.

Δεδομένου ότι η στάση αυτή λαμβάνει ως δεδομένο ότι ο τσαβισμός έχει τελειώσει, περιορίζει ολόκληρο τον ορίζοντα της, καταγράφοντας έναν απολογισμό της συνολικής εμπειρίας. Αλλά η μεγαλύτερη αποτυχία στην πολιτική δράση δεν επηρεάζει ημιτελείς διαδικασίες. Το χειρότερο πράγμα είναι η στενοκεφαλιά εν όψει επικών γεγονότων.

Όποιες και αν είναι οι ερωτήσεις κάποιου, σχετικά με Maduro, το αποτέλεσμα στη Βενεζουέλα θα καθορίσει το άμεσο μέλλον ολόκληρης της περιοχής. Αν οι αντιδραστικοί θριαμβεύσουν, το αποτέλεσμα θα είναι το σενάριο ήττας και αίσθημα αδυναμίας μπροστά στην αυτοκρατορία. Το τέλος του προοδευτικού κύκλου θα είναι ένα γεγονός και όχι ένα θέμα για αξιολόγηση μεταξύ των στοχαστών κοινωνικών επιστημών.

Η Δεξιά το γνωρίζει και γι’ αυτό το λόγο  εντείνει τις εκστρατείες ενάντια στους διανοούμενους που είναι υπερασπιστές του τσαβισμού. Η πρόσφατη ευρεία επίθεση στην CLARIN είναι μια πρόγευση της επίθεσης που ετοιμάζεται για τo μετά-Maduro πολιτικό τοπίο. Οι σεχταριστές δεν έχουν συνειδητοποιήσει αυτόν τον κίνδυνο.

Πλασματικές εκλογές

Προς το παρόν, υπάρχουν δύο πολιτικές επιλογές: Οι απαιτήσεις της Δεξιάς  να ξεκινήσει η διαδικασία για γενικές εκλογές και η κυβέρνηση που προχωρεί σε εκλογές για Συντακτική Συνέλευση. Η αντιπολίτευση είναι διατεθειμένη μόνο να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές, πιστεύοντας ότ θα της εξασφαλίσουν την πρώτη θέση.

Από τις 19 εκλογές που διεξήχθησαν υπο το καθεστώς του τσαβισμού, οι οπαδοί της επανάστασης κέρδισαν 17 και αμέσως αναγνώρισαν στις δύο ότι έχασαν. Αντίθετα, η Δεξιά ποτέ δεν αποδέχθηκε τα δυσμενή γι’ αυτήν αποτελέσματα. Πάντα ισχυρίζονταν ότι έγινε καλπονοθεία  ή κατέφυγαν σε μποϊκοτάζ. Όταν κέρδιζαν τις επαναληπτικές εκλογές απαιτούσαν την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης.

Τον Δεκέμβρη του 2015 απέκτησαν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και διακήρυξαν την ανατροπή του Maduro. Στη συνέχεια προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να αγνοήσουν το σύνταγμα, ακόμη και με την ορκωμασία παρανόμως εκλεγμένων βουλευτών και παραποιημένες υπογραφές σε αναφορές για να ανακληθεί ο Maduro.

Οι Capriles, Borges και López ζητούν τώρα πλασματικές εκλογές στη μέση ενός οικονομικού πολέμου και κινητοποιήσεων στους δρόμους. Θέλουν εκλογές, όπως στην Κολομβία, όπου, από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, εκατοντάδες λαϊκοί ακτιβιστές δολοφονήθηκαν. Ελπίζουν να κερδίσουν στις κάλπες, όπως στην Ονδούρα κάτω από την πίεση της δολοφονίας της Berta. Θέλουν το είδος των εκλογών που λάμβαναν χώρα στο Μεξικό, πάνω από τα πτώματα δημοσιογράφων, φοιτητών και καθηγητών.

Θα ήταν τρομερό λάθος να συμμετάσχουμε στις εκλογές που σχεδιάζονται για να μετατρέψουν τη χώρα σ’ένα νεκροταφείο των Chavista. Ο Maduro καλείται να πραγματοποιήσει εκλογές σε ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου που θα ήταν απαράδεκτο για οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Η Βενεζουέλα διέρχεται μια περίοδο που ομοιάζει με την περίοδο στο τέλος της πρώτης θητείας των Σαντινίστα. Η στρατιωτική πολιορκία και οι ελλείψεις, καταπόνησαν έναν εξαντλημένο λαό που ψήφισε για την Δεξιά από απλή κούραση. Οι προϋποθέσεις αυτές, στις εκλογές, έχουν ένα προκαθορισμένο νικητή.

Από την άλλη, μια σύγκριση με το σενάριο που οδήγησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν έχει κανένα νόημα. Η Βενεζουέλα δεν είναι μια μεγάλη δύναμη καταρρέουσα εσωτερικά στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας διαζυγίου μεταξύ του καθεστώτος και του λαού. Είναι μια ευάλωτη χώρα της Λατινικής Αμερικής κάτω από την επίθεση των ΗΠΑ.

Ορισμένοι στοχαστές θεωρούν δεδομένο το ρόλο του καταπιεστικού ιμπεριαλισμού και προτείνουν ότι αυτό δεν αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την παρούσα κρίση. Υποθέτουν ότι οι επίμονες καταγγελίες  εναντίον της ξένης κυριαρχίας αποτελούν «ένα γεγονός ήδη γνωστό» ή μια απλή τελετουργία της Αριστεράς. Αλλά ξεχνούν ότι ποτέ δεν είναι άσκοπο να τονίζουμε τις καταστροφικές συνέπειες της επίθεσης από τον Βορρά στις κυβερνήσεις που έχουν γίνει εχθροί της Ουάσιγκτον.

Ολόκληρο το φάσμα των πρώην οπαδών του Τσάβες που ενώνουν την φωνή τους στο κάλεσμα γενικών εκλογών, μπερδεύει τη δημοκρατία με τον φιλελεύθερο ρεπουμπλικανισμό. Έχουν χάσει από την οπτική τους ότι το δικαίωμα για  αυτονομίας της χώρας έχει μπλοκαριστεί από τις θεσμικές διαδικασίες, που επιβάλλει η αστική τάξη.

Αυτό το εμπόδιο είναι ο λόγος που η μεγάλη πλειοψηφία των συνταγματικών ρυθμίσεων έχει χάσει τη νομιμότητά της. Γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί το εκλογικό σύστημα για να εδραιώσει την εξουσία της. Χρησιμοποιεί αυτό ως την ελεγκτική δικλείδα για να ελέγχει την οικονομία, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η πραγματική δημοκρατία μπορεί να προκύψει μόνο σε μια κοινωνική διαδικασία μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Είναι αλήθεια ότι ο Maduro φρόντισε να ακυρωθεί η ανάκληση του δημοψηφίσματος, ανέστειλε περιφερειακές εκλογές και απέκλεισε  κάποιους πολιτικούς της αντιπολίτευσης. Τα μέτρα αυτά αποτελούν μια τυφλή αντίδραση στην παρενόχληση που γίνεται στην κυβέρνηση. Αλλά ο ηγέτης των Chavista  αντιμετωπίζει την υποκρισία μεγαλύτερης σπουδαιότητας, η οπoια  παρουσιάζεται στους πολίτες από τους υπερασπιστές των σημερινών εκλογών.

Αρκεί να δούμε πώς στη Βραζιλία πραγματοποιήθηκε η μομφή από την ομάδα των παρανόμων με τη βουλευτική μάσκα και των δικαστών που χειρίζονται το σύστημα της έμμεσης προεδρικής επιλογής. Ποτέ δεν ενδαφέρθηκε ο ΟΑΚ να παρέμβει κατά των χυδαίων παραβιάσεων των δημοκρατικών αρχών.

Ούτε το κατεστημένο αγανάκτησε όταν το Σώμα των Εκλεκτόρων έχρισε τον Trump, που είχε λάβει μερικά εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από ό, τι η Χίλαρι Κλίντον.
Η
μοναρχία στην Ισπανία ή την Αγγλία θεωρεί τελείως φυσικό να χρησμοοιούνται άγαρμπες σκευωρίες για να χειριστούν κάθε εκλογική διαδικασία στο Μεξικό. Το απαραβίαστο της δημοκρατίας που ζητούν από την Βενεζουέλα είναι εντελώς απόν
σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

Δυνατότητες της Συντακτικής Συνέλευσης

Προφανώς, η καλύτερη ευκαιρία για μια μετασχηματιστική Συντακτική Συνέλευση χάθηκε αρκετά χρόνια πριν. Η παρούσα πρόσκληση είναι καθαρά αμυντική και είναι μια προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί μια εξοργιστική κατάσταση.

Αλλά δεν έχει νόημα να συζητήσουμε μόνο ό,τι δεν έχει γίνει. Υπάρχει ακόμα χρόνος για αυτούς τους απολογισμούς. Το σημαντικό τώρα είναι να καθορίσουμε πώς αυτό το κάλεσμα μπορεί ν’ ανοίξει εκ νέου, το δρόμο για τη λαϊκή πρωτοβουλία.

Πριν από το κάλεσμα Συντακτικής Συνέλευσης, η κυβέρνηση περιοριζόταν ξεκαθαρά σε μια γραφεικρατική αντιπαράθεση μεταξύ μιας κρατικής εξουσίας εναντίον μια άλλης. Στηρίχθηκε στην πάλη εκ των άνω, από την Εκτελεστική ή το Ανώτατο Δικαστήριο κατά της Εθνοσυνέλευσης. Τώρα επιτέλους καλεί την λαϊκή δύναμη και θα πρέπει να δούμε αν η ιδέα αυτή μεταφράζεται σε πραγματική κινητοποίηση.

Υπάρχουν πολυάριθμα  σημάδια κούρασης και σκεπτικισμού στις γραμμές του τσαβισμού. Αλλά κανείς δεν επιλέγει τις συνθήκες υπό τις οποίες θα πολεμήσει και το κύριο δίλημμα που μπαίνει είναι είτε να συνεχίσει είτε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτοί, που αποφάσισαν να συνεχίσουν, καλούν για την αναβίωση του λαϊκού προγράμματος.

Μερικά αριστερά ρεύματα που είναι πολύ επικριτικά για τη διαχείριση Maduro θεωρούν ότι η σύγκληση μιας Συντακτικής Συνέλευσης θα μπορούσε να απελευθερώσει την δυναμική των πολιτών ενάντια στις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Βλέπουν τη Συντακτική Συνέλευση ως ένα ατελές αλλά ακόμη ένα μέσο για να απομπλακεί η σύγκρουση με τη διεφθαρμένη αστική τάξη και τους bolibourgeois (τους κομματικούς νεοαστούς) του τσαβισμού.

Η Συντακτική Συνέλευση θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει να σπάσει το αδιέξοδο των τελευταίων μηνών μεταξύ guarimbas και των κυβερνητικών κινητοποιήσεων. Αν είναι επαρκώς προετοιμασμένη θα μπορούσε να διαλύσει το μέτωπο της αντιπολίτευσης, διαχωρίζοντας τους δυσαρεστημένους από τους φασίστες.

Αλλά είναι προφανές ότι χωρίς δραστικά μέτρα για το οικονομικό και κοινωνικό μέτωπο, η Συντακτική Συνέλευση θα είναι ένα κενό γράμμα. Εάν η καταστροφή στην παραγωγή δεν αντιμετωπιστεί με εθνικοποίηση των τραπεζών, του εξωτερικού εμπορίου και την απαλλοτρίωση των σαμποτέρ, δεν θα υπάρξει αποκατάσταση της λαϊκής υποστήριξης.

Τα παρηγορητικά μέτρα που υιοθετήθηκαν προκειμένου να αυξηθεί η συμμετοχή των οργανώσεων βάσης στη διανομή τροφίμων, δεν επαρκούν. Η λήψη ριζοσπαστικών μέτρων δεν μπορεί να αναβάλλεται.

Όποια και αν είναι η εναλλακτική λύση, δεν θα είναι εύκολο να αναπροσαρμόσουμε την οικονομία μετά από τόσα λάθη σε σχέση με το χρέος, τη δημιουργία ειδικών επενδυτικών ζωνών ή την ανοχή της εξόδου κεφαλαίων.

Ο Τσάβες πέτυχε μια μεγάλη αναδιανομή των εσόδων από τα ενοίκια των πετρελαίων, μέσω νέων μεθόδων λαϊκής πολιτικοποίησης, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να θέσει τα θεμέλια για μια διαδικασία εκβιομηχάνισης. Συγκρούστηκε με τους καπιταλιστές της αντιπολίτευσης, αλλά όχι με την εσωτερική bolibourgeoisie, και δεν ήταν σε θέση να απενεργοποιήσει την κουλτούρα στήριξης στα ενοίκια από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που υπέσκαψε όλες τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παραγωγικής οικονομίας. Ο δισταγμός να σπάσει την καπιταλιστική δομή εξηγεί τα δυσμενή αποτελέσματα.

Το παρόν πλαίσιο είναι πιο δύσκολο, λόγω της απότομης πτώσης των τιμών του πετρελαίου και της παρεμπόδισης των σχεδίων περιφερειακής ολοκλήρωσης εξαιτίας της επαναφοράς της συντηρητικής νοοτροπίας. Αλλά θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι όλες οι  επαναστατικές διαδικασίες πρόχωρησαν ανάμεσα σε αντιξοότητες και η Συντακτική Συνέλευση μπορεί να παρέχει ένα πλαίσιο για την επανάκτηση αυτής της πρωτοβουλίας.

Μερικοί κριτικοί της απόφασης για Σ.Σ. διαφωνούν, όσον αφορά στις τομεακές και τοπικές εκλογές. Λένε ότι με αυτή την μορφή «η Συνέλευση θα έχει δυσκολίες, θα είναι σντεχνιακή ή παράνομη» Και γι αυτό επαναλαμβάνουν την πρόταση της Δεξιάς (όταν τους βολεύει) για την συμβατκή συνταγματικότητα. Η κριτική αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, όταν προέρχεται από σχολιαστές του κατεστημένου, αλλά είναι ενοχλητική όταν προέρχεται από τους λάτρεις της ρωσικής επανάστασης.

Μετά από τρεις δεκαετίες μετά-δικτατορικών καθεστώτων, πολλοί έχουν ξεχάσει τις δολιότητες της αστικής δημοκρατίας. Δεν είναι δύσκολο να θυμηθούμε πώς ο Λένιν και ο Τρότσκι υπερασπίστηκαν, το 1917, τη νομιμότητα των σοβιέτ και απέσυραν την αναγνώριση της Συντακτικής Συνέλευσης που προκάλεσε συγκρούσεις στην επαναστατική εξουσία.

Η κατάσταση στη Βενεζουέλα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Ωστόσο, η επανάσταση των Μπολσεβίκων δεν μας δίδαξε μόνο να λάβουμε υπόψη το κοινωνικό υπόβαθρο, τις ταξικές συγκρούσεις και τα συμφέροντα που διακυβεύονται, υπέδειξε επίσης την πορεία με την οποία να μπορούμε να υπερβαίνουμε την υποκρισία του αστικού φιλελευθερισμού και επιβεβαίωσε τις δυναμικές πράξεις ενάντια στην αντίδραση.

Η Αριστερά θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συγκλίνει με την αντιπολίτευση στο μποϊκοτάζ ή θα συμμετέχει στη Συντακτική Συνέλευση. Υπάρχει μια τρίτη επιλογή επίσης, με ένα πολύ μικρό ακροατήριο: «ναι, όχι και το αντίθετο.»

Από την υπόλοιπη περιοχή υπάρχει ανάγκη για αλληλεγγύη. Όπως και στην περίπτωση της Κούβας, θα πρέπει να βάλουμε «πλάτη» στους δύσκολους καιρούς. Ας ελπίσουμε ότι πολλοί  συντρόφοι και συντρόφισσες θα υιοθετήσουν αυτή την προσέγγιση, πριν να είναι πολύ αργά.

Η συσπείρωση της διανόησης

Η Βενεζουέλα δεν δίνει, μόνον, αφορμή για έντονες συζητήσεις. Έχει επίσης δημιουργήσει σημαντικές συσπειρώσεις διανοουμένων οι οποίοι συσειρώνονται και προωθούν αντίθετες απόψεις. Αυτή η στάση έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι τα αμφιλεγόμενα επιχειρήματα  δημοσίων δηλώσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ των στρατοπέδων.

Το κείμενο της REDH αντικρούοντας το σοσιαλδημοκρατικό κάλεσμα έχει συμπληρωθεί από άλλες εξ ανάγκης απαντήσεις. Η πολιτική οριοθέτηση των χώρων ήταν τάχιστη.

Αν και τα διάφορα μανιφέστα προκάλεσαν ένταση, ένας αριθμός υπογραφών καλούν να γίνει σεβαστός ένας αδελφικός διάλογος. Αυτός ο σεβασμός είναι αναντικατάστατος, αλλά οι αντιδράσεις των αγανακτισμένων εξηγούνται αν σκεφτεί κανείς τα συμφέροντα που  διακυβεύονται. Αν η Δεξιά επικρατήσει, θα υπάρξει αρκετός χρόνος για τους θρήνους και τα σεμινάρια έρευνας για να ερμηνευτεί το τι συνέβη.

Δεδομένου ότι η σοσιαλδημοκρατική δήλωση περιέχει μια έκκληση για ειρήνη, πολλοί στοχαστές συσπειρώθηκαν γύρω της με την αυθόρμητη ελπίδα της επιβράδυνσης της βίας. Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά στο περιεχόμενο του εγγράφου, μερικοί απέσυραν την υποστήρξή τους  ενώ άλλοι την διατήρησαν δηλώνοντας τις επιφυλάξεις τους, τονίζοντας συνεχώς την αλληλεγγύη τους με τη διαδικασία της Μπολιβαριανής ή επισημαίνοντας τις διαφορές τους από άλλους υπογράφοντες.

Αλλά πιο σημαντική ήταν η γρήγορη και πλατιά αντίδραση, που το κείμενο των αντι-τσαβίστα προκάλεσε και δημιούργησε την μεγάλη αντίδραση κατά του σοσιαλδημοκρατικού κειμένου. Αυτή η ενστικτώδης αντίδραση οδήγησε σε μια ξαφνική σύγκλιση ανάμεσα στούς αριστερούς διανοούμενους και τους ριζοσπάστες εθνικιστές. Αν αυτή η πλατφόρμα οριστικοποιηθεί, η Βενεζουέλα θα έχει καταφέρει να συναντηθεί ξανά η κριτική ακέψη με τις επαναστατικές παραδόσεις της Λατ. Αμερικής.

Claudio Katz is an economist, researcher with Argentina’s National Council of Scientific and Technical Research (CONICET), professor at the University of Buenos Aires and a member of the Economists of the Left (EDI). His web page, where this article first appeared, is at katz.lahaine.org.
Επιμέλεια μετάφρασης: Παναγιώτης Κλειβοκιώτης

 

Τι Έγραφε η Ασφάλεια Για Τους Ποιητές

Το ένθετο που αναρτάται είναι μια παραγωγή της ελληνικής Εφημερίδας Συντακτών. Επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ έγινε, στην ελληνική πολιτική ηγεσία, η πρόταση να καταστραφούν οι φάκελοι των μυστικών υπηρεσιών του ελληνικού αστικού κράτους.
Το βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=uIa09rGXhMc παρουσιάζει την συνέντευξη του Δ. Γόντικα, ιστορικό στέλεχος και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ συναίνεσε να καταστραφούν οι φάκελοι εκτός ορισμένων.

Η διάσωση των φακέλων των ποιητών μας δεν γνωρίζω αν αποτέλεσαν μέρος των διασωθέντων. Μας δίνει όμως την ευκαιρία, όχι μόνον να διασώσουμε την ελληνική ιστορία αλλά και να εξάγουμε συμπεράσματα για τα μέσα που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία και στην διακυβέρνηση της χώρας, και να μην χαθούν ποτέ τα στοιχεία αυτά από τις επόμενες γενιές.

Τι Εγραφε η Ασφαλεια Για Τους Ποιητες

Αντιμνημόνιο, χρεοκοπία και το καθήκον της Αριστεράς.

Σύγχιση, πίκρα, αστάθεια. Η Αριστερά καταρέει για δεύτερη φορά. Ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς αναβάλλεται για το… μέλλον;

Αν την πρώτη φορά η Αριστερά δεν γνώριζε την Συμφωνία της Γιάλτας, ή αν μερικοί προσποιήθηκαν ότι δεν την γνώριζαν·  αν οι περισσότεροι με πατριωτικό συναίσθημα πλήρωσαν με τη ζωή τους ένα, εκ των προτέρων, χαμένο όνειρο· αν οι πολιτικές επιλογές χειροτέρευσαν τις συνθήκες και τα επακόλουθα της ήττας του ΕΑΜ· αν τέλος το κίνημα της Αριστεράς πλήρωσε με υπέρμετρες θυσίες, ήταν γιατί το δίκαιο απέναντι στην ντόπια χυδαία ελληνική αστική τάξη ήταν προμήθειο. Με αυτό το Δίκαιο, η Αριστερά συσπείρωσε υγειείς πνευματικές δυνάμεις, ενέπνευσε λογοτέχνες, συνθέτες, ηθοποιούς, αλλά και οικονομολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, διανοητές από κάθε σοκάκι της ζωή. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη, άξια κληρονόμος του δεσποτισμού των προηγούμενων γενιών, κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων, έχει χάσει την πνευματική ηγεμονία της χώρας. Τα όνειρα για μια καλλίτερη ζωή, δεν συνάδουν με τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τις πελατειακές σχέσεις. Τα όνειρα ακολουθούν, όχι τους νόμους των ανθρώπων αλλά, τους νόμους του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Η κληρονομιά της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προέρχεται από την ισοπέδωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμιού από την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, η οποία εκυριάρχησε στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της βυζαντινής περιόδου. Όλα τα συγγράμματα εξαφανίστηκαν, οι ναοί γκρεμίστηκαν και νέοι ορθόδοξοι ναοί κτίστηκαν στη θέση τους, ο Ιουλιανός θεωρήθηκε «παραβάτης» εξαιτίας της πολιτικής να επαναφέρει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (όσο παράλογο και αν ήταν το επιχείρημα επιστροφής στο παρελθόν, παραβατικό ήταν γιατί μόνον παρέβαινε τους χρισταιανικούς νόμους και την χριστιανική κυριαρχία, την εκκλησιαστική εξουσία), οι ολυμπιακοί αγώνες καταργήθηκαν και γενικώς έσβησε κάθε ίχνος της κάποτε κραταιάς ελληνικής περιόδου στην Μεσόγειο. Οι κατακτητές της ελληνικής επικράτειας, προφανώς συμπεριφέρθηκαν ως τέτοιοι, για να εξυπηρετήσουν τα σμφέροντά τους, με κυρίαρχη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία χρησιμοποίησε τους εκπροσώπους της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και τους αυτόκλητους, στις περισσότερες περιπτώσεις, γόνους βυζαντινών, μεγαλοκληρούχους, ως βαλβίδες ασφαλείας ενάντια σε αντιρρήσεις, διαμαρτυρίες, διαφωνίες, εξεγέρσεις αλλά και ως φίλτρα για την επιλογή των κατάλληλων που διεκρίνονταν για την ευφυΐα τους αλλά και την υποταγή τους στην «Πύλη», για να προωθηθούν σε ανάλογες δημόσιες θέσεις. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας. Εξ άλλου η λέξη «ραγιαδισμός» εμπεριέχει όλη την υποχρεωτική «υπακοή» και την εφαρμογή των κατοχικών οθωμανικών νόμων, από τους οποίους επωφελούνταν οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες, διαμορφώνοντας μια ξεχωριστή τάξη οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ηγεμονίας, πάντα υπό την αιγίδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είχαν τόσο οθωμανοποιηθεί, που εκτός από τις πλουμιστές ενδυμασίες, είχαν υιοθετήσει και τις συνήθειες των κατακτητών και απαιτούσαν από τους «ραγιάδες» να τους φιλούν το χέρι ή τα ακριβά ρούχα όποτε  έπρεπε να τους συναντήσουν για κανένα… χατήρι.

Η Επανάσταση δημιουργούσε ένα κενό εξουσίας και φυσικά οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες δεν είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό για το ποιός θα πρέπει να καταλάβει αυτό το κενό εξουσίας… οι ίδιοι. Γι αυτό και οι συγκρούσεις κοτζαμπάσηδων-καπεταναίων αλλά και κοτζαμπάσηδων Πελοποννήσου-κοτζαμπάσηδων Ρούμελης, με τους καπεταναίους άλλοτε να συντάσσονται με τους μεν κι άλλοτε με τους δε, πάντα κατέληγαν σε συμφωνία και «ενότητα για το καλό του έθνους», μόλις οι κοτζαμπάσηδες κατοχύρωναν τα συμφέροντά τους. Εξ άλλου, η επανάσταση μέχρι το 1824, όσο δηλαδή οι νίκες εντός, και το «ελληνικό ζήτημα» στην Ευρώπη αποκάλυπταν μια πορεία, που οδηγούσε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, και παγιοποιήθηκε η κατάσταση με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827),  δημιούργησε ορισμένα χρέη και το «νεο»-σύστατο κράτος χρειαζόταν δανεικά για να ξεκινήσει την λειτουργία του.
Γράφει το στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οικονομολόγος-ιστορικός Θωμάς Παπακωνσταντίνου

Στις 8 Φεβρουαρίου 1824 η κυβέρνηση του Γ.Κουντουριώτη  συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο “Λόφναν και Υιος και Ο’Μπράϊαν” το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 800.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε στο 59%, και η  κυβέρνηση θα εισέπραττε 472.000 λίρες στερλίνες,  ενώ θα πλήρωνε στους τραπεζίτες τοκοχρεολύσια επί ολοκλήρου του ποσού των  800.000 λιρών στερλινών. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε σε μετρητά μόνο 298.726 λίρες στερλίνες.Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 η κυβέρνηση του Κουντουριώτη συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο των “αδελφών Ρικάρντο” το β΄δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 2.000.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε μόνο στο 55 ½ % και η κυβέρνηση θα εισέπραττε 1.110.000 λίρες στερλίνες. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε  σε μετρητά μόνο 232.558 λίρες στερλίνες.Τα δάνεια της ανεξαρτησίας  σπαταλήθηκαν από τους τραπεζίτες του Λονδίνου, τους ναυπηγούς της Νέας Υόρκης και από την παράταξη των Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου-Κωλέττη για να νικήσουν τους αντιπάλους τους στους δύο Εμφυλίους Πολέμους κατά τη διάρκεια της επανάστασης  του 1821. Τα δάνεια της ανεξαρτησίας σταμάτησαν να εξυπηρετούνται στα 1827…

Δηλαδή μόνον το 19% έφτασε στην Ελλάδα σε μετρητά.

Ο αστικός τύπος επίσης είναι αποκαλυπτικός. Γράφει ο Γ.Π. Μαλούχος στο ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ:
«Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά (σ.σ. 20 Οκτωβρίου 1827) έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν… Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν στον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια (ο οποίος, για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει, έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα), στη συνέχεια δάνεισαν στον Οθωνα 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας»».

Οι δανειστές έλαβαν τα δανεικά μέχρι τελευταίας… στερλίνας

Η αδυναμία διακυβέρνησης από τους ίδιους τους ελεύθερους Έλληνες φαίνεται από τη συνομιλία Κολοκοτρώνη και ναυάρχου Χάμιλτον. Αυτή η συνομιλία έλαβε χώρα τον Απρίλη του 1827, μετά την απόφαση στην Γ’ Εθνοσύνελευσης, στην συνάντηση της Τροιζήνας, να καλέσουν για κυβερνήτη τον Ι. Καποδίστρια (στις 14 Απριλίου 1827), για επτά χρόνια. Ορισμένοι προύχοντες διαφώνησαν με αυτή την επιλογή ενώ ομόφωνα ψηφίστηκαν ως ναύαρχος των ελληνικών δυνάμεων θαλάσσης ο λόροδς Τόμας Κόχραν και της ξηράς ο Ρίτσαρντ Τσόρτς. Γράφει στ’ απομνημονεύματά του ο Θ. Κολοκοτρώνης:

«Σε δύο ημέρες εκάμαμεν συνέλευσιν και αποφασίσαμεν την αυγήν ότι το απόγευμα να υπογράψωμεν γιά τον Καποδίστριαν. Καί έτσι επήγα είς το κονάκι μου,έφαγα ψωμί και έπεσα να κοιμηθώ. Βλέπω και ήλθε ο κύρ Γεώργης Κουντουριώτης,και καρακατσάνης Σπετσιώτης, καί Μαρκής Ψαριανός, να μου ομιλήσουν διά την υπόθεσιν του Καποδίστρια, όπου θέλει απογράψωμεν απομεσήμερα. Μού λένε, ότι το απομεσήμερον θα υπογράψωμεν διά τον Καποδίστριαν.
«Τί μ΄ερωτάτε εμένα, εγώ δεν είμαι πρόεδρος ουδέ έθνος, έτσι αποφασίσανε την αυγήν ο Πρόεδρος Σισίνης και το έθνος», μου απεκρίθησαν ότι
«είναι καλό να στείλωμεν να πάρωμεν γνώμην από τον Αμιλτον», αραμένον είς τον Πόρον, ότι ήταν φερμένος από την Σμύρνη.
«Τι να στείλωμεν κανέναν τυχοδιώκτην να λέγη άλλα και άλλα να μάς λέγη καί νά χαλάσει την υπόθεσιν του έθνους; Ποιόν ευρίσκετε εύλογον να στείλωμεν; Αν εμπιστεύεσθε είς εμένα να πάγω ο ίδιος».
«Σ΄ εμπιστευόμεθα,τρείς φορές», μέ είπαν, «σ΄ εμπιστευόμεθα».
Ο Κουντουριώτης ήτον μέ μίαν γνώμιν, ότι είχα είπει του Αμιλτον, ότι δεν θα εκλέξωμεν τον Καποδίστριαν, καί ενόμιζεν ότι θά εύρω αντίστασιν από τον Αμιλτον, καί τότενες τούς είπα, «Σύρτε στό καλό».
Καί εσηκώθηκα καί έκραξα τόν Μεταξά, καί επήρα και δέκα νομάτους τό μεσημέρι, καί δέν ήξευρε άλλος κανένας πού υπάγω ,μόνον τόν Νικηταρά έκραξα, καί τού είπα νά έχει τήν έγνοιαν νά μήν γίνει κανένα σκάνδαλον, έως ότου νά έλθω. Η Συνέλευσις τής ήρχετο θαύμα, μήν ηξεύροντας πού υπάγω. Καί επήγα είς τό ποτάμι τού Πόρου, καί οι βάρκες τού Αμιλτον έκαναν νερό, καί εμπήκαμεν είς μίαν βάρκα ,καί επήγαμε επάνω στήν Φεργάδα. Μάς δέχθηκε ο Αμιλτον και εκάτσαμε είς ομιλίαν. Τού λέγω
«Πώς σού φαίνεται τώρα πού ενώθηκε η συνεύλευσις καί κοντεύει νά τελειώσει;»
«Xαίρομαι τήν ένωσίν σας, εκάματε πολλά καλά». Καί τού είπα:
«Καπετάν Αμιλτον, ήλθαμεν νά πάρωμεν τήν συμβουλή σου, ώς μάς συμβούλευσες πάντοτε διά τήν ελευθερίαν μας, σέ γνωρίζομεν ώς έναν ευεργέτην από τούς άλλους, καλλίτερον»
Μάς είπε
«Πέστε τήν γνώμην σας και άν δύνωμαι, καί εγώ νά σάς αποκριθώ είς τήν γνώμην σας», «’Στοχάζομαι καπετάν Αμιλτον, ότι τούς γνωρίζεις τούς Ελληνας από εδώ και τόσους χρόνους, τούς βάλαμεν όλους νά μάς κυβερνήσουν, και ποτέ δέν μάς κυβέρνησαν καθώς έπρεπε, καί βλέποντας ότι δέν έχομεν άνθρωπον πολιτικόν νά μάς κυβερνήση, ήλθαμεν νά σέ πάρωμεν είς γνώμην, διατί εκείνο πού ήρχετο τής συνελεύσεως από τό χέρι της, τό διορθώσαμεν, έβαλε τόν Κόχραν αρχιθαλάσσιον, τόν Τσώρτς αρχιστράτηγον, τώρα χρειαζόμεθα έναν πολιτικόν, τάχα δέν μάς δίδει η Αγγλία έναν πρόεδρο, έναν Βασιλέα;»
Μάς αποκρίθηκε «Οχι ποτέ δέν γίνεται»
«Δέν μάς δίνει η Φράντσα;» «Ομοίως» μάς απεκρίθη.
«Η Ρουσία;» «Oχι» μάς απεκρίθη.
«Η Προυσία;» «Οχι»
«Η Ανάπολη;» «Oχι» μάς απεκρίθη και πάλι
«Η Ισπανία;»  «Oχι δέν γίνεται»
Αφού εμελέτησα όλα τά βασίλεια:
«Σάν δέν μάς δίνουν τούτες οι αυλές,τί θά γίνομεν ημείς;» Mάς αποκρίθηκε:
«Τηράτε νά εύρητε κανέναν Ελληνα»
«Ημείς άλλον Ελληνα αξιώτερον δέν έχομεν, μόνον νά εκλέξωμεν τόν Καποδίστριαν»
Εγύρισε και μέ εκύτταξε, ακούοντας τό όνομα Καποδίστριας, καί μού είπε:
«Δέν ήσουν εσύ πού μού είπες, δέν τόν δεχόμεθα τόν Καποδίστρια, διατί είναι τής Ρουσίας μινίστρος;»
«’Ναί εγώ», τού είπα, «Άλλος καιρός ήτον τότε, καί άλλος τώρα, διατί τήν Αγγλίαν πού έχομεν υπεράσπισιν, τό δεξί χέρι τής Ελλάδος είναι η Θάλασσα, καί εβάλαμεν Άγγλον επικεφαλής, καί τό ζερβό χέρι Άγγλον, όπου είναι η δύναμις τής ξηράς. Καί άν μάς έδιδεν η Αγγλία και έναν πολιτικόν, καί εκείνον θά τόν εβάναμεν καί δέν ετσακίζαμεν τό κεφάλι μας στόν έναν καί στόν άλλον. Καί δι αυτό, ώς μού λές,δέν γίνεται. Πρέπει νά καλέσωμεν τόν Καποδίστρια»
Μού απεκρίθη έκ καρδίας:
«Πάρτε τόν Καποδίστριαν, ή όποιον διάβολον θέλετε, διατί εχαθήκατε».

Οι μεγάλες δυνάμεις αποφεύγοντας να καλύψουν τη θέση του κυβερνήτη, έδειχναν ότι δεν συμφωνούσαν ούτε και αυτές, όπως και οι προύχοντες στην Ελλάδα, σε ένα κοινό όνομα. Η επιλογή του Καποδίστρια, λοιπόν, ήταν μια επιλογή αναλώσιμη… αφού προέκυπτε λόγω ελλείψεως μιας επιθυμητής λύσης. Μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια την προσωρινή αντικυβερνητική επιτροπή αποτέλεσαν οι: Γιαννούλης Νάκος, Γεώργιος Μαυρομιχάλης και Ιωάννης Μ. Μιλαήτης.
Η παρουσία του Καποδίστρια έφερε πολλές αλλαγές στην χώρα. Τις αλλαγές αυτές δεν τις καλοέβλεπαν οι προύχοντες και οι ξένες δυνάμεις. Το ποτήρι ξεχύλισε όταν η κυβέρνηση άρχισε να φορολογεί τις περιουσίες των κτηνοτρόφων. Αν και ο Κολοκοτρώνης στάθηκε βοηθός του Καποδίστρια, και συνέβαλε στην εξομάλυνση της φορολογικής πολιτικής, ώστε να μην υπάρχουν εξεγέρσεις, οι προύχοντες άρχισαν να δυσανασχετούν. Σε αυτή την περίοδο ο Μιαούλης έκαψε τον ναύσταθμο στην Ύδρα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Καποδίστριας δολοφονείται από τους Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και Γεωργάκη Μαυρομιχάλη. Σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, ο ένας με μια πιστολιά στο κεφάλι και ο άλλος με μια μαχαιριά στην κοιλιά δολοφόνησαν τον κυβερνήτη.

Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης το 1827. ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων «δανείων ανεξαρτησίας». Το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις, επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν τα συμπεφωνημένα με κάθε μέσον.
Ο Καποδίστριας ήταν αξιαγάπητος από τον λαό και παρά την σωστή διακυβέρνηση ποτέ οι μεγαλές δυνάμεις δεν τον εβοήθησαν, πάντα ήταν αρνητικοί για έναν δανεισμό, διότι γνώριζαν τις διπλωματικές ικανότητες του Καποδίστρια αφενός, αφετέρου τον θεωρούσαν ως φιλορώσο. Ο Κολοκοτρώνης αφηγείται στα απομνημονεύματά του

«… Την Αυγήν οπού το έμαθαν οι πολίται της Τριπολιτζάς έμειναν νεκροί, άφησαν τα εργαστήριά τους, ταις δουλειαίς τους και επερπατούσαν εις τους δρόμους ωσάν τρελλοί…»

Παρόμοια είναι τα λόγια του Π. Χιώτη (Ιστορία του Ιονίου Κράτους, σελ.788)

«…Τας συμπράξεις και ραδιουργίας των συμπρακτόρων Άγγλων και Γάλλων μετ’ανταρτών του Καποδίστριου, ιδίοις οφθαλμοίς βλέποντες οι Επτανήσιοι, κατεβόων. Εν Κερκύρα δε τοσούτον εξήφθησαν κατά των κολάκων του Αρμοστού Άδαμ, όστις εκ του φανερού συνεκοινώνει με τους αντικαποδιστριακούς, ώστε τινάς αυτών ελιθοβόλησαν, και το φαρμακείον όπου συνηθροίζοντο, ήθέλησαν να καύσωσι.Τον δε Ζαίμην, Μπενιζέλον Ρούφον, και Μαυρομιχάλην εκ Πελοποννήσου έλθοντας εις Ζάκυνθον, ο κοινός λαός ελιθοβόλησεν, και ηνάγκασεν αυτούς ν’αναχωρήσωσι ταχύτερον, και σωθώσιν εις Ύδραν. Την πανταχού της Ελλάδος εξέγερσιν καθ εαυτών ιδόντες οι αντικαποδιστριακοί και την υπερίσχυσιν του Κυβερνήτου κατά την συγκαλουμένην αυνέλευσιν γνωρίσαντες , εσχεδίασαν να τον δολοφονήσωσι…».

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης στα 1840 μολόγησε την Αλήθεια, λέγοντας, στο Γιατροφιλόσοφο Πύρρο που κατηγόραγε τον Ιωάννη Καποδίστρια, τούτα τα λόγια: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε μεταβρει και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα…»
Βλαχογιάννης, «Ιστορική Ανθολογία», σελ59
Επίσης βλέπε Διον. Κόκκινος, «Κανάρης», σελ.415

Από τους δολοφόνους (γιούς του Πετρόμπεη) ο Κωνσταντήν Μπέης όταν τον συνέλαβαν και λίγο πριν πεθάνει από τα τραύματά του, ζητώντας έλεος δηλώνει:
«Δεν φταίω εγώ στρατιώται, άλλοι μ’ έβαλαν»
Κασομούλης, Τόμος 3, σελ.440

Ο άλλος εκ των δολοφόνων, ο Γ. Μαυρομιχάλης, αμέσως μετά την δολοφονία καταφεύγει στο σπίτι του αντι-πρεσβευτή της Γαλλίας Βαρώνου Ρουάν και δηλώνει:«Σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε στην τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας. Ο Ρουάν υπεσχέθη προστασίαν». ( Κασομούλης, ως ανωτέρω).

Την ενεργό και ηγετική ανάμειξη του Μαυροκορδάτου, ηγετικού στελέχους της αντι-Καποδιστριακής φατρίας στην προετοιμασία της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη της Νεώτερης Ελλάδος κατήγγειλε στην Ελληνική Βουλή, 26 Ιανουαρίου 1845 παρουσία του Μαυροκορδάτου, ο γνωστός οπλαρχηγός Γρίβας με τα ακόλουθα λόγια:
«Όποτες είτανε στην Ελλάδα αυτός ο Μαυροκορδάτος, την έφαγε. Όταν τον είδα πρωθυπουργό, ευτύς είπα πάει η πατρίδα. Κι έχει ακόμα πρόσωπο να’ρχεται μπροστά μας και να μας λέει τα παραμύθια της Χαλιμάς. Ποιός σκότωσε το Καποδίστρια παρ’ αυτός: Και θέλει να μιλάει ακόμα!» Δημ.Φωτιάδης «Όθωνας» εκδ. Μέλισσα, σελ.24

Στις 25 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 17 ετών, ο Όθωνας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, από τη βρετανική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», εν μέσω λαϊκών επευφημιών, συνοδευόμενος από τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών (που θα κυβερνούσε μέχρι αυτός να ενηλικιωθεί, το 1835) και πολυμελή βαυαρικό τακτικό στρατό (3.850 στρατιώτες) που βαθμιαία συμπληρώθηκε από «εθελοντές», στην πλειοψηφία τους Γερμανούς. Στον Όθωνα προσφέρουν 60 εκατ.  φράγκα δάνειο, όπως προαναφέρει και ο Γ.Π. Μαλούχος. Από αυτά μόνον τα 9 000 000 φθάνουν στην Ελλάδα σύμφωνα με την ανάλυση του Ν. Μπελογιάννη.

alt

Αλλά και αυτά δεν επενδύονται στην ανάπτυξη της οικονομίας αλλά στα έξοδα της βασιλικής οικογένειας και της βαυαρικής συνοδείας.
Η κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει στις δανειακές ανάγκες της, αυξάνει την φορολογία το 1842, ενώ από το 1840 η οικονομία είναι σε οικτρή κατάσταση. Τον Ιούνιο του 1843 γίνεται η δεύτερη χρεοκοπία και οι δανειστές υποχρεώνουν την κυβέρνηση να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ! ήταν ο φ όρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Νύχτα, 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Φαντα-στικός πινάκας αγνώστου ζωγράφου της εποχής. Ο ζωγράφος παρουσιάζει σε πρώτο πλάνο το συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη έφιππο, έξω από τα ανάκτορα, να ζητά Σύνταγμα, από το βασιλέα Όθωνα και την Αμαλία. (Συλλογή Λάμπρου Ευταξία)

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, όταν υπογράφονταν στο Λονδίνο η συμφωνία για τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, ο λαός στην Αθήνα περικύκλωνε το παλάτι. Η εξέγερση  που πήρε μεγαλειώδη χαρακτήρα και στράφηκε όχι μονάχα εναντίον του Όθωνα, μα και σ’ όλους τους ξένους γενικά.
Γράφει ο Μπελογιάννης «Ο λαός, κοντά στο σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, απαίτησε το διώξιμο των Βαυαρών, το σταμάτημα της πληρωμής του βαριού τοκοχρεολύσιου για δάνειο που δεν πήραμε κι ανάγκασε την Εθνοσυνέλευση ν’ αμφισβητήσει, με ψήφισμά της τη νομιμότητα των δανείων…»

Η ελίτ της εποχής, παρά την εξέγερση, άλλαξε απλά προσωπείο. Ο Όθωνας αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη θέσπιση συντάγματος. Το σύνταγμα ψηφίστηκε το Μάρτιο του 1844 και καθιέρωσε τη συνταγματική μοναρχία. Ξαναεμφανίζονται πρωτοπόροι τα γνωστά ονόματα, Μεταξάς, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Κουντουριώτης, Λόντος. Σήμα κατατεθέν της πολιτικής τους είναι το ροκάνισμα του δημόσιου ταμείου, οι φόροι, τα ρουσφέτια, οι καλπονοθείες και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους.

Η διαφθορά είχε φτάσει στο ζενίθ. Ο Μαυροκορδάτος εκπροσωπεί το αγγλικό κόμμα και χρηματοδοτείται από τον άγγλο πρέσβη για τις πολιτικές του ανάγκες, το ίδιο και ο εκρόσωπος του γαλλικού κόμματος, ο Κωλέτης, ο οποίος χρηματοδοτείται από τον γάλλο πρέσβη και με την άμαξα του οποίου εμφανίζεται στον Όθωνα για να αναλάβει το 1844 την πρωθυπουργία. Ο Κωλέττης παραχάραξε τον μέσο όρο παραγωγής σταριού για να αυξήσει την αγροτική φορολογία, πληρωνόταν περισσότερο από τον προβλεπόμενο μισθό του (σε σημείο που μετά τον θάνατό του η περιουσία του δημεύτηκε), και τα βιβλία των οφειλών των τσιφλικάδων, τοκογλύφων και άλλων της σύγχρονης αστικής τάξης, είχαν εξαφανιστεί. Ο δε Κουντουριώτης είχε δικαστεί για παραχάραξη αλλά δεν τον εμπόδισε να γίνει πρωθυπουργός το 1847.

Μετά τη χρεοκοπία αυτή, η Ελλάδα αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για αρκετές δεκαετίες. Στο διάστημα αυτό, η κυβέρνηση εξαρτήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας για τον δανεισμό της. Οι ανάγκες της κυβέρνησης ήταν στην αρχή περιορισμένες, ωστόσο σύντομα αυξήθηκαν και η Εθνική Τράπεζα της χορήγησε κεφάλαια με επιτόκια διπλάσια του διεθνούς επιτοκίου δανεισμού.

Το 1853-54 επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή στο απελευθερωμένο ελληνικό κράτος, όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, άσκησαν κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία, που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό – η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις.
Η κατοχή αυτή συμπίπτει με τον Κριμαϊκό πόλεμο (1854) που έφερε αντιμέτωπους του γαλλοάγγλους με την Ρωσία, και την Ελλάδα να παίρνει το μέρος της ηττημένης Ρωσίας, ενώ μέχρι το τέλος του πολέμου οι κατοχικές δυνάμεις διορίζουν υπουργούς και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.
Το 1857 συγκροτείται μαζί με ρώσους εκπροσώπους μια επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που  είχε ως στόχο την εξεύρεση τρόπων για την πληρωμή των ελληνικών δόσεων του δανείου του 1832-33. Η επιτροπή αποφασίζει την εκχώρηση  των εσόδων του ελληνικού κράτους από τα κυβερνητικά μονοπώλια, τους φόρους του καπνού, τα έσοδα φορολόγησης και τους τελωνειακούς δασμούς. Παράλληλα, καταθέτει προτάσεις και υποδείξεις για την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.

Η δική μας οκτωβριανή επανάσταση έγινε τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. (Δ. Καζάκης).

Σκηνή από τη Ναυπλιακή Επανάσταση, 1862.

Αφού η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε διακανονισμό των χρεών της το 1878, οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου άνοιξαν και πάλι για την Ελλάδα και -όπως ήταν αναμενόμενο- οι δανειστές προθυμοποιήθηκαν αμέσως να χορηγήσουν στη χώρα κεφάλαια. Το διάστημα 1879 – 1890 η χώρα συνήψε έξι εξωτερικά δάνεια – με ληστρικούς όρους – ονομαστικής αξίας 640.000.000 φράγκων. Τα δάνεια αυτά λόγω της μικρής φερεγγυότητας της χώρας ήταν υποτιμημένα μέχρι και 30% και έτσι στα ταμεία του κράτους έφτασαν 450.000.000 φράγκα! Με δεδομένο πως το 40% του προϋπολογισμού πήγαινε στην πληρωμή των τοκοχρεολυσίων και ένα μεγάλο, επίσης, μέρος στις στρατιωτικές δαπάνες, είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα έργα υποδομής χρηματοδοτούνταν, κυρίως, από τη βαριά φορολογία. Όπως ήταν επόμενο, στις εκλογές του 1890 ο λαός επανέφερε στην εξουσία το λαϊκιστή Δηλιγιάννη, εκπρόσωπο των συντηρητικών κύκλων, παλαιών προεστών και κοτζαμπάσηδων. (πηγή:ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ)

Στην περίοδο 1890-1893 άλλαξαν πέντε κυβερνήσεις, που προσπάθησαν με διάφορους οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς να δανειοδοτήσουν την καταρρέουσα οικονομία, ενώ ταυτόχρονα ελήφθησαν μέτρα για αυστηρές περικοπές στις κρατικές δαπάνες – στρατιωτικές δαπάνες, δημόσια έργα και σε όλες τις κρατικές δραστηριότητες. Παράλληλα, ψηφίστηκαν νέοι φόροι και τέλη, καθώς και εκπαιδευτικά τέλη, που προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις. Η κατάσταση τώρα ήταν απελπιστική. Μια καταστρεπτική πτώση της διεθνούς τιμής της σταφίδας έδειξε πόσο εύθραυστη ήταν η ελληνική οικονομία. Το 1893 οι εισαγωγές ανέρχονταν στο ποσό των 120.000.000 φράγκων και οι εξαγωγές στο ποσό των 82.000.000 φράγκων. Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, με τους Τούρκους να φτάνουν στην Λαμία άφηνε αδιάφορους τους «εταίρους» εξαιτίας της αποστολής ελληνικών στρατευμάτων στην Κρήτη με την αναθέρμανση του κρητικού ζητήματος, ενώ η ήττα της Ελλάδας, την υποχρέωνε σε μεγάλες για τη χώρα πολεμικές αποζημιώσεις .Το ποσό των αποζημιώσεων ορίστηκε σε 4.000.000 τουρκικές λίρες….

Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και προαιρέσεων, που ανάγκασε την Ελλάδα στην αποδοχή το 1898 του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η παροσυσίαση αυτού του πονήματος σκοπό είχε να ενισχύσει την άποψη ότι είτε μέσα στο ευρώ είτε έξω από το ευρώ τα μνημόνια ποτέ δεν έλλειψαν, όπως δεν έλλειψε ποτέ και η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τον κυβερνητικό θώκο.

Επίσης θέλει να ενισχύσει την άποψη ότι η αντιμνημονιακή αριστερή στρατηγική ήταν και θα είναι μια λανθασμένη στρατηγική. Τα αίτια των χρεοκοπιών είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά, είναι ενδογενή και όχι εξωγενή. Έχουν εντοπιστεί στην εξάρτηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης από την ευρωπαϊκή αστική τάξη, στην άκρατη εξυπηρέτηση των ιδίων συμφερόντων της τάξης αυτής εις βάρος της μητέρας-πατρίδας, τις πελατειακές σχέσεις για να κρατιέται στην εξουσία, την υποτέλεια στις ειθυμίες των μεγάλων δυνάμεων, με εξαιρέσεις κάποιες ιστορικές στιγμές με αστούς ηγέτες, που παρόλα αυτά δεν ήταν παρά μόνον μικρές αναλαμπές, χωρίς να αλλάζουν τίποτα και κατά σνέπεια χωρίς να έχουν κανένα μακροπρόθεσμο όφελος.

Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να εγκαταλείψει την αντιμνημονιακή στρατηγική, να υιοθετήσει την αντιχρεοκοπική στρατηγική, να αφοσιωθεί στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, η οοία πρέπει νάχει όχι μόνον παραγωγικές συνιστώσες, αλλά και αναμόρφωση των δημοσίων υπηρεσιών προς όφελος της κονωνίας, και την επίλυση κάθε παρανομίας η οποία είχε οικονομικό κόστος στην κοινωνία, κάθε πολιτικής η οποία παρέβαινε την ελληνική νομοθεσία κα το ελληνικό σύνταγμα.
Να γίνει διαφανές το γεγονός ότι η εξουσία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης λειτο΄ργησε με  νοοτροπία που έφερε την χώρα σε 6 χρεοκοπίες και να διαφαίνεται ότι μια άλλη νοοτροπία υιοθετείται από την Αριστερά.
Μέχρι τότε, όσες αριστερές και αν διακυβερνήσουν δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα κοινό με τον ΣΥνασπισμό ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι μια κυβέρνηση που στηρίζεται με τον κομματικό μηχανισμό κολλημένο στην γωνία. Η αδιέξοδη αυτή στάση οδηγεί στις διασπάσεις και τις παραιτήσεις και αυτό μαρτυρούμε στις ημέρες μας.
Μια νέα στρατηγική, λοιπόν είναι επιτακτικά αναγκαία, η αντιχρεοκοπική στρατηγική, για να λύσει τα νέα αδιέξοδα και να συσπειρώσει την αριστερά γύρω από μια νέα κυβερνητική διακυβέρνηση που θα είναι αποδεχτή από την πλειοψηφία της κοινωνίας των εργαζομένων και θα οδηγεί σε διέξοδα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MADE IN HELLAS

Η ελοχεύουσα ραγιαδοχριστιανονοοτροπία, η εξάρτηση από τις προηγμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η προσπάθεια εκμετάλλεσης των ασταθών κοινωνικών συνθηκών θεωρώ ότι είναι η νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που έχει ποτίσει τα κοινωνικά στρώματα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν».

Τα δυο πρώτα δάνεια, αυτά της ελληνικής επανάστασης, εξανεμίστηκαν καθοδόν, με αποτέλεσμα να φτάσει στην επαναστατημένη Ελλαδα μόνον το 25%, κατά τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς. Από τότε μάθαμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις της μορφής «take it or leave it», υπό «αντικειμενικές» συνθήκες αδιεξόδων. Η Ελλάδα πάντα μετέθετε τον θάνατό της για «το μέλλον»», ζώντας μόνον για το «παρόν».

 

Η επανάσταση οδήγησε στην απελευθέρωση των «Ορθόδοξων Τούρκων» (όπως αποκαλούσαν τους προεστούς οι ραγιάδες) και Ελλήνων, με την βοήθεια των μεγάλων ερωπαϊκών δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας αλλά όχι Γερμανίας (Αυστρουγγαρίας την εποχή εκείνη). Οι κοτζαμπάσηδες, πολλές φορές αυτοαποκαλούμενοι «γόνοι των βυζαντινών», διατηρούσαν μια αγαστή σχέση με την ορθόδοξη εκκλησία και την Οθωμανική Πύλη. Εκκλησία-Προεστοί ήταν η ελιτ των ραγιάδων που μπορούσε να διαπαγματεύεται, να συναντά τους εκπροσώπους της Πύλης, να κάνει προτάσεις, να πραγματοποιεί τις εντολές των κατακτητών, και να απαιτεί από τους ραγιάδες τον «δουλικό» σεβασμό (απαιτούσαν πολλοί προεστοί από τους ραγιάδες να γονυπετούν και να φιλούν το χέρι ή τα ρούχα τους όταν έπρεπε να τους συναντήσουν. Απαιτούσαν από τους ραγιάδες όσα εξαιτίας της οθωμανικής κατοχής, οι οθωμανοί απαιτούσαν από τους προεστούς και τους ραγιάδες.

Μια ερμηνεία της έκφρασης «πάνε δυο-δυο σαν του Χιώτες» είναι ότι οι Χιώτες πήγαιναν δυο-δυο για να μπορεί, όταν συναντούσαν κάποιον Τούρκο, να ανεβαίνει ο ένας επάνω στον άλλον, για να μην υποχρεωθούν να πάρουν στην πλάτη τους τον Τούρκο.

Η απελευθέρωση δεν ήρθε μέσα από μια αγαστή κονωνική συνοχή, αλλά από μια τρικυμιώδη  σύγκρουση προεστών-καπεταναίων, σύγκρουση αρματωλών-κλεφτών, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, της μιας πλούσιας, με δεσμούς με το εξωτερικό, με τα παιδιά τους να σπουδάζουν στην Ευρώπη, με μιμητικούς ευρωπαϊκούς τρόπους συμπεριφοράς, με ανοχή των προσβλητικών συμπεριφορών ευρωπαίων επισκεπτών στα σπίτια των προεστών και από την άλλη μιας εξαθλιωμένης φτωχοποιημένης τάξης υπό την κατοχή των Οθωμανών και των δυνάμεων των προεστών. Επειδή τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο, υπήρχε και η ενδιάμεση τάξη, μικρογεωκτήμονες που απελάμβαναν κάποιας οικονομκής ανεξαρτησίας και είχαν πάντα το «ένα μάτι» να κοιτάζει προς την τάξη των προεστών, αλλά κυρίως η καθημερινότητα τούς εύρισκε δίπλα στους ραγιάδες.

 

Οι συνθήκες σύγκρουσης, όπως ήταν το ζήτημα ηγεμονίας στο πολιτικό κενό που θα εμφανιζόταν μετά την απελεύθερωση, αλλά και το ποιός θα διαχειρίζεται τα δάνεια από το εξωτερικό για την ολοκλήρωση της επανάστασης, ξεπερνιώντουσαν μόνον από την ολοκλήρωση της εμφύλιας σύρραξης και της προσωρινής ηγεμονίας των προεστών με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, εις βάρος των καπεταναίων, στους οποίους άφηναν τις πρωτοβουλίες των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ενδοταξικές συγκρούσεις υπήρχαν επίσης, όπως των Υδραίων-Ρουμελιωτών προεστών εναντίον των προεστών της Πελοποννήσου.

Ο επιγραφικός ιστορικός πρόλογος, σκοπό δεν έχει να  εισαγάγει τον αναγνώστη σε ένα ιστορικό χρονικό αλλά να δώσει μια ταξική εικόνα, κατά την επαναστατική περίοδο, και των συμπεριφορών και σχέσεων, διότι «τα πράγματα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν».

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρει ως «προίκα» τα χαρακτηριστικά της γέννησης του ελληνικού κράτους εντός της αναπτυσσόμενης πολιτικά φιλελεύθερης, οικονομικά καπιταλιστικής και κοινωνικά ταραγμένης Ευρώπης που αμφισβητεί την παλαιά αριστοκρατική τάξη και τα υπολλείματά της αλλά και το αβέβαιο μέλλον μιας κυριάρχουσας νέας αστικής τάξης που στηρίχτηκε στην τάξη των φτωχών, για να ανέλθει στην εξουσία, και να μετατρέψει τους δουλοπάροικους και φτωχούς ακτήμονες σε εργατική τάξη.

Η ελληνική οικονομική κρίση της τελευταίας 10ετίας οφείλεται στην 6η χρεωκοπία της Ελλάδας, όλες ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας διακυβέρνησης με τους απόγονους της τάξης των προεστών-μεγαλοπαπάδων στην εξουσία. Χαρακτηριστική περίπτωση το 1831, χρονιά κατά την οποία οι προεστοί δολοφονούν τον Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ερχόμενος από το «εξωτερικό», όπου διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, και το σχέδιο του οποίου επικράτησε για τη διαμόρφωση των καντονίων στην Ελβετία, ήταν ο, υπεράνω των προεστών, κυβερνήτης που ως ένας ελληνικής καταγωγής ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος της Ρωσίας σχεδίασε την ανάπτυξη της νέας Ελλάδας.

Ο Καποδίστριας απέλυσε τον Κόχραν, που είχε διοριστεί παλαιότερα ως ναύαρχος του ελληνικού στόλου, που θα έφτανε μέχρι την Κων/πουλη, αλλά είχε βρει την χυδαία ελληνική αστική τάξη που τον ανεχόταν και τον πλήρωνε τζάμπα

Σε αυτήν δεν χωρούσε η οθωμανική νοοτροπία, ο ανατολικός τρόπος παραγωγής, και οι προεστοί αισθάνθηκαν ότι έχαναν την εξουσία. Ο Καποδίσιτρια δολοφονείται και 2 χρόνια αργότερα, η τότε κυβέρνηση ξανπαίρνει… δάνειο.

1η &2η. δάνεια της επανάστασης (1821, 1825) ήταν περίπου 1.6 εκατ. στερλίνες, η ανικανότητα να αποπληρωθούν οδήγησε την κυβέρνηση να κάνει έναν διακανονισμό το 1878, με τους τόκους να φτάνουν 10 εκατ. στερλίνες.

«…Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια. Για την αποπληρωμή του δανείου υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές, τελωνεία, ιχθυοτροφεία…»

. Το επόμενο δάνειο του 1832-33 αντί να επενδυθεί στην οικονομική ανάπτυξη, πήγε στα έξοδα κυρίως του βασιλιά Όττο, όθωνα επί το ελληνικότερον.  Η Ελλάδα σταμάτησε να το ξεπληρώνει το 1843. Ξαναπήρε δάνεια μετά τον διακανονισμό του 1878 (Μέχρι τότε δανειζόταν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας με διπλά επιτόκια από αυτά των δεθνών αγορών).

Image result for θανατος καποδιστρια
. Η τέταρτη χρεωκοπία έγινε το 1893. Πέντε χρόνια αργότερα (1898), η Ελλάδα υποχρεώνεται να υποστεί από τους δανειστές μια πίεση για να επιστρέψει τα δανεικά. Δημιουργείται η Διεθνής Επιτροπή για τη Διαχείριση του Ελληνικού Χρέους,  η οποία ελέγχει τη συλλογή φόρων και τη διαχείριση του Ελληνικού κράτους.
. Η χρεωκοπία του 1932. Αυτή ήταν η πιο ήπια χρεωκοπία, με την έννοια ότι προκλήθηκε λόγω της παγκόσμιας ύφεσης. Αυτή διήρκησε μέχρι το 1964,.
χρεωκοπία του 2008.

papandreou20kastelorizo

Η ουσία, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι ότι δεν υπάρχει «σχίσιμο των μνημονίων», αργά ή γρήγορα πληρώνονται, οι «ζουρνάδες» είναι για εσωτερική κατανάλωση, και τα ΟΧΙ δεν έχουν καμιά σχέση παρά μόνον με το αίσθημα δικαίου της τάξης των εργαζομένων, με το οποίο εκφράζουν την αντίθεσή τους προς στην την τάξη των σύγχρονων προεστών. ΟΧΙ στην διακυβέρνησή τους, ΟΧΙ στις πράξεις τους, ΟΧΙ στη λήψη των αποφάσεων για τις τύχες του ελληνικού λαού από αυτούς. Το ΟΧΙ στις προτάσεις Γιούνκερ στηρίζτηκε από την κυβέρνηση της Αριστεράς, και με ευχαρίστηση η τάξη των εργαζομένων την στήριξε.
Δεν είναι ΟΧΙ στην Ευρώπη, ή ΟΧΙ στο ΕΥΡΩ. Όσοι αντιλαμβάνονται το ΟΧΙ, ως ΟΧΙ για την Ευρώπη, απλά προσπαθούν να επιβάλουν μια αριστερή αντίληψη αγωνιστικής αξιοπρέπειας, αλλά σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να συσπειρώνονται ενάντια στη χυδαία ελληνική αστική τάξη, αντί να οργανώνουν την διακυβέρνηση της χώρας για να τσακίσουν την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, με μια σωστή διαχείριση του κράτους, όπως ξεκίνησαν με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, διασπούν την τάξη των εργαζομένων, ρίχνοντας ακόμη μια φορά νερό στο μύλο της αστικής τάξης.
Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς επιλέξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η τάξη των εργαζομένων θα την στηρίξει, αν την ζητήσει η αριστερή κυβέρνηση αφού θα έχει πείσει την αναγκαιότητα για την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως το τσάκισμα της νοοτροπίας της σύγχρονης τάξης των «προεστών».

Τι πιο απλό από το σχίσιμο του μνημονίου με το οποίο είναι δεμένη η τάξη των εργαζομένων για σχεδόν 190 χρόνια, από τους σύγχρονους προεστούς και ρασοφόρους. Και όμως δεν γίνεται για μια αφορά ακόμη κατανοητό από την Αριστερά.

Στο ζήτημα της μεγάλης ήττας της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα, οι λόγοι δεν οφείλονται στην προδοσία, δεν οφείλονται στην ανικανότητα, δεν οφείλονται στην έλλειψη χρήσης το πολιτικού και οικονομικού οπλοστασίου της.

Η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει την αποτυχία της στην υποτίμηση των δανειστών, στην υπερεκτίμηση των «αντικειμενικών» δεινών, συνθηκών που θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να απαλαχτεί από το χρέος εξαιτίας της εναλλακτικής παγκόσμιας ή στην μικρότερη έκταση ευρωπαϊκής και αμερικανικής οικονομικής κατάρρευσης, η οποία ποτέ δεν ήρθε… στην ώρα της.
Αντίθετα η κατάρευση προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, από έλλειψη προσγειωμένης μαρξιστικής ανάλυσης των κοινωνικών, πολιτικών αλλά πρώτιστα οικονομικών συνθηκών. Η καραμέλα της ελληνικής αριστεράς ότι η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι του κεφαλαίου οδηγεί σε απλά και λανθασμένα συμπεράσματα.

Είναι, μιλώντας μεταφορικά, άλλο μια οικογένεια να οδηγείται σε διαζύγιο, επειδή δεν ταιριάζουν οι δυο σύντροφοι (κρίση συστήματος) και θα ψάξουν για έναν άλλο δεσμό, και είναι άλλο η οικογένεια να έχει κάποια οικονομικά προβλήματα (κρίση κεφαλαίου) και με ρεαλισμό να τα ξεπεράσει αποτελεσματικά, έστω και εις βάρος άλλων αναγκών.

Οι αιτίες της κρίσης είναι εσωτερικές και εξωτερικές. Τις εξωτερικές, λίγο πολύ τις αναφέραμε και είναι στη βάση τους η ξενομανής σχέση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ο δεσποτισμός, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για να βρίσκεται στην εξουσία. Οι εσωτερικές είναι η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η έλλειψη δημοκρατίας είναι ευθύνη όλων των συνιστωσών. Η νοοτροπία στην κοινωνία είναι αυτή της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης: «Ο καλλίτερος καπετάνιος εξαφανίζεται ή υποκύπτει στις επιθυμίες των προεστών». Έτσι έχει ποτιστεί και το πλέον δημοκρατικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει μια ηγετική ομάδα, στην οποία ή θα υποκύψεις ή θα εξαφανιστείς. Εκεί οδεύει η σύγκρουση των ηγετικών συνιστωσών, «του κ. Τσίπρα» και του «κ. Λαφαζάνη».
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να επιτρέπει διπλοθεσίτες (όπως ο κ. Παπάς που ήταν διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα και ταυτόχρονα μέλος της ΚΕ του κόμματος) παρόλα αυτά όλες οι συνιστώσες το δέχτηκαν ως κάτι «λογικό». όπως λέει και ο Γκράμσι: «έτσι είναι τα πράγματα» λόγω ηγεμονίας της αστικής τάξης, κάθε τι άλλο περιθωριοποιείται.
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να ανέχεται να ορίζονται οι υποψήφιοι βουλευτές με μια βούλα της ηγεσίας, της ΚΕ ή κάποιας συνιστώσας. Οι υποψήφιοι βουλευτές πρωτοπορούν στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη περιοχή, και εκλέγονται από αυτά για να μπουν στα ψηφοδέλτια και δίνουν όρκο να υπηρετήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωτερική δημοκρατία δεν επιτρέπει π.χ. την διορισμένη υποψηφιότητα του κ. Βουδούρη, την ανατροπή επιλεγμένων υποψηφίων, που αντιτίθεται στην απόφαση των μελών. Οπωσδήποτε κάποιες διεργασίες πρέπει να γίνονται αλλά η τελική απόφαση είναι αυτή των μελών της εκλογικής περιοχής. Οι άλλες επιλογές είναι απλά το «έτσι γίνονται» από την χυδαία ελληνική αστική τάξη η οποία είναι η κυρίαρχη τάξη. Επιρεάζεται το εκλογικό σώμα π.χ. από το «καραμανλής ή τανκς», από ένα δηλαδή πετυχημένο σλόγκαν μιας κοινωνικά αποδεκτής προσωπικότητας, αντί η Αριστερά να καθοδηγεί τους πολίτες, πράττοντάς το πρώτη αυτή στο δικό της κόμμα, να βλέπουν κριτικά και να αποφασίζουν συλλογικά τα ζητήματα.
Ανάλογη είναι και η πορεία της εύκολης διάσπασης… Βγαίνουν 2-3, υπέρ της εξόδου από το Ευρώ, και χωρίς συζήτηση στη βάση, τους ακολοθεί ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βγαίνει ένα συμπέρασμα βάσει του κακού και του καλού αριστερού αγωνιστή.
Υπάρχουν βέβαια πολλοί περισσότεροι λόγοι για μια τέτοια απόφαση.

Το αριστερό μοντέλο εσωτερκής δημοκρατίας θα πρέπει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως τον τελικό κριτή στις συλλογικές αποφάσεις. Οι προσυνεδριακές αποφάσεις πρέπει να καταμετρούν τους αριθμούς της κάθε απόφασης, από τις Οργανώσεις Μελών (ΟΜ) και όχι μόνον την απόφαση του συνέδρου-εκλεγμένου αντιπροσώπου. Όταν το καταστατικό καλεί τις ΟΜ να κάνουν ανοιχτές συνελεύσεις στην κοινωνία, είναι για την κοινωνικοποίηση των ΟΜ αλλά δεν απαιτεί από την ηγεσία να ακολουθεί τις αποφάσεις της βάσης, δηλ. η μορφή του «προεστού» εφαρμόζεται και στην εσωτερική δημοκρατία των αριστερών κομμάτων. Ο «προεστός» υπάρχει, γνωρίζει καλλίτερα, «ξέρει» διότι το λένε… οι πανεπιστημιακοί, κλπ.
Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας οδηγεί μοιραίως σε τυφλή υποταγή όταν όλα πάνε καλά και σε διάσπαση όταν δεν πάει τίποτα καλά. Γι αυτό και «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα».
Η εσωτερική δημοκρατία οφείλει να ενθαρρύνει και να αποδέχεται τις εισηγήσεις των ειδημόνων, αλλά η πειθώ είναι η τέχνη που χρειάζεται για την σωστή απόφαση των μελών και όχι οι συσχετισμοί συγκυριακών δυνάμεων. Γι αυτό και είναι μοναδική η πολιτική ύπαρξης των συνιστωσών, ως κέντρα ζύμωσης, προβληματισμού και σφαιρικής ενημέρωσης.

Ο ρόλος του κόμματος δεν είναι συγκυριακός, δηλαδή οι προεκλογικές αποφάσεις δεν παραμερίζονται εύκολα. Τέτοιες συνήθειες έχει η χυδαία ελληνική αστική τάξη. Γι αυτό εκφράσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Τσίπρα «είμαστε η κάθε λέξη του συντάγματος», «σάρκα από τη σάρκα του λαού», «πρωτοτυπούμε εφαρμόζοντας το προεκλογικό μας πρόγραμμα» ρίζωσαν στις ψυχές του εκλογικού σώματος, γιατί ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τη νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για την χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος ή λαϊκότερα του «όλοι το ίδιο είναι». Ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τον δεσποτισμό, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, το «μαζί τα φάγαμε» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

Η διαμετρική αυτή αντίθεση της θέσης της κυβερνητικής αριστεράς προς αυτή της κυβερνητικής χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης δεν μπορούσε λοιπόν να μην εκκωφαντικά προβληθεί, όταν η διαπραγμάτευση οδήγησε την αριστερή κυβέρνηση να διολισθήσει στη συμπεριφορά της σαμαροβενιζελικής .  Κάποιοι παρέμεναν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στην αντιμνημονιακή πολιτική, στις προεκλογικές υποσχέσεις και διαχώρισαν τις θέσεις τους ψηφίζοντας ΟΧΙ στο μνημόνιο-3.

Η Ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει διαλεκτικά να αποφασίσει αν είναι σωστό να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές. Αυτοί, είτε είναι ξένοι είτε έλληνες θέλουν τα δανεικά, αυτά που η χυδαία ελληνική αστική τάξη υπέγραψε ότι τους χρωστάει.
Από κει και πέρα, οφείλει διαλεκτικά να αποφασίσει πώς θα διαχειριστεί το κράτος έτσι ώστε να τσακίσει την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, να μπορέσει συσπειρωμένη, με όλες τις διαφορετικές απόψεις, να εκμεταλλευτεί τις πρωτοβουλίες της προέδρου της βουλής, την ανάδειξη της διαφθοράς, την αναμόρφωση των χρονίων ασθενειών της δημόσιας διοίκησης, των σχέσεων κράτους-εκκλησίας.
Μόνον αυτά χρειάζονται επίλυση σε αυτή την περίοδο της διαχείρισης, κατά την οποία ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης μπορεί να μπεί στα σκαριά, για μια νέα Ελλάδα,»made in Hellas».


Πηγές:
http://www.dealnews.gr/oikonomia/item/31507-%CE%9F%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-Forbes#.VcgoSflmoop

 

 

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

 

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας.

Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα  και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό,  πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ)  στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο – και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές;
Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις;
Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»;
Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν;
Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους;
Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν;
Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.  Να συνδράμουμε πρώτα απ’ όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο  δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η  αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας.

Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και πιο έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται  απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μάς έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα  δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα.  Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015

Μίκης Θεοδωράκης

Αγγελόπουλος Βένιος

Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών,
Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Βήχας Γιώργος

καρδιολόγος,
μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Γρίβας Κλεάνθης

ψυχίατρος

Θανοπούλου Κατερίνα

εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Καραΐσκος Κώστας

εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης

Κασιμάτης Γιώργος

ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών,
ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου,
πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης

από τα Ανώγεια της Κρήτης

Κουβελάκης Στάθης

Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Κουτσού Νίκος

Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου

Κρητικός Μάριος

αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης

δημοσιογράφος και συγγραφέας,
συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών»,
μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)

Κωνσταντινίδης Λευτέρης

στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

Λαβδιώτης Δημήτρης

οικονομολόγος,
συγγραφέας,
πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά

Μαύρος Γιάννης

μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Μουστάκης Γιώργος

σκηνοθέτης

Μπελλαντής Δημήτρης

δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη Μαρία

οικονομολόγος,
τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη,
συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της

Παντελίδης Παναγιώτης

οικονομολόγος-ερευνητής

Πατέλης Δημήτρης

αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης

Πέτρας Τζέιμς

Bartle-ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου,
πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών,
συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής

Πορτάλιου Ελένη

Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Σταυρόπουλος Στάθης, «Στάθης»

σκιτσογράφος

Στοφορόπουλος Θέμος

Πρέσβης

Στυλιανού Μιχάλης

δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας

Σχίζας Γιάννης

συγγραφέας

Τερζάκης Φώτης

συγγραφέας

Τσεκούρας Βαγγέλης

δικηγόρος

Φραγκιαδάκη Μαρία

μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,
πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

Χαμπίμπης Στάθης

φυσικός

Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες:

defend.democracy.in.Greece@gmail.com

 

 

ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεμονία στο αστικό κράτος

Το δοκίμιο θεωρεί ειλικρινείς τις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού της Ελλάδας από τις 25 Ιανουαρίου 2015, ότι
(1) θα πρωτοτυπίσει τηρώντας τις προγραμματικές δηλώσεις
(2) ότι είναι «σάρκα από τη σάρκα του λαού μας»
(3) ότι είναι «κάθε γράμμα του συντάγματος».
Image result for syrizaΘεωρεί επίσης ότι ορισμένες επιλογές του πρωθυπουργού
«(1) δημιουργία ομάδας εμπιστοσύνης (Παπάς, Φλαμπουράρης, Βαρουφάκης),
(2) επιλογή προέδρου, ένα ευρείας αποδοχής, άτομο, δηλαδή αποδοχής από την αστική τάξη
(3) επιλογή υπουργού οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη, ενός συμβούλου του κ. Γ.Α.Παπανδρέου, ο οποίος είχε μια έμμεση συμβολή στο οικονομικό πλάνο του ΣΥΡΙΖΑ, για το οποίο υπεύθυνος παρουσιάζεται ο Γ. Μηλιός, ήταν κατά την άποψή του απαραίτητες για να διατηρήσει μια ισσοροπία στην κυβερνητική ομάδα, ή κατά μια άλλη άποψη επιλέγοντας να διορίσει το «κατάλληλο» άνθρωπο στην «κατάλληλη θέση, γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν είναι μια κυβέρνηση πλειοψηφίας αλλά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, άρα να ικανοποιήσει την εξουσία της αστικής τάξης, αλλά να δείξει και μετριοπάθεια στο μικροαστικό, αντιμνημονιακό κόμμα των ΑΝ.ΕΛ. και τα πασοκογενή στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ» ήταν ενδοτικές κινήσεις και πήγαζαν από μια έλλειψη ασφάλειας για τη νέα θέση την οποία αναλάμβανε…

Θεωρεί επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, τους πρώτους 6 μήνες διακυβέρνησης, αντιμετώπισε μια ενορχηστρωμένη επίθεση από την Γερμανία και τις συμμαχίες της, και το ΔΝΤ, όσον αφορά στην υπογραφή μιας συμφωνίας, για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη και να διαμορφώσει συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης, ώστε η χώρα ν’ απαγκιστρωθεί από την ύφεση και την λιτότητα.

Το δοκίμιο θεωρεί επίσης ότι η αναρρίχηση με δημοκρατικές διαδικασίες μέσα σε ένα περιβάλλον ανθρωπιστικής κρίσης και οικονομικής ύφεσης, στη διακυβέρνηση της χώρας, υποχρέωνε την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, να διαχειριστεί ένα κράτος το οποίο η χυδαία ελληνική αστική τάξη οδήγησε για έκτη φορά στην χρεωκοπία και στην αποσύνθεση (αυτοί που χρησιμοποιούν αποκλειστικά την θρησκεία ως κόλλα της κοινωνικής συνοχής).

Ο καθένας μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του, όσον αφορά στο τι πήγε λάθος… μέχρι σήμερα
Greeks Celebrates  462195882

Το δοκίμιο θεωρεί ως γεγονός, το οποίο άμεσα ή έμμεσα το έχουν παραδεχτεί και οι εκπρόσωποι ης χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης στη βουλή, ότι (1) η άρνηση της σαμαροβενιζελικής κυβέρνησης απέφυγε να υποστεί την τελευταία αξιολόγηση διότι γνώριζε πως δεν είχε πραγματοποιήσει τις συμφωνίες που είχε υπογράψει, επίσης (2) οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ως «άξια» τέκνα της, φόρτωναν συστηματικά τα βάρη των μνημονίων αποκλειστικά και κατά προτεραιότητα, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, χωρίς να μεριμνούν για το βιοτικό τους επίπεδο, διότι δεν «περίσσευαν χρήματα», αφού οι μεγαλοφοροφυγάδες διευκολύνονταν από την κυβέρνησή «τους», (3) για να συνεχίσουν την διακυβέρνησή τους προτίμησαν να εκλέξουν τον πρόεδρο δημοκρατίας νωρίτερα της τυπικά καθορισμένης ημερομηνίας, για δυο λόγους, ο ένας ήταν να μην συνεχίσουν οι ίδιοι την διαπραγμάτευση με την τρόικα, αν όμως εκλεγόταν ο δικός τους νέος πρόεδρος, τότε θα ήταν ελεύθεροι να επιβάλουν τα δραστικά μέτρα που δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν, και που απρόσκοπτα θα φόρτωναν στους εργαζόμενους για μια ακόμη φορά μέχρι το τέλος της 4ετούς θητείας. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και το γράμμα Χαρδούβελη, ένα αποπροσανατολιστικό γράμμα, φτιαγμένο κατά τρόπο συναλλαγής «γιουσουρούμ«.
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης κ. Γκ. Χαρδούβελης, αυτός που ενώ ήταν υπ.Οικ. έβγαζε κάτω από τη μύτη της Τράπεζας, στο εξωτερικό, χρήματα σε δόσεις των 9000€ (πάνω από 50 δόσεις), γράφει μεταξύ άλλων προτάσεων προς την Τρόικα, τα εξής:
«Για τον προϋπολογισμό… συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Προτείνουμε να γεφυρώσουμε την καθ’όλα κατανοητή διαφωνία μας και να προχωρήσουμε κατά τον ακόλουθο τρόπο: Αφενός υποσχόμαστε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα μετά την 1η Ιουλίου 2015 για να κλείσουμε το χάσμα που μπορεί να προκύψει αν οι προβλέψεις μας δεν επιτευχθούν κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού εντός των πρώτων έξι μηνών, αφετέρου θα υιοθετήσουμε αμέσως πρόσθετα οικονομικά μέτρα για τον ΦΠΑ και σε άλλους τομείς για να κλείσουμε το χάσμα….»
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προσπαθούσε με τον συνήθη τρόπο (που εφάρμοζαν οι κοτζαμπάσηδες, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις σκληρές διαταγές των πασάδων εναντίον των ραγιάδων, με παρακαλητά, καθυστερήσεις αλλά τελικά τον εξανδραποδισμό των κατακτημένων), όπως εξάλλου έκανε από το 2008, να καθυστερεί τα μέτρα που υποσχόταν και υπέγραφε ότι θα πάρει. Η γνωστή τακτική του «κρυφτούλι», που οδήγησε στην έλλειψη αξιοπιστίας.
Εκεί οφείλεται η αναξιοπιστία και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τον Βαρουφάκη.

Μέσα στην οικτρή οικονομική κατάσταση μιας χρεοκοπημένης χώρας, ανέλαβε μια κυβέρνηση της Αριστεράς που ηθελημένα ή όχι προπαγάνδιζε ότι αν φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη θα καταλυθούν οι αγορές, και ότι «εμείς θα παίζουμε τους ζουρνάδες και αυτοί θα χορεύουν». Ίσως τα μηνύματα που είχε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ από την Ευρώπη, να τον βεβαίωναν ότι θα διαπραγματευτούν αποτελεσματικότερα.
Greeks Celebrates  462176062
Η διαπραγμάτευση ήταν πράγματι σε ένα επίπεδο ιδιαίτερο υψηλό. Οι θεσμοί αντιμετώπισαν έναν Βαρουφάκη, που σε αντίθεση με τους άλλους έλληνες υπ. Οικ. ήξερε τι έλεγε και έλεγε αυτά που ήξερε καλά. Αλλά σε αυτούς τους πολιτικούς κύκλους δεν εφαρμόζουν τις οικονομικές θεωρίες του Βαρουφάκη, αλλά τις θεωρίες του δικού τους νεοφιλελευθερισμού, των δανειστών, τεχνικές δηλαδή για να λύνουν μόνον τα προβλήματά τους. Εξ άλλού ο «Σκρουτζ» δεν είναι ελληνικός χαρακτήρας, αντιπροσωπεύει τον καπιταλισμό στην εξέλιξή του και την αλλοτρίωση μέσα σε αυτόν.

Με την λογική απειρία και του πρωθυπουργού, τα πράγματα δεν κατέληξαν παρά να μας υποχρεώσουν να εφαρμόσουμε αυτά που οι δανειστές ζήταγαν εδώ και 8 χρόνια. Ο πρωθυπουργός, με μια γρήγορη απόφαση, κάνει το δημοψήφισμα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την τελευταία στιγμή την έκθεση του ΔΝΤ ότι «το χρέος δεν είναι βιώσιμο», και ένα κονδύλι για την μείωση της ανεργίας και την οικονομική ανάπτυξη. Οι τραπεζικοί έλεγχοι των κεφαλαίων οδηγούν την κυβέρνηση σε μια άτακτη υποχώρηση για να αποφευχθεί μια άτακτη χρεωκοπία. Ο Economist (της 1ης εβδομάδας του Ιούλη 2015), χαρακτήρισε τις κινήσεις του Α. Τσίπρα ως «erratic», και ίσως είναι η πιο σωστή λέξη, λέξη που υποδεικνύει ότι είχε μείνει χωρίς τακτικές κινήσεις ή οι κινήσεις που είχαν προγραμματιστεί δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς οι αρνητικές επιπτώσεις να μην είναι ασσύμετρες .
Οι ελιτ της Ευρώπης ηγεμόνευσαν για μια ακόμη φορά. Η ηγεμονία τους δεν είναι απλά η επιβολή ενός «ισχυρού κράτους» αλλά η συστηματική πολιτική των χρηματοπιστωτών να καθοδηγούν την κοινή γνώμη και να την ελέγχουν μέσω του δανεισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε ακρβώς από αυτόν τον λόγο.
Κατ’αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τις πρωτοβουλίες. Με παντιέρες την «δημοκρατία», την «ισότητα των εταίρων», «τις αρχές της Ε.Ε. για αλληλεγγύη», προσήλθε σε ένα «τραπέζι διαπραγματεύσεων» για «έντιμο συμβιβασμό», όπου η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από άλλες αρχές, αρχές όπως «οικονομική βιωσιμότητα», «αποπληρωμή χρεών», «αποφυγή εκτροχιασμού από λιτότητα», και κυρίως από το «σύνδρομο της Μαντάμ Ορτάνς» (που με τον θάνατό της μπήκαν οι γειτόνισσες και άρπαζαν ότι τους άρεσε κι ότι προλάβαιναν, στην ταινία «Ζορμπάς»). Αυτή η ηγεμονία είναι υποχρέωση των ευρωπαίων «καλαμαράδων» (Γιούνκερ, Ντάισεμπλουμ, Σόιμπλε, Ντράγκι, κ.ά.) οι οποίοι κρίνονται από τους χρηματοπιστωτικούς οίκους, και παραμένουν στη θέση τους μόνον όταν επιτυγχάνουν τους στόχους που οι χρηματοπιστωτές θέτουν, διαφορετικά αντικαθίστανται… και υποβαθμίζονται.
Σ’αυτή την σύγκρουση ο νεοφιλελεύθερος επαγγελματισμός νίκησε τον αυθορμητισμό, την προάσπιση του δικαίου, τον πατριωτισμό. Ήταν μια καθαρά ταξική νίκη και κατ’επέκταση μια καθαρά ταξική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ή αν θέλουμε μια Πύρρειος νίκη, θεωρώντας ως νίκη μια πολιτισμική κυριαρχία των αρχών που συσπείρωσαν τα λαϊκά κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής, ανέδειξαν την πραξικοπηματική επιβολή του ταξικού εχθρού ντόπιου και ξένου. Οποιαδήποτε συνέχιση αυτής της σύγκρουσης, , επιμένοντας στο ΟΧΙ, μοιραία θα οδηγούσε σε μια «κατά κράτος» ήττα.
Greeks Celebrates  AP857813005552Image result for syriza images
Μια άλλη στρατηγική έπρεπε να χαραχτεί και πρέπει να χαραχτεί από δω και πέρα.
Image result for syriza imagesΜε τον όρο «ηγεμονία«, ο Γκράμσι αναφέρεται, όπως πολλοί γνωρίζουμε ,   στην επιτυχία των κυρίαρχων τάξεων να παρουσιάζουν τον δικό τους (ταξικό δηλαδή) ορισμό της πραγματικότητας, της δικής τους οπτικής του κόσμου, κατά τέτοιον τρόπο, που να γίνεται αποδεκτή από τις άλλες τάξεις ως η «κοινή λογική«. Η γενική «συναίνεση» των τάξεων είναι ότι μόνον αυτή η οπτική του κόσμου είναι αυτή που είναι κατανοητή και έχει νόημα. Οποιαδήποτε άλλη «πραγματικότητα» περιθωριοποιείται.

Image result for syriza images

Η ηγεμονία επετυγχάνεται δια της ισχύος και της πειθούς, σε μια «ισορροπημένη» πορεία μεταξύ των δύο.
Την βλέπουμε στην συμπεριφορά των νεοφιλελεύθερων. Ο κ. Sorros σε εισήγησή του το 2006, σε φόρουμ της Ευρώπης, μετά τα δημοψηφίσματα σχετικά με το καταστατικό της Ερώπης, συνέστεινε στους ευρωπαίους ηγέτες να συμβιβάζονται με τα δημοψηφίσματα, αλλά να μπορούν να καθοδηγούν την «κοινή γνώμη». Η Ν.Δ., θυμόμαστε πως χρησιμοποιούσε τον φόβο εις βάρος της πειθούς, όταν έλεγε ότι την επομένη των εκλογών, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, δεν θα έχουμε, μεταξύ άλλων, ούτε «χαρτιά τουαλέτας».
Το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα έχει αναδειχτεί ως μια ηγεμονική τάξη με την διανόηση και την ηθική ηγετική θέση που έχει, ιδιαίτερα μετά την εθνική αντίσταση, ενώ η χυδαία ελληνική αστική τάξη κυριαρχεί δια της ισχύος. Αυτή η διχαστική ηγεμονία, η πολυπλοκότητα της οποίας σημειώνεται επίσης από τον Γκράμσι (που προσπαθεί να εξηγήσει ότι δεν είναι πάντα όλα «ασπρα-μαύρα») αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης. Με την αδναμία της να εκπληρώσει τις «πελατειακές» υποχρεώσεις της, έχασε την κυριαρχία (δια της εξαγοράς των ψηφοφόρων με θέσεις στο δημόσιο, διευκολύνσεις σε κουμπαριές,κλπ), και υποχώρησε πάρα πολύ εύκολα από την διακυβέρνηση, αφήνοντας την ευρωπαϊκή αστική τάξη «τραυματισμένη» και αφήνοντας το χρέος, να «το τακτοποιήσουν» οι θεσμοί, άλλοτε με την προσπάθεια να ρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, άλλοτε με εκφράσεις «the game is over», ή «take it or leave it» και τελικά με το σχέδιο «grexit».
Image result for syriza images

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, οφείλει να διαχειριστεί επαγγελματικά τη λειτουργία του κράτους. Η αριστερή κυβέρνηση οφείλει να περάσει μέσα από το στάδιο της διαχείρισης (γι αυτό και το δοκίμιο θεωρεί αδόκιμη την προσπάθεια ορισμένων συνιστωσών να μετατρέψουν το ΟΧΙ σε επαναστατκή ανατροπή του ευρωπαϊκού status quo),  προετοιμάζοντας το έδαφος για την εφαρμογή των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής (δηλ. ο καθένας να εργάζεται ανάλογα με τις δυνατότητές του και να αμοίβεται ανάλογα με την εργασία του).
Για να περάσει όμως μέσα από το στάδιο της διαχείρισης πρέπει να ηγεμονεύσει. Η Αριστερά, όσον αφορά στην διανόηση και την ηθική ηγετική στάση στην κοινωνία, κυριαρχεί, όσο δε σε σχέση με την ισχύ, υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα για το πώς θα την εφαρμόσει.
Η σωστή, κατά τον δοκιμιογράφο, απάντηση είναι να χρησιμοποιήσει την ισχύ που της δίνει το σύνταγμα και η βουλή, τσακίζοντας την χυδαία ελληνική αστική τάξη, δηλαδή τσακίζοντας τις δομές της, είτε είναι η σχέση κράτους-εκκλησίας, η περιουσία της εκκλησίας, η δικαιοσύνη, η παιδεία, τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως την αδιαφορία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προς τον πρωτογενή και δευτερογενή οικονομικό τομέα.
Ως κυβέρνηση, την ισχύ της μπορεί να την χρησιμοποιήσει κα εναντίον της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της ενδοκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτό βέβαια ενέχει μια τεράστια ανισορροπία στην ηγεμονία της… προς τα αριστερά διακυβεύεται η ηγεμονία εφόσον η διανόηση και η ηθική ηγετική στάση θα διχαστεί και θα υπάρξει μια πόλωση, έχοντας ένα κομμάτι της διανόησης και της ηθικής ηγετικής στάσης να αμφισβητεί το άλλο (γι αυτό η πολιτική του κ. Πανούση συναντά ανάμικτες κριτικές). Ακούσαμε, π.χ. μέσα στην ΚΕ, ότι ορισμένα μέλη προκάλεσαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη θέση της μητέρας της στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοφωνίας (ΕΣΡ), όπως και άλλα μέλη να καθυβρίζουν τον Γιάνη Βαρουφάκη. Μέσα από αυτή την εσωτερική ρήξη, τα στελέχη της προπαγάνδας της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, θα προσπαθήσουν να βαθύνουν το χάσμα. Επίσης το ΚΚΕ μέσα από την πολιτική του, εκμεταλλεύεται το Μ. Θεοδωράκη για να αναδείξει μια ηθική και διανοούμενη ηγετική στάση ενάντια στην διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η επικείμενη διάσπαση το ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αμφιβολία θα οδηγήσει αυτή την ηγεμονία δια της πειθούς, σε υποχώρηση και θα δημιουργήσει ένα κενό στο οποίο θα ανδρωθεί ο αστικός λαϊκισμός.

Αποτελεί υποχρέωση των αριστερών δνάμεων να μην παίξουν το παιχνίδι της αστικής τάξης της Ευρώπης, η οποία με την επιβολή του μνημονίου καλλιεργεί τις ώριμες, γι αυτό, συνθήκες.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να σιωπήσουν οι διαφορετικές γνώμες;
Τουναντίον, είναι η απάντηση. Όλες οι απόψεις θα πρέπει να είναι προτάσεις για συζήτηση, ανάλυση, ζύμωση, προβληματισμό, όσο πιο ανοιχτά και μέσα στο λαϊκό κίνημα, γίνεται. Όσο δε, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τις ίδιες προγραμματικές θέσεις, οι βουλευτές που το επιλέγουν συνειδησιακά οφείλουν να ψηφίζουν στην βουλή ΟΧΙ. Αυτοί που πιστεύουν ότι επιθυμούν να στηρίξουν τις θέσεις της κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα ενός αναπόφευκτου πραξικοπήματος, κάτι που δηλώθηκε και διεθνώς (#thisisacoup), να ψηφίζουν ΝΑΙ στα νομοσχέδια της κυβέρνησης της Αριστεράς, νομοσχέδια στα οποία η αντιπολίτευση είναι εγκλωβισμένη και υποχρεωμένη και από τους ευρωπαίους πάτρωνές της, να ψηφίζει, μέχρι να κλείσει η συμφωνία του τριετούς μνημονίου.
Το επιχείρημα βέβαια είναι απλό για την Αριστερά: Μια συνέλευση αντιπροσώπων των πολιτών, σε μια αταξική κοινωνία, δεν θα έχει κάποιους που ψηφίζουν ΥΠΕΡ και κάποιους που ψηφίζουν ΚΑΤΑ; Με αυτή την προσέγγιση θα ήταν ωφέλιμο να προσεγγίσουμε την σημερινή κοινοβουλευτική κατάσταση, όπου η Αριστερή κυβέρνηση υποχρεώθηκε από το δεξιό κράτος να υπογράψει μνημόνια, και η δεξιά αντιπολίτευση ψηφίζει τις συμφωνίες μιας αριστερής κυβέρνησης. Έχουν δηλαδή καταρεύσει τα ταξικά διαχωριστικά σύνορα στις ψηφοφορίες του μνημονίου, και η τακτική της Αριστεράς είναι ανάγκη να προσαρμοστεί ανάλογα, μέχρι την ολοκλήρωση της 4ετούς θητείας, θητείας, δηλαδή, που πρέπει να εξαντληθεί.
Αν η τάξη των εργαζομένων διατηρήσει την ηγεμονία της, δια της πειθούς, τότε η ηγεμονία της δια της ισχύος οφείλει να στραφεί προς την χυδαία ελληνική αστική τάξη, να αναδείξει τη φοροδιαφυγή, διαφθορά, διαπλοκή, οικονομικές ατασθαλείες, τα προβλήματα των ιδιωτικών καναλιών και να οδηγήσει τους υπόλογους στην δικαιοσύνη, που και αυτή οφείλει να προσανατολιστεί μακρυά από το δικαστικό παρακράτος και να αποδοθεί δικαιοσύνη ανάλογα με το παράπτωμα, που σημαίνει ότι πρέπει να προβλέπεται από τους νόμους, που σημαίνει ότι πρέπει να διορθωθούν οι νόμοι ανάλογα με την ηγεμονική στρατηγική της Αριστεράς.

Το επείγον όμως, που θα βοηθήσει τα μέγιστα στην ηγεμονία της Αριστεράς, είναι μια μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η κυβέρνηση οφείλει στον ελληνικό λαό, να καλέσει τις παραγωγικές δυνάμεις σε ένα μεγάλο συνέδριο ή πολλά περιφερειακά, με την συμβολή των πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων, για τα προϊόντα, τις τεχνολογίες, την κλιματική αλλαγή, τις ανάγκες των λαών αλλά και την προσφορά προς τους φτωχότερους λαούς ως ένδειξη αλληλεγύης… Να διαμορφωθεί ένα 5αετές πρόγραμμα, με νόμους απλούς, καθαρούς, με κόκκινα εισαγωγικά οι υποχρεώσεις του μνημονίου, που δεν θα αλλάζουν για όλη την 5ετία. Έτσι ώστε η παραγωγή να μπει σε μια συντονισμένη τροχιά.

Η χώρα, υπό μια κυβέρνηση της Αριστεράς, πρέπει να τσακίσει ολοσχερώς την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, για να αναδειχτεί μια νέα κοινωνία, του πολιτισμού και της παραγωγής.
604b1-syriza17jun3

Ο ΣΥΡΙΖΑ, Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, και η διαχείριση του κράτους

Image result for συριζα

Ο ΣΥΡΙΖΑ
Θα αναφερθώ σε μερικές συνιστώσες του προβλήματος. Πολλοί, από την φυσική γνωρίζουν ότι οι δυνάμεις που εξασκούνται σε ένα σώμα έχουν «κατεύθυνση» και «μέτρο». Ακόμη κι αν οι κατεθύνσεις τους είναι αντίθετες, τελικά το σώμα θα πορευτεί προς την «κατεύθυνση» της δύναμης με το μεγαλύτερο «μέτρο», την μεγαλύτερη δηλαδή τιμή. Όπου και να εφαρμόσετε αυτόν τον νόμο, το ίδιο αποτέλεσμα θα διαπιστώσετε. Όπότε μπορούμε να το προβλέψουμε, και μπορούμε να πάρουμε τα μέτρα μας… εμείς δεν τα πήραμε.
Η βουλή πριν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κυβερνιόταν απά τα διεφθαρμένα, δεσποτικά, πελατειακών σχέσεων αστικά κόμματα (κατά μαρτυρία του συνεταίρου της κ. μερκελ, κ. Γκαμπριελ) με αντιμνημονιακή αντιπολίτευση δηλ. μια δύναμη που ελαχιστοποιούσε την διολίσθηση της αστικής κυβέρνησης προς την οικειοποίηση των μνημονιακών όρων. Αντίθετα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι μνημονιακές δυνάμεις μεγιστοποιούσαν την διολίσθηση της κυβέρνησης προς τους μνημονικαακούς όρους, στους οποίους τελικά ενέδωσε, περιορίζοντας τον εαυτόν της, μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι (ΚΚΕ και ΧΑ εμφατικά διεκδκούσαν τη θέση της Ελλάδας εκτός Ευρώ).
Θα μπορούσε η προκήρυξη εκλογών να ανακούφιζε τον ΣΥΡΙΖΑ από την επώδυνη θέση να υπογράψει το «Μνημόνιο-3», οι οικονομικές επιπτώσεις όμως θα οδηγούσαν σε μια κρίση που κατά την ομολογία των ενδιαφερομένων, πολιτών, επιχειρήσεων, τραπεζών, θα προκαλούσε μια αναξιοπρεπή έξοδο από το ευρώ με ένα μνημόνιο για την αποπληρωμή των δανείων, αλλά και την άμεση απαίτηση επιστροφής των δανεικών ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αφού η κυβέρνηση έπρεπε να προβεί στην εθνικοποίησή τους. Ας μην είμαστε τόσο αφελείς, και να περιμένουμε ότι στις αντικαπιταλιστικές κινήσεις της κυβέρνησης, οι δανειστές θα έδειχναν κατανόηση. Ο πόλεμος είναι πόλεμος.
Το μνημόνιο ήταν μια συνθηκολόγηση, μετά από μια ήττα, αφού η κυβέρνηση έπεσε με αξιοπρέπεια. Ο πρωθυπουργός επέλεξε τελικά το μη χειρότερο.
Οι απόψεις τού «να βγούμε εκτός ευρώ» ποτέ δεν ήταν δομημένες στις πραγματικές συνθήκες, αλλά και ο Κρούγκμαν, όταν περίμενε ένα σχέδιο Β, που δεν υπήρχε και απογοητεύτηκε, θα έπρεπε να μας εξηγήσει ποιες ήταν οι εναλλακτικές λύσεις εξόδου, από τις οποίες καμιά δεν ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση. Θα μπορούσε αντί να αρθρογραφεί, να ερχόταν στην Ελλάδα και να έπιανε το οικονομικό κλιμάκιο και να του έλεγε τι πρέπει να κάνει….
Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική αρένα, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μια ΠΥΡΡΕΙΑ ΝΙΚΗ. Κέρδισε μεν τις εκλογές με μια αριστερή ατζέντα, αναγκάστηκε όμως να συνθηκολογήσει με τις απαιτήσεις των δανειστών. Η χρηματοπιστωτική ελίτ αγνόησε εκλογές, δημοψηφίσματα και επέβαλε όρους στον ελληνικό λαό, με πραξικοπηματικό τρόπο.
Το ηθικό δίδαγμα είναι να αναγνωρίζεις ότι χρωστάς, να τα επιστρέφεις, να κάνεις σωστή οικονομική διαχείριση και να τσακίσεις την αστική τάξη, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις στην κυβέρνηση και να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου. Ακόμη μεγαλύτερη υποχώρηση, πρέπει να θεωρείται η «απειλή» του ακρονεοδημοκράτη κ. Γεωργιάδη «να μην ψηφίσει τα προαπαιτούμενα και πέσει η κυβέρνηση», όταν αυτός είναι ο «μνημονιακός», ο άνθρωπος που ζει με αυτό το μνημονιακό ναρκωτικό.

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ λογικά και προβλεπόμενα επήλθε σύγκρουση. Η σύγκρουση οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση άλλαξε πορεία 180 μοιρών, χωρίς να προετοιμάσει τα συλλογικά όργανα, χωρίς να συμβουλευτεί την κομματική οικονομική επιτροπή, χωρίς να ζητήσει σύγκλιση των άμεσα εμπλεκομένων στην κατάρτιση των εκλογικών πολιτικών. Τούτο μπορούσε να γίνεται με διαρκή επικοινωνία μέσα στο 6μηνο των διαπραγματεύσεων. Εξάλλου αν και ο κ. Βαροφάκης ήταν ο διαπραγματευτής, δεν ήταν ποτέ ο εγκέφαλος του οικονομικού προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Αν ακόμη ήταν εξίσου συνεπής, ως υπ. οικονομικών θα ζητούσε πάραυτα να εφαρμόσει το δικό του σχέδιο μείωσης μισθών αρχής γενομένης από αυτούς του ΠτΔ και της κυβέρνησης και των βουλευτών, κατεβαίνοντας προς την βάση, μέχρι να έχουμε δημοσιονομικό ισολογισμό. Κάποτε το είχε προτείνει, τώρα όχι. Το άρθρο αυτό, βέβαια, δεν υποτιμά τον ρόλο του και την θετική συμβολή του.

Image result for χρεοκοπια

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Η χρεοκοπία δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην Ελλάδα, είναι η 6η φορά. Αν κανείς μελετήσει την ιστορία των 5 προηγούμενων χρεοκοπιών θα διαπιστώσει ότι οι δανειστές, είτε με το καλό είτε με το άγριο επέβαλαν τις συμφωνίες που οδηγούσαν στην αποπληρωμή των δανείων εις βάρος του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Το γεγονός ότι ακόμη και ο Νικηταράς ο τουρκοφάγος έγινε επαίτης και ζούσε με ελεημοσύνη, είναι μια επιβεβαίωση των οικονομικών συνθηκών του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, το οποίο ώφειλε την ύπαρξη του στις μεγάλες τότε δυνάμεις Αγγλία Γαλλλία Ρωσσία, οι οποίες με τη νίκη τους στο Ναυαρίνο επέβαλαν την διακοπή των εχθροπραξιών από την Τουρκία. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία νικήθηκε από το νεο οικονομικό μοντέλο του καπιταλισμού, το οποίο αναζητούσε νέες αγορές, νέες πλουτοπαραγωγικές πηγές, της εργατικής δύναμης συμπεριλαμβανομένης αλλά και την εφαρμογή νέων γεωστρατηγικών πολιτικών για να στηρίξουν το οικονομικό τους μοντέλο που έπρεπε να επεκταθεί.
Η χρεοκοπία είναι το αποτέλεσμα κακής διαχείρισης των οικονομικών, η κατασπατάλιση του χρήματος σε μη παραγωγικούς σκοπούς. Αν δανείζεσαι μερικά δισεκατομύρια για να κάνεις Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι δεν σου δίνουν τα αντίστοιχα έσοδα, τότε πρέπει να βάλεις το χέρι στα δημόσια έσοδα από άλλες πηγές, π.χ. να κόψεις τα επιδόματα ανεργίας, να αυξήσεις τους φόρους ή ν πάρεις άλλα δάνεια, κλπ. να επιβαρύνεις κάποιες παραγωγικές δυνάμεις να πληρώνουν φόρους ή να επενδύσεις χρήματα, που δεν έχεις, σε παραγωγικούς τομείς. Δεν ήταν τυχαίο που αγανακτησμένοι οι αγγλογάλλοι, σε μια από τις χρεοκοπίες εισέβαλαν στην Ελλάδα για να πάρουν τα δανεκά που έδωσαν, ούτε έχουν ξεχαστεί τα μονοπώλια ΟΥΛΕΝ και σπίρτων για να πηγαίνουν τα έσοδα στους δανειστές. Η ιστορική ανασκόπηση των χρεοκοπιών της Ελλάδας, επιβεβαιώνει αυτό που είπε ο συνεργάτης της Μέρκελ και του Σόιμπλε, κ. Γκάμπριελ, ο οποίος σε μια ομιλία του στην γερμανική βουλή είπε «δεν φταίει ούτε ο ελληνικός λαός ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ φταίνει που κυβέρνησαν διεφθαρμένα, δεσποτικά και στηρίχτηκαν στις πελατειακές σχέσεις, ενώ εμείς τους δίναμε μόνον λεφτά».
Αυτή η διαπίστωση εφαρμόζεται διαχρονικά, και αν κανείς διαβάσει την ιστορία των χρεοκοπιών θα επιβεβαιώσει τα λόγια του κ. Γκάμπριελ. Ο ορθολογισμός δεν έχει κόμματα και ιδεολογίες. Η μαρξιστική σκέψη που ξεκινάει από την ελληνική φιλοσοφία δεν χρειάζεται ταμπέλες, γιατί είπαμε ο νόμος είναι νόμος και όλοι οι ορθολογιστές τον ακολουθούν, πολύ περισσότερο οι χρηματοπιστωτές, οι δανειστές του ελληνικού κράτους. Οι κοτζαμπάσηδες και οι παπάδες είχαν στενές σχέσεις με τους Οθωμανούς, και οι Οθωμανοί τούς είχαν υπεύθυνους για τον έλεγχο των υπό κατοχήν ραγιάδων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιπροσωπεύει τον ανατολικό τρόπο παραγωγής. Γι αυτό και οι καπιταλιστές της Ευρώπης απεχθάνονταν μια τέτοια οικονομική ανάπτυξη που στερούσε την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη μετακίνηση χωρίς φόρους (του Πασά και του Σουλτάνου). Ο Μέτερνιχ όμως ήταν μια αντιδραστική δύναμη, δύναμη αυτοκρατορική, που απεχθανόταν την γαλλική επανάσταση και τα μηνύματά της και τα πήγαινε πολύ καλά με την οθωμανική αυτοκρατορία, που του διεσφάλιζε την έλλειψη επαναστατικών κινημάτων στην περιοχή. Με την ανεξαρτησία, οι κοτζαμπάσηδες ήταν οι μόνοι πούχαν την οικονομική δύναμη και την πολιτική δύναμη να οδηγήσουν την τύχη του νέου κράτους. Αυτοί οι κοτζαμπάσηδες και οι απόγονοι των ιερωμένων διαμόρφωσαν την νέα χυδαία ελληνική αστική τάξη. Για να επιβιώσουν στην εξουσία, αλληλοτρωγώντουσαν, υπηρετώντας τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, την Αγγλία με το ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, την Γαλλία με το ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, την Ρωσία με το ΡΩΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑ. Αλλά και μετέπειτα πάντα υπήρχε η ανάγκη να δανειστούν, για έξοδα περιττά και άσχετα με το βιοτικό επίεπδο του λαού, όπως τα δάνεια για τα έξοδα του νέου βασιλιά Όθωνα.
Αυτή η χυδαία ελληνική αστική τάξη, ήταν μια μεταπρατική τάξη, που αδιαφορούσε για το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Οδηγήθηκε σε επανειλλημένες λοιπόν χρεοκοπίες, με την τελευταία να αντιμετωπίσει έναν λαό πιό οργανωμένο, σε μια πιό ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, λόγω κυρίως της εισόδου της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το μορφωτικό επίπεδο υψηλότερο, τις ανάγκες του μεγαλύτερες, και τις μνημονιακές υποχρεώσεις εξίσου ασύμμετρες. Γι αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στην θέση να ανατρέψει την αστική διακυβέρνηση και να πάρει στα χέρια του τη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας με τους δανειστές.
Μια αριστερή κυβέρνηση ανέλαβε τη διαχείριση της χώρας, η δύναμη της οποίας αντικατοπτριζόταν στην αδυναμία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης της χώρας, ενώ ως εκπρόσωπος ενός συντριπτικού ποσοστού που διαχρονικά κυμάνθηκε από 4%-36%, με μεγάλα δηλαδή όνειρα, διεκδικούσε τα συμφέροντα μιας αδύναμης χώρας, που την είχε ισοπεδώσει αυτή η χυδαία ελληνική αστική τάξη, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά. Την αντιπροσωπεία αυτής της αστικής τάξης οι δανειστές κατάφεραν να την οδηγήσουν σε συμφωνίες που συνεχώς την έφερναν σε μειονεκτική θέση απέναντι τους, πάντα σε σχέση με ότι αντιπροσώπευαν (τον ελληνικό λαό), αφού της αφαιρούσαν οποιαδήποτε δυνατότητα να διαπραγματευτεί (μετέφεραν π.χ. τα δάνεια στις πλάτες των κρατών, έβαλαν τα δάνεια να κρίνονται από το αγγλικό δίκαιο, επέβαλαν την εποπτεία και της απαγόρεψαν οποιεσδήποτε μονομερείς πρωτοβουλίες) αλλά όχι σε σχέση με τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα (κατάργηση κάθε μέτρου του κοινωνικού κράτους, καταλήστευση των τραπεζών με δάνεια, μεταφορά μεγάλων ποσών εκτός των ελληνικών τραπεζών, υπερπόντιες εταιρείες, κλπ).  Ο ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε όλοι, ότι θα έσκιζε το μνημόνιο, θα έπαιζε τους ζουρνάδες και θα χόρευαν οι αγορές, θα υποχρέωνε τους δανειστές να υπογράψουν μια συμφωνία που θα ελάμβανε υπόψι τις οικονομικές συγκυρίες και θα παραχωρούσε ένα άλλο μίγμα μέτρων που δεν θα επέβαλαν μείωση του βιοτικού επιπέδου των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων.
Εμφανίστηκαν λοιπόν δυο αντίθετες δυνάμεις, η δύναμη των δανειστών προς την κατεύθυνση της επιβολής τεράστιων βαρών στον ελληνικό λαό, και η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ που το μόνο που είχε ήταν μια ελπίδα του ελληνικού λαού.
Η χυδαία ελληνική αστική τάξη διαμόρφωσε έναν κλοιό, απαιτώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ να φέρει μια συμφωνία και «όποια νάναι», από την άλλη οι δανειστές επέβαλαν μέτρα οικονομικής ασφιξίας, τραβώντας την συμφωνία προς την δική τους κατεύθυνση. Αν ήταν στη διαχείριση η χυδαία ελληνική αστική τάξη, τα μέτρα θα ήταν εξίσου φρικτά, αλλά αυτό διατείνονται ότι δεν είναι αλήθεια, γιατί έχουν το λεγόμενο «μέιλ Χαρδούβελη». Δεν λένε όμως ότι το «μέιλ Χαρδούβελη» περιέχει δύο σημεία (1) είναι μια πρώτη πρόταση, στην οποία μάλιστα ο ίδιος ο Χαρδούβελης λέει ότι «για τα μέτρα που προτείνουμε, συμφωνούμε ότι διαφωνούμε». Απλά, ο κ. Χαρδούβελης γνώριζε ότι θα συμφωνούσε σε χειρότερα μέτρα και (2) γράφει «αν δεν ανταποκριθούμε στους πρώτους εξι μήνες, από 1η Ιουλίου θα πάρουμε νέα μέτρα». Τι περισσότερο θέλει κανείς, δεδομένης της οικονομικής κατάστασης στην οποία είχε φέρει πέντε χρόνια μετά, η χυδαία ελληνική αστική τάξη τον ελληνικό λαό, για να προβλέψει τον αρμαγεδώνα μετά τον Ιούλιο. Το μόνο που προσπαθούσαν να κάνουν ήταν να καταφέρνουν να παίρνουν τα δάνεια, για να πληρώνουν τα παλαιότερα δάνεια, εφαρμόζονας τα μέτρα της συμφωνίας αφού πρώτα διαμόρφωναν μια ψυχολογική κατάσταση κατηγορώντας με τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης τους πολίτες ως «χαραμοφάηδες», γνωρίζοντας πολύ καλά τις πελατειακές σχέσεις που είχαν φτιάξει οι ίδιοι κατά την πολυετή διακυβέρνησή τους.
Ένα από τα αποτελέσματα ήταν να αυξηθεί ο αριθμός των αυτοκτονιών κατακόρυφα, ενώ την ιδια στιγμή όλοι οι οικονομικοί δείκτες έπαιρναν την κατιούσα. Το καθήκον της διαχείρισης από την νέα κυβέρνηση οδηγούσε σε αδιέξοδο… όσο και να προσπαθούσε η κυβέρνηση να τραβήξει την συμφωνία προς το δικό της μέρος, οι δανειστές ισορροπούσαν και αντέστρεφαν την κατεύθυνση, επί 6 συνεχείς μήνες, με δούρειο ίππο την αντιπολίτευση των ΝΔ-ΠαΣοΚ-«ΠΟΤΑΜΙ». Η διελκυστίνδα αυτή έδωσε το χρόνο στους λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής να ξεσηκωθούν, να διαμαρτυρηθούν, να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι «τεμπέληδες» Έλληνες αλλά η πολιτική λιτότητας του νεοφιλελεύθερου οικονομικού συστήματος. Η σύγκρουση δημιούργησε ρήγματα στην κυριαρχία της Γερμανίας, με την Γαλλία και την Ιταλία να σηκώνουν την φωνή τους, και να κατακρίνουν τα μυστικά σχέδια της Γερμανίας για την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Τα περιθώρια ήταν μικρά, η συμφωνία μετά το περήφανο δημοψήφισμα, το οποίο έκανε η κυβέρνηση, δεν είχε τα χρονικά περιθώρια, για να επιτευχθεί μια μη επαχθής συμφωνία. Το κλείσιμο των τραπεζών, η έλλειψη ρευστότητας, όλα ήταν σε ένα σχέδιο να λυγίσει η κυβέρνηση της Αριστεράς και να υποταχτεί, όπως και έγινε. Αν όμως η κυβέρνηση δεν κέρδισε τίποτα από αυτά που υπολόγιζε, κατάφερε:
– να ανοίξει την ΕΡΤ
– να επαναπροσλάβει τους άδικα απολυμένους από το δημόσιο
– να περάσει νομοσχέδιο για τον διακανονισμό των οφειλομένων φόρων σε 100 δόσεις
– να αναδείξει το πρόβλημα της Ευρώπης και τον ρόλο των χρηματοπιστωτών και οικονομικών ελιτ
– να καταλάβουν οι άλλοι λαοί την ανάγκη για συσπείρωση και διαμαρτυρία κατά της λιτότητας
-αλλά και να υπογράψει ένα κατάπτυστο μνημόνιο 3, το οποίο χρεώνεται ως αριστερή κυβέρνηση, αποτέλεσμα των ασσύμετρων αντίπαλων δυνάμεων, συνεπικουρούμενων από την εσωτερική χυδαία ελληνική αστική τάξη.
– να διεκδικήσει την μείωση του χρέους ως μη βιώσιμου,
– να λάβει ένα σημαντικό ποσόν για επενδυτικά προγράμματα
– να ψηφίσει το νόμο για την ιθαγένεια
– να παράγει ανθρωπιστικό έργο για τους πρόσφυγες που έρχονταν με καράβια από την Μ. Ανατολή και την Αφρική.

Image result for χρεοκοπια

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;
Ποιό είναι το βομβαρδισμένο, οικονομικά, πεδίο;
Πώς μορούμε να διαχειρστούμε αυτή τη συνθηκολόγηση;
Τι μπορούμε εμείς οι ίδιοι να κάνουμε επιπλέον, χωρίς βοήθεια απέξω;

Τρία καίρια ερωτήματα για να προχωρήσει η αριστερή κυβέρνηση σε μια διαχείριση της οικονομικής κατάστασης, του πολιτικού σκηνικού και της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Τρία ερωτήματα που πρέπει να απαντώνται και να οδηγούν στην απαλλαγή από τους δανειστές και τις «αγορές», στην αναγκαία ανάπτυξη του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις, γα την δική τους λύση στο δικό τους βομβαριδμένο τοπίο, στον δικό τους τρόπο διαχείρισης της ήττας, στην προσωπική συμβολή στην οικονομική ανάκαμψη.
Όποια και να είναι η επιλογή μας, ένα είναι δεδομένο και η αρχή: Να τσακιστεί η νοοτροπία που οδήγησε εδώ, η διαφθορά, ο δεσποτισμός και οι πελατειακές σχέσεις.
Καθήκον δεύτερο να δομηθεί η νέα δημόσια διοίκηση, νέες υποχρεώσεις, νέα δικαιώματα του πολίτη.
Ακόμη και ένα δημοψήφισμα για μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να γίνει σε βάθος τριετίας… αν βέβαια δεν θα γίνουν πραγματικότητα οι προφητείες περί εξόδου εντός έτους, δηλαδή μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2016.


 

Μερικές πηγές για τη χρεοκοπία μπορείτε να βρείτε εδώ:
http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1010:-1833-&catid=55:an-oikonomia&Itemid=283http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=864:-1932-&catid=56:an-aristera&Itemid=285
https://aeolos103.wordpress.com/2015/07/12/%CE%B7-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84/
https://aeolos103.wordpress.com/2015/07/14/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82/

 

Τα του οίκου… μας

 - Public Domain
Στις 6 Ιουλίου 1827, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσίαυπ΄γραωαν τη συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία οι Οθωμανοί υποχρεώθηκαν να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να συμφωνήσουν στην αυτονομία της Ελλάδας


Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες;

Γιατί κάποιος θα επιχειρηματολούσε ότι η Ελλάδα είναι μισθωμένη στους Έλληνες;
Γιατί κάποιος θα έλεγε ότι ο αγώνας της ανεξαρτησίας θα έσβηνε, αν δεν βοηθούσε η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία;
Γιατί κάποιος θα έλεγε ότι η εδάφικη προσάρτηση έγινε διαδοχικά και πάντα με την έγκριση ή ενθάρρυνση των μεγάλων δυνάμεων, γιατί κάποιος θα έλεγε ότι στη προσπάθεια των Ελλήνων να φτάσουν στην Άγκυρα, οι μεγάλες δυνάμεις έβαλαν το φρένο;
Γιατί στην αντίσταση κατά των Γερμανών οι Άγγλοι ενίσχυαν με λίρες και οπλισμό τις αντιστασιακές δυνάμεις;
Γιατί μετά την Βάρκιζα, η Αγγλία αποκατέστησε στην κυβέρνηση την αστική τάξη;Γιατί την κηδεμονία της Ελλάδας ανέλαβε από την Αγγλία, οι ΗΠΑ;
Γιατί η διχοτόμηση της Κύπρου έγινε με την εγκατάσταση της στρατιωτικής χούντας, στην οποία ηγείτο ο Γ. Παπαδόπουλος στρατωτικός κατήγορος του Μπελογιάννη και των άλλων ελλήνν πατριωτών;
Γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου επανέφερε την αστική τάξη, μέσω του αρχηγού της παλαιάς ΕΡΕ και σύγχρονης Νέας Δημοκρατίας κ. Κ. Καραμανλή και του εξ αμερικής ορμώμενου Α. Παπανδρέου;
Γιατί κατά τη 10ετία του ’90 δαμορφώθηκε μια συμφωνία μεταξύ αριστεράς και δεξιάς για να αποπεμφθεί ο Α. Παπανδρέου και να κυριαρχήσει η αστική τάξη ξανά;
Γιατί η μόνη πολτική δύναμη για την ένταξη στην Ευρώπη που αρνιόταν την ένταξη ήταν το ΚΚΕ;
Τέλος, τι γίνεται με τις παρούσες δραματικές εξελίξεις στην κοινωνία, στο κοινοβούλιο και μέσα στο κυβερνητικό κόμμα του ΣΥνασπισμού ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς, δεδομένων των εξελίξεων «θα σχίσουμε το μνημόνιο με έναν νόμο¨, «είμαστε σάρκα από τη σάρκα του λαού και κάθε γράμμα του συντάγματος», «το δημοψήφισμα είναι δημοκρατικό λαϊκό δικαίωμα», «ψηφίστε ΟΧΙ στο τελεσίγραφο του Γιούνκερ», με αποτέλεσμα να υπογράφουμε μια συμφωνία, με όλα τα αποτυπώματα του τελεσιγράφου του Γιούνκερ;
Γιατί, ίσως όλα αυτά γίνονταν με τη σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, που αν δεν συμφωνούσαν δεν θα γίνονταν.

Ο εκπρόσωπος της αστικής τάξης σε άμεση συνεργασία με την Αγγλία για να αποτρέψει το ΕΑΜ να καταλάβει την διακυβέρνηση της Ελλάδας μετά την απομάκρυνση των Γερμανών.


Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες;
Από τον αγώνα το 1821 για την ανεξαρτησία της ελληνικής κοινωνίας την ηγεμονία των εξελίξεων καθόριζαν οι κοτζαμπάσηδες και ο κλήρος. Οι δυο αυτές τάξεις αποτελούσαν τον ενδιάμεσο κρίκο μεταξύ της Οθωμανικής εξουσίας και του καταπιεσμένου λαού, από τον οποίον εκμέευαν τον πλούτο τους. Ήταν μια ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς δουλοπαροικία. Ως είναι φυσικόν, όλες οι διαπραγματεύσεις, οι δανειακές συμφωνίες, οι επαφές με τους συμμάχους από το εξωτερικό, γίνονταν από  ατές τις τάξεις των κοτζαμπάσηδων με άμεση στήριξη του κλήρου. Η δολοφονία του Καποδίστρια, το 1831, ίσως είναι αντανάκλαση δυο παραγόντων (1) ότι ο Καποδίστριας ήταν έλληνας, εκ Ρωσίας προερχόμενος, (2)  ότι οι πολιτικές του Καποδίστρια ήταν ριζοσπαστικές και δεν είχαν την έγκριση των κοτζαμπάσηδων και του κλήρου, που παρακολουθούσαν την κρατική μηχανή να εκμοντερνίζεται και ανεξαρτητοποιείται από τον έλεγχο αυτών των κοινωνικών ομάδων.
Οι δυο αυτές συνθήκες ενοχλούσαν τις μεγάλες δυνάμεις τόσο όσο και τις ντόπιες εξουσίες. Η συμφωνία των δυο δεν ταυτιζόταν και στο όραμα, η μεν εξωτερική στάση ήταν για τον έλεγχο της κοινωνικής ανάπτυξης έτσι ώστε να διατηρήσει τον μελλοντικό έλεγχο, η δε εσωτερική στάση εξασφάλιζε την συνέχιση του ελέγχου της διακυβέρνησης της χώρας στη βάση της συντηρητικής διακυβέρνησης. Για να επιτευχθούν οι στόχι και των δυο, οι μεν επιδοτούσαν την Ελλάδα με δάνεια και βασιλεία, από την άλλη ο δεσποτισμός, η διαφθορά και η πελατειακή συμπεριφορά εξασφάλιζαν την λαϊκή υποστήριξη υπερ των κοτζαμπάσηδων και του κλήρου.

Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι η Ελλάδα δεν ανήκε σε όλους τους Έλληνες αλλά στην κυρίαρχη αστική τάξη η οποία έχοντας εξασφαλίσει την στήριξη από το εξωτερικό και τις μεθόδους κυριαρχίας στο εσωτερικό διαμόρφωνε μια αλλαζονική συμπεριφορά η οποία την εκχυδάιζε από γενιά σε γενιά σε βαθμό να αντιμετωπίζει τις χρεοκοπίες ως ένα αποτέλεσμα κακομαθημένου παιδιού που απαιτεί από τους πλούσιους γονείς του να του πληρώνουν τα χρέη του. Αυτή είναι η χυδαία ελληνική αστική τάξη που δεν φορολογούσε τα μέλη της από τη μια, και δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδά της από την φορολογία των εργαζομένων, μισθωτών και συνταξιούχων. Έτσι τα μεγάλα έργα χρειάζονταν οικονομικους πόρους που καλύπτονταν απο δανεισμούς, και κατέληγαν σε χρεοκοπίες, είτε αυτά ήταν αποτέλεσμα διαφθοράς, είτε εγγυοβελτικών έργων, διαμόρφωσης οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, πολέμων, εισαγωγών τεχνολογίας, κλπ.

Ο αγώνας της Αριστεράς-Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Η εκβιομηχάνιση της χώρας οδήγησε μοιραία στην ταξική διαστρωμάτωση μέσα σε έναν πρωτόγονο καπιταλισμό, που δεν είχε την ελεύθερη αγορά ως τον κύριο ελεγκτικό μηχανισμό ανάπτυξης, αλλά τη σχέση των δυτικών κρατών με την κυρίαρχη τάξη της χώρας.
Ο δεσποτισμός διατηρούσε τον έλεγχο με τις πελατειακές σχέσεις, ενώ η διαφθορά πλούτιζε τα μέλη της κυρίαρχης τάξης, της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης. Η αφόρητη καταπίεση της τάξης των εργαζομένων και πιο συγκεκριμένα της εργατικής τάξης οδήγησε στην οργάνωση της μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, όπως μετονομάστηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα διαχρονικά λάθη του ΚΚΕ, σε συνάρτηση με την εκμετάλλευσή των λαθών του, από την αστική τάξη και τους υποστηρικτές της, της δύσης το περιόρισαν σε μια αντιπολιτευτική νοοτροπία αιτημάτων για την καλλιτέρευση των συνθηκων ζωής της εργατικής τάξης. Όπως έλεγε και ο Μαρξ, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όσο πλουσιότερα γίνονται τα αφεντικά τόσο μεγαλύτερες απαιτήσεις θα έχει η εργατική τάξη για την καλλιτέρευση των συνθηκών ζωής της.

Η μεγάλη απήχηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού της (Ε.Λ.Α.Σ), έφερε στο προσκήνιο την δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας από τον εγκέφαλο του ΕΑΜ, το ΚΚΕ. Η κυρίαρχη τάξη θεώρησε ότι χρειάζεται μια δραστική παρέμβαση για να αποδομήσει αυτή την εναλλακτική λύση. Ο εμφύλιος επακολούθησε και το ΚΚΕ τέθηκε στην παρανομία, για μερικές γενιές.
Η παρανομία οδήγησε σε δυο αντιλήψεις, όσων παράνομα λειτουργούσαν μέσα από άλλα πολιτικά σχήματα όπως η ΕΔΑ, μέσα στη χώρα, και όσων διέμεναν στις χώρες επιροής της ΕΣΣΔ και καθοδηγούσαν τη στρατηγική και τακτική των στελεχών του ΚΚΕ εντός της Ελλάδας. Με λανθασμένες ενέργειες των ηγεσιών επήλθε η ρήξη που διαμόρφωσε αφενός το ΚΚΕ, ως το τμήμα του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κινήματος στην Ελλάδα και μια ντόπια κομμουνιστική τάση που ταυτίστηκε με τα ΚΚ της ευρώπης, εκτός της ΕΣΣΔ.
Μέσα από αυτό το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα ανδρώθηκε το ΚΚΕεσωτ., η ΕΑΡ, ο ΣΥΝ και τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αριστερή κυβέρνηση με αστική εξουσία
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένα φάσμα αριστερών δυνάμεων, οδήγησε την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους εν γένει και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες κοντά στη διακυβέρνηση της χώρας. Στην πορεία αυτή συνέβαλε (1) ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός του, (2) οι συνιστώσες που αντιπροσωπεύουν και τον χώρο που καλύπτει το ΚΚΕ αλλά δεν ταυτίζονται με το σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης και διαχωρίζουν την ιδεολογική/στρατηγική τους από το σταλινικό μοντέλο διακυβέρνησης, (3) η μοιραία κατάληξη της αστικής τάξης στην 6η χρεοκοπία (4) η οικονομική πολιτική της γερμανικής ηγεμονίας όπως καθορίζεται από την νεοφιλελεύθερη προσέγγιση περί λιτότητας των ασθενεστέρων και τον πλουτισμό των ισχυροτέρων, η οποία απομακρύνεται από την αντίληψη της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης του «άσωτου γιου που πληρώνουν τα χρέη του οι πλούσιοι γονείς του», με αποτέλεσμα ο «άσωτος υιός» να πρέπει να πληρώσει με συνέπεια το χρέος του, (5) η εμφάνιση της ευρωπαϊκής αριστεράς, που έχει συνταχτεί υπέρ της Ε.Ε., του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Ελλάδας, υπέρ συμφωνιών που υποχρεώνουν την Ελλάδα να υιοθετεί οδηγίες αλλαγών που κρίνονται από μεν τους αριστερούς ως μη συμφέρουσες για τις παραγωγικές δυνάμεις και από την χυδαία αστική τάξη ως αλλαγές εκσυγχρονιστικές, (6) η ανάδειξη της αριστερής διανόησης ως κυρίαρχης στην ελληνική κοινωνία, που θα επιτρέψει στην ηγεμονία της Ευρώπης, την καθοδήγηση της κοινωνίας χωρίς αντιδράσεις στο σύγχρονο βασικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης, (7) η αντιμαρξιστική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ προς την εκκλησία (8) η  πολιτική απειρία του ΣΥΡΙΖΑ και η ελλειψη εμπειρίας αντιμετώπισης των ταξικών του εχθρών μέσα στο ίδιο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ένωσης όπου κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό μπλοκ το οποίο ελέγχει την Ευρώπη μέσω θεσμών που ουσιαστικά ελέγχεται αντιδημοκρατικά από την οικογένεια των χρηματοπιστωτών της Αμερικής και της Ευρώπης (9) η σταθερή αντιμνημονιακή στάση του.

Image result for ΣΥΡΙΖΑ

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση της χώρας τον φέρνει αντιμέτωπο με δυο προβλήματα (1) λόγω της χρεοκοπημένης χώρας, την οποία έφεραν η χυδαία ελληνική αστική τάξη με την διακυβέρνηση της Νεάς Δημοκρατία και του ΠαΣοΚ, αδυνατεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (2) λόγω των ευρωπαϊκών ηγεμονικών νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών που απαιτούν την επιστροφή των δανείων, δημιουργώντας ένα περιβάλλον λιτότητας, οικονομικής κατοχής της χώρας, και ασφυξίας στην ομαλή λειτουργία των τραπεζών και κατ’ επέκταση των καθημερινών συναλλαγών.

Μέσα από αυτή την προβληματική κατάσταση η κυβέρνηση έλαβε αφενός μέτρα για να αναδείξει την μη βιωσιμότητα του χρέους, το επωνείδιστο και επαχθές χαρακτήρα του και άλλες πρωτοβουλίες για την ανακούφιση του δοκιμασμένου ελληνικού λαού που κατέγραψε υψηλό αριθμό αυτοκτονιών μεσα στο διάστημα των μνημονιακών χρόνων, αφετέρου να εμπλακεί στην διαδικασία εύρεσης μιας συμφωνίας για την αποκατάστση της ομαλής λειτουργίας υπό την πίεση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που επέλεξε την στρατηγική να εγκλωβίσει την κυβέρνηση της Αριστεράς στην υπογραφή μιας επαχθούς συμφωνίας, που δεν μπορούσε η ίδια να καταφέρει εις βάρος του ελληνικού λαού επί 5 συνεχή χρόνια, βλέποντας ότι έτσι δεν απειλείται η εξουσία της, εφόσον για μια ακόμη φορά οι πάτρωνες της στο εξωτερικό προσπαθούν να την εξασφαλίσουν με τους δικούς τους όρους της συμφωνίας, ως μονόδρομο ή GREXIT. Στο σταυροδρόμι αυτών των δυο επιλογών διαμορφώνονται δυο τάσεις (1) η υπογραφή συμφωνίας από την αριστερή κυβέρνηση (2) η ρήξη και η έξοδος από την Ευρωζώνη.

Οι επιλογές
Δυο επιλογές, δυο στρατηγικές, διαφορετικές τακτικές.
Κύριο ερώτημα μπαίνει αν η αριστερή κυβέρνηση μπορεί να ανατρέψει την εξουσία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης βάζοντας ως διακύβευμα την εφαρμογή της συμφωνίας.

Μπορεί η τάξη των εργαζομένων να δεχτεί τις υποχρεώσεις του «άσωτου υιού» προς τους δανειστές, αλλάζοντας με τις μεταρρυθμίσεις, την λειτουργία της Ελλάδας έτσι ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα ξανά σε χρεοκοπία;
Αν ΝΑΙ, πρέπει να προχωρήσει και να σταθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος σε ένα πρόγραμμα κατάργησης των δομών οι οποίες διαχρονικά διατήρησαν τη διαφθορά, το δεσποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις.
Αν ΟΧΙ, να παραδώσει την εξουσία, φέροντας την ίδια ώρα στο ενεργητικό της, την διαπίστωση της κοινωνίας ότι η Αριστερά ήταν αδύναμη και ανίκανη να υπηρετήσει το ιστορικό της χρέος, χωρίς να συρθεί στα νύχια της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης και ουσιαστικά να την υπηρετήσει.
Ίσως μια επόμενη ιστορική στιγμή!

Αν επιλέξει το ΝΑΙ, χρειάζεται να υπερβεί τον εαυτόν του.
Χωρίς αμφιβολία χρειάζεται να κρατήσει τον απόλυτο έλεγχο, αναθέτοντας σε επιστημονικά κλιμάκια την αναδόμηση του τρόπου λειτουργίας της κρατικής λειτουργίας και της οικονομίας, προς όφελος της κοινωνίας, εκ θεμελίων.
Σε αυτή την περίπτωση είναι απόλτη ανάγκη να εξηγηθεί στον ελληνικό λαό η μη επιλογή του GREXIT, για να αποφευχθεί η συνέχιση των αδιεξόδων και να προχωρήσει η κοινωνία συντεταγμένα.
Ακόμη και ένα δημοψήφισμα θα ευνοούσε μακροπρόθεσμα τη συνοχή της κοινωνίας. Το δημοψήφισμα του τελεσίγραφου του Γιούνκερ έδειξε την ωριμότητα του ελληνικού λαού. Εξάλλου το δημοψήφισμα έστω και τον τρίτο χρόνο, θα δώσει την ευκαιρία να εκφραστούν και οι δυο απόψεις στις λεπτομέρειές τους, με όλες τις εμπειρίες που θα έχουν συσσωρευτεί.

Καλή αποδόμηση των δομών της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης!

Σημ.1: Οι αντιφάσεις που προκύπτουν είναι οι αντιφάσεις της κοινωνίας μέσα στην οποία εξελίσσεται. Αυτές δημιουργούν τα αδιέξοδα, και επάνω σε ατές κτίζουν οι ηγεμονικές ελιτ που έχουν την ταξική υποχρέωση να καθοδηγούν την κοινή γνώμη, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, όπως ενεθάρρυνε ότι πρέπει να κάνουν, σε ομιλία του το 2006, με την ευκαιρία των δημοψηφιμάτων στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τον περιώνυμο καταστατικό χάρτη τηε Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής George Sorros.
Σημ.2 :Μια σύντομη ιστορία των ελληνικών δανείων δίδεται στην ιστοσελίδα http://www.investopedia.com/financial-edge/0911/the-history-of-greek-sovereign-debt-defaults.aspx.  Το άρθρο καταλήγει στο εξής συμπέρασμα » Η ιστορία του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν ενθαρρύνει τους επενδυτές που θέλουν να ελπίζουν ότι αυτή η χώρα ανατποκρίνεται στις δανειακές της υποχρεώσεις.


 

Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ… της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης


Η υπογραφή των 251

Με την υπογραφή της ήττας από 251 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και του ΠαΣοΚ, στο όνομα της… ιστορικής ευθύνης, φτιάξαμε ένα σύμφωνο υποταγής που έχει την καθοδηγούμενη, από τους δανειστές, πρότασή μας και μένει πλέον ανοιχτό το μέρος εκείνο που θα συμπληρωθεί από τους νικητές κατ΄επιλογήν στις επόμενες συναντήσεις  των δανειστών.
Σε αυτή τη χρονική στιγμή γράφεται αυτό το δοκίμιο. Οι ζουρνάδες των δανειστών ήδη παίζουν τον ρυθμό στον οποίο οι 251 βουλευτές χορεύουν. Μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε ότι έγιναν λάθη. Μεταξύ των υπευθύνων για τα λάθη που έγιναν, συγκαταλέγει και τον εαυτόν του «ουδείς αλάθητος» είπε.
Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ πανηγυρίζουν. Πανηγυρίζουν γιατί νομίζουν ότι εξιλεώνονται στα μάτια των πολιτών, εφόσον απέδειξαν, με τις παρασκηνικές τους κινήσεις, ό,τι ταυτίζονταν με τους δανειστές και λειτουργούσαν ως δούρειος ίππος στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική βουλή. Αυτή θεωρούν ως ιστορική ευθύνη…

Λιποτάχτησαν…
Από τους υπόλοιπους 291 βουλευτές οι 32 ψήφισαν ΟΧΙ και οι 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Εννέα βουλευτές δεν παρευρέθηκαν, απουσίαζαν, την στιγμή που το έθνος ολόκληρο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό παρακολουθούσε τη διεξαγωγή της συνεδρίας της βουλής. Εννέα αδιαφόρησαν, λιποτάχτησαν από το ύψος των περιστάσεων που καλέστηκαν να υπηρετήσουν. Αυτοί δεν μπορεί νάναι εκπρόσωποι του λαού και ο λαός πρέπει να τους καταδικάσει ΜΟΝΟΝ γιατί λιποτάχτησαν όταν το έθνος υπέγραφε συμφωνία ήττας και χρειαζόταν η ψήφος τους. Σε μια πολιτεία, μας θύμισε ο Γλέζος, όπου δεν υπάρχουν δυνάστες, όλοι είναι ίσοι, έχουν τις ίδιες ευθύνες για την πόλη.
Θα καταλήγαμε λοιπόν ότι είναι αναξιόπιστοι… και δεν θα πρέπει να έχουν αξιώματα μέσα στην πόλη. Ίσως και αυτοί οι ίδιοι να μην χρειάζονται την αξιοπιστία αυτή. Η δικαιολογία μερικών ότι είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις είναι πολύ μικρότερη των περιστάσεων. Καθήκον πρώτο, η πατρίδα.

Από τους υπόλοιπους, 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Στο «τραπέζι» υπήρχε μια συμφωνία. Αυτή η συμφωνία θα πήγαινε στους δανειστές, και οχτώ εκπρόσωποι του λαού απλά ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ… Χμ, βγήκαν μετά οι επεξηγηματικές δηλώσεις, αλλά ας τις στείλουν στους δανειστές. Τι πάει να πει ΠΑΡΩΝ σε μια στιγμή που η κοινωνία υπέγραφε την ήττα της; Πάει να πει αδυναμία να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, δεν είχαν την στεντόρεια στάση να πουν είτε ΝΑΙ, είτε ΟΧΙ. Είναι «παρών» αλλά απόντες από τις δύσκολες αποφάσεις. Δεν είχαν τα κότσια να πουν ΟΧΙ για να μην δυσαρεστήσουν τον πρωθυπουργό και δεν είχαν τα κότσια να πουν ΝΑΙ για να μην δυσαρεστήσουν τους συντρόφους τους που υποστήριζαν και το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, και το ΟΧΙ της υποταγής. Θα υπενθυμίσουμε ότι το ΚΚΕ ψήφισε ΟΧΙ, αλλά δεν είχε να σκεφτεί τη δυσαρέσκεια του πρωθυπουργού. Άρα το «ΠΑΡΩΝ» ήταν για να μην χαλάσουν πολύ οι σχέσεις με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή επέλεξαν ένα μικροσυμφέρον μπροστά στο συμφέρον του λαού, πάντοτε όπως αυτοί το αντιλαμβάνονταν. Ντροπή για την Αριστερά των πολιτών να έχει «θεατές» στις κρίσιμες στιγμές του λαού. Δεν θεωρείται δημόσια θέση η απουσία ή η απλή μουγγή παρουσία, όσα λόγια και να πει, τιμάμε αυτούς που αποφάσισαν να πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ιδιαίτερα όταν το ΟΧΙ ήθελε κότσια, κάτω από αυτές τις κρίσιμες συνθήκες.

Οι ΠΑΡΟΝΤΕΣ και οι ΑΠΟΝΤΕΣ οφείλουν να αποχωρήσουν από την βουλή, ως ένδειξη ευθύνης προς αυτό το οποίο δεν υπηρέτησαν.

Οι χρεωκοπίες
Το δοκίμιο προσπαθεί να εστιαστεί αλλού, στην αξιοπιστία των θεσμικών οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ελληνική αστική τάξη κυριολεκτικά, διοικεί το ελληνικό κράτος από την δημιουργία του, το 1830.
Πολύ γρήγορα θα θυμήσουμε την κυριαρχία των κοτζαμπάσηδων και της εκκλησίας, πούχαν επιπτώσεις στην σκληρή αντιμετώπιση, με την συμπαράσταση των Βαυαρών των αγωνιστών της επανάστασης (Κολοκοτρώνη και Νικηταρά, κ.ά.) αλλά και πολιτικών που δεν μπορούσαν να επιρεάσουν (δολοφονία Καποδίστρια).

«Αν οι ζητιάνοι σαν και με δεν έχυναν το αίμα
οι καπετάνιοι σαν και σε, δεν θα φορούσαν στέμμα»
λέει ο Σπετσιώτης καραβοκύρης Ματρόζος στον Κωνσταντίνο Κανάρη, όταν τον επισκέπτεται στο υπουργείο, ρακένδυτος και χρεωκοπημένος μετά από τη δωρεά της περιουσίας του στο αγώνα της ανεξαρτησίας, μέσα από τα λόγια του ποιητή Γεωργίου Στρατήγη.
Τί αξιοπιστία μπορεί να έχει ένα τέτοιο κράτος προς τους πολίτες. Ήταν οι πολίτες που μπορούσαν να κρίνουν, να διεκδικήσουν, ακόμη και να επιβάλουν τη θέλησή τους, στα πρώτα χόνια της ανεξαρτησίας; Όχι βέβαια, η κυρίαρχη τάξη δεν έδινε σημασία στις επιθυμίες των πολιτών, τους θεωρούσε ένα εμπόρευμα που δικαιολογούσε την ιδιοκτησία που απέκτησαν. Ένα εμπόρευμα που εξασφάλιζε στους ιδιοκτήτες το κουμάντο που έκαναν από πριν αλλά τώρα, χωρίς τον Οθωμανό κατακτητή στο κεφάλι τους. Απελευθερώθηκαν για να κάνουν το δικό τους κουμάντο στους υπηκόους, τους ραγιάδες. Έτσι έπραξαν, διαμορφώνοντας το πελατειακό κράτος σε συνεργασία με τις αστικές τάξεις των μεγάλων δυνάμεων.
1η χρεωκοπία το 1827 από αδυναμία να ξεπληρωθούν τα δάνεια της επανάστασης. Εκείνα που μέχρι να έλθουν στην Ελλάδα εξαφανιζόταν ένα μεγάλο ποσοστό στο δρόμο για μίζες, τόκους και άλλες διευκολύνσεις, και 2η χρεωκοπία 1843 για δάνεια πούχαν συναφθεί το 1833, δηλώνοντας αδυναμία να ξεπληρώσει τα δάνεια πού πήραν δυο χρόνια μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια (1831) .

Αυτή η τάξη που συνεχίζει να κυβερνά με βασιλευόμενη (από γερμανικές βασιλικές οικογένειες) δημοκρατία, παίρνει δάνεια εκμοντερνίζει την καθημερινή ζωή με έργα όπως η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, η αποξήρανση της κωπαΐδας, οι σιδηροδρόμοι και τα στηρίζει οικονομικά, με δάνεια.
Το 1893 ο Τρικούπης αδυνατεί να ανταποκριθεί στις πληρωμές των δανείων, και ένας λόγος γι αυτό είναι η φοροδιαφυγή και το γεγονός ότι τα κρατικά έξοδα υπερέβαιναν τα κρατικά έσοδα. Η σύγκρουση μεταξύ του νεωτεριστικού κόμματος του Τρικούπη και του Εθνικού κόμματος του Δεληγιάννη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι εσωτερικές διενέξεις μεταξύ των συμφερόντων της αστικής τάξης. Έτσι ο Τρικούπης πάει τη χώρα σε χρεωκοπία.

4η χρεωκοπία το 1932 επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Τόσο η αδυναμία της Γερμανίας να αποπληρώσει τα χρέη της από τον Α’ΠΠ, όσο και το κραχ στο αμερικάνικο χρηματιστήριο, δημιούργησαν αρνητικές οικονομικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εξαγωγές της Ελλάδας και τα εμβάσματα από του έλληνες των ΗΠΑ. Αποτέλεσμα η διόγκωση του χρέους της. Παρά τους θετικούς οικονομικούς δείκτες της ελληνικής οικονομίας, με πλεονάσματα και αισιοδοξία, οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες οδηγούν τον Ε. Βενιζέλο να υποτιμήσει τη δραχμή, από 456 στις 539 δραχμές τη στερλίνα, και μετά σταματάει να πληρώνει τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Όλοι γνωίζουμε ότι και τότε μια θυελλώδης σύγκρουση μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών έφτασε μέχρι απόπειρες δολοφονίας του Βενιζέλου, κλπ. Άλλη μια φορά, η ελληνική αστική τάξη διοικεί εις βάρος του λαού, για τον εαυτό της και τη διαχείριση του εθνικού πλούτου για τον πλουτισμό της, όπως εξάλλου σε κάθε κοινωνία που λειτουργούσε με τον ασιατικό τρόπο παραγωγής, και έγινε μέρος των καπιταλιστικών χωρών χωρίς να έχει μια εμπνευσμένη πατριωτική αστική τάξη.

Η τελευταία χρεωκοπία έλαβε χώρα το 2009, όταν ο κ. Καραμανλής άφησε έντεχνα την «καυτή πατάτα» στον Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος με το «λεφτά υπάρχουν» οδήγησε την Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η διόγκωση του δημοσίου κόστους, με αυξήσεις εισαγωγών, αυξήσεις καταναλωτικών αγαθών και όλα αυτά μετά την είσοδο στη ευρωζώνη, ήταν με δυο λόγια οι αιτίες της χρεωκοπίας (ο οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμη δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα). Η αστική τάξη για άλλη μια φορά αδιαφόρησε να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις, ασχολήθηκε με τις υπηρεσίες (τουρισμός) και τις εισαγωγές (κυρίως εγκλωβισμένες στην Γερμανία). Και φτάσαμε στο 2014, όταν η χυδαία ελληνική αστική τάξη κουρασμένη από το 2009, παλεύοντας για να σταθεί στα ξύλινα πόδια της, έρριξε ως είναι φυσικό από την «ιστορική ευθύνη της» έρριξε τους πολίτες στην «πυρρά», πρωτοστάτησαν για να μεταφέρουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους, να τους προπηλακίσουν, να τους χαρακτηρίσουν τεμπέληδες, να αποφασίσουν τα αντιμαχόμενα κόμματα ΝΔ-ΠαΣοΚ να συνεργαστούν για να βγούν από τις δυσκολίες. Τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Ρίχνουν την ιδέα της εθνικής συνεργασίας, αφού πέρασαν από το πραξικόπημα του Παπαδήμου, εγκλωβίζοντας την ΔΗΜοκρατική ΑΡιστερά, μια κομματική έκφραση των μικροαστών, μκροεπαγγελματιών και εργαζομένων από τον χώρο του ΣΥΝασπισμού πούχε ρίξει το σύνθημα της «Υπεύθυνης Αριστεράς» αναπτύσοντας μια πολιτική ουράς στο ένα ή το άλλο κόμμα του δικομματισμού, εξασφαλίζοντας μια παρουσία διαλεγόμενης αριστεράς με την αστική τάξη. Όταν κατάλαβε ότι την είχε η χυδαία ελληνική αστική τάξη ως διακοσμητικό σκεύος επάνω στον τάπητα της «εθνικής αντιπροσωπείας» ήταν αργά, η ΕΡΤείχε κλείσει και το μαύρο απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Στον αντίποδα στεκόταν τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥνασπισμός ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς.
Μέχρι το 2014, η χυδαία ελληνική αστική τάξη φορτώνοντας τα βάρη των δανείων και των μνημονίων στους εργαζόμενους, συνταξιούχους, μικρομεσαίους, χτυπώντας αλύπητα το κοινωνικό κράτος, απώθησε τους ψηφοφόρους στην εναλλακτική λύση λύτρωσης, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδείχτηκε κυβέρνηση στις 25 Ιανουαρίου. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη προσπάθησε να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα εθνική αντιπροσωπεία, για να εξασφαλίσει τις αναδανειοδοτήσεις, μετά από παρασκηνιακές ενθαρρύνσεις των δανειστών. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε απέναντι στην αστική τάξη, ανδρώθηκε και κυριάρχησε. Μετά πέντε μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, τόσο οι εσωτερικοί εκφραστές της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, αυτής που διατηρεί πάνω από 50% της οικονομίας της Ελλάδας στα χέρια της, όντας ένα ποσοστό, μέχρι 10%, όσο και οι καθοδηγητές της δανειστές στο εξωτερικό, εγκλωβησαν την κυβέρνηση της Αριστεράς, με την ψηφοφορία της συμφωνίας-μνημόνιο3.

Το φαινόμενο «χυδαία ελληνική αστική τάξη»
Ο μαρξιστής καθηγητής R. Wolf του New York State University κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα είχε συμπεράνει ότι η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τη μια διευκόλυνε με φορολογικές απαλλαγές  τους πάτρωνές της και από την άλλη έκανε οικονομικές παραχωρήσεις στους εργαζομένους με τα δανεικά, για να διατηρεί την πελατειακή σχέση και να διατηρείται στην κυβέρνηση.
Η χυδαία ελληνική αστική τάξη έχει μια ιστορική τάση, στην κατάχρηση των οικονομικών πόρων για τον δικό της πλουτισμό, την αδιαφορία προς τους πολίτες, όταν βρίσκεται στα δύσκολα, και σε πτωχεύσεις. Μια νέα εθνική κυβέρνηση με τη συμμετοχή των εκφραστών της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, είναι ένας ακόμη εγκλωβισμός της Αριστεράς στα νύχια της, με καμιά δυνατότητα να πραγματοποιήσει οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις που θα  εξυγειάνουν τον δημόσιο βίο. Θα επιβάλουν τα πολιτικά συμφέροντά τους, φτιάχνοντας ένα νέο παραμορφωμένο κράτος που δεν θα μπορεί να γίνει ούτε κοινωνικό, ούτε με λιγότερη γραφειοκρατεία ούτε τέλος με το αριστερό πρόσημο και δεν θα μπορέσουν να θεμελιωθούν νέες σχέσεις παραγωγής και ανάδειξης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στον τιμόνι της οικονομικής ανάπτυξης.

Καθήκον της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι να στρατευτεί μέσα σε μια εθνική τραγωδία, παρασυρόμενη από αυτούς που έχουν μάθει να ζουν παρασιτικά, και να θεωρούν τον παρασιτισμό κυρίαρχη κοινωνική πρακτική.


Η κοινωνία, μέσα από την πρόσφατη χρεωκοπία της, πρέπει να ανασυνταχτεί με πρωτοπορεία την παρούσα αριστερή κυβέρνηση και τους ταξικούς συμμάχους της, να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις που καταδεικνύουν μια πολιτική συμπεριφορά της παρακμής. Ίσως χρειάζεται:
(1) η αποδοχή της επαχθούς συμφωνίας είναι αναγνώριση της παρακμής του πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης
(2) η οργάνωση μιας παράλληλης κρατικής μηχανής με βάση αυτές των προωθημένων καπιταλιστικών κρατών και την επάνδρωση της με νέες σχέσεις υπαλλήλου και θέσης, με εστίαση στην απόλυτη, τάχιστη και ολοκληρωμένη υπηρεσία του πολίτη. Ο πολίτης πρέπει να απολαμβάνει τα φρούτα των φόρων του
(3) γενική δωρεάν ποιοτική περίθαλψη με απόλυτο έλεγχο των προμηθειών με απόλυτη διαφάνεια από κεντρική διεύθυνση κατικών προμηθειών
(4) δωρεάν παιδεία, κατάργηση φροντιστηρίων και εξετάσεων στα πανεπιστήμια, η είσοδος με βάση την βαθμολογία
(5) απλό φορολογικό σύστημα για την ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσα από την ενίσχυση των συνεταιρισμών στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, με προσφορά τεχνογνωσίας από τα πανεπιστήμια με βάση έναν κεντρικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη,
(6) διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
Σε αυτό το όραμα να είναι διακριτή η στρατηγική αυτάρκειας παραγωγής και η ποιότητα του προϊόντος.
Ας βάλουμε τους εαυτούς μας στην παραγωγική δραστηριότητα, για τη νέα γενιά, για το μέλλον μιας κοινωνικοποιημένης οικονομίας, για την οποία η χυδαία ελληνική αστική τάξη θα διαφωνήσει αλλά δεν θάχει τη δυνατότητα να ριζώσει αλλά να βλέπει να ξεριζώνονται οι συνήθειές της, αυτές του δεσποτισμού, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους.
Στις κοινωνικές κρίσεις τυχεροί είναι οι ηγέτες που θα δράξουν την ευκαιρία και θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου όλοι θα είναι ίσοι απέναντι στους νόμους.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον έφερε την Ελλάδα στον ομφαλό της διεθνούς επικαιρότητας, όχι μόνον ανέδειξε το ρόλο που επεφύλαξαν οι δανειστές της χώρας, όχι μόνον συνάρπασε τους λαούς της Ευρώπη, Β. και Ν. Αμερικής αλλά κατέδειξε τα επεκτατικά σχέδια της Γερμανίας που προωθεί μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ουσιαστικά σήκωσε από τον πολιτικό ληθαργο την Γαλλία και την Ιταλία που θα παίξουν το δικό τους ρόλο στην Ευρώπη για να ξαναγυρίσουμε στις ευρωπαϊκές αξίες της δημοκρατίας, της γαλλικής επανάστασης, του ξεσηκωμού της Νεάπολης που πνίγηκε στο αίμα από τον Μέτερνιχ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη χώρα μας τον καταλύτη σε αυτές τις νέες διεργασίες, ένας καταλύτης που ιστορικά σηκώνει τη ρομφαία του ευρωπαϊκού πολιτισμού στις ορδές των βαρβάρων. Εάν η Αριστερά οδηγηθεί σε δημιουργία εθνικής κυβέρνησης έχει παραδοθεί και υπογράψει μια δεύτερη Βάρκιζα. Κάθε απομάκρυνση τώρα από την κυβερνητική εξουσία είναι σύμφωνο παράδοσης της τύχης του λαού στα χέρια της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

https://dikaiopolisproject.wordpress.com/2011/05/24/xreokopies/
http://www.mesimvrini.gr/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84/