Η Αριστερά και η Βενεζουέλα

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών η Βενεζουέλα έχει έρθει αντιμέτωπη με ένα τρομερό κύμα βίας. Αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε περισσότερους από 60 θανάτους μαζί με λεηλατημένα σχολεία, καμμένα δημόσια κτίρια, κατεστραμμένα και άδεια νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα κύρια μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, συμμετέχουν στην αναμετάδοση φρικιαστικών καταγγελιών κατά της κυβέρνησης. Προωθούν την εικόνα ενός δικτάτορα σε σύγκρουση με τους δημοκράτες της αντιπολίτευσης.

Αλλά οι στατιστικές δεν επιβεβαιώνουν αυτό το αφήγημα,, ειδικά όταν πρόκειται για τα θύματα. Όταν ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 39, μια αρχική έκθεση έδειξε μόνο τέσσερις, που ήταν θύματα των δυνάμεων ασφαλείας. Τα υπόλοιπα είναι θύματα, σε λεηλασίες ή ανταλλαγές πυρών (shoot-outs) εντός των κινητοποιήσεων της αντιπολίτευσης. Μια άλλη εκτίμηση σημειώνει ότι 60 τοις εκατό των θυμάτων δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με τις συγκρούσεις.

Αυτές οι εκτιμήσεις είναι συνεπείς με εκείνες που αποδίδουν τις δολοφονίες σε ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών που συνδέονται με την αντιπολίτευση. Πιο πρόσφατες έρευνες αναφέρουν ότι τα περισσότερα από τα θύματα έχασαν τη ζωή τους μέσα από βανδαλισμούς ή ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών.

Υπάρχουν πολυάριθμες καταγγελίες καθώς και ξαφνικές, σύντομες επιθέσεις από παραστρατιωτικές ομάδες που συνδέονται με τη Δεξιά. Και υπάρχουν ενδείξεις ότι μεγάλο μέρος της βίας προστατεύεται από τους τοπικούς δήμους που ελέγχονται από την αντιπολίτευση.

Αυτος ο φόρος αίματος συνάδει με την φασιστική βαρβαρότητα που στόχευε άτομα που συνδέονται με τον τσαβισμό. Το να καίς ζωντανό ένα στέλεχο του κυβερνητικού κόμματος συνδέεται περισσότερο με τις κολομβιανές παραστρατιωτικές οργανώσεις ή τον ποινικό υπόοσμο παρά με ό,τι έχει σχέση με τις πρακτικές των παραδοσιακών πολιτικών οργανώσεων. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ακόμη ότι από το σύνολο των 60 θανάτων, 27 ήταν συμπαθούντες του τσαβισμού.

Άλλοι λένε ότι στις κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης υπάρχουν περίπου 15.000 άτομα εκπαιδευμένα στη διαμόρφωση ομάδων σοκ (shock groups). Χρησιμοποιούν μάσκες, ασπίδες και σπιτικά όπλα για να δημιουργήσουν ένα χαοτικό κλίμα και να δημιουργήσουν «απελευθερωμένες περιοχές.»

Αξιολόγηση της Βίας

Οι εκτιμήσεις που παρουσίασε η αντιπολίτευση είναι διαμετρικά αντίθετες, αλλά έχουν καταρριφθεί από λεπτομερείς εκθέσεις σχετικά με τα θύματα. Δεδομένου ότι κανείς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη «ανεξάρτητης» εκτίμησης, θα κρίνουμε τι συμβαίνει, λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα. Στην Guarimba τον Φεβρουάριο 2014, 43 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Η μεγάλη πλειοψηφία δεν είχε σχέση με τις πολιτικές συγκρούσεις ή την αστυνομική καταστολή.

Ομοίως, θα πρέπει να αξιολογήσουμε πώς αντέδρασε η αντιπολίτευση όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με μια παρόμοια πρόκληση. Οι κυβερνήσεις της αποτελείωσαν το «Caracazo» του 1989, με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.

Η κατάσταση είναι δραματική στη Βενεζουέλα, αλλά αυτό δεν εξηγεί την κεντρική θέση της χώρας σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Σοβαρότερα προβλήματα σε άλλες χώρες αγνοούνται εντελώς από τα ίδια μέσα ενημέρωσης.

Στην Κολομβία, από την αρχή του έτους, 46 ηγέτες κοινωνικών κινημάτων δολοφονήθηκαν και τους τελευταίους 14 μήνες, 120 έχουν χαθεί. Μεταξύ 2002 και 2016 οι παραστρατιωτικές δυνάμεις έσφαξαν 558 ηγέτες μαζικών κινημάτων, και κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουν δολοφονηθεί μέχρι 2.500 αυνδικαλιστές. Γιατί δεν γίνεται αναφορά από τα ανάλογα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, αυτής της συνεχιζόμενης αιματοχυσίας στην πλησιέστερη γείτονα της Βενεζουέλας;

Πιο τρομακτική είναι η σκηνή στο Μεξικό. Κάθε μέρα κάποιος δημοσιογράφος προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των κοινωνικών αγωνιστών που δολοφονήθηκαν. Στο κλίμα του πολέμου της κοινωνίας, που επιβάλλεται από τις «δράσεις κατά των ναρκωτικών της εμπορίας», 29.917 άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί. Δεν θα έπρεπε αυτό το επίπεδο των δολοφονιών να τραβήξει την προσοχή των μεγαλύτερων  δημοσιογραφικών οργανισμών, από το να εστιάζονται στην Βενεζουέλα;

Οι Ονδούρες είναι μια άλλη ανατριχιαστική υπόθεση. Μαζί με την Berta Cáceres 15 άλλοι αγωνιστές έχουν δολοφονηθεί. Μεταξύ του 2002 και 2014 ο αριθμός των δολοφονημένων  υπερασπιστών του περιβάλλοντος έχει ανέλθει σε 111. Η λίστα του τρόμου των θυμάτων που αγνοούνται από την καταπίεση της εξουσίας θα μπορούσε να επεκταθεί και στους πολιτικούς κρατούμενους του Περού. Επιπλέον, πολύ λίγοι γνωρίζουν τις ταλαιπωρίες που αντιμετώπισε ο ηγέτης της Ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο Oscar López Rivera, κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων φυλάκισής του.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Λατινικής Αμερικής απλά δεν γνωρίζει τις τραγωδίες που επικρατούν στις χώρες που διέπονται από τη Δεξιά. Το ¨δυο μέτρα και δυο σταθμά» των ΜΜΕ επιβεβαιώνει ότι η ανάδειξη της Βενεζουέλας στις τηλεοπτικές οθόνες δεν οφείλεται σε ανθρωπιστικές ανησυχίες.

Μορφές πραξικοπήματος

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ φέρνει στην επιφάνεια την προώθηση πραξικοπήματος της αντιπολίτευσης. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις κλασικές κοινωνικές διαταραχές όπως αυτές που οδήγησαν στο πραξικόπημα του Πινοσέτ, προσπαθούν να απομακρύνουν τον πρόεδρο Maduro μέσα από την εξάρθρωση της κοινωνίας. Θα επαναλάβω αυτό που επιχειρήθηκε το Φεβρουάριο του 2014, προκειμένου να διαπράξουν ένα θεσμικό πραξικόπημα παρόμοιο με αυτά που πραγματοποιούνται στην Ονδούρα (2009), Παραγουάη (2014) ή τη Βραζιλία (2016). Ελπίζουν να επιβάλουν με τη βία αυτό που θα επικυρώσει αργότερα η κάλπη.

Η Δεξιά δεν έχει τη στρατιωτική δύναμη που χρησιμοποιούσε στο παρελθόν για να επιστρέψει στην κυβέρνηση. Αλλά προσπαθεί να αναδημιουργήσει μια τέτοια παρέμβαση με την οργάνωση αψιμαχιών σε στρατώνες, βάζοντας φωτιά σε αστυνομικά τμήματα ή βαδίζοντας στο στρατιωτικό αρχηγείο.

Το σχέδιο της είναι να συνδυάζει το σαμποτάζ της οικονομίας, με ταραχές από ένοπλες ομάδες που, σε αντίθεση με την Κολομβία, δρουν ανώνυμα. Αυτές οι ενέργειες είναι αναμειγμένες με τον ποινικό υπόκοσμο. Θα τρομοκρατούν και τους εμπόρους.

Οι δράσεις περιλαμβάνουν φασιστικές μεθόδους με χορηγό τα πιο βίαια ρεύματα του αντι-τσαβισμού. Οικειοποιούνται την επαναστατική διαδικασία κατά της εξουσίας από τα λαϊκά κινήματα για να παρουσιάσουν τις λεηλασίες τους ως μια ηρωική χειρονομία. Ο αρχηγός τους Leopoldo López δεν είναι κάποιος αθώος πολιτικός. Κάθε δικαστήριο που λειτουργεί στο πλαίσιο του κράτους δικαίου θα τον καταδίκαζε σε ισόβια κάθειρξη για την ποινική ευθύνη του.

Η Δεξιά προωθεί ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου, προκειμένου να κάμψει το ηθικό των βάσεων του Τσάβες, που πλήττονται από την έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων. Είναι σαφές το αίτημά του για ξένη επέμβαση και διαπραγματεύεται με τις πιστώτριες τράπεζες για την διακοπή της πρόσβασης της χώρας, στις πιστώσεις.

Η αντιπολίτευση ελπίζει να λυντσάρει τον Maduro, προκειμένου να θάψει το κίνημα του τσαβισμού. Μεταφέρει τη μάχη της, στους δρόμους, για να κατακτήσει την κοινή γνώμη και να προκαλέσει την κατάρρευση της οικονομίας. Δεν θεωρεί τις εκλογές, τίποτα περισσότερο από μια απλή στέψη του επιθετικού της σχεδίου.

Αλλά αντιμετωπίζει αυξανόμενο εμπόδια. Η επικράτηση της βίας στις πορείες της Δεξιάς αποξενώνει την πλειοψηφία εκείνων που είναι δυσαρεστημένοι και προκαλεί φθορά στους δικούς της διαδηλωτές. Όπως έγινε και το 2014, με το να αποκρούονται οι φασίστες, υπονομεύεται το σύνολο της αντιπολίτευσης. Η σταθερότητα του Maduro, εξάλλου, αποτρέπει τη συμμετοχή στις πορείες. Η Δεξιά δεν έχει καταφέρει να διεισδύσει στις λαϊκές γειτονιές όπου εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο μιας ανεπιθύμητης ένοπλης σύγκρουσης.

Η μεγαλοαστική τάξη στη Βενεζουέλα υποκινεί το πραξικόπημα με την περιφερειακή υποστήριξη των Macri, Temer, Santos και Peña Nieto. Για μήνες η μεγαλοαστική τάξη προωθούσε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (Organization of American States). Αλλά απέτυχε να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα του σχεδίου της. Οι προτεινόμενες κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας ηττήθηκαν λόγω της αντίθεσης των διαφόρων Υπουργείων Εξωτερικών. Δεν πέτυχαν την ομοφωνία, όπως είχε επιτευχθεί, με την εκδίωξη της Κούβας από τον ΟΑΚ, στην δεκαετία του 1960.

Διαβόητη, επίσης, είναι η προώθηση των πραξικοπημάτων από τις ΗΠΑ, με στόχο την επανάκτηση του ελέγχου των μεγάλων αποθεμάτων του αργού πετρελαίου στην αμερικάνικη ήπειρο. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιθυμεί να επαναλάβει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιήθηκαν στο Ιράκ ή τη Λιβύη, γνωρίζοντας ότι μετά την ανατροπή του Maduro, κανείς δεν θα θυμάται ούτε που βρίσκεται η Βενεζουέλα. Αρκεί να δούμε πώς τα ΜΜΕ παραλείπουν οποιαδήποτε αναφορά, στις ειδήσεις, των χωρών, όπου το Πεντάγωνο έχει ήδη παρέμβει. Μόλις ο αντίπαλος εξουδετερωθεί, τα ΜΜΕ ​​ασχολούνται με άλλα θέματα.

Οι στρατηγικοί στόχοι του ιμπεριαλισμού δεν καταγράφονται από εκείνους που τονίζουν το φλερτ κάποιας εφημερίδας των ΗΠΑ με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας ή τις λεκτικές ασάφειες του Trump. Φαντάζονται ό,τι τα εν λόγω άσχετα γεγονότα απεικονίζουν την απουσία σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και τσαβισμού. Εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ό,τι η τεράστια πλειοψηφία του Τύπου επιτίθεται κακόβουλα στον Μαδούρο, και ο,τι ο πολυεκατομμυριούχος στο Λευκό Οίκο αρνείται κάθε μέρα, τα όσα είπε την προηγούμενη ημέρα.

Ο Trump δεν είναι αδιάφορος ή ουδέτερος. Απλώς μεταφέρει την δικαιοδοσία στη CIA και το Πεντάγωνο για την εφαρμογή μιας συνωμοσίας που σχεδιάζεται μέσω του σχεδίου  «Venezuela Freedom 2» και του G. Sharp. Αυτές οι επιχειρήσεις περιλαμβάνουν κατασκοπεία, αποστολή στρατευμάτων και κάλυψη της τρομοκρατίας. Αναπτύσσονται με έναν υπόγειο τρόπο, ενώ τα ΜΜΕ δυσφημίζουν οποιαδήποτε καταδίκη των εν λόγω σχεδίων. Αμφισβητούν τις «υπερβολές της αριστεράς», έτσι ώστε κανείς δεν θα ενοχλεί τους συνωμότες.

Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι η παρουσία της Chevron στη Βενεζουέλα – ή η συνέχιση των επιχειρήσεων PDVSA (Petroleos de Venezuela SA) στις Ηνωμένες Πολιτείες – απεικονίζουν τη στενή συνεργασία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Οι ίδιοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι από αυτή τη σχέση, δεν υπάρχει σενάριο πραξικοπήματος. Αυτές οι διασυνδέσεις, όμως, δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την απόφαση της Αυτοκρατορίας να ανατρέψει την Μπολιβαριανή κυβέρνηση.

Οι δραστηριότητες των εταιρειών των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (και των ομολόγων τους στις Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν διατηρηθεί με επιμονή από την αρχή της διακυβέρνησης Τσάβες. Αλλά ο Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ προσπάθησαν να ανακτήσουν τον άμεσο ιμπεριαλιστικό έλεγχο του πετρελαίου. Δεν μπορούν να το πετύχουν μέσα από την τεταμένη σχέση μεταξύ των εταίρων ή των πελατών. Θέλουν να εγκαταστήσουν το μοντέλο της  ιδιωτικοποίησης που επικρατεί και στο Μεξικό και να διώξουν την Ρωσία και την Κίνα από την περιοχή.

Στάση της Αριστεράς

Αν η διάγνωση που κάναμε μέχρι τώρα, για το αντιδραστικό πραξικόπημα, είναι σωστή, η θέση του αριστερού κινήματος δεν θα πρέπει να οδηγεί σε διαφωνίες. Οι κύριοι εχθροί μας είναι η Δεξιά και ο ιμπεριαλισμός, και προτεραιότητά μας είναι να τους συντρίψουμε. Αυτή η βασική αρχή θα πρέπει να επιβεβαιώνεται σε κρίσιμες στιγμές, όταν το προφανές περνάει στη σφαίρα της σύγχυσης.

Όποια και αν είναι η κριτική μας στον Salvador Allende, ο κεντρικός μας στόχος ήταν ενάντια στον Pinochet. Ομοίως, υιοθετήσαμε την αντίστοιχη γραμμή συμπεριφοράς προς τους γορίλες της Αργεντινής του 1955 ή τους υπονομευτές των Arbenz, Torrijos και των άλλων αντι-ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της περιοχής. Η θέση αυτή, στην υπόθεση της Venezuela, σημαίνει σήμερα, την ανάγκη για κοινή δράση ενάντια στην Δεξιά κλιμάκωση.

Όταν ένα πραξικόπημα είναι στον ορίζοντα, είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την κρίση. Εκείνοι που προκαλούν την καταστροφή δεν είναι το ίδιο με αυτούς που είναι ανήμποροι να την αντιμετωπίσουν.

Αυτή η διάκριση ισχύει στον οικονομικό τομέα. Τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από τον Maduro είναι και πολυάριθμα και αδικαιολόγητα, αλλά ένοχοι της παρούσας καταστροφής είναι οι καπιταλιστές. Η κυβέρνηση είναι ανεκτική ή ανίκανη, αλλά δεν πρέπει να κατατάσσεται στο ίδιο στρατόπεδο με την Δεξιά. Εκείνοι από μας που διαπράττουμε το μνημειώδες σφάλμα, χαράζοντας την κόκκινη γραμμή απέναντι και στους δυο χώρους (κυβέρνηση-Δεξιά), συγχέουμε τις αρμοδιότητες διαφορετικής φύσης.

Τα λάθη της κυβέρνησης έχουν φανεί στο μη λειτουργικό σύστημα των νομισματικών συναλλαγών, στο απαράδεκτο εξωτερικό χρέος, ή στην έλλειψη ελέγχου των τιμών και του λαθρεμπορίου. Αλλά η κατάρρευση της οικονομίας έχει προκληθεί από τους ευπόρους που χειραγωγούν την νομισματική πολιτική, πυροδοτούν τον πληθωρισμό, χειρίζονται τα εισαγόμενα προϊόντα και περιορίζουν τις προμήθειες βασικών αγαθών.

Η Εκτελεστική εξουσία παραμένει αδρανής ή ενεργεί λανθασμένα για πολλούς λόγους: αναποτελεσματικότητα, ανοχή της διαφθοράς, προστασία της bolibourgeoisie, συμπαιγνία με εκατομμυριούχους που υποδύονται ότι είναι φίλοι του Τσάβες. Γι ‘αυτό δεν κόβει την υποστήριξη στις ιδιωτικές ομάδες που λαμβάνουν φθηνά δολάρια για την εξαγορά ευνοιακών σχέσεων. Αλλά η κατάρρευση της παραγωγής έχει πραγματοποιηθεί από την άρχουσα τάξη για να ανατρέψει τον Maduro. To να μην βλέπει κάποιος αυτή την σύγκρουση δεν είναι παρά μια, πρωτοφανούς επιπέδου μυωπία.

Αυτή η τύφλωση αποτρέπει την αναγνώριση ενός άλλου βασικού γεγονότος, αυτή τη στιγμή: την αντίσταση του τσαβισμού στην επίθεση της δεξιάς. Αν και με μεθόδους και συμπεριφορές εξαιρετικά αμφίβολες, ο Maduro δεν εγκαταλείπει. Εμμένει στην κάθετη δομή του PSUV, ευνοεί την απαγόρευση των κρίτικων ρευμάτων, και διατηρεί τη γραφειοκρατία που στραγγαλίζει τις αντιδράσεις από κάτω. Αλλά σε αντίθεση με Ντίλμα ή Lugo, ο ίδιος δεν ενδίδει. Η συμπεριφορά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη συνθηκολόγηση που πραγματοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα.

Αυτή η στάση εξηγεί και το μίσος των ισχυρών. Η κυβέρνηση έχει πάρει την εξαιρετική απόφαση να αποχωρήσει από τον ΟΑΚ. Έχει εγκαταλείψει το Υπουργείο Αποικιών και προχώρησε στην ρήξη, που η Αριστερά πάντα απαιτούσε. Η απόφαση αυτή θα έπρεπε να είχε δημιούργήσει μια συντριπτική υποστήριξη, που πολύ λίγοι έχουν εκφράσει.

Όπως κάθε διοίκηση που δέχετα την επίθεση της Δεξιάς, η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί να καταφύγει  σε δυναμικά μέτρα για να αυτοαμυνθεί. Τα συστημκά ΜΜΕ καταγγέλουν με ασυνήθιστη υστερία την κυβερνητική αντίδραση. Ξεχάστηκαν οι συνηθισμένες δικαιολογίες που γίνονται από τις κυβερνήσεις άλλου χαρακτήρα, όταν αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Αλλά ο Maduro έχει επίσης αμφισβητηθεί για τη σχετική ανοχή του απέναντι στους φασίστες, επειδή δεν έχει πάρει ανάλογα αυστηρά μέτρα..
Έχει απλά υιοθετήσει μέτρα ασφαλείας, για την αντιμετώπιση της αγριότητας της αντιπολίτευσης.

Με αυτή την στάση της, η κυβέρνηση έχει υποπέσει σε αδικίες. Αυτό είναι το λυπηρό κόστος κάθε σημαντικής αντιπαράθεσης με την αντεπανάσταση. Αυτές οι ατυχείς συγκυρίες όμως υπήρξαν σε όλες τις μάχες με την αντίδραση, από τον Bolivar μέχρι τον Φιντέλ. Υπάρχει ανάγκη να αποφευχθεί η αυτο-ανοχή σε αυτό το ευαίσθητο θέμα, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουμε τις συκοφαντίες που διαδίδονται από την αντιπολίτευση.

Ο Maduro στρέφεται ενάντια στην Δεξιά βαρβαρότητα και όχι εναντίον του λαού. Έτσι, δεν έχει νόημα να τον συγκρίνουν με τον Καντάφι ή τον Σαντάμ Χουσεΐν. Δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία σφαγή αριστερών ακτιβιστών ούτε έχει συμμετάσχει σε πολεμικές περιπέτειες υποκεινούμενες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναλογία με τον Στάλιν είναι πιο γελοία, αλλά μας θυμίζει ότι το φάντασμα του Χίτλερ πλανιέται πάνω από πολλούς από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, που σχετίζονται με τον Uribe ή νοσταλγούν τον Πινοσέτ.

Σοσιαλδημοκρατικές Θέσεις

Τους τελευταίους μήνες, επίσης, μεταξύ των αντιπάλων της Δεξιάς έχει σημειωθεί αύξηση στις απόψεις ότι φταίει ο Maduro για την αγωνία της Βενεζουέλας. Αυτές οι απόψεις επαναλαμβάνουν την παλιά σοσιαλδημοκρατική στάση της συμπαράταξης με την αντίδραση, σε κρίσιμες στιγμές.

Αμφισβητούν τη νομιμότητα της κυβέρνησης, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα της αντιπολίτευσης. Αντί να κατηγορούν τη CIA, τους escuálidos [αυτούς τους άθλιους, η φράση της Βενεζουέλας για τους βρώμο-πλούσιους], ή τον ΟΑΚ, επικεντρώνουν τις αντιρρήσεις τους κατά του τσαβισμού. Το κάνουν αυτό στο όνομα ενός δημοκρατικού ιδανικού, που είναι τόσο αφηρημένο, καθώς έχει πάρει διαζύγιο από τη πάλη που θα καθορίσει ποιός θα επικρατήσει στη διακυβέρνηση του κράτους.

Αυτή η θέση έχει επηρεάσει διάφορους «κριτικά αριστερούς» στοχαστές [pensadores del post-progresismo] που συνδέονται με τον αυτονομισμό. Όχι μόνον κατηγορούν τον Maduro  για την παρούσα κατάσταση, αλλά λένε ότι έχει μια αυταρχική ηγεσία προκειμένου να διατηρηθεί το μοντέλο που βασίζεται στα ενοίκια από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, για έσοδα.

Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι πολύ παρόμοιος με τη φιλελεύθερη θέση που αποδίδει τα χαρακτηριστικά όλων των προβλημάτων στην λαϊκίστικη πολιτική της Βενεζουέλας, υλοποιούμενη από τυράννους που κατασπαταλούν τους πόρους του κράτους. Χρησιμοποιούν μόνον, γλώσσα που είναι πιο διπλωματική στη διάγνωση τους.

Άλλες απόψεις στο ίδιο μήκος κύματος,  επισημαίνουν, ακόμη πιο κατηγορηματικά, την ευθύνη του ηγέτη Τσάβες. Μας καλούν να αποφύγουμε «την συνωμοτική υπεραπλούστευση κατηγορώντας τη Δεξιά ή τον ιμπεριαλισμό» για τα προβλήματα της χώρας. Αλλά είναι οι συνωμότες της αντίδρασης φανταστικοί; Είναι οι δολοφονήμένοι, οι παραστρατιωτικοί θύλακες και τα σχέδια του Πενταγώνου παρανοϊκή Μπολιβαριανή επινόηση;

Χωρίς να απαντηθεί αυτό το στοιχειώδες ερώτημα, αυτή η θέση απορρίπτει επίσης οποιαδήποτε σχέση με αυτό που συνέβη στη Χιλή το 1973. Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί γιατί η αναλογία είναι ανεφάρμοστη. Θεωρεί ως δεδομένο ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν, χωρίς να επισημαίνει τις τεράστιες ομοιότητες σε σχέση με τις ελλείψεις βασικών αναγκών, τον συντηρητικό ερεθισμό της μεσαίας τάξης και την παρέμβαση της CIA.

Οι παραλληλισμοί με Αλιέντε  οι οποίοι αμφισβητούνται, ωστόσο, γίνονται αποδεκτοί στην περίπτωση της πρώτης κυβέρνησης Περόν, η οποία θεωρείται ως προάγγελος του τσαβισμού. Αλλά η ομοιότητα βρίσκεται στα χρόνια της σταθερότητας ή στις στιγμές πριν από το πραξικόπημα του 1955; Η προκατάληψη με την κλιμάκωση της βίας υποδεικνύει ότι η ομοιότητα είναι σε σχέση με την τελευταία περίοδο. Και σε αυτή την περίπτωση ποιά ήταν η προτεραιότητα; Αντιμετωπίστε τον αυταρχισμό του Περόν; ή αντισταθείτε στον αντιδραστικό ανταρτοπόλεμο;

Οι σοσιαλδημοκράτες και οι «κριτική Αριστερά» θεωρούν τον αυταρχικό Maduro ως την κύρια αιτία της σημερινής κατάστασης. Αυτός είναι ο λόγος που υποβαθμίζουν τον κίνδυνο πραξικοπήματος και απορρίπτουν την ανάγκη προετοιμασίας για κάποια άμυνα ενάντια στις προκλήσεις της Δεξιάς.

Αλλά τα επακόλουθα αυτής της στάσης έρχονται στην επιφάνεια κάθε φορά που οι ολιγάρχες και οι παράνομοι συνεργάτες τους επιστρέφουν στην κυβέρνηση. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ονδούρα, την Παραγουάη και τη Βραζιλία δεν ευαισθητοποιούν εκείνους που δαιμονοποιούν τον τσαβισμό.

Αντιτίθενται στον υπερβολικό ακτιβισμό, τα χρέη και τις συμβάσεις με τις εταιρείες πετρελαίου. Αλλά δεν μας λένε αν απαιτούν αντικαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές εναλλακτικές πολιτικές, σε αυτές τις προφανείς αδυναμίες του Maduro. Το ίδιο ισχύει και για τις ελλείψεις και την κερδοσκοπία. Είναι αυτοί που τον παροτρύνoυν να δράσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα εναντίον των τραπεζιτών και των μεγάλων εμπορικών καρτέλ; Προτείνουν κατασχέσεις, εθνικοποιήσεις ή άμεσο λαϊκό έλεγχο;

Με την υιοθέτηση αυτών των πρωτοβουλιών θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί να κτιστούν γέφυρες με την κυβέρνηση, αλλά ποτέ με την αντιπολίτευση. Οι επικριτές του τσαβισμού παρακάμπτουν αυτή τη διαφορά.

Επικλήσεις της «Κριτικής Αριστεράς»

Η σοσιαλδημοκρατική άποψη επικροτεί την επείγουσα έκκληση για ειρήνη που υπέγραψαν πολυάριθμοι διανοούμενοι. Αυτή η δήλωση προωθεί την ειρηνευτική διαδικασία, απορρίπτοντας τόσο την αυταρχική στροφή του τσαβισμού όσο και τη βίαιη συμπεριφορά τομέων της δεξιάς.

Το κάλεσμα ευνοεί μια ισορροπία για να ξεπεραστεί η πόλωση και καταφεύγει σε μια γλώσσα πιο κοντά στη διπλωματική γλώσσα των Υπουργείων Εξωτερικών παρά σε αυτή των λαϊκών ακτιβιστών. Ο τόνος της είναι έμμεσα σύμφωνος με τη θεωρία των δύο άκρων. Κατά των δύο άκρων, προτείνει να ακολουθηθεί η μέση οδός.

Αλλά αυτή η πολιτική των ίσων αποστάσεων, διαψεύδεται αμέσως από την απόδοση ευθύνης πρώτα και κύρια, στην κυβέρνηση. Και όχι μόνο παραβλέπει την παρενόχληση της Δεξιάς, αλλά η λέξη «ιμπεριαλισμός» μόλις και μετά βίας αναφέρεται εν παρόδω.

Το κείμενο έτυχε δριμείας απάντησης, από το REDH [Δίκτυο διανοουμένων, καλλιτεχνών και Κοινωνικών Κινημάτων για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας] και υπογράφεται από πολλούς διανοούμενους. Αυτή η κριτική διαφωνεί κάθετα και τονίζει την εξέχουσα βαρύτητα των υπερ-συνταγματικών δυνάμεων σε κρίσιμες καταστάσεις.

Η φιλελεύθερη υποτροπή των μετα-progressive ή στοχαστών της «κριτικής αριστεράς», αναπαράγει ό, τι συνέβη με τους σοσιαλδημοκράτες Gramcians στη δεκαετία του 1980. Η εχθρότητα της εν λόγω ομάδας εναντίον του λενινισμού και της κουβανικής επανάστασης είναι συγκρίσιμη με την παρούσα εχθρότητα εναντίον του τσαβισμού. Ο αριθμός εκείνων που υπέγραψαν την έκκληση έχουν περάσει και από τις δύο περιόδους.

Αλλά η παρούσα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή άργησε και δεν έχει την πολιτική βάση που κάποτε υπήρχε με το ισπανικό κόμμα PSOE. Η κοινωνικό-φιλελεύθερη στροφή αυτού του κόμματος έχει αμαυρώσει πλήρως την αρχική προοδευτική εικόνα του. Το γεγονός ότι είναι πλέον ορφανή η σοσιαλδημοκρατία στη βενεζουέλα, μετά τον υποτροπιασμό του ισπανικού σοσ. κόμματος, εξηγεί ίσως  την επανασύνδεσή της με τον παλαιό φιλελευθερισμό.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η εξέλιξη αυτή είναι το αποκορύφωμα της διάσπασης πούχει επιρεάσει διάφορες παραλλαγές του αυτονομισμού. Η στάση τους προς την μπολιβαριανή διαδικασία, προκάλεσε αυτή τη διάσπαση. Αυτοί που επέλεξαν να συμπαραταχτούν με την αντιπολίτευση είναι καχύποπτοι προς εκείνους που «συνδέονται με τον τσαβισμό.»

Αλλά οι τελευταίοι έχουν σκεφτεί τις προηγούμενες ανεπάρκειες και κατανόησαν την ανάγκη να αγωνιστούμε για την κρατική εξουσία με σοσιαλιστική προοπτική που είναι άμμεσα συσχετισμένη με τον λατινοαμερικάνικο μαρξισμό.

Αντίθετα, το άλλο τμήμα συνεχίζει ν’αρμενίζει μέσα στην ασάφεια γενικοτήτων περί αντι-πατριαρχίας και αντι-υπερβολικού ακτιβισμού. χωρίς να προσφέρει κανένα απτό παράδειγμα για το τι προτείνεται. Έχοντας απορροφηθεί από τους φιλελευθέρους, οι αινιγματικές ιδιοτροπίες του δεν εμπλουτίζουν πλέον την Αριστερή Σκέψη. Ξεχνώντας την πάλη των τάξεων και γοητευμένοι με  τους αστκούς θεσμούς λειτουργίας, οι καταγγελίες τους για υπερβολικό ακτιβισμό καταλήγουν σε μια «γραφική περιέγεια».

Αφηρημένος δογματισμός

Η αντιπαράθεση που συγκλίνει με τη σοσιαλδημοκρατία διαδίδεται επίσης με σεχταριστικά επιχειρήματα. Σε αυτή την περίπτωση ο Maduro παρουσιάζεται ως μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και υποτακτικά προσαρμόσιμη, δηλ. ότι εδραιώνει ένα δικτατορικό καθεστώς. Σε άλλες περιπτώσεις, η ίδια κατηγορία περιγράφεται με πιο έμμεση ή εκλεπτισμένη γλώσσα (αναντήρητος πρόεδρος, βοναπαρτικός ηγέτης).

Αλλά όλες οι παραλλαγές συμφωνούν ότι κύρια ευθύνη έχει η αυταρχική κυβέρνηση που διαλύει τη χώρα. Η αρμονική συμφωνία της θέσης αυτής με τα ΜΜΕ είναι εντυπωσιακή. Το κύριο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι στην ρητορική, αλλά στην πράξη.

Κάθε μέρα υπάρχουν πορείες της Δεξιάς και της κυβέρνησης. Οι πρωταθλητές του βαθυστόχαστου σοσιαλισμού πρέπει να αναρωτηθούν: Με ποια από τις δύο κινητοποιήσεις θα συνταχτούμε; Με ποιον θα ταυτιστούμε; Αν νομίζουν ότι η κυβέρνηση είναι ο κύριος εχθρός θα πρέπει να κάνουν κοινό μέτωπο με τους escuálidos των guarimbas.

Στο Μπουένος Άιρες, για παράδειγμα, κάλεσαν τον περασμένο Μάιο, μια κινητοποίηση απαιτώντας την αποπομπή του Maduro. Όλα οι περαστικοί που παρατήρησαν την πορεία κατάλαβαν αμέσως ποιος θα καταλάβει την προεδρία της Βενεζουέλας, αν ανατραπεί ο παρών αρχηγός του κράτους. Και παρατήρησαν την πλήρη σύμπτωση μεταξύ αυτού του αιτήματος και των ειδήσεων που βγαίνουν από τα συστημικά ΜΜΕ.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που γκρουπς της Αριστεράς συγκλίνουν με τη Δεξιά. Παλαιότερα, στην Αργεντινή, με τις κυβερνήσεις Kirchner ήταν εμφανής η παρουσία τους με κόκκινες σημαίες σε πορείες των αγροτών σόγιας και στις διαδηλώσεις των caceroleros [μεσαία και ανώτερη τάξη, αντίπαλοι της κυβέρνησης, χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια]. Αλλά αν αυτό ήταν αξιολύπητο στο Μπουένος Άιρες, μπορεί να μετατραπεί σε τραγωδία στο Καράκας.

Άλλες υποθέσεις συγκρίνουν τον Maduro με την αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι η «φαινομενική» αντιπαράθεση κρύβει τεράστιες ταυτοποιήσεις. Έτσι, περιμένουν την στιγμή που η σύγκλιση θα επιτευχθεί και θα βγουν αληθινοί.

Αυτή η περίεργη ερμηνεία όμως έρχεται σε αντίθεση με τις μάχες μεταξύ κυβέρνησης-αντιπολίτευσης που όλοι οι άλλοι παρακολοθούμε. Γι ‘αυτό είναι λίγο δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τις guarimbas, τις δολοφονίες και τις απειλές του Πεντάγωνου ως μια εικονική διαμάχη ανάμεσα σε δύο συγγενείς.

Η μόνη λογική αυτής της άποψης είναι για να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της τρέχουσας σύγκρουσης, να την ερμηνεύσει ως μια απλή μάχη, μεταξύ αστών για την ιδιοποίηση του του… ενοικίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ολοκληρωτισμός του Maduro, θεωρείται ως ένας ισοδύναμος (αν όχι χειρότερος) κίνδυνος με αυτόν της αντιπολίτευσης.

Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό το ζήτημα δεν είναι η υποκρισία, αλλά η έμμεση στάση που προωθεί την ουδετερότητα. Αφού, λένε ότι όλοι είναι ίσοι, το αυτο-πραξικόπημα αποδίδεται στην κυβέρνηση και συγκρίνεται με το πραξικόπημα που προωθείται από τη Δεξιά. Πραξικόπημα το ένα, πραξικόπημα και το άλλο.

Αυτή η ισοδυναμία είναι προφανώς ψευδής, όμως. Στη Βενεζουέλα, δεν υπάρχουν δύο αντιδραστικές παραλλαγές, όπως, για παράδειγμα, τζιχαντισμός και οι δικτατορίες στη Μέση Ανατολή.

Η σύγκρουση μεταξύ Capriles-Lopez και Maduro μοιάζει με την σύγκρουση Πινοσέτ-Αλιέντε, του Lonardi με Περόν ή, πιο πρόσφατα, Τέμερ-Ντίλμα. Ομοίως, ο θρίαμβος της Δεξιάς κατά του Μαδούρο, πέρα από την συμπλοκή μεταξύ ίσων, θα είχε ως αποτέλεσμα μια τρομερά πολιτική οπισθοδρόμηση.

Σε μια τέτοια εναλλακτική λύση, η ουδετερότητα γίνεται συνώνυμη με την παθητικότητα και φέρνει στην επιφάνεια το τεράστιο βαθμό ανικανότητας για την αντιμετώπιση των μεγάλων γεγονότων. Σημαίνει να απορρίπτεις την συμμετοχή και να ορκίζεσαι πίστη στην αυθεντική αιτία.

Δεδομένου ότι η στάση αυτή λαμβάνει ως δεδομένο ότι ο τσαβισμός έχει τελειώσει, περιορίζει ολόκληρο τον ορίζοντα της, καταγράφοντας έναν απολογισμό της συνολικής εμπειρίας. Αλλά η μεγαλύτερη αποτυχία στην πολιτική δράση δεν επηρεάζει ημιτελείς διαδικασίες. Το χειρότερο πράγμα είναι η στενοκεφαλιά εν όψει επικών γεγονότων.

Όποιες και αν είναι οι ερωτήσεις κάποιου, σχετικά με Maduro, το αποτέλεσμα στη Βενεζουέλα θα καθορίσει το άμεσο μέλλον ολόκληρης της περιοχής. Αν οι αντιδραστικοί θριαμβεύσουν, το αποτέλεσμα θα είναι το σενάριο ήττας και αίσθημα αδυναμίας μπροστά στην αυτοκρατορία. Το τέλος του προοδευτικού κύκλου θα είναι ένα γεγονός και όχι ένα θέμα για αξιολόγηση μεταξύ των στοχαστών κοινωνικών επιστημών.

Η Δεξιά το γνωρίζει και γι’ αυτό το λόγο  εντείνει τις εκστρατείες ενάντια στους διανοούμενους που είναι υπερασπιστές του τσαβισμού. Η πρόσφατη ευρεία επίθεση στην CLARIN είναι μια πρόγευση της επίθεσης που ετοιμάζεται για τo μετά-Maduro πολιτικό τοπίο. Οι σεχταριστές δεν έχουν συνειδητοποιήσει αυτόν τον κίνδυνο.

Πλασματικές εκλογές

Προς το παρόν, υπάρχουν δύο πολιτικές επιλογές: Οι απαιτήσεις της Δεξιάς  να ξεκινήσει η διαδικασία για γενικές εκλογές και η κυβέρνηση που προχωρεί σε εκλογές για Συντακτική Συνέλευση. Η αντιπολίτευση είναι διατεθειμένη μόνο να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές, πιστεύοντας ότ θα της εξασφαλίσουν την πρώτη θέση.

Από τις 19 εκλογές που διεξήχθησαν υπο το καθεστώς του τσαβισμού, οι οπαδοί της επανάστασης κέρδισαν 17 και αμέσως αναγνώρισαν στις δύο ότι έχασαν. Αντίθετα, η Δεξιά ποτέ δεν αποδέχθηκε τα δυσμενή γι’ αυτήν αποτελέσματα. Πάντα ισχυρίζονταν ότι έγινε καλπονοθεία  ή κατέφυγαν σε μποϊκοτάζ. Όταν κέρδιζαν τις επαναληπτικές εκλογές απαιτούσαν την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης.

Τον Δεκέμβρη του 2015 απέκτησαν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και διακήρυξαν την ανατροπή του Maduro. Στη συνέχεια προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να αγνοήσουν το σύνταγμα, ακόμη και με την ορκωμασία παρανόμως εκλεγμένων βουλευτών και παραποιημένες υπογραφές σε αναφορές για να ανακληθεί ο Maduro.

Οι Capriles, Borges και López ζητούν τώρα πλασματικές εκλογές στη μέση ενός οικονομικού πολέμου και κινητοποιήσεων στους δρόμους. Θέλουν εκλογές, όπως στην Κολομβία, όπου, από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, εκατοντάδες λαϊκοί ακτιβιστές δολοφονήθηκαν. Ελπίζουν να κερδίσουν στις κάλπες, όπως στην Ονδούρα κάτω από την πίεση της δολοφονίας της Berta. Θέλουν το είδος των εκλογών που λάμβαναν χώρα στο Μεξικό, πάνω από τα πτώματα δημοσιογράφων, φοιτητών και καθηγητών.

Θα ήταν τρομερό λάθος να συμμετάσχουμε στις εκλογές που σχεδιάζονται για να μετατρέψουν τη χώρα σ’ένα νεκροταφείο των Chavista. Ο Maduro καλείται να πραγματοποιήσει εκλογές σε ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου που θα ήταν απαράδεκτο για οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Η Βενεζουέλα διέρχεται μια περίοδο που ομοιάζει με την περίοδο στο τέλος της πρώτης θητείας των Σαντινίστα. Η στρατιωτική πολιορκία και οι ελλείψεις, καταπόνησαν έναν εξαντλημένο λαό που ψήφισε για την Δεξιά από απλή κούραση. Οι προϋποθέσεις αυτές, στις εκλογές, έχουν ένα προκαθορισμένο νικητή.

Από την άλλη, μια σύγκριση με το σενάριο που οδήγησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν έχει κανένα νόημα. Η Βενεζουέλα δεν είναι μια μεγάλη δύναμη καταρρέουσα εσωτερικά στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας διαζυγίου μεταξύ του καθεστώτος και του λαού. Είναι μια ευάλωτη χώρα της Λατινικής Αμερικής κάτω από την επίθεση των ΗΠΑ.

Ορισμένοι στοχαστές θεωρούν δεδομένο το ρόλο του καταπιεστικού ιμπεριαλισμού και προτείνουν ότι αυτό δεν αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την παρούσα κρίση. Υποθέτουν ότι οι επίμονες καταγγελίες  εναντίον της ξένης κυριαρχίας αποτελούν «ένα γεγονός ήδη γνωστό» ή μια απλή τελετουργία της Αριστεράς. Αλλά ξεχνούν ότι ποτέ δεν είναι άσκοπο να τονίζουμε τις καταστροφικές συνέπειες της επίθεσης από τον Βορρά στις κυβερνήσεις που έχουν γίνει εχθροί της Ουάσιγκτον.

Ολόκληρο το φάσμα των πρώην οπαδών του Τσάβες που ενώνουν την φωνή τους στο κάλεσμα γενικών εκλογών, μπερδεύει τη δημοκρατία με τον φιλελεύθερο ρεπουμπλικανισμό. Έχουν χάσει από την οπτική τους ότι το δικαίωμα για  αυτονομίας της χώρας έχει μπλοκαριστεί από τις θεσμικές διαδικασίες, που επιβάλλει η αστική τάξη.

Αυτό το εμπόδιο είναι ο λόγος που η μεγάλη πλειοψηφία των συνταγματικών ρυθμίσεων έχει χάσει τη νομιμότητά της. Γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί το εκλογικό σύστημα για να εδραιώσει την εξουσία της. Χρησιμοποιεί αυτό ως την ελεγκτική δικλείδα για να ελέγχει την οικονομία, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η πραγματική δημοκρατία μπορεί να προκύψει μόνο σε μια κοινωνική διαδικασία μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Είναι αλήθεια ότι ο Maduro φρόντισε να ακυρωθεί η ανάκληση του δημοψηφίσματος, ανέστειλε περιφερειακές εκλογές και απέκλεισε  κάποιους πολιτικούς της αντιπολίτευσης. Τα μέτρα αυτά αποτελούν μια τυφλή αντίδραση στην παρενόχληση που γίνεται στην κυβέρνηση. Αλλά ο ηγέτης των Chavista  αντιμετωπίζει την υποκρισία μεγαλύτερης σπουδαιότητας, η οπoια  παρουσιάζεται στους πολίτες από τους υπερασπιστές των σημερινών εκλογών.

Αρκεί να δούμε πώς στη Βραζιλία πραγματοποιήθηκε η μομφή από την ομάδα των παρανόμων με τη βουλευτική μάσκα και των δικαστών που χειρίζονται το σύστημα της έμμεσης προεδρικής επιλογής. Ποτέ δεν ενδαφέρθηκε ο ΟΑΚ να παρέμβει κατά των χυδαίων παραβιάσεων των δημοκρατικών αρχών.

Ούτε το κατεστημένο αγανάκτησε όταν το Σώμα των Εκλεκτόρων έχρισε τον Trump, που είχε λάβει μερικά εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από ό, τι η Χίλαρι Κλίντον.
Η
μοναρχία στην Ισπανία ή την Αγγλία θεωρεί τελείως φυσικό να χρησμοοιούνται άγαρμπες σκευωρίες για να χειριστούν κάθε εκλογική διαδικασία στο Μεξικό. Το απαραβίαστο της δημοκρατίας που ζητούν από την Βενεζουέλα είναι εντελώς απόν
σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

Δυνατότητες της Συντακτικής Συνέλευσης

Προφανώς, η καλύτερη ευκαιρία για μια μετασχηματιστική Συντακτική Συνέλευση χάθηκε αρκετά χρόνια πριν. Η παρούσα πρόσκληση είναι καθαρά αμυντική και είναι μια προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί μια εξοργιστική κατάσταση.

Αλλά δεν έχει νόημα να συζητήσουμε μόνο ό,τι δεν έχει γίνει. Υπάρχει ακόμα χρόνος για αυτούς τους απολογισμούς. Το σημαντικό τώρα είναι να καθορίσουμε πώς αυτό το κάλεσμα μπορεί ν’ ανοίξει εκ νέου, το δρόμο για τη λαϊκή πρωτοβουλία.

Πριν από το κάλεσμα Συντακτικής Συνέλευσης, η κυβέρνηση περιοριζόταν ξεκαθαρά σε μια γραφεικρατική αντιπαράθεση μεταξύ μιας κρατικής εξουσίας εναντίον μια άλλης. Στηρίχθηκε στην πάλη εκ των άνω, από την Εκτελεστική ή το Ανώτατο Δικαστήριο κατά της Εθνοσυνέλευσης. Τώρα επιτέλους καλεί την λαϊκή δύναμη και θα πρέπει να δούμε αν η ιδέα αυτή μεταφράζεται σε πραγματική κινητοποίηση.

Υπάρχουν πολυάριθμα  σημάδια κούρασης και σκεπτικισμού στις γραμμές του τσαβισμού. Αλλά κανείς δεν επιλέγει τις συνθήκες υπό τις οποίες θα πολεμήσει και το κύριο δίλημμα που μπαίνει είναι είτε να συνεχίσει είτε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτοί, που αποφάσισαν να συνεχίσουν, καλούν για την αναβίωση του λαϊκού προγράμματος.

Μερικά αριστερά ρεύματα που είναι πολύ επικριτικά για τη διαχείριση Maduro θεωρούν ότι η σύγκληση μιας Συντακτικής Συνέλευσης θα μπορούσε να απελευθερώσει την δυναμική των πολιτών ενάντια στις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Βλέπουν τη Συντακτική Συνέλευση ως ένα ατελές αλλά ακόμη ένα μέσο για να απομπλακεί η σύγκρουση με τη διεφθαρμένη αστική τάξη και τους bolibourgeois (τους κομματικούς νεοαστούς) του τσαβισμού.

Η Συντακτική Συνέλευση θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει να σπάσει το αδιέξοδο των τελευταίων μηνών μεταξύ guarimbas και των κυβερνητικών κινητοποιήσεων. Αν είναι επαρκώς προετοιμασμένη θα μπορούσε να διαλύσει το μέτωπο της αντιπολίτευσης, διαχωρίζοντας τους δυσαρεστημένους από τους φασίστες.

Αλλά είναι προφανές ότι χωρίς δραστικά μέτρα για το οικονομικό και κοινωνικό μέτωπο, η Συντακτική Συνέλευση θα είναι ένα κενό γράμμα. Εάν η καταστροφή στην παραγωγή δεν αντιμετωπιστεί με εθνικοποίηση των τραπεζών, του εξωτερικού εμπορίου και την απαλλοτρίωση των σαμποτέρ, δεν θα υπάρξει αποκατάσταση της λαϊκής υποστήριξης.

Τα παρηγορητικά μέτρα που υιοθετήθηκαν προκειμένου να αυξηθεί η συμμετοχή των οργανώσεων βάσης στη διανομή τροφίμων, δεν επαρκούν. Η λήψη ριζοσπαστικών μέτρων δεν μπορεί να αναβάλλεται.

Όποια και αν είναι η εναλλακτική λύση, δεν θα είναι εύκολο να αναπροσαρμόσουμε την οικονομία μετά από τόσα λάθη σε σχέση με το χρέος, τη δημιουργία ειδικών επενδυτικών ζωνών ή την ανοχή της εξόδου κεφαλαίων.

Ο Τσάβες πέτυχε μια μεγάλη αναδιανομή των εσόδων από τα ενοίκια των πετρελαίων, μέσω νέων μεθόδων λαϊκής πολιτικοποίησης, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να θέσει τα θεμέλια για μια διαδικασία εκβιομηχάνισης. Συγκρούστηκε με τους καπιταλιστές της αντιπολίτευσης, αλλά όχι με την εσωτερική bolibourgeoisie, και δεν ήταν σε θέση να απενεργοποιήσει την κουλτούρα στήριξης στα ενοίκια από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που υπέσκαψε όλες τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παραγωγικής οικονομίας. Ο δισταγμός να σπάσει την καπιταλιστική δομή εξηγεί τα δυσμενή αποτελέσματα.

Το παρόν πλαίσιο είναι πιο δύσκολο, λόγω της απότομης πτώσης των τιμών του πετρελαίου και της παρεμπόδισης των σχεδίων περιφερειακής ολοκλήρωσης εξαιτίας της επαναφοράς της συντηρητικής νοοτροπίας. Αλλά θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι όλες οι  επαναστατικές διαδικασίες πρόχωρησαν ανάμεσα σε αντιξοότητες και η Συντακτική Συνέλευση μπορεί να παρέχει ένα πλαίσιο για την επανάκτηση αυτής της πρωτοβουλίας.

Μερικοί κριτικοί της απόφασης για Σ.Σ. διαφωνούν, όσον αφορά στις τομεακές και τοπικές εκλογές. Λένε ότι με αυτή την μορφή «η Συνέλευση θα έχει δυσκολίες, θα είναι σντεχνιακή ή παράνομη» Και γι αυτό επαναλαμβάνουν την πρόταση της Δεξιάς (όταν τους βολεύει) για την συμβατκή συνταγματικότητα. Η κριτική αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, όταν προέρχεται από σχολιαστές του κατεστημένου, αλλά είναι ενοχλητική όταν προέρχεται από τους λάτρεις της ρωσικής επανάστασης.

Μετά από τρεις δεκαετίες μετά-δικτατορικών καθεστώτων, πολλοί έχουν ξεχάσει τις δολιότητες της αστικής δημοκρατίας. Δεν είναι δύσκολο να θυμηθούμε πώς ο Λένιν και ο Τρότσκι υπερασπίστηκαν, το 1917, τη νομιμότητα των σοβιέτ και απέσυραν την αναγνώριση της Συντακτικής Συνέλευσης που προκάλεσε συγκρούσεις στην επαναστατική εξουσία.

Η κατάσταση στη Βενεζουέλα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Ωστόσο, η επανάσταση των Μπολσεβίκων δεν μας δίδαξε μόνο να λάβουμε υπόψη το κοινωνικό υπόβαθρο, τις ταξικές συγκρούσεις και τα συμφέροντα που διακυβεύονται, υπέδειξε επίσης την πορεία με την οποία να μπορούμε να υπερβαίνουμε την υποκρισία του αστικού φιλελευθερισμού και επιβεβαίωσε τις δυναμικές πράξεις ενάντια στην αντίδραση.

Η Αριστερά θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συγκλίνει με την αντιπολίτευση στο μποϊκοτάζ ή θα συμμετέχει στη Συντακτική Συνέλευση. Υπάρχει μια τρίτη επιλογή επίσης, με ένα πολύ μικρό ακροατήριο: «ναι, όχι και το αντίθετο.»

Από την υπόλοιπη περιοχή υπάρχει ανάγκη για αλληλεγγύη. Όπως και στην περίπτωση της Κούβας, θα πρέπει να βάλουμε «πλάτη» στους δύσκολους καιρούς. Ας ελπίσουμε ότι πολλοί  συντρόφοι και συντρόφισσες θα υιοθετήσουν αυτή την προσέγγιση, πριν να είναι πολύ αργά.

Η συσπείρωση της διανόησης

Η Βενεζουέλα δεν δίνει, μόνον, αφορμή για έντονες συζητήσεις. Έχει επίσης δημιουργήσει σημαντικές συσπειρώσεις διανοουμένων οι οποίοι συσειρώνονται και προωθούν αντίθετες απόψεις. Αυτή η στάση έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι τα αμφιλεγόμενα επιχειρήματα  δημοσίων δηλώσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ των στρατοπέδων.

Το κείμενο της REDH αντικρούοντας το σοσιαλδημοκρατικό κάλεσμα έχει συμπληρωθεί από άλλες εξ ανάγκης απαντήσεις. Η πολιτική οριοθέτηση των χώρων ήταν τάχιστη.

Αν και τα διάφορα μανιφέστα προκάλεσαν ένταση, ένας αριθμός υπογραφών καλούν να γίνει σεβαστός ένας αδελφικός διάλογος. Αυτός ο σεβασμός είναι αναντικατάστατος, αλλά οι αντιδράσεις των αγανακτισμένων εξηγούνται αν σκεφτεί κανείς τα συμφέροντα που  διακυβεύονται. Αν η Δεξιά επικρατήσει, θα υπάρξει αρκετός χρόνος για τους θρήνους και τα σεμινάρια έρευνας για να ερμηνευτεί το τι συνέβη.

Δεδομένου ότι η σοσιαλδημοκρατική δήλωση περιέχει μια έκκληση για ειρήνη, πολλοί στοχαστές συσπειρώθηκαν γύρω της με την αυθόρμητη ελπίδα της επιβράδυνσης της βίας. Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά στο περιεχόμενο του εγγράφου, μερικοί απέσυραν την υποστήρξή τους  ενώ άλλοι την διατήρησαν δηλώνοντας τις επιφυλάξεις τους, τονίζοντας συνεχώς την αλληλεγγύη τους με τη διαδικασία της Μπολιβαριανής ή επισημαίνοντας τις διαφορές τους από άλλους υπογράφοντες.

Αλλά πιο σημαντική ήταν η γρήγορη και πλατιά αντίδραση, που το κείμενο των αντι-τσαβίστα προκάλεσε και δημιούργησε την μεγάλη αντίδραση κατά του σοσιαλδημοκρατικού κειμένου. Αυτή η ενστικτώδης αντίδραση οδήγησε σε μια ξαφνική σύγκλιση ανάμεσα στούς αριστερούς διανοούμενους και τους ριζοσπάστες εθνικιστές. Αν αυτή η πλατφόρμα οριστικοποιηθεί, η Βενεζουέλα θα έχει καταφέρει να συναντηθεί ξανά η κριτική ακέψη με τις επαναστατικές παραδόσεις της Λατ. Αμερικής.

Claudio Katz is an economist, researcher with Argentina’s National Council of Scientific and Technical Research (CONICET), professor at the University of Buenos Aires and a member of the Economists of the Left (EDI). His web page, where this article first appeared, is at katz.lahaine.org.
Επιμέλεια μετάφρασης: Παναγιώτης Κλειβοκιώτης

 

Advertisements

Η Κακοδαιμονία των… δαιμόνων ή το μνημείο και οι «επιλογές»

  1. Η πόλη του Montreal στο Quebec του Canada γιορτάζει τα 375 χρόνια. Οργανώνονται πολλές εκδηλώσεις, όπως αρμόζει σε παρόμοιες επετείους. Παράλληλα ο Καναδάς γιορτάζει τα 150 χρόνια του.  Άρα το Μόντρεαλ είναι παλαιότερο.  Ακόμη παλαιότεροι είναι οι ιθαγενείς.  Θα μας έλεγαν, αν τους ρωτούσαμε, ότι είναι σ’ αυτή τη γη για 9000 συναπτά χρόνια. Έγιναν επαίτες στη γη τους.
    Στις 9 Ιουλίου 1534 ο εκπρόσωπος, του Γάλλου βασιλιά Francois, Jacques Cartier, έφτασε στην περιοχή που οι ιθαγενείς ονόμαζαν Tlagatigetjg, και οι Γάλλοι το ερμήνευσαν Tracadièce, λέξη που σημαίνει κατά την προφορική παράδοση, ο «τόπος των ερωδιών». «Θα ονομάσω αυτόν το κόλπο «κόλπο των θερμών» γιατί τα νερά του είναι πιο ζεστά από αυτά της Ισπανίας» αλλά και για την γονιμότητα του εδάφους, κι έτσι τώρα ονομάζεται » baie des chaleurs». Τό’πε ο άποικος, κι έτσι έγινε.

    Ο Cartier περιγράφει την συνάντησή του με τους ιθαγενείς micmaque, καθ’ όλα φιλική. «Έρχονταν να αγοράσουν το εμπόρευμά μας και μας προσέφεραν ότι είχαν, πράγματα μηδαμινής αξίας, σε βαθμό που να μένουν γυμνοί» (σ.σ. δεν είχαν χρυσό και μπαχαρικά, που έψαχνε η Γαλλία από την δυτική οδό για την Ινδία) γράφει ο Cartier  στο ημερολόγιο του. Τοποθέτησε την γαλλική σημαία σε έναν μεγάλο σταυρό (όπως έκαναν οι Αμερικάνοι στην Σελήνη) στις 24 Ιουλίου 1534 και πήρε το δρόμο της επιστροφής.
    https://i0.wp.com/www.eco99international.com/sites/default/files/resize/users/nathan/03/cartier_-_voyage_i_0-333x273.png
    Στο δεύτερο ταξίδι του, αφού μπήκε στον ποταμό Saint-Laurent, έφτασε στο Montreal τον επόμενο χρόνο (2 Οκτωβρίου 1535).
    Related image
  2. Το Montreal, όμως, υπολογίζει την θεμελίωσή του από το 1642. Τότε έφτασε η πρώτη αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας. Οι σχέσεις με τους ιθαγενείς Mohawk των Haudenosaunee, μέχρι και πρόσφατα (όταν υπουργός ήταν ο ελληνικής καταγωγής Χρ. Σύρρος της Liberal κυβέρνησης, οι Mohawk συγκρούστηκαν ένοπλα με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, γιατί δεν ενέδωσαν στην απαίτηση του υπουργού να μετατραπεί το έδαφός τους σε γήπεδο γκολφ) δεν ήταν ποτέ αρμονικές. Ακόμη στην μικρή περιοχή που κατοικούν έχουν την δική τους σημαία και τα σήματα STOP στις διασταυρώσεις γράφουν μόνον TESTAN, προφανώς η αντίστοιχη λέξη του STOP, στη γλώσσα τους. Η κοινότητα τους δεν έχει αριθμούς στα σπίτια. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν υπάρχουν αριθμοί για να μην μπορεί το κράτος να εντοπίζει «ποιος μένει που».
    Το 1642, λοιπόν, ήρθε η καθολική αποστολή με πρόθεση να εκπολιτίσει τους… απολίτιστους ιθαγενείς και να διαδώσει την θρησκεία του Χριστού, όπως βέβαια αυτοί την κατανοούσαν.
  3. Σήμερα, στα 150 χρόνια του Καναδά γιορτάζουμε το κράτος που θεμελιώθηκε από τα δυο έθνη, τους Γάλλους και τους Άγγλους. Η ιστορία, χωρίς αμφιβολία γράφεται από τους νικητές. Και για τα 375 χρόνια του Montreal, δεν θα εκπλαγώ αν η συμβολή των ιθαγενών δεν αναφερθεί πουθενά. Οι άποικοι γιορτάζουν. Η αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας έχει γενέθλια και κλείνει 375 χρόνια.
  4. Οι υπόλοιποι μετανάστες (οι άποικοι δεν λέγονται μετανάστες!) ήρθαν αργότερα, πολύ αργότερα.  Η οικονομική χρεία τούς υποχρέωνε να ενσωματώνονται με την κυρίαρχη τάξη. Έλληνες ήρθαν και πριν από το 1950-1960.  Μάλιστα οι βενιζελικοί είχαν διχαστικές τάσεις με τους βασιλικούς στην οργάνωση της παροικίας. Αργότερα, διαπίστωσαν ότι είχαν κοινά οικονομικά συμφέροντα και ενώθηκαν.  Η νέα πατρίδα, οι νέες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, οι οποίες ήταν γι’ αυτούς και τα παιδιά τους πιά, άγνωστες, δεν άφηναν περιθώρια παρά της κοινής στήριξης των εκάστοτε κυβερνήσεων, που στην πλειοψηφία τους ήταν Liberals στο Κεμπέκ και τον Καναδά.
  5. Το επόμενο μεγάλο ρεύμα μεταναστών ήταν αυτό του 1950-60, τότε που μετά τον εμφύλιο, που επιβλήθηκε από την συμφωνία της Γιάλτας, και η Ελλάδα του ΕΑΜ παραχωρήθηκε για γεωπολιτικούς λόγους στην Αγγλία, ο ελληνικός λαός είχε να λύσει τα δικά του οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.  Τότε που έπρεπε να ‘χεις καθαρά «κοινωνικά φρονήματα» για να μεταναστεύσεις.  Ήταν προνόμιο η μετανάστευση και προϋπόθεση η υποταγή και υπακοή.  Τότε που οι νέες κοπέλες έρχονταν ως υπηρέτριες, πρόσωπα φοβισμένα, κουρασμένα από τις κακουχίες, με βλέμμα που έψαχνε στο άγνωστο, στη νέα χώρα.  Τότε που έπρεπε να πιάσεις δουλειά από την πρώτη μέρα για να ζήσεις την οικογένεια και τα παιδιά σου, αν είχες. Οι Ελληνίδες έτοιμες να υπηρετήσουν ως υπηρέτριες, καθαρίστριες, γαζώτριες, οτιδήποτε. Πάντα τους κράταγε το όνειρο, να στέλνουν χρήματα σ’ αυτούς που έμειναν πίσω, να μάθουν στα παιδιά τους ελληνικά και να επιστρέψουν στην πατρίδα. Την Κυριακή στην εκκλησία, όπου ήταν και ο χώρος της κοινής κοινωνικής συναναστροφής και τα βραδάκια στο RIALTO και τις καθημερινές δουλειά και το ελληνικό σχολείο, για τα παιδιά.
    rialto theater

    Ο ελληνικός κινηματογράφος RIALTO που αποτέλεσε το κέντρο ψυχαγωγίας με μόνον ελληνικές ταινίες για πολλές 10ετίες. Η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ αδιαφόρισε για την πολιτισμική κληρονομιά της παροικίας, κλειδωμένη στην περιουσία που είχε σχέση με την ελληνορθόδοξη θρησκεία. Αν ρίξει κανείς μια ματιά θα δει ότι υπάρχουν μονον μνημεία εκκλησιών συνδεδεμένων με κτιριακά συγκροτήματα αλλού κοινοτικών γραφείων, αλλού σχολείων και αλλού γηροκομείων.

    Τι τα θες μόνον τα αγγλικά ή γαλλικά, αν θα επιστρέψεις σε μερικά χρόνια στην πατρίδα…

  6. Έτσι έγινε η εκκλησία μεγάλη δύναμη, κυρίως πολιτική, η οποία παίζει τον μεσάζοντα ανάμεσα στην κυρίαρχη εξουσία και την πλατιά παροικία. Όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές, τις εκκλησίες επισκέπτονταν την περίοδο των εκλογών. Το ίδιο κάνουν και στις μέρες μας.  Ιστορικά, οι  Liberals είναι οι μόνοι που έχουν το μονοπώλιο.  Κι αν κανένας άλλος έχει κάποια πιθανή πρόσβαση, οι «γνώστες» φροντίζουν να διαρρεύσουν ποιόν πρέπει να ψηφίσει… ο ορθόδοξος χριστιανός.
    Εξάλλου, παλαιότερα, όταν το γαλλικό πατριωτικό κίνημα συγκρουόταν με την αγγλοκρατούμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση την οποία θεωρούσε κυβέρνηση κατοχής, η καθολική εκκλησία συμφώνησε να είναι η μεσάζουσα της  αγγλο-κρατούμενης καναδικής κυβέρνησης και του καθολικού κεμπεκιώτικου πληθυσμού. Οι κόκκινοι Liberals δεν είναι τίποτα άλλο παρά το κομμάτι των Γάλλων πατριωτών που αποροφήθηκε, προσαρτήθηκε ή εξαγοράστηκε από την αγγλική διπλωματία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τότε, οι γαλλόφωνοι κεμπεκιώτες ήταν φανατικοί καθολικοί. Αν όχι όλα, τα χωριά στην πλειοψηφία τους  έχουν όνομα καθολικού αγίου, όταν δεν έχουν ονόματα των ιθαγενών. Τα δε σχολεία ήταν υπό την καθολική διοίκηση. Δεν δέχονταν κανέναν, μη καθολικό, έτσι όλες οι άλλες θρησκείες εντάχτηκαν στους φιλόξενους προτεστάντες που είχαν υπό την διοίκησή τους τα αγγλόφωνα σχολεία. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος ρήξης της ελληνικής παροικίας και άλλων παροικιών, με το γαλλικό στοιχείο.
  7. «And these same immigrants were administering the Hellenic Community. In the eyes of some in the Workers Association these people that were running things at the Community were also the ones that were exploiting their workers.»
    Γι’ αυτούς τους αγώνες του ελληνικού παροικιακού λαού μας κα την συμβολή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας της πόλης, τρεις παροικιακοί οργανισμοί, το Λύκειο Ελληνίδων-τμήμα Montreal, η Ελληνική Κοινότητα Montreal και το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ δούλεψαν για να δωρίσουν στον δήμο, για τα 375 γενέθλια της πόλης, ένα μνημείο για τον Έλληνα μετανάστη.
  8. Σύμφωνα με την αναφορά της γραμματέως του Λυκείου Ελληνίδων, κ. Ιουστίνης  Φραγκούλη-Αργύρη, η ιδέα ήταν του γενικού προξένου κ. Καλφόπουλου ο οποίος είχε επίσημα υποσχεθεί στον δήμο ένα δώρο. Παράλληλα, πρόεδρος του Λυκείου είναι η κ. Μ. Ντέρου, η οποία εκλέγεται στην περιοχή του ελληνοκρατούμενου προαστείου Park Extension, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, ως δημοτική σύμβουλος και έχει τον τίτλο της αντιδημάρχου. Στο Park Extension υπάρχουν 4 ελληνικές εκκλησίες. Η κ. Ντέρου, λοιπόν, έφερε στην προσοχή του Λυκείου την υπόσχεση του γενικού προξένου, και οι κυρίες συμφώνησαν να… βάλουν πλάτη.
  9. Το έργο ολοκληρώθηκε εντός ενός έτους, σύμφωνα με τις ομολογίες των οργανωτών. Επί δυο χρόνια το «δώρο» ήταν στο συρτάρι. Το έργο ανατέθηκε στον Έλληνα γλύπτη και καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών, Γιώργο  Χουλιάρα.  Η εργασία, λοιπόν, ήταν εξ αρχής εγγυημένη.  Λένε ότι ήταν αφιλοκερδής, και να μην είναι καμιά διαφορά δεν έχει. Αν προσέφερε όμως, δωρεάν, έστω και εν μέρει, την εργατική και πνευματική του δύναμη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν δημοσιοποιούν τον απολογισμό του έργου. Γι’ αυτόν μπορεί να μην έχει σημασία, αλλά για την παροικία που δέχτηκε το έργο του, έχει. Οι οργανωτές συγκέντρωσαν ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες, αν και δεν έχουν ανακοινώσει επίσημα το ποσόν που συγκέντρωσαν. Μέλος των οργανώσεων πρωτοβουλίας θεωρεί ότι μερικά… πραγματάκια δεν λέγονται, ίσως και αυτό να είναι ένα ακόμη πραγματάκι που δεν λέγεται. Φευ! ποιοι είμαστε εμείς να ξέρουμε. Φιλανθρωπία μας έκαναν και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Άλλωστε, κατά τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας, διακατεχόμαστε από κάποια σύνδρομα ημιμάθειας, άγνοιας, έλλειψης παιδείας, οθωμανικού συνδρόμου και άλλα ψυχαναλυτικά (φαίνεται ότι κρίνει εξ ιδίων).
    Σύμφωνα επίσης με πληροφορίες, η ελληνική εταιρεία μεταφορών H.O.T. έκανε την μεταφορά αφιλοκερδώς (ίσως το καθεστώς να είναι και εν μέρει αληθές). Πού πήγαν τα έσοδα και πόσα ήταν; Πού πήγαν τα έξοδα και πόσα είναι; Λένε ότι μόνον όσοι συμμετείχαν στις «μυστικιστικές ερανικές τελετές» της ΧΡΥΣΗΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΑΣ και ΧΑΛΚΙΝΗΣ αριστοκρατίας, θα μάθουν.
    Κάποιες τρύπες θα κλείσουν, πάλι.
  10. Το μνημείο απεικονίζει τον πατέρα, την μητέρα και το παιδάκι που κρατάνε την παραδοσιακή βαλίτσα, με τα απαραίτητα, ντυμένοι με τα πτωχικά ρούχα (ίσως ο γλύπτης φροντίζει να το δείξει στην επιφάνεια των ενδυμάτων τους η οποία δεν είναι λεία και δεν λαμπυρίζει). Ένα μνημείο, που του ταιριάζει περίοπτη θέση.  Στην βαλίτσα του πατέρα, γράφει μια ετικέτα «Hellas».
    Περνούν κάτω από μια αψίδα από ανοξείδωτο χάλυβα – την είσοδο του μετανάστη σε μια βιομηχανική χώρα του νέου κόσμου. Ο πατέρας με την τραγιάσκα είναι έτοιμος να σου μιλήσει κάτω από τα μουστάκια του.
    (εδώ » μερικές μαρτυρίες » μπορείτε να δείτε πώς περιγράφουν την εξέλιξη της περιοχής).
    Το μνημείο απεικονίζει την πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Χαιρόμαστε για την συμβολή του κ. Γ. Χουλιάρα, που μας κάνει υπερήφανους.
  11. Η Ελληνική Κοινότητα περνάει μια δύσκολη περίοδο. Οι πολυετείς αγώνες αστικοποίησής της και ανεξαρτητοποίησης από την μέγγενη της Μητρόπολης πήγαν στράφι. Ο πρόσφατος πρόεδρος υπέσκαψε τους αγώνες αυτούς. Δεν σεβάστηκε την απόφαση της γ. σ. να μην πληρώνουμε χαράτσι στην μητρόπολη, και εκμεταλλευόμενος την συγκυρία για την ανέγερση μιας εκκλησίας μας που κάηκε, με ιερέα πρόεδρο, της γ. σ., πέρασε πρόταση να πληρώνει 160 000$ τον χρόνο χαράτσι στην… Μητρόπολη.
    Εκεί είναι και η κακοδαιμονία των… δαιμόνων.
    Η παροικία γύρισε την πλάτη σε έναν πρόεδρο που μια φορά εξελέγη χωρίς εκλογές (ήταν ο μόνος υποψήφιος, με την δική του ομάδα), την δεύτερη μόνο με τους δικούς του υποψηφίους και 2-3 άλλους «ανεξάρτητους», αύξησε την θητεία του κατά έναν χρόνο, και άμα δεν τον αφήνουν να μιλάει όσο θέλει στις συνεδριάσεις των συμβουλίων του, σηκώνεται και αποχωρεί. Αν δέ, διαμαρτυρηθεί κανείς γιατί δεν υπάρχει εξελεγκτική επιτροπή για τον έλεγχο των οικονομικών, η απάντηση είναι ότι αρκεί η υπογραφή του ορκωτού λογιστή. Μια απόλυτα «δημοκρατική διακυβέρνηση» για την οποία το «νερώνειο σύνδρομο» είναι στην φαντασία των κομπλεξικών ημιμαθών, οι οποίοι διακατέχονται από οθωμανικά και άλλα σύνδρομα. Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα του γραμματέα Κ. Πάππα, του Εθνικού Κογκρέσου για τον τωρινό πρόεδρο της Ελλ.Κοιν.Μοντρεαλ, Ν. Παγώνη (εδώ).

  12. Το ελληνικό κογκρέσο του Κεμπέκ. Σύμφωνα με τα κιτάπια του Εθνικού Κογκρέσου του Καναδά, το H.C.Q. χρωστάει καμιά 25αριά χιλιάδες δολ., από συνδρομές που δεν πληρώθηκαν για πολλά χρόνια. Στην διαμάχη των δυο κογκρέσων συμπεριλαμβάνεται και η διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από τις τοπικές αρχές. Με την πρωτοβουλία του Εθνικού η μια πόλη μετά την άλλη ψηφίζουν την διακήρυξη αναγνώρισης και το θέμα βρίσκεται στην γερουσία του Καναδά. Το επαρχιακό είχε άλλες προτεραιότητες… προσπαθούσε να σαμποτάρει την προσπάθεια, διαδίδοντας ότι το Εθνικό είναι αντιδημοκρατικό. Η δε Ελληνική Κοινότητα φρόντισε, μέσω του  προέδρου της, να ενημερώσει την καναδική κυβέρνηση να αποφεύγει τις σχέσεις της με το Εθνικό Κογκρέσο.
    Όταν διακατέχεται κάποιος από το νερώνειο σύνδρομο, τύφλα να έχει το οθωμανικό.
  13. Το Λύκειο Ελληνίδων είναι μόλις 1-2 ετών, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συζύγου του Έλληνα πρέσβη (αν είναι σωστές οι πληροφορίες μας) και συσπείρωσε τις ευγενικές κυρίες της παροικίας που ενασχολούνται με τις κομματικές τους και φιλανθρωπικές πράξεις. Χρησιμοποιείται από τους βεβαρημένους, στα μάτια της παροικίας, δύο προηγούμενους οργανισμούς, και εξυπηρετείται το ίδιο από τα μέσα που τους διαθέτουν και τις συνεργασίες τους.  Έβαλε πλάτη για το μνημείο. Χρειάζονται ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες και το λύκειο είναι ειδικό σε αυτόν τον τομέα γιατί βρίσκεται μέσα σε αυτά τα σαλόνια. Στα ΧΡΥΣΑ, τα ΑΣΗΜΕΝΙΑ και τα ΧΑΛΚΙΝΑ. Η Ελληνίδα μετανάστρια του Park Extension είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πού να βρει χρόνο να ενδιαφερθεί η 75άρα που ακόμη καθαρίζει σπίτια.
    Έτσι οι τρεις έκαναν έναν εξαιρετικό γάμο. Γάμο των πετυχημένων… ελληνοκαναδών. Προς τι, τότε, τόση… ενδο-φαγωμάρα;

Οι κριτικές είναι πολύπλευρες.

  1. Η σιωπηρή παρουσία της Εκκλησίας (παρευρέθηκε ένας ιερέας που διακρίνεται πότε-πότε σε καμιά φωτογραφία) είναι ενδεικτική της περιθωριοποίησής της. Ήρθε για να μεταφέρει  από πρώτο χέρι στην Μητρόπολη τι συνέβη; Συμβαίνει τακτικά αυτό, μπορεί να έγινε έτσι και τώρα. Η Μητρόπολη είναι ίσως διπλά προσβεβλημένη διότι «δεν το περίμενε από τους δικούς της ανθρώπους». Αν έβαζαν κανένα σταυρό να κρέμεται ή κανένα μικρό εκκλησάκι θα ερχόταν για τα εγκαίνια και ο επίσκοπος. Δεν ακούγεται, δεν συζητείται πλατιά.
    Ο Επίσκοπος μαζεύει 160000$/χρόνο  από τις τσέπες του ελληνικού παροικιακού λαού και όχι μόνον. ‘Οταν δίνεις τον χρόνο 160000$ χαράτσι, δεν λέγεται και πολιτική αστικοποίησης, παρεξήγηση λέγεται λόγω προσωπικής βεντέτας. Προφανώς ούτε η Εκκλησία έδωσε χορηγία. (σημ. συντ. : μετά την ένωση των κοινοτήτων Μόντρεαλ & Λαβάλ προστέθηκαν δυο ακόμη εκκλησίες και το ποσόν ανήλθε στις 240000$/χρόνο, όπως πολύ εύστοχα μας υπενθύμισε με ηλεκτρονική επιστολή ο π. Νικόλαος)
    Εκτός από την εκκλησία έλειπε η ανακοίνωση του προξενείου (παρουσία υπήρχε επίσης) εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, του προξενείου που είχε αρχικά την ιδέα. «δεν μας ξύνεις την πλάτη, δεν στην ξύνουμε και εμείς» φαίνεται να είναι το μότο των «οργανωτών», γιατί το προξενείο δεν έχει «μία» σε αυτή την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Εξάλλου η κυβέρνηση, είναι της Αριστεράς. Υποδέχτηκε η Κοινότητα τον κ. Α. Γεωργιάδη, τον κ. Πατούλη, αλλά όχι και την κυβέρνηση, πρέπει να κρατήσουν την παροικία… στο σωστό κομματικό επίπεδο. Εξάλλου σε όλους τους τόνους διαδίδουν οι κυρίες ότι οι χορηγίες είναι ιδιωτικά χρήματα. «θα τους πούμε τι κάναμε τα χρήματά μας… άκου κει» σχολιάζουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
    Σε αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση σκέπτεται να χαρίσει εκατομμύρια. Καλλίτερα να προσέχει πώς θα διαχειριστεί το θέμα! λέμε άν! Στα σαλόνια τα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ, δεν έχουν ανάγκη, μια «γύρα» να κάνουν στα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ σαλόνια έβγαλαν τα λεφτά, ας ξεπληρώσουν και το δάνειο της Κοινότητας. «Το γοργόν και χάριν έχει».
  2. Μια μερίδα από την ίδια την μεγάλη κομματική παρέα (Liberals), κατηγορεί το μνημείο γιατί δείχνει τον φτωχό μετανάστη κι όχι τον πετυχημένο ελληνοκαναδό. Μαλώνουν μεταξύ τους για εξοργιστικά πράγματα. Μάλιστα ήταν τόσο σίγουρος  ο εκπρόσωπός της, ότι συμφωνεί η παροικία (προφανώς του δικού του κύκλου των πετυχημένων… ελληνοκαναδών) που έφτασε να προτείνει «να ανυψωθεί ο χώρος στα 4 πόδια με μια κλίση των 45 μοιρών, έτσι ώστε τα ονόματα των δωρητών να είναι σε ύψος του «ματιού» και να μην «λερώνονται» από τους «σκυλίσιους περιπάτους» προπαντός τον χειμώνα«. Απ’ ότι δε φαίνεται στα βίντεο, λίγο-πολύ έτσι το έκαναν.
    Σημ.: Με τέτοιο σκεπτικό, το άγαλμα του Ρήγα (αν και είναι πάνω από 4 πόδια ύψος η βάση του!) δεν έχει θέση μπροστά στο το πανεπιστήμιο. Απλά δεν αντιπροσωπεύει την νέα Ελλάδα. Θα έπρεπε να βάλουμε στην θέση του τον Ωνάση! Καταλαβαίνουν το πρόβλημά αλλά το ρίχνουν στην «τρελή».
    Από την άλλη, δεν τους εμποδίζει να φτιάξουν έναν ανάλογο μνημείο στην άλλη ελληνική περιοχή , Chomedey – Laval. Ας οργανωθούν.
    Φοβούνται να δείξουν τον υπεύθυνο που δεν είναι άλλος από τον δήμο. Ο δήμος έχει πολλές στάσεις λεωφορείων, θα μπορεί να χώσει και από ένα μνημείο για κάθε μειονότητα (αυτό εξηγεί την θέση του μνημείου, τώρα). Είμαστε γι’ αυτούς μειονότητα, άρα δεν πρέπει να μοιραζόμαστε και τα… πάρκα!!!!!  Τα πεζοδρόμια είναι αρκετά.  Αλλά σκέφτονται οι… πετυχημένοι ελληνοκαναδοί «από την άλλη να μην σταματήσουμε και το… ξύσιμο» άρα να κρίνουμε τους δικούς μας, ίσως και τον γλύπτη που «δεν είχε φαντασία».
    Σε μερικές εκατοντάδες μέτρα βρίσκεται ένα άλλο παρκάκι, όπου επί προέδρου της κοινότητας, Κ. Γεωργουλή, και δημάρχου Bourque (δεν ήταν Liberal, ούτε ο Γεωργουλής ήταν Liberal) μπήκε το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, προσφορά του πρώην Αθηναίου δημάρχου κ. Αβραμόπουλου, με την ευκαιρία της αδελφοποίησης των δυο πόλεων, στο ομώνυμο πάρκο του Park Extension. Την αδελφοποίηση την ξέχασε ο φετινός δήμαρχος. Αν η Αθηνά είχε δικαίωμα να πάει σε πάρκο, το μνημείο του μετανάστη που είχε δικαίωμα να πάει;
    όπως έλεγε και ο Cartier… πράγματα «μηδαμινής αξίας».
  3. Υπάρχει και τρίτη κριτική, από τους δημοσιογράφους, για την κακή οργάνωση των εγκαινίων. Ποιός οργάνωσε τα εγκαίνια; ο Δήμος; Ας βγει να μιλήσει η αντιδήμαρχος. Παρουσία 200 παρόντων (σύμφωνα πάντα με τα λόγια των οργανωτών) ακούστηκαν κριτικές υπέρ και κατά. Προφανώς οι κατά, από αυτούς που πήγαν, ήταν αμαθείς, είχαν άγνοια και κατέχονταν από το οθωμανικό σύνδρομο. Οι δε δημοσιογράφοι τόσο του κρατικού καναλιού όσο και των παροικιακών μέσων είχαν δυσκολία να κάνουν την δουλειά τους, με αποτέλεσμα… να μην την κάνουν. Εύγε στους οργανωτές… Και γι’ αυτή την κριτική φταίει η κακοδαιμονία που διακατέχει την… παροικία, κατά τον ψυχαναλυτή.
    Σε αυτή την κριτική συμφωνούν και οι οργανωτές… φαίνεται ότι δεν είναι δική τους ευθύνη.
  4. Υπάρχει και η άλλη κριτική «γιατί δεν έκαναν δώρο για τα 150 χρόνια του Καναδά;». Δεν είναι φοβερό το θράσος; Σαν να απαγορεύει κάποιος να κάνει μια άλλη ομάδα «πετυχημένων ελληνοκαναδών» ένα δώρο στο Καναδά. Αυτοί που κάνουν αυτή την κριτική, ας το αρχίσουν. Οι ίδιοι απαιτούν οικονομικό απολογισμό. Οι κυρίες είναι αποφασισμένες, μέχρι τώρα, να τον κρατήσουν ιδωτικό…
  5. Υπάρχει και η θετική κριτική. Όλη η παρέα βγαίνει και συγχαίρει ο ένας τον άλλον. Μεταξύ τους. «Μπράβο μεγάλε», «χρυσή μου μη τους δίνεις σημασία», «σιγά να μην δώσουμε απολογισμό. Απολογισμό μόνος στους δωρητές, άκου εκεί». Δεν μπορεί η παροικία να παρακολουθήσει αυτή την ευγενική πρωτοπορία, είναι πολύ δύσκολο γιατί η παροικία έχει… το οθωμανικό σύνδρομο, ενώ οι οργανωτές το ξεπέρασαν. Βέβαια υπάρχει και το χαράτσι των 160 000$ (αλλά αυτό δεν είναι οθωμανικό αλλά βυζαντινό θα μας πουν οι θεομαθείς, σύγχρονοι «οθωμανοκυβίστες»).
  6. Τέλος, υπάρχει και η σωστή κριτική. Αυτή που ξεπερνάει το… οθωμανικό σύνδρομο, την αμάθεια, την άγνοια, την έλλειψη εκπαίδευσης και άλλα ψυχαναλυτικά. Είναι η κριτική των επιχειρημάτων.

«Περίμενα» έλεγε ο Σωκράτης, στον «Φαίδωνα», «να μου πουν οι Φυσικοί τι καλό κάνει στη γη να μην είναι επίπεδη αλλά στρογγυλή, για να τους ακολουθήσω».

Αυτά όμως είναι οθωμανικά… σύνδρομα για τους Νέρωνες της παροικίας. Το κύκλωμα του ελληνικού λόμπι των Liberals έχει προσάψει το οθωμανικό σύνδρομο στους οργανισμούς της παροικίας, όχι στην παροικία την ίδια.
Αντί να αντιπροσωπεύει την παροικία σε όλο το πολιτικό φάσμα, αντιπροσωπεύει μια κομματική φασματική γραμμή σε όλη την παροικία.
Γι’ αυτό και οι γενικές συνελεύσεις δεν έχουν απαρτία, γι’ αυτό και το παρόν δ.σ. συνεργάζεται με τον καθένα που γυρίζει και του «προτείνει συνεργασία», γιατί η παροικία χλευάζει για την ανικανότητα, την υποκρισία, την δουλικότητά τους (είτε ήταν για τις περικοπές των χρηματοδοτήσεων του ΣΩΚΡΑΤΗ, είτε για την θέση του μνημείου). Αυτή την δουλικότητα που τους χαρακτηρίζει, προς τα «αφεντικά » τους, την βλέπουν αντεστραμμένη. Έχουν χάσει με λίγα λόγια τον προσανατολισμό τους, βουτηγμένοι στο πάρτι της τζάμπα εξουσίας. Αλλά εκεί μπαίνουμε στα βαθιά νερά.
Εάν με την ελληνόφωνη αντιδήμαρχο στο πλευρό σας, αγαπητοί οργανωτές, δεν μπορέσατε να έχετε «επιλογές» όπως λέτε, ποιόν θα έπρεπε να είχατε! Επί Κων. Γεωργουλή ως προέδρου, στην Κοινότητα, και P. Bourque στον δήμο (κα οι δυο εκτός της Liberal φασματικής κομματικής γραμμής), μπήκε το άγαλμα της Αθηνάς στο πάρκο που πήρε το όνομά της. Πιο κάτω, σε ένα άλλο γωνιακό παρκάκι μπήκε η ολυμπιακή σφαίρα, επί τη ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Εσείς που έχετε το θράσος να ψυχαναλύετε την παροικία, αφήσατε το μνημείο επάνω στο πεζοδρόμιο, σε μια γωνία, το μνημείο των προγόνων μας (που κατά τα λεγόμενα σας στα αποκαλυπτήρια ανήκει στον έλληνα μετανάστη, δηλαδή σε όλη την παροικία). Το αφήσατε όπως άφηναν τα έκθετα έξω από ένα σπίτι.
Γιατί δεν είχαν,  λένε οι οργανωτές, «επιλογή».
Ένα τεράστιο πάρκο μπροστά από τον σταθμό της φωτογραφίας είναι τελείως άδειο, ακριβώς στην βόρεια πλευρά του δρόμου. Οι μετανάστες δικαιούνται (όλοι οι μετανάστες του Park Ex, να καταθέσουν το δικό τους μνημείο και να γεμίσει με τα μνημεία των μεταναστών).
Με την αντίληψη των μη «επιλογών» η Park Ave. θα είχε γίνει , από τους Liberals, Bourassa Ave. Αλλά οι παρκαβενιώτες δεν… μάσησαν.


Και τολμούν με την αφέλεια του «τυχάρπαστου γραφειοκράτη», δήθεν να ορθολογίζουν την υποκρισία τους. Να το πάρετε και να το πάτε στο σπίτι του, στην Κοινότητα, στην Εκκλησία απέξω. Τι στο καλό πληρώνει χαράτσι για το σπίτι πού έχτισαν όλοι αυτοί, τους οποίους αντιπροσωπεύει; η ελληνική παροικία πληρώνει 160 000$ χαράτσι τον χρόνο, στην Επισκοπή, κι επι πλέον, όλα τα έξοδα 6 εκκλησιών.
Να απαιτήσουμε μια επάξια θέση. Ακριβώς απέναντι, στο πάρκο.
«Αιδώς Αργείοι»…
Στην αεροφωτογραφία:
http://www.flickr.com/photos/benoit59/4553147946/in/photostream/ βλέπετε βόρεια το άδειο πάρκο και στην διασταύρωση, στην ανατολκή γωνία, τον τόπο που ο δήμος έβαλε το μνημείο...

Πηγές

  1. Ελευθεροστομίες, Ελληνοκαναδικά Νέα, 7 Ιουλίου 2017, http://www.tanea.ca
  2. Το άγαλμα και η… κακοδαιμονία μας, greekpost.ca
  3. https://www.youtube.com/watch?v=XpKkeE7vYlg
  4. https://www.youtube.com/watch?v=BlspqQOkgQw
  5. https://www.youtube.com/watch?v=iaafUDNNfDI
  6. https://www.youtube.com/watch?v=Uu-Kr9bQ8Wg
  7. https://www.reader.gr/news/diethni/ena-mnimeio-gia-ton-ellina-metanasti-sto-montreal-pics-vid
  8. http://www.greekpost.ca/article/3340/montreal-mesa-s-ena-chiliometro-tria-ellenika-mnemeia-kosmoyn-ayto-ton-dromo
  9. https://www.ekirikas.com/%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD/
  10. https://www.facebook.com/MontrealGreekTV/?hc_ref=ARSnsCh3bbn3ej0aTpd_aMI10L3NRz52bE0cnIS0nqP-86q64OF0YWrLYnLx223kZqU&fref=nf
  11. https://www.ec.gc.ca/meteo-weather/default.asp?lang=En&n=8EBF321D-1&offset=22&toc=hide

Η ελληνική φέτα και ο Καναδάς

Σημείωμα 1ο:
Τι θέση έχουν η παροικιακή κυρίαρχη ομάδα, τα ντόπια ΜΜΕ και οι επιχειρηματίες; Αντίθετη με το μονοπώλιο. Ούτε ασχολούνται με τις αγωνίες της Ελλάδας (είναι βέβαια οι ίδιοι που διεκδικούν το δικαίωμα ψήφου). Ένας λόγος που οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης ψήφισαν την συμφωνία CETA, είναι ακριβώς αυτή: αντανακλά τα συμφέροντα των επιχειρηματιών του Καναδά (συμπεριλαμβανομένων των ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι δεν θα εκπλαγούμε αν μάθουμε ότι συνέβαλαν παρασκηνιακά σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο μέσω των κομματικών οργανώσεων της ΝΔ σε Καναδά και ΗΠΑ), και των εξαρτημένων ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ αποφεύγουν να αναδείξουν το θέμα, αφενός γιατί θέλουν νάναι υπέρ της Ελλάδας, συναισθηματικά, αλλά θέλουν να ‘ναι με τον Καναδά, συμφεροντολογικά.

Image result for greek community of vancouver

Σημείωμα 2ο: Από το 2013 έχει γίνει η ρήξη ΠΟΠ και Καναδά. Αλλά και παλαιότερα κυκλοφορούσε κάποια… Δανική φέτα σε ντενεκεδάκια. Επί ΝΔ και Σαμαρά δόθηκε το πράσινο φως και άρχισε η καναδική παραγωγή φέτας. Η παροικιακή εφημερίδα «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ» κάνει κριτική στους 8 Έλληνες ευρωβουλευτές που μέχρι τώρα ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας. Χαρακτηριστικό επιχείρημα, αναφέρει η εφημερίδα, των ευρωβουλευτών είναι

«μερικοί ελληνικαναδοί που παράγουν μικρές ποσότητες φέτας και παρήγαγαν μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, αυτοί θα μπορούν να το κάνουν ανενόχλητοι, αλλά… ομογένεια είναι ας τους βοηθήσουμε -το αίμα νερό δεν γίνεται-…»

Το καναδικό σπίτι (μουσείο Βορρέ) Παιανία.

Δεδομένου ότι οι ευρωβουλευτές ήταν ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΠΟΤΑΜΙ, ιδιαίτερα οι δυο πρώτοι γνώριζαν ότι το ελληνικό προξενείο Τοροντο είχε ενημερώσει από τον Μάη του 2013 (σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα) μεταξύ άλλων ότι 5 εταιρείες διακινούν φέτα (στην πραγαμτικότητα είναι πολύ περισσότερες, όπως θα δούμε παρακάτω). Αυτό δεν σημαίνει ότι η θέση του Προξενείου ήταν ενάντια στην συμφωνία, αλλά ήταν μια έκθεση που έγινε είτε με την πρωτοβουλία του Προξενείου, είτε με αίτημα του Υπ. Εξωτερικών. Αυτές οι εταιρείες είναι: SAPUTO inc., PARMALAT Canada (θυγατρική της Ιταλικής), AGROPUR, KRAFT Canada ( θυγατρική της πολυεθνικής), και ARLA FOODS Canada ( θυγατρική της Δανικής).
Τι παράγουν είναι:
—  αγελαδινή φέτα!!!!!!!!!!
— φέτα με ετικέτα πελατών από PARMALAT. Στην πραγματικότητα η θυγατρική Astros δεν φαίνεται στην ιστοσελίδα τους ότι παράγει φέτα. Ίσως τώρα να αρχίσει. Αλλά ανεξάρτητα από αυτή την παρατήρηση που μάλλον εκθέτει την έκθεση του προξενείου, όπως είπαμε παράγει φέτα για λογαριασμό μεγάλων αλυσίδων παντοπωλείων.
φέτα της AGROPUR, που αν προσέξει κανείς την ιστοσελίδα στο πάνω μέρος δεν έχει παρά μόνον… αγελάδες.
Η Kraft δεν έχει φέτα στα προϊόντα της προς το παρόν. Ίσως το 2013 να μπήκε στην αγορά, αλλά να διαπίστωσε ότι δεν είναι δυνατόν να καλύψει ικανοποιητικό μέρος της αγοράς και να σταμάτησε. Αυτό εξάλλου είναι και κριτήριο πολλών εταιρειών, διότι η φέτα δεν είναι παρά μόνον ένα προϊόν για περισσότερα κέρδη, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η φέτα είναι μέρος της ζωής μας (θα ήταν ωφέλιμο, λοιπόν, το σχετικό μέσον να φρόντιζε να ενημερώσει τους αναγνώστες του έγκυρότερα).
— φέτα Apetina, επίσης αγελαδινή. Δύσκολο να πούμε το μέρος της αγοράς που έχει καλύψει. Δεν είναι πάντως ευρέως γνωστή.
— φέτα ελληνική, εισαγόμενη από Ελλάδα, έχει ιδιαίτερη θέση στην ελληνική αλυσίδα παντοπωλείων «Μουρελάτος (δείτε εικόνα στο Cheese and Delicatessen)«, «PA«, και σε πολλά άλλα μικρότερα παντοπωλεία, που πωλούν τα ελληνικά εισαγόμενα τυριά από διάφορες, εισαγωγικές εταιρείες κυρίως, τροφίμων και είναι ελληνοκαναδικών συμφερόντων.

Image result for greek feta

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ
Σ’ ένα άρθρο του ο Χρήστος Θ. Παναγόπουλος δίνει το πλαίσιο που επικρατεί:
«»Εδώ και χρόνια, στην παγκόσμια συνείδηση, η φέτα έχει ταυτιστεί ως ένα καθαρά ελληνικό προϊόν με την ελληνική κουζίνα και στην Ευρώπη έχει κατοχυρωθεί ως προϊόν Π.Ο.Π. (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης). Μάλιστα, τα κριτήρια για να αποκαλείται «φέτα» ένα λευκό τυρί είναι τόσο αυστηρά, ώστε έχουν αποκλειστεί ακόμη και ολόκληρες ελληνικές περιοχές. Τα προνόμια στη φέτα, ή αλλιώς την κατοχύρωση της ονομασίας και την προστασία της ως Π.Ο.Π., έχουν μέχρι σήμερα μόνο η ηπειρωτική Ελλάδα (Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος) και από τα νησιά μόνο η Μυτιλήνη. Συνεπώς, με τα έως τώρα δεδομένα, ένας τυροκόμος από τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά δεν μπορεί να αποκαλεί φέτα το τυρί του, ακόμη και εάν η διαδικασία παραγωγής που ακολουθεί είναι ίδια.

Επιπλέον, για να αποκαλείται ένα τυρί «φέτα Π.Ο.Π.», πρέπει το γάλα που χρησιμοποιείται να είναι νωπό ή παστεριωμένο πρόβειο, ή μίγμα πρόβειου γάλακτος με γίδινο σε αναλογία 70% με 30% αντίστοιχα, να προέρχεται μόνο από ελληνικές φυλές αιγοπροβάτων παραδοσιακά εκτρεφόμενες, η φέτα να έχει μέγιστη υγρασία 56% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 43% και τέλος, η ωρίμανσή της να διαρκεί για τουλάχιστον δύο μήνες.

Η εντύπωση που αμέσως δημιουργείται από τα παραπάνω είναι πως υπάρχει ένα αρκετά ισχυρό κανονιστικό πλαίσιο, ώστε να θωρακίζεται ο Έλληνας παραγωγός απέναντι σε κάποιον, ο οποίος θα επιθυμούσε να οικειοποιηθεί την ονομασία «φέτα», ώστε να χαρακτηρίσει με αυτή ένα δικό του τυροκομικό προϊόν, το οποίο δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν.«»

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Από το Κιλκίς, στις 22-23 Νοεμβρίου 2013, η Γ.Σ. της ΚΕΕΕ (Κεντρική Ένωση Επιμηλεητηρίων Ελλάδας) έστειλε ψήφισμα με το οποίο αποδοκιμάζει ομόφωνα την τακτική αυτή και καλεί τα Ευρωπαϊκά και Εθνικά Όργανα όπως διαφυλάξουν τη νομιμότητα και αποκαταστήσουν άμεσα το κύρος και τον θεσμό των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης. Ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών) κ. Κ. Μίχαλος σημειώνει στην επιστολή του, μεταξύ άλλων, προς τους κυβερνητικούς υπεύθυνους της ΝΔ, κ.κ. υπουργούς Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη και Αγροτικής Ανάπτυξης Αθανάσιο Τσαυτάρη:
«Παρά το γεγονός ότι ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως η τελική επικύρωση της εν λόγω συμφωνίας θα προσφέρει εν γένει σημαντικές ευκαιρίες στο εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών- επενδύσεων, είμαστε εξίσου βέβαιοι ότι θα δημιουργήσει και προβλήματα, δεδομένου ότι η χώρα μας κινδυνεύει να απολέσει το μονοπώλιο χρήσης ονομασιών ΠΟΠ και ΠΓΕ, τα οποία αποτελούν στοιχεία της Ελληνικής παράδοσης. Το Νομικό Καθεστώς των προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης σε πολλά γνήσια Ελληνικά Προϊόντα (τυρί φέτα, ελιές καλαμών κ.ά), έχει κατ’ επανάληψη παραβιαστεί, κυρίως στον χώρο της ΕΕ και η επικύρωση της συμφωνίας θα αποτελέσει γι’ αυτά τη χαριστική βολή«.
Αναγνωρίζει δηλαδή ο, ιδεολογικά, νεοφιλελεύθερος βιομήχανος, την ανάγκη να διατηρεί ένα μονοπώλιο. Οι ανάγκες της επιβίωσης κάνουν τους ακραίους καπιταλιστές υπηρέτες του προστατευτισμού. Οι αντιφάσεις του συστήματος ή το ανώτατο στάδιο του… καπιταλισμού!

Η δεύτερη καταγγελία του κλάδου ήρθε στις 4 του Μάρτη 2017. Πανελλαδική σύσκεψη πραγματοποίησαν η Ομοσπονδία Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας, με την παρουσία εκπροσώπων της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτροφών (ΠΕΚ), της Ένωσης Τυροκόμων, των Γαλακτοβιομηχάνων μελών του ΣΕΒΓΑΠ, της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και του Δικτύου φορέων και πολιτών (stop CETA), στον Τύρναβο της Λάρισας, με βασικό θέμα την προστασία της φέτας σε σχέση με την εμπορική και οικονομική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA). Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε για να τεθεί ενιαία το ζήτημα της καταγγελίας της συμφωνίας CETA, αλλά και να αναληφθούν πρωτοβουλίες διεκδίκησης της προστασίας της φέτας και του ΠΟΠ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) χαρακτήρα της.
«Η Συμφωνία CETA σημαίνει το ξεκλήρισμα της κτηνοτροφίας. Αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως παρά το γεγονός ότι εδώ και κάποια χρόνια στον Καναδά παράγεται παράνομα φέτα, εντούτοις με τη συμφωνία CETA δίνεται η δυνατότητα να παράγουν νόμιμα φέτα. Το πρόβλημα είναι πως μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στον κόσμο έχουν συγκεκριμένα τυροκομεία και έτσι θα πνίξουν την αγορά με φέτα αγελαδινή, ενώ το γάλα θα προέρχεται από ζώα που τρώνε μεταλλαγμένες ζωοτροφές με αποτέλεσμα να ξεκληρίσουν την κτηνοτροφία της Ελλάδας», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Ν. Παλάσκας, πρόεδρος των κτηνοτρόφων Θεσσαλίας. «Οι Έλληνες ευρωβουλευτές που στήριξαν τη συμφωνία, μάλλον έχουν δεσμευτεί εδώ και κάμποσα χρόνια ή είπαν ναι στη συμφωνία και δεν μπορούν να την πάρουν πίσω. Επίσης κάποιοι στηρίζουν τη συμφωνία γιατί είναι η γραμμή του κόμματος και δεν μπορούν να ξεφύγουν». Ο δήμαρχος Τυρνάβου Παναγιώτης Σαρχώσης, ο οποίος παρευρέθηκε στη σύσκεψη των κτηνοτρόφων, είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως στηρίζει την προσπάθεια για την προστασία της φέτας και της κατοχύρωσης ως ένα προϊόν με γεωγραφική ένδειξη. Επίσης, τόνισε πως η φέτα είναι ένα στρατηγικό προϊόν και ταυτίζεται με το παραγωγικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της χώρας μας. «Θέλω να πιστεύω πως η Βουλή θα ανταποκριθεί στα αιτήματα αυτά, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα συνολικά για τη χώρα μας», είπε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος. Με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των ευρωβουλευτών που ψήφισαν την συμφωνία στην Ευρωβουλή καταφέρθηκε τόσο ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Θανάσης Νασίκας, όσο και πολλοί άλλοι πρόεδροι Ομοσπονδιών και Κτηνοτροφικών Συλλόγων της χώρας που συμμετείχαν στη σύσκεψη. Ορισμένες πλευρές σε σχέση με τους κανόνες που ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου σχετικά με τη φέτα επισήμανε, από την πλευρά του, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Γιώργος Εμμανουήλ, από το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών Θεσσαλίας κατά των Συμφωνιών TTIP, CETA, TISA. Ο κ. Εμμανουήλ τόνισε πως υπάρχει ένα ζήτημα που είναι σοβαρό και το οποίο δεν έχει γίνει γνωστό, καθώς «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου αναφέρει πως αν μια χώρα δώσει πλεονέκτημα σε μια άλλη χώρα να αναγνωρίσει το όνομα φέτα, είναι υποχρεωμένη να δώσει το πλεονέκτημα αυτό και σε κάθε άλλη χώρα το ζητάει». Ο ίδιος υπερασπίστηκε πως πρέπει να συνεχιστεί η «μάχη» κατά της συμφωνίας CETA, λέγοντας πως «η μάχη για τη μη έγκριση της συμφωνίας CETA από τη Βουλή είναι η μάχη των μαχών, γιατί αν χαθεί θα υπάρχει απελευθέρωση σε όλες τις αγορές του κόσμου».

Στη συνάντηση μίλησε και ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, ο οποίος επεσήμανε ότι «Καταψήφισα τη CETA κατά την ψηφοφορία που έλαβε χώρα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 15/2/2017, όπως άλλωστε είχα διαμηνύσει δημόσια εδώ και χρόνια, από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι σχετικές διαπραγματεύσεις ΕΕ-Καναδά. Ευθύς εξαρχής είχα τοποθετηθεί ενάντια στη Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης Ε.Ε. – Καναδά, τη γνωστή CETA, καθώς πρόκειται για συμφωνία απελευθέρωσης του εμπορίου που έχει μία σειρά σοβαρότατων αρνητικών επιπτώσεων για την Ελλάδα».
Χαιρετισμό απέστειλε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας κ. Νίκος Παπαδόπουλος, που ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ελληνική βουλή οφείλει με αυξημένη πλειοψηφία να ζητήσει την τροποποίησή της συμφωνίας με άμεση προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στην Επιτροπή Γεωγραφικών Ενδείξεων για πλήρη κατοχύρωση της Φέτας και των ΠΟΠ προϊόντων, χωρίς αστερίσκους, αντίστοιχης με την πλήρη κατοχύρωση των κύριων Ευρωπαϊκών τυριών παρμεζάνας και ροκφόρ».
Θετικός στο αίτημα των κτηνοτρόφων για πλήρη προστασία της φέτας στη συμφωνία CETA εμφανίστηκε ο βουλευτής Λάρισας της Ένωσης Κεντρώων, Γεώργιος Κατσιαντώνης, ο οποίος δεσμεύθηκε για τη στάση της Ένωσης Κεντρώων στη Βουλή όταν έλθει προς ψήφιση στη βουλή η συμφωνία, ξεκαθαρίζοντας ότι το κόμμα του δεν πρόκειται να την ψηφίσει.

Ψήφισμα
Είναι η πρώτη φορά που σύσσωμη η αλυσίδα παραγωγής πρώτης ύλης (κτηνοτρόφοι) και μεταποιητές (γαλακτοβιομήχανοι και τυροκόμοι) ενώνουν τις δυνάμεις τους και αντιστέκονται σθεναρά στην επικείμενη καταστροφή του κλάδου και καλούν όλους τους βουλευτές των κομμάτων να καταψηφίσουν την συγκεκριμένη συμφωνία όταν έρθει προς ψήφιση στην Ελληνική Βουλή. Παράλληλα αποφασίστηκε η κατάθεση πρότασης ψηφίσματος προς την Ελληνική Βουλή με τις υπογραφές των α) Ομοσπονδίας κτηνοτρόφων Θεσσαλίας , β) ΠΕΚ, γ) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας, δ) ΣΕΒΓΑΠ, ε) Δίκτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ζ) ΚΕΔΕ και η) ΕΝΠΕ η οποία αναφέρει τα εξής:

«H Βουλή των Ελλήνων για να αποφασίσει επί της συμφωνίας CETA (ΕΕ-Καναδά), ζητά προηγουμένως όπως:
Με πρωτοβουλία της η ΕΕ δεσμεύεται να διασφαλίσει ισότιμη προστασία της Φέτας με τα ΠΟΠ προϊόντα.
Να εισηγηθεί άμεσα στην «ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΝΔΕΙΞΕΩΝ της CΕΤΑ (η οποία είναι τώρα αρμόδια και εξουσιοδοτημένη να προβαίνει σε τροποποιήσεις, του παραρτήματος 20 της συμφωνίας των προστατευόμενων προϊόντων ΠΟΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και να αποφασίσει: Την αφαίρεση του αστερίσκου μειωμένης προστασίας της Φέτας και την παροχή πλήρους και ισότιμης προστασίας με τα υπόλοιπα ΠΟΠ προϊόντα του παραρτήματος.
Επίσης η Ελληνική Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης της Λισσαβόνας (με το οποίο οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες- είναι μικτής αρμοδιότητας των θεσμών της ΕΕ και της Ελληνικής Βουλής) ζητά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:
α) Όπως σε όλες τις εμπορικές συμφωνίες που είναι υπό διαπραγμάτευση (Ν. Αφρικής, Σιγκαπούρης, ΗΠΑ, Κίνας, Αυστραλίας κλπ) διασφαλίσει πλήρη προστασία στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά για την ΦΕΤΑ και για όλα τα εξαγώγιμα ΠΟΠ προϊόντα της χώρας.
β) Κατά τις διαπραγματεύσεις στα πλαίσια των επιτροπών ρυθμιστικής συνεργασίας της CETA και όλων των διεθνών εμπορικών συμφωνιών, όπως διασφαλίσει σε όλα τα επίπεδα και θεσμούς το κοινοτικό κεκτημένο, όπως των προδιαγραφών αποτροπής των μεταλλαγμένων τόσο για την χρήση τους ως ζωοτροφές όσο και για τη δημόσια υγεία».
Στη σύσκεψη συμμετείχαν και εκπροσώποι των παρακάτω συλλόγων:
1) ΠΕΚ (Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων)
2) Ομοσπονδία κτηνοτρόφων Αιτωλοακαρνανίας
3) Σύλλογο κτηνοτρόφων Κοζάνης
4) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δράμας
5) Σύλλογο κτηνοτρόφων Θεσπρωτίας
6) Σύλλογο κτηνοτρόφων Καρδίτσας
7) Σύλλογο κτηνοτρόφων Σερρών
8) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δεσκάτης Γρεβενών
9) Σύλλογο κτηνοτρόφων Φθιώτιδας
10) ΣΕΒΓΑΠ
11) ΕΒΟΛ
12) Δικτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ttip
13) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας
14) Αγροτικού Συν/σμού Λάρισας
15) Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών

Είναι παράλογο ένας τύπος τυριού να ταυτίζει το όνομά του με ορισμένες προδιαγραφές που καθορίζουν την χαρακτηριστική του ποιότητα, γεύση, εμφάνιση, κλπ; Η απάντηση είναι, όχι μόνον δεν είναι παράλογο αίτημα αλλά και επιβάλλεται να υπάρχει σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει την ατομική και πνευματική ιδιοκτησία.
Εάν αυτό δεν είναι αυτονόητο, τότε ο καθένας θα μπορούσε να παράγει αυτοκίνητα και να βάζει τη μάρκα επιλογής του,π.χ. «VW» ή να φτιάχνει κινητά τηλέφωνα και να τα ονομάζει iphone! Ό,τι στην αγορά ονομάζεται «μαϊμού» (όπως παλαιότερα τα μαϊμού-ρολόγια Rolex).
Έτσι και η φέτα-μαϊμού κυκλοφορεί, με τη διαφορά ότι τώρα θα λέγεται φετα και ένα προϊόν που δεν θα είναι… φέτα.
Σε μια εκπομπή του ο κ. Μαμαλάκης «στο κόκκινο 105.5» εξιστορούσε την εμφάνιση της γραβιέρας στην Ελλάδα… Οι Ελβετοί προσκάλεσαν έλληνες κτηνοτρόφους να τους διδάξουν την παραγωγή του τυριού gruyère που παράγεται από αγελαδινό γάλα. Όταν επέστρεψαν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι στην Ελλάδα, έψαχναν για… αγελάδες αλλά μάταια να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες ποσότητες, στράφηκαν λοιπόν στα αιγοπρόβατα και το τυρί ονομάστηκε γραβιέρα και όχι gruyère.

Σε μια κοινωνία όπου το κεφάλαιο καθορίζει τους όρους συναλλαγής, σε έναν κόσμο όπου το κεφάλαιο επιδιώκει και σε κάθε ευκαρία που του δίνεται, διαμορφώνει την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων, είναι μονόδρομος η έγκριση της συμφωνίας CETA, από τους εκπροσώπους του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, που στόχο έχουν να επιτρέψουν στους εντολοδότες τους κεφαλαιοκράτες να αντλούν φτηνότερη εργατική δύναμη και ελεύθερη παραγωγή και διακίνηση εμπορευμάτων για να φέρουν τον κορεσμό ενός εμπορεύματος έτσι ώστε να έχουν περισσότερα κέρδη αναζητώντας πάντα το νέο προϊόν-θύμα που θα καταναλώσει μαζικά ο «καταναλωτής».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επεκτατικής πολιτικής των αγορών του 19ου αιώνα είναι το λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα» το οποίο προξένησε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να επεκταθούν οι «αγορές» και ενίσχυσε το επαναστατικό κίνημα της Ελλάδας που οδήγησε στην ανεξαρτησία της. Οι «αγορές¨ δεν «κρατιούνται» αλλά μπορείς να πετύχεις «τροποποιήσεις», αν δεν μπορείς να τις καταργήσεις. Και είμαστε σε αυτό το στάδιο, με δυνατότητες τροποποίησης, αλλά που δεν συνάδουν με στρατηγικές προστατευτισμού και ανάγοντας την φέτα σε «Εθνικό Ζήτημα».  Η ζωή έχει δείξει ότι τέτοιες αποκλειστικότητες δεν έχουν αιώνια εξασφάλιση. Μήπως τα Zastava, Seat δεν ήταν μοντέλα FIAT παραγόμενα στην Γιουγκοσλαβία και την Ισπανία! Ή άλλες βιομηχανίες αυτοκινήτων δεν βγάζουν τα μοντέλα τους σε άλλες χώρες από την χώρα αρχικής τους παραγωγής! Η Toyota π.χ., ενδεικτικά αναφέρω, έχει εργοστάσια στον Καναδά και τις ΗΠΑ για ορισμένα μοντέλα. Ο κόσμος γυρίζει και ένα προϊόν που αναδεικνύεται για την ποιότητά του, γίνεται πάντοτε αντικείμενο «κλονοποίησης». Γιατί όχι, λοιπόν, η φέτα; Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι τα προαναφερόμενα ονόματα μαρκών είναι νομικά κατωχυρωμένα, η Φέτα;
Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλεξ. Καρχιμάνης δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για τη διακίνηση, στην 22η Διεθνή Έκθεση GULFOOD, στο Ντουμπάι (Μάρτης, 2017), με την ονομασία «φέτα» λευκών τυριών από χώρες τόσο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως Καναδάς, Αυστραλία, Αίγυπτος, Νέα Ζηλανδία), όσο και από μέλη αυτής (όπως Βουλγαρία– τη μόνη με πρόβειο γάλα-, Γαλλία, Ουγγαρία κλπ). ήδη οι «μαϊμούδες» έχουν βγει επίσημα στην παγκόσμια αγορά. Η ελληνική παραγωγή είναι αδύνατον να την κατακλύσει.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Όλα αρχίζουν το 2013 με την κυβέρνηση του Σαμαρά και την ΝΔ. Ο Καναδάς παρήγαγε και ανεχόταν την ονομασία «Feta». Η παραγωγή της ήταν 10η στην σειρά των τυριών, το 2011, με 4753 τόνους, ένα τζίρος του ύψους των 70 000 000$ΚΑΝ, μια όχι τόσο ευκαταφρόνητη οικονομική συνιστώσα της καναδικής αγοράς. Στις αρχές του 2013 η κυβέρνηση Σαμαρά άναψε το πράσινο φώς (από το 2013 η καναδική παραγωγή αυξήθηκε κατά 30% το 2016).
Τον Νοέμβρη 2013 διαμαρτύρονται οι έλληνες παραγωγοί και στέλνουν την σχετική επιστολή του Κ. Μίχαλου (όπως είδαμε προηγουμένως). Τον Δεκέμβρη του 2013, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αθαν. Πετράκος δήλωνε ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μπλόκαρε την συμφωνία «γιατί δεν είναι μόνον η κατάργηση των δασμών στις εισαγωγές αλλά και η κατάργηση ασφαλιστικών δικλείδων για την ελληνική φέτα και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η φέτα αποτελεί το 70% των εξαγωγών τυριών και αντίθετα με τις δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας, αυτές οι εξαγωγές αυξάνουν».
Τον Φλεβάρη του 2015 η καναδή πρόεδρος της οργάνωσης Council of Canadians, Maude Barlow, έστειλε επιστολή στον υφυπουργό κ. Γ. Κατρούγκαλο ζητώντας του να προβάλει veto στην συμφωνία CETA.
Στις 11 Μαΐου 2015 Το «Παρατηρητήριο της Γενέυης» σε θέματα διμερών ή πολυμερών εμπορικών σχέσεων GENEVA WATCH (τόμος 15, τεύχος 12), κάνει ένα σχετικό ρεπορτάζ για τον τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα η ευρωπαϊκή επιτροπή. Ούτε λίογ ούτε πολύ αναφέρει ότι η επιτροπή έκλεισε την τελική συμφωνία χωρίς να ενημερώσει καν την ελληνική αντιπροσωπεία ενώ αδιαφόρησε για τις υποδείξεις της ελληνικής αντιπροσωπείας. Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η ελληνική αντιπροσωπεία ενημέρωνε συνεχώς για την ανάγκη να προστατευτεί η «φέτα» σε όλα τα στάδεια της CETA. Στα τμήμα περί ΓΕ (GI) ο Καναδάς δέχεται να προστατεύσει 125 από τα 145 ευρωπαϊκά προϊόντα απαγορεύοντας την χρήση του ονόματος ακόμη κι αν αναφέρεται στις ετικέτες η χώρα προέλευσης ή αναφέρεται «απομίμηση», «τύπου» ή «είδος»…
Αντίθετα 5 τυριά (Φετα, Gorgonzola, Asiago, Fontina & Munster) θεωρούνται στον Καναδά ως μη κατοχυρωμένα ονόματα (generic), που σημαίνει ότι μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει χρήση του ονόματος. Άξιο μνείας είναι ότι τα τέσσερα τυριά ούτε καν εμφανίζονται στον καναδικό πίνακα παραγωγής τυριών από το 2011. Άρα, είναι αποπροσανατολιστικά για να μην φαίνεται μόνον η ΦΕΤΑ ότι αποκλείεται. Μετατρέπεται δηλαδή η υπόθεση σε συνωμοσία εναντίον της φέτας

Tον Ιούνη του 2016 ο ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Βαγγέλης Αποστόλου σημείωνε «το όνομα της φέτας είναι απολύτως κατοχυρωμένο στην ευρωπαϊκή αγορά» και για τις τρίτες χώρες όπως ο Καναδάς τόνισε ότι «δίνουμε μάχη για να βελτιώσουμε το καθεστώς που κληρονομήσαμε και να κερδίσουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα». Που κληρονομήσαμε το καθεστώς του Κ. Χατζηδάκη και της ΝΔ, του 2013.
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προανήγγειλε παρεμβάσεις για τον τομέα της αιγοπροβατοτροφίας, αξιοποιώντας κυρίως πόρους και δυνατότητες του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης. «Αφορούν μεταξύ άλλων τη μείωση του κόστους παραγωγής, την ενίσχυση της παραγωγής κατάλληλων και φθηνών ζωοτροφών, την ανάδειξη και γενετική βελτίωση ντόπιων φυλών προβάτων και αιγών υψηλής απόδοσης, την προώθηση συλλογικών – συνεργατικών σχημάτων, τον εκσυγχρονισμό και καθετοποίηση των κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την ειδική υποστήριξη των κτηνοτρόφων των ορεινών περιοχών, τη διευκόλυνση της αδειοδότησης κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων κ.λπ» είπε χαρακτηριστικά. Πολύ διαφωτιστικός επίσης ήταν τον Φλεβάρη του 2017 προσερχόμενος στην σύσκεψη με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη την υφυπουργό Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, τον υφυπουργό Εργασίας Τάσο Πετρόπουλο και τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτη Φάμελλο, με αντιπροσωπεία αγροτών στο πλαίσιο του διαλόγου κυβέρνησης κι αγροτών. Ο κ. Αποστόλου δήλωσε για τους όψιμους τιμητές για το ενδιαφέρον τους για την προστασία της φέτας ..

Γιατί όταν αποφασιζόταν να παραδοθεί η χρήση του ονόματος εις το διηνεκές αυτοί που σήμερα ενδιαφέρονται δεν μίλησαν. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις έχουμε διασφαλίσει ότι μετά τη μεταβατική περίοδο των πέντε ετών ο όρος φέτα δεν θα χρησιμοποιείται από κανένα λευκό τυρί, ιδιαίτερα στις δυο συμφωνίες με τη Νότια Αφρική και τον Καναδά».

Σε ενημερωτικό σημείωμα που εκδόθηκε από την ΝΔ, αναφέρεται ότι «σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου στη μόνιμη ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, ο υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων Γ. Κατρούγκαλος, επιχειρηματολόγησε υπέρ της υπερψήφισης της συμφωνίας ενώπιον όλων των ευρωβουλευτών. Και στη συνέχεια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δια του αρμοδίου τότε υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, Γιώργου Σταθάκη, υπερψήφισε τη συμφωνία στο Συμβούλιο Υπουργών (απαραίτητη προϋπόθεση για να έρθει προς ψήφιση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Όταν όμως η συμφωνία πήγε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατεψήφισαν. Όχι για τη φέτα, αλλά για τα εργασιακά θέματα». Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Νέα Δημοκρατία υπερψήφισε ωστόσο τη συμφωνία, καθώς «παρά τις όποιες αδυναμίες της συμφωνίας, σε καμία περίπτωση, δεν γίνεται να διαγραφούν τα ευρύτερα ευεργετήματα από την κύρωσή της. Και σε αυτό το θετικό ισοζύγιο στηρίχτηκε η υπερψήφισή της από τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας»

Κατά τον κ. Μαριά ο Καναδάς εξυπηρετεί Σκοπιανό παραγωγό του Καναδά ο οποίος ελέγχει το 63% της παραγωγής φέτας. Το επειχήρημα αυτό δεν έχουμε καταφέρει να το επιβεβαιώσουμε. Φαίνεται μάλλον αναληθές, εφόσον το 63% σημαίνει ότι το υπόλοιπο 37% της καναδικής φέτας είναι καμιά 50 εταιρείες που την παράγουν ή έχουν κατωχυρώσει το δικαίωμα στην καναδική κυβέρνηση. «Η φέτα δεν προστατεύεται και το ερώτημα είναι εάν η φέτα έχει την προστασία που είχε μέχρι χτες ή κάποια που δεν είναι ίδια. Και σίγουρα από αύριο δεν θα είναι ίδια, αλλά χειρότερη. Εάν εγώ έχω μια προστασία 100% σε μια αγορά 500 εκατ. πολιτών στην Ευρώπη, γιατί να έχω λιγότερη προστασία, ώστε να μπορώ να πουλάω σε άλλα 30 εκατ. πολίτες που είναι οι Καναδοί;» πρόσθέτει ο κ. Μαριάς.

«Άφησαν τη φέτα στο έλεος των Καναδών, είναι λυπηρό… Υποτάχθηκαν σε γενικότερα συμφέροντα της Ε.Ε., που έχουν μνημονιακό χρώμα, αν και γνώριζαν ότι με αυτόν τον τρόπο υπονόμευαν την ισχύ της ελληνικής φέτας στην παγκόσμια αγορά… Δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, στο άμεσο μέλλον, θα χάσουμε την υπεροχή της μοναδικότητας κι άλλων ελληνικών προϊόντων, όπως άλλωστε έχει συμβεί και με τις ελιές Καλαμών».


Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/773032/fakelos-feta-h-ceta-ki-enas-leykos-polemos-se-mayro-fonto#ixzz4afKe4uG9

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA θεωρεί, ότι η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες δεν έχει ολοκληρώσει τις εργασίες της και γι’ αυτό, ζητάει:

  • Να συνεδριάσει η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες και να παρουσιάσει το πόρισμά της.
  • Να κατατεθεί η CETA άμεσα στο Εθνικό Κοινοβούλιο για συζήτηση και ψηφοφορία και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η κ. Ραχήλ Μακρή αρθρογραφεί παρουσιάζοντας την εξέλιξη της κατοχύρωσης της φέτας και καταγγέλει την ΝΔ και τον υπουργό κ. Β. Αποστόλου.

Σχετικά με το ζήτημα προστασίας των ευρωπαϊκών προϊόντων Γεωγραφικών Ενδείξεων (Γ.Ε.) και την στοχευμένη παραπληροφόρηση στην Ελλάδα για το θέμα της φέτας, σημειώνεται ότι με τη CETA εξασφαλίζεται πλήρης προστασία για 15 προϊόντα Γ.Ε. της χώρας μας, αναφέρει η ευρωβουλευτής της Ελιάς κ. Καϊλή. Αυτά, όπως αναφέρονται στη συμφωνία, είναι τα εξής:

  •  Greek cheeses: Feta, Kefalograviera, Graviera Kritis, Graviera Naxou, Manouri and Kasseri.
  •  Greek olive oils: Kalamata olive oil, Kolymvari Chanion Kritis olive oil, Sitia Lasithiou Kritis olive oil and Olive oil Lakonia.
  •  Greek olives: Elia Kalamatas, Konservolia Amfissis.
  •  Greek spices: Krokos Kozanis.
  •  Greek fresh and processed vegetables: Fassolia gigantes elefantes Prespon Florinas, and Fassolia gigantes elefantes Kastorias.
  •  Greek confectionery and baked products: Masticha Chiou.
 Αυτό που αλλάζει με τη CETA, σημειώνει η Ελληνίδα ευρωβουλευτής, είναι ότι για πέντε συνολικά ευρωπαϊκά τυριά (Asiago, Feta, Fontina, Gorgonzola, Munster) θα επιτρέπεται στους παραγωγούς του Καναδά (σ.σ. που όπως είδαμε είναι καμιά 50αριά), οι οποίοι έκαναν χρήση των ονομασιών αυτών μέχρι τις 18/10/2013, να εξακολουθούν να τις χρησιμοποιούν. Έτσι απαγορεύεται ουσιαστικά η χρήση των ονομασιών αυτών μόνο σε μελλοντικούς παραγωγούς (μετά δηλαδή την ανωτέρω καταληκτική ημερομηνία). Αυτό έγινε διότι υπήρχαν ήδη παραγωγοί των τυριών αυτών στον Καναδά και η καναδική κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε μια συμβιβαστική λύση κατά την οποία προβλέπεται ότι η χρήση των ονομασιών αυτών θα συνοδεύεται από διατυπώσεις όπως «kind», «type», «style», «imitation», ή κάτι συναφές, «σε συνδυασμό με μία ευανάγνωστη και ορατή ένδειξη της γεωγραφικής προέλευσης του συγκεκριμένου προϊόντος, ενώ απαγορεύεται πλέον σε όλους (παλιούς και νέους παραγωγούς) και η χρήση ενδείξεων, οι οποίες παραπέμπουν στην Ελλάδα». Δηλαδή δεν θα επιτρέπεται καμία αναφορά του τύπου Greek feta η ακόμα Greek style feta ή οι ελληνικές σημαίες σε Καναδούς παραγωγούς.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, της Eurostat, του IRI Worldwide και του περιοδικού «Τρόφιμα και Ποτά», για την παρασκευή φέτας, στην χώρα μας απασχολούνται 100.000 κτηνοτρόφοι με 12.000.000 αιγοπρόβατα και 350.000 εργαζόμενοι συνολικά στην πρωτογενή παραγωγή, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες και παράγουν 120.000 τόνους ετησίως σε 500 τυροκομεία. Οι ετήσιες εξαγωγές της χώρας μας συνεχώς αυξανόμενες ανέρχονται σε 45.000 τόνους και 260 εκατ. ευρώ τζίρο ετησίως, με διανομή σε 56 χώρες και στις πέντε ηπείρους.

Η παραγωγή φέτας στον Καναδά διακυμάνθηκε από τις 4753 τόνους το 2011, στις 6167 τόνους το 2012, το 2013 έπεσε στις 5867 τόνους, το 2014 ανέβηκε στις 5909 τόνους, το 2015 στις 6954 τόνους και στο 2016 στις 7666 τόνους. Φαίνεται δηλ. ξεκάθαρα ότι η καναδική παραγωγή μετά το 2013 αυξήθηκε κατά 31% στα τρία τελευταία χρόνια.

Ο κ. Αποστόλου στην συνέντευξή του αναφέρει ότι «οι εξαγωγές του μοναδικού αυτού προϊόντος, οι οποίες σημειωτέον αποτελούν τον κύριο όγκο των ελληνικών εξαγωγών τυροκομικών προϊόντων, καταγράφουν μια αξιοθαύμαστη πορεία: Από 27,5 χιλιάδες τόνους το 2007 φτάσαμε στους 43,8 χιλιάδες τόνους το 2014 και από τζίρο 139 εκατ. ευρώ το 2007, σε τζίρο 260 εκατ. ευρώ το 2014».

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπογραμμίζει πως με τη συγκεκριμένη συμφωνία, εκλείπουν οι δασμοί 8% – 12% για μία σειρά ελληνικών αγροτικών – και όχι μόνο – προϊόντων. Παράδειγμα, τα ροδάκινα, το ελαιόλαδο, τα τυριά, οι γούνες, τα τυποποιημένα ελληνικά προϊόντα κ.λπ. «Άρα, τα προϊόντα μας αυτά γίνονται ανταγωνιστικότερα στον Καναδά, σε μία προηγμένη δηλαδή αγορά 30.000.000 κατοίκων. Για τους παραγωγούς – στην πλειοψηφία τους Έλληνες (σ.σ. όπως είδαμε αυτό είναι αναληθές, δεδομένου ότι περίπου 50 εταιρείες έχουν κατωχυρώσει την παραγωγή φέτας, αλλά και η έκθεση του προξενείου Τορόντο δεν επιβεβαιώνει αυτό το επιχείρημα) – που ήδη δραστηριοποιούνται στην καναδική αγορά, η CETA προβλέπει ότι προς το παρόν, μπορούν να χρησιμοποιούν τη λέξη «φέτα» συνοδευόμενη, υποχρεωτικά από τη φράση «Made in Canada» και βεβαίως, χωρίς ελληνικά σύμβολα». Από εδώ και στο εξής, «κανένας νέος παραγωγός δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη «φέτα» παρά μόνο εάν διατυπώσει συγκεκριμένα ότι πρόκειται για «τυρί τύπου φέτας» Made in Canada. Επιπλέον, η ελληνική φέτα παραμένει απολύτως προστατευμένη στην Ευρώπη, ενώ οι ελληνικές εταιρείες που παράγουν γνήσια φέτα θα μπορούν να κάνουν εξαγωγές στον Καναδά (και χωρίς δασμούς εισαγωγής). Δηλαδή, το «τυρί τύπου φέτα» του Καναδά δεν μπορεί να εξαχθεί στην Ευρώπη».

Η ΝΔ επισημαίνει πως η Ελλάδα παράγει ετησίως 120.000 τόνους φέτας. «Η εσωτερική ζήτηση είναι 80.000 τόνοι. Οι ανάγκες της Ευρώπης μπορούν να φτάσουν τους 500.000 τόνους ενώ οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς προσεγγίζουν τους 1.000.000 τόνους ετησίως. Άρα, μπορούμε να αυξήσουμε την παραγωγή μας, να διαφημίσουμε το γνήσιο προϊόν φέτα και να το πουλήσουμε με ευκολία, γιατί η ζήτησή του, στη Ευρώπη μόνο, είναι πενταπλάσια της σημερινής μας παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση η CETA φέρνει την προστασία της φέτας σε σαφώς καλύτερο επίπεδο από αυτό που ήταν πριν».

Αν λάβει κανείς υπόψη ότι η Ελλάδα καλύπτει μόλις το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης, θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία να δημιουργηθούν θυγατρικές, όπως εξάλλου κάνουν τόσες άλλες γαλακτοκομικές εταιρείες, σε στρατηγικής σημασίας χώρες. Να μην αναφερθούμε στις τεράστιες ευκαιρίες που θα έχουν οι Έλληνες παραγωγοί να συγκεντρώσουν κεφάλαια κυρίως ελλήνων βορειοαμερικανών για να μπορέσει να αρχίσει η παραγωγή  στην β. Αμερική (εδώ βρέθηκαν για την αποτυχημένη αεροπορική εταιρεία του Επίσκοπου Σωτηρίου).
Όχι μόνον είναι δυνατή η εξαγωγή της ελληνικής φέτας, αλλά μπορεί με την τεχνογνωσία να εξασφαλίζει περισσότερα έσοδα επικυρώνοντας την παραγωγή ενός ανεξάρτητου παραγωγού ως ΠΟΠ,  όταν ακολουθείτις σωστές προδιαγραφές ΠΟΠ (έστω και αν πλέον δεν κατοχυρώνονται από την Ευρώπη, μπορούν να γίνουν έμβλημα ποιότητας από τους Έλληνες παραγωγούς). Η αγορά είναι τεράστια και οι δυνατότητες να καλυφτεί από την ελλαδική παραγωγή είναι μηδενικές. Κατά συνέπεια η αυξημένη ζήτηση δημιουργεί ευκαιρίες παραγωγής «φέτας-μαϊμού» τις οποίες η ελληνική τεχνογνωσία οφείλει να αποκλείσει με δυναμικά ανοίγματα. Εδώ είναι η «μητέρα των μαχών».

Συμπέρασμα:
— Η συμφωνία έχει αποφασιστεί και υπογραφεί και από την ελληνική κυβέρνηση.
— Το δικαίωμα του ονόματος «Φέτα» να προσδιορίζεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις ΠΟΠ, είναι αυτονόητο.
— Τα οικονομικά συμφέροντα είναι τεράστια αφού η ελληνική παραγωγή καλύπτει μόνον το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης.

Η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνιστώσες του προβλήματος, το οποίο κληρονόμησε από την χυδαία ελληνική αστική τάξη, οφείλει να δει το ζήτημα με μια άλλη στρατηγική. Την εξασφάλιση του ονόματος ΦΕΤΑ χωρίς να προσβάλει την συμφωνία στο σύνολό της. Τέτοιοι λόγοι μπορούν να είναι:
1. Ποια η βαρύτητα της Φέτας σε σχέση με τα άλλα 4 τυριά στην παραγωγή τυριών του Καναδά; Μπορεί να είναι στην ίδια κατηγορία;
2. Χρειάζονται πριν την συμφωνία  κάποιες νομικές μελέτες για την κατωχύρωση της «Φέτας»; Ποιό είναι το νομικό καθεστώς στον Καναδά, όταν μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν μαϊμούδες-φέτες; Σύμφωνα με την συμφωνία της Σιγκαπούρης για την κατωχύρωση ονομάτων τι καλύπτει το όνομα «φέτα»;
3. δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να μελετηθούν σε βάθος και αν χρειάζεται να ληφθούν μέτρα, χωρίς να γίνει η Ελλάδα εμπόδιο στην επιθυμία των εταίρων να ανοίξουν τα σύνορα στα προϊόντά τους προς και από τον Καναδά; Η ελληνική παροικία τι ρόλο μπορεί να παίξει;
4. Για όλα αυτά μπορεί να γίνει ένα πάγωμα των επίκαιρων όρων της συμφωνίας και ψήφιση των υπολοίπων;
5. Τι εκτιμούν οι νομικές υπηρεσίες της κυβέρνησης εν γένει; Υπάρχουν λόγοι για νομική διαπραγμάτευση; ακόμη και για εσκεμμένη απόκρυψη των πραγματικών στοιχέιων;
6. Μπορεί η βουλή να εξαιρέσει προς το παρόν την Φέτα και να μείνει για την προσωρινή περίοδο εκτός συμφωνίας και να εισέλθει κατά την πορεία της ολοκλήρωσης της συμφωνίας, αφού υπάρχει αυτή η ρήτρα; Να αναβληθεί δηλαδή για μια 5ετία ή ένα εύλογο χρόνικό διάστημα ηισχύς του συγκεκριμένου άρθρου εκτός και αν ο Καναδάς επανεξετάσει την ΦΕΤΑ και την κατατάξει σε άλλη κατηγορία από αυτή των 5 τυριών;

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα απαιτείται σκληρή λήψη αποφάσεων όχι για εθνικούς λόγους (που δεν υπάρχουν), ούτε για βραχυπρόθεσμους οικονομικούς (που επίσης δεν υπα΄ρχουν) αλλά για μακροπρόθεσμους οικονομικούς λόγους και κυρίως «name branding». Οι άλλοι παραγωγοί πρέπει να σεβαστούν τον τρόπο παραγωγής της «φέτας», κατά συνέπεια οι κυβερνήσεις τους πρέπει να σεβαστούν τις προδιαγραφές παραγωγής. Αν τις σεβαστούν τότε η συμφωνία θα εγκριθεί αυτόματα. Διαφοερετικά, όλες οι άλλες πρέπει να είναι φέτες-μαϊμούδες, «fake feta cheeses».

Είναι προφανές ότι η ΝΔ θα ψηφίσει την συμφωνία, η κυβέρνηση επίσης γιατί την έχει υπογράψει. Άραγε ε΄ναι αρκετά τα στοιχεία που δεν γνώριζαν για να είναι η ειλλημένη απόφαση στην Ευρώπη, αναστρέψιμη;


Ποιά είναι τα πλεονεκτήματα της συμφωνίας κατά την καναδική κυβέρνηση; Να μερικά:

Canadian producers, manufacturers and exporters will be able to export to the EU like never before, thanks to the Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA).

Trade in goods

Currently, only about 25 percent of EU tariff lines on which Canadian goods are exported enter the EU duty-free. On day one of CETA ’s entry into force, 98 percent of EU tariff lines will be duty-free for goods that originate in Canada. Another 1 percent will be eliminated over a period of up to seven years. Once CETA is fully implemented, 99 percent of EU tariff lines will be duty-free.

That means tangible and significant opportunities in the EU market.

Canadian goods that face tariffs – on everything from machinery to maple syrup – will become more competitive in the EU market, giving Canadian exporters an advantage over other exporters still facing EU tariffs. It will also allow Canadians to expand or create new markets for their goods in the EU.

Here’s more good news:

Customs and trade facilitation

Cost savings may also be achieved through CETA commitments on customs and trade facilitation, which are aimed at reducing processing times at the border and making the movement of goods cheaper, faster, more predictable and efficient. This includes providing access to advance rulings on the origin or tariff classification of products, the automation of border procedures where possible, and an impartial and transparent system for addressing complaints about customs rulings and decisions.

Regulatory cooperation

CETA is the first Canadian bilateral trade agreement with a stand-alone chapter on regulatory cooperation. CETA will establish a Regulatory Cooperation Forum to discuss regulatory policy issues of mutual interest and develop bilateral cooperation activities. By fostering cooperation earlier in the regulatory process, the Forum is expected to enhance information sharing between Canadian and EU regulators, facilitate the development of more compatible regulatory measures, resulting in fewer barriers to trade, and making it easier for Canadians to do business in the EU. For example, a Canadian company, working through the Regulatory Cooperation Forum, will be able to request information at an early stage regarding new EU regulations in development, and provide comments and recommendations on how such regulations should be developed in order to prevent and eliminate unnecessary barriers to trade.

Conformity assessment

Another unique feature of CETA is the Protocol on Conformity Assessment, which is designed to allow Canadian producers in a number of sectors to have their products tested and certified for the EU market right here in Canada. This protocol is expected to reduce testing and certification costs and associated delays for manufacturers. Canada and the EU are also committed to continuing discussions with a view to adding new products in the future.

Trade in services

The Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA) gives Canadian exporters of services the best market access the EU has ever granted to any of its free trade agreement partners.
The EU is the largest importer of services in the world. In 2015 alone, the EU imported $936 billion in services. It imported $16.5 billion from Canada.

Management, financial, and ICT services are among the EU’s top services imports, and are also among Canada’s top services exports to the EU. Others such as engineering and architectural services and R&D have been other major Canadian exports to the EU. The EU is also the world’s largest importer of architectural, engineering and other technical services.

Once CETA enters into force, Canadian services exporters will be treated the same way as those from the EU (with the exception of certain reservations for existing and future policy measures). Canadian services exporters will enjoy better predictability and transparency in a large number of service sectors of interest to Canada, including architectural, engineering, and R&D services. Any future regulatory or legal changes which make it easier for Canadian service suppliers to access the EU market will automatically be locked in under CETA, and therefore cannot subsequently be made more restrictive. The EU will also treat Canadian service suppliers no less favourably than it treats service suppliers from its existing or future free trade agreement partners

Here’s more:

Labour mobility

CETA’s chapter on temporary entry addresses administrative requirements at the border such as labour market tests or other numerical limitations that can impose time delays and administrative costs on prospective business entrants to Canada or the EU. CETA provisions will increase  transparency and predictability for key personnel, including intra-company transferees and investors, contract service suppliers and independent professionals (including a broad coverage of professionals and limited coverage of technologists), and business visitors to do business in the EU. A large number of EU Members States have improved their commitments for Canadian professionals such as architects and computer analysts, short-term business visitors, investors and technologists compared to the level of access granted by the EU to its recent trading partners.

Recognition of Professional Qualifications

CETA establishes a streamlined process for the recognition of foreign qualifications in certain sectors, and a detailed framework through which regulators or professional organizations may negotiate mutual recognition agreements for other professions. 

Government procurement

Under CETA, Canada will gain new access to opportunities in EU regions and municipalities. That means access to procurement by local contracting authorities, bodies governed by public law, public utilities in the areas of gas, electricity, heat and water distribution as well as entities responsible for urban transit and railways throughout the EU. This includes procurement above specified value thresholds of professional services such as architecture and engineering, most goods as well as all construction services. Canadian suppliers already enjoy access to procurement opportunities at the EU, national and sub-national levels through the revised WTO Agreement on Government Procurement.

 

 

 

 

Η αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο

Γεωγραφικός προσδιορισμός της Λαυρεωτικής

Η περιοχή της Λαυρεωτικής περιλαμβάνει μια έκταση 200 τ.χλμ., στο νοτιοανατολικό άκρο της Αττικής. Το φυσικό σύνορο το οποίο τη χωρίζει από τα Μεσόγεια είναι οι ορεινοί όγκοι της Μερέντας, του Ολύμπου και του Πανείου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο σχηματίζεται μια τοξοειδής πεδιάδα που ξεκινά από τον όρμο του Δασκαλειού Κερατέας (στα ανατολικά) και καταλήγει στον κόλπο της Αναβύσσου (στα δυτικά).
lavreotiki

Ενδιάμεσα σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν τα υψώματα Μικρή και Μεγάλη Βίγλα, Μιχάλης και Σπιθαροπούσι που σχηματίζουν τις κοιλάδες της Αγριλέζας, των Μεγάλων Πεύκων, του Μπότσαρη και της Σούριζας. Στη νότια απόληξη της Λαυρεωτικής βρίσκεται το ακρωτήριο του Σουνίου το οποίο είναι το νοτιότερο άκρο της Αττικής. Το υπέδαφος της περιοχής αυτής αποτελείται κυρίως από μάρμαρο και σχιστόλιθο. Στις επαφές των στρωμάτων αυτών εντοπίστηκαν φλέβες αργύρου, μολύβδου και άλλων μεταλλευμάτων, τα οποία εξορύχθηκαν, κυρίως, κατά την αρχαιότητα. Οι πέντε σημαντικότεροι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής ήταν η Αμφιτροπή (νοτιοδυτικά της σημερινής παλαιάς οδού Κερατέας-Λαυρίου), η Ανάφλυστος (σημερινή Ανάβυσσος), η Βήσα (στο σημερινό Δημολιάκι Κερατέας), ο Θορικός και το Σούνιο.

map-of-lavrion-2«Έναν ξεχασμένο κόσμο» αποκαλεί ο συγγραφέας του άρθρου Ελευθέριος  Ηλ. Καντζινος για την Αρχαία Λαυρεωτική. Η «Ελευθεροτυπία» το 2010 δημοσιεύει στη μέση της κρίσης την πρόταση εναλλακτικής καλοκαιρινής εξόδου των Αθηναίων «Περιήγηση στην πανάρχαια πόλη των μεταλλείων: Μείνατε στην Αθήνα; Γνωρίστε το Λαύριο«.
Η ιστορία της Λαυρεωτικής περιοχής είναι πανάρχαια. «Τα μεταλλεία του Λαυρίου είναι από τα αρχαιότερα στον ελλαδικό χώρο. Η έναρξη των δραστηριοτήτων εξόρυξης αργυρούχου μολύβδου ανάγεται στην 3η χιλιετία π.Χ. (στην περιοχή του Θορικού).» γράφει ο Κατζινος.
Όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοια περίπτωση η μυθολογία είναι μέρος της ιστορίας της Λαυερεωτικής.

Γνωστός βασιλιάς του Θορικού ήταν ο Κέφαλος που σκότωσε κατά λάθος τη γυναίκα του Πρόκριδα, κόρη του Ερεχθέα, βασιλιά της Αθήνας, με ένα δόρυ που δεν έχανε ποτέ τον στόχο. Η Πρόκρις σύμφωνα με τον μύθο έφυγε στην Κρήτη και πήγε με τον Μίνωα. Αργότερα ξαναγύρισε στον Κέφαλο.
«Ιδιαίτερα η Κρήτη βασιζόταν στις θαλάσσιες επικοινωνίες για την πρόσβαση σταδιακά στα μέταλλα, τα οποία δεν διέθετε σε ικανές ποσότητες, και ήταν απαραίτητα για την αναπτυσσόμενη, ανακτορικού τύπου, οικονομία της. Τον χαλκό, τον άργυρο και τον μόλυβδο εισήγαγε πιθανώς από τις Κυκλάδες και το Λαύριο…» αναφέρουν πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη των νήσων του Αιγαίου.
3000 π.Χ.Ε. είναι η περίοδος της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, η περίοδος κατά την οποία η νεολιθική εποχή δίνει τη θέση της στην εποχή των μετάλλων.
Από άλλες πηγές γνωρίζουμε ότι ο Ερεχθέας I έδωσε την πολυουχία της πόλης του στην Αθηνά, η οποία ονομάστηκε έκτοτε Αθήνα και οι «Κεκροπίδες» ονομάστηκαν Αθηναίοι (κατ’άλλους ήταν ο Κέκροψ που διαιτήτευσε στον αγώνα μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα).

Ο Ακταίος θωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Αθηνών, από το όνομα του οποίου ονομάστηκε η περιοχή «Ακταίο». (Υπάρχουν και άλλοι πρωτοβασιλιάδες πριν τον Ακταίο, ο Περίφας, βασιλιάς και ιερέας του Απόλλωνα, ο Πορφυρύων  και ο Ωγύγης ή Ώγυγος, επι της βασιλείας του οποίου έγινε στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας ο πρώτος κατακλεισμός ( χρονολογείται  9500, 2136, 1793 π.ΧΕ, κατά αντίστοιχη σειρά από τους Πλάτων, και τους πολύ νεώτεους του Marcus Terentius Varro (116 BC – 27 BC), Africanus, Chronography, quoted in Eusebius, Praeparatio Evangelica).

Ο Κέκροψ Α’ (1556–1506 πΧΕ) παντρεύτηκε την Άγραυλο, μια από τις τρεις κόρες του Ακταίου,  και βασίλεψε στην Αθήνα. Ο Κέκροπας, σύμφωνα με την παράδοση ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι, είχε πολλές διοικητικές ικανότητες και με τα τείχη προστάτευσε τους Αθηναίους από τις διάφορες επιδρομές. Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, που τις ονόμασε Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Σύμφωνα με τον Στράβωνα ο Κέκροπας χώρισε την Αττική σε 12 δήμους: Η Κεκροπία, η Τετράπολη, τα Επάκρια, η Δεκέκλεια, η Ελευσίνα, αι Αφίδναι, ο Θορικός, η Βραυρώνα, ο Κυθαιρώνας, ο Σφέτος η Κηφισιά, το Φάληρο. Σε κάθε έναν από αυτούς τους δήμους υπήρχε ένα χωριό ή κωμόπολη, με βωμούς στον πολυούχο θεό και μια δικαστική διοίκηση σύμφωνα με προκαθορισμένους νόμους. Εδραιώνεται η πατριαρχία.

Τον Κέκροπα διαδέχεται ο Κραναός (1506–1497 πΧΕ) , αφού ο Κέκροψ δεν είχε γιούς, ένας πλούσιος αθηναίος και ήρωας, που από τις παραδόσεις μπορούμε να συγκλίνουμε ότι ήταν στενός συνεργάτης του Κέκροπα. Ο Κραναός βασίλεψε την περίοδο του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, νυμφεύτηκε την Πεδιάδα και έκανε τρεις κόρες, μια από τις οποίες ήταν η Ατθίδα ή Αττική το όνομα της οποίας πήρε η περιοχή.

Ο Αμφικτύων (1497–1487 πΧΕ), αυτόχθων ή κατά άλλους γιος του Δευκαλίωνα, παντρεύτηκε μια κόρη του Κραναού και τον εκθρόνισε αργότερα. «Ο Κραναός αποσύρθηκε στον δήμο Λάμπτραι όπου και πέθανε· το ταφικό μνημείο του υπήρχε έως την εποχή του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.). Οι Αθηναίοι τον τιμούσαν ως ήρωα και από αυτόν ονομάζονταν Κραναοί, η πόλη τους Κραναά πόλις και η ακρόπολη Κραναά». «Την εποχή της βασιλείας» του Αμφικτύονα, «ήρθε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου, που την έφερε κάποιος Πήγασος από τις Ελευθερές. Σύμφωνα με την παράδοση ο Αμφικτύωνας φιλοξένησε ο ίδιος το θεό και εκείνος του έμαθε να ανακατεύει το κρασί με το νερό. Η βασιλεία του Αμφικτύωνα δεν κράτησε πολύ, γιατί διοικούσε τόσο άδικα την πόλη, που ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του. Αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Εριχθόνιος που έδιωξε τον Αμφικτύωνα από το θρόνο.» Διευρύνεται λοιπόν η καλλιέργεια και η Γεωργία επιδιώκει να επικρατήσει στην εξουσία σε σχέση με την ναυτηλία και την αλιεία. Έτσι ίσως, μπορεί να δικαιολογηθεί και η επικράτηση της Αθηνάς (ελιά-Γεωργία) στον αγώνα Αθηνάς-Ποσειδώνα (ενασχολήσεις με την θάλασσα).

Image result for Εριχθόνιος

Ο Εριχθόνιος (1487–1437 πΧΕ) ήταν επίσης αυτόχθων με θεϊκή καταγωγή, αυτή του Ήφαιστου. Το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στο πόδι της Αθηνάς, σε μια επιδίωξη του Ήφαιστου να κάνει μαζί της έρωτα. Η Αθηνά πήρε μαλλί, σκούπισε το σπέρμα κα το πέταξε στη Γη. Η Γαία έμεινε έγκυος και παρέδωσε το παιδί στην Αθηνά η οποία το ανέθρεψε στον ναό της Ακρόπολης που αργότερα ονομάστηκε Ερεχθείο. Επί βασιλείας του αναβαθμίζεται η δύναμη της ναυτιλίας… ο Δαναός με τις 50 κόρες έρχεται με μια πεντηκόντορο που κατασκευάζεται για πρώτη φορά. Επί βασιλείας του επίσης, δημιουργήθηκαν οι 4 φυλές, ανάλογα με την καταγωγή της οικογένειάς και των προπατόρων: η Διάς, η Αθηναΐς, η Ποσειδωνιάς και η Ηφαιστιάς.
Για την εξέλιξη το αθηναϊκού κράτους  έχουμε και μια άλλη προσέγγιση, αυτή του Φ. Ένγκελς «Στους ηρωικούς χρόνους οι τέσσερις φυλές των Αθηναίων κατοικούσαν ακόμη σε χωριστά εδάφη στην Αττική. Ακόμη και οι δώδεκα φρατρίες που τις αποτελούσαν, φαίνεται να είχαν κι αυτές ξεχωριστές έδρες στις δώδεκα πόλεις του Κέκροπα. Το καθεστώς ήταν το ίδιο το καθεστώς των ηρωικών χρόνων: λαϊκή συνέλευση, λαϊκό συμβούλιο, βασιλιάς…
Το θαλάσσιο εμπόριο στο Αιγαίο Πέλαγος το αποσπούσαν όλο και περισσότερο από τους Φοίνικες και το μεγαλύτερό του μέρος έπεφτε σε αττικά χέρια. Με την αγορά και την πώληση της κτηματικής ιδιοκτησίας, με τον προοδευτικό καταμερισμό της εργασίας ανάμεσα στη γεωργία και τη χειροτεχνία, στο εμπόριο και τη ναυτιλία, ανακατεύτηκαν αναγκαστικά και πολύ γρήγορα τα μέλη των γενών, των φατριών και των φυλών. Στην περιφέρεια της φρατρίας και της φυλής εγκαταστάθηκαν κάτοικοι, που αν και ήταν από τον ίδιο λαό, ωστόσο δεν ανήκαν σ΄ αυτές τις ομάδες, ήταν δηλ. ξένοι στον τόπο της κατοικίας τους. Γιατί σε ειρηνικές εποχές κάθε φατρία και κάθε φυλή διαχειριζόταν μονάχη της τις υποθέσεις της, χωρίς να συμβουλεύεται το λαϊκό συμβούλιο ή τον βασιλιά στην Αθήνα. Οποιος όμως κατοικούσε στην περιοχή της φρατρίας ή της φυλής χωρίς ν΄ ανήκει σ΄ εκείνες, δε μπορούσε, φυσικά, να παίρνει μέρος σ΄ αυτή τη διοίκηση.»

Τον Εριχθόνιο διαδέχτηκε ο γιός του, Πανδίων Α’ (1437–1397 πΧΕ), από τον γάμο του Εριχθόνιου και της Ναϊάδας Πασιθέας (ή Πραξιθέας). Ο Πανδίων Α΄ , (ομώνυμος ήρωας της αττικής φυλής Πανδιονίς) νυμφεύτηκε την Ζευξίππη κι έκανε μαζί της δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα και δύο δίδυμα αγόρια, τον Ερεχθέα και τον Βούτη.

Μετά το θάνατο του Πανδίονα ο Βούτης και ο Ερεχθέας μοίρασαν την κληρονομιά. Ο Ερεχθέας (1397–1347 πΧΕ) κληρονόμησε το θρόνο, ενώ ο Βούτης έγινε ο ιερέας της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, που ειδικά στην Αθήνα τον έλεγαν «Ποσειδώνα του Ερεχθέα».
Ο Ερεχθέας παντρεύτηκε την Πραξιθέα και απέκτησε μαζί της τρία αγόρια, τον Κέκροπα(;), τον Πάνδωρο και τον Μητίονα, και τέσσερα κορίτσια, την Πρόκριδα, την Κρέουσα, τη Χθονία και την Ωρείθυια.
Την Πρόκριδα νυμφεύτηκε ο Κέφαλος όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Περνάμε δηλαδή σε μια εποχή που το εμπόριο και η ναυτηλία αναβαθμίζονται κοινωνικά και απειλούν την αποκλειστικότητα της εξουσίας από τους ευγενείς ιδιοκτήτες της γης, επιδιώκοντας την συμμετοχή, των ενασχολημένων με την ναυτηλία και το εμπόριο, στην εξουσία, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Αίτια για αυτή την κοινωνική ανακατάταξη είναι η ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτηλίας αλλά και της παραχώρησης της γης σε περισσότερους ιδιοκτήτες, για να δίνονται περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και να παραμένουν οι καλλιεργητές της γης, εφόσον το εμπόριο και η ναυτηλία προσέφεραν μεγαλύτερη ελευθερία και κέρδος. Ο Βούτης κλέβει την Ωρείθυια, την αφήνει έγκυο και γεννιέται η Χιόνη η οποία ζευγαρώνεται με τον Ποσειδώνα και γεννά τον Εύμολπο, τον οποίο σκοτώνει ο Ερεχθέας σε μάχη, κατά την οποία ο Εύμολπος απαιτεί τον θρόνο της Αθήνας. Ο Ερεχθέας φονεύεται κατ’ απαίτηση του ( ή από τον) Ποσειδώνα με την συγκατάθεση του Δία, ένδειξη σύσφιγξης σχέσεων των δυο φυλών που είδαμε να σχηματίζονται επί Εριχθονίου.
Μια μεγάλη κοινωνική ανακατάταξη παρατηρείται κατά την βασιλεία του Ερεχθέα κατά την οποία οι εκατέρωθεν οικονομικές ομάδες εμφανίζονται ισοδύναμες στις απώλειες των αποτυχημένων προσπαθειών εξόντωσης των αντίπαλων κοινωνικών ομάδων.

Το θρόνο ανέλαβε ο Κέκροπας Β’ (1347–1307 πΧΕ), μετά από την απόφαση του Ξούθου, έμπιστου μέλους της βασιλικής οικογένειας του Ερεχθέα (γαμπρός του Ερεχθέα από την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα). Βασίλεψε, κατά την παράδοση 40 χρόνια.  Ο Πάνδωρος και ο Μυτίονας επιχείρησαν να εκθρονίσουν τον Κέκροπα Β΄.
Σχετικά με τον Κέκροπα Β’ υπάρχουν σύγχρονοι μελετητές που ερμηνεύουν τις ιστορικές πληροφορίες ως αμφιλεγόμενες, χωρίς λεπτομέρειες για την βασιλεία του. Θεωρούν, λοιπόν, ότι μπορεί να αποτελεί μια εφεύρεση των ιστορικών για να καλύψουν μια περίοδο ανάμεσα στον Κέκροπα Ι και τον Τρωϊκό Πόλεμο.

Τον θρόνο παίρνει ο Πανδίων Β΄(1307–1282 πΧΕ), που σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ήταν γιος του Κέκροπα Β΄. Ο Κέκροπας Β΄εξορίζεται στην Αιγιαλία όπου και πεθαίνει. Την βασιλεία του Πανδίονα Β’ απειλούν τα παιδιά του Μυτία και τον αναγκάζουν να καταφύγει στα Μέγαρα επί βασιλέως Πύλα, νυμφεύεται την κόρη του, Πυλία, και κάνει τέσσερεις γιους » Αἰγεὺς Πάλλας Νῖσος Λύκος«.

Ο Αιγέας (1282–1234 πΧΕ) ανακαταλαμβάνε την βασιλεία στην Αθήνα και κατά την βασιλεία του συγκρούεται με τον Μίνωα, στον οποίο υποχρεώνεται να στέλνει 7 νέους και 7 νέες στην Κρήτη, όπου τους κατασπάραζε ο Μινώταυρος. Τον φόρο αυτό τον καταργεί ο γιος του Αιγέα Θησέας, από την Αίθρα, κόρη του βασιλιά της Τροιζηνίας. Ο Αιγέας αυτοκτονεί από το Σούνιο, βλέποντας τα μαύρα πανιά στο πλοίο του Θησέα που γύριζε από την Κρήτη.

4. Ο Θησέας χαιρετά το θνητό πατέρα του Αιγέα, ενώ η µητέρα του, η Αίθρα, τον χαϊδεύει στο πηγούνι. Ο θεϊκός πατέρας του Θησέα, ο Ποσειδώνας, τους παρακολουθεί. Από αρχαίο ελληνικό αγγείο.

Ο Θησέας (1234–1205 πΧΕ) διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο της Αθήνας. Εκτός από τις ηρωϊκές του περιπέτειες, ήταν ο βασιλιάς που θεμελίωσε το μεγαλείο των Αθηνών ενώνοντας τους δήμους της Αττικής, γεγονός του οποίου την ανάμνηση εόρταζαν οι Αθηναίοι στις 16 Εκατομβαιώνος με τα «Συνοίκια» ή «Συνοικέσια». Ο Θησέας διαίρεσε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: στους ευγενείς, στους κτηματίες και στους δημιουργούς (χειρώνακτες και τεχνίτες).

Η περιοχή της Λαυρεωτικής αποτελούσε τον πυρήνα της κοινωνικής εξέλιξης της Αττικής. Η παραγωγή ορυκτού πλούτου δημιοργούσε μια νέα κοινωνική συνείδηση. Η συνείδηση αυτή διευρυνόταν με την πάροδο των χρόνων με αρνητικές επιπτώσεις στις διοικητικές δομές των φρατριών και των φυλών όπου η οικογενειοκρατία και η γαιοκτημονία κυριαρχούσαν, αλλά δημιουργικές δομές για την κοινωνία. Οι Έμποροι και οι τεχνίτες που εξασφάλιζαν την δύναμη των ηγεμόνων, αφενός με την οικονομική συνδρομή αφετέρου με την παραγωγή περισσότερων και αποτελεσματικότερων όπλων, έφθασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν τα ωφέλη αυτά για τους εαυτούς τους και την τάξη τους. Η ένωση των κατοίκων της Αττικής σε μια ομοσπονδία με την επωνυμία «Αθήναι» αναδεικνύει την υπεροχή της πόλης, στην ευρύτερη ελληνική γη. Η βασιλεία του Θησέα συνδέεται με την αμυντική ικανότητα της πόλης αλλά και την επιρροή στις άλλες πόλεις. Οι άθλοι του, αφενός εξασφαλίζουν την ασφάλεια στους εμπορικούς δρόμους, αφετέρου εξουδετερώνουν την επιθετικότητα των Κρητών, φτάνοντας μέχρι την Θεσσαλία και… τον Άδη, απ’όπου τον σώζει ο Ηρακλής, σύμβολο δύναμης των Πεισιστρατιδών. Σε αντίθεση ο Κλεισθένης θα αναδείξει ως σύμβολο δύναμης των εκμεταλευομένων τάξεων, τον Θησέα. Ο Θησέας γυρίζει στην Αθήνα, μετά από τις «εκστρατείες» του και βρίσκει μια πόλη βουτηγμένη στη διαπλοκή και τη διαφθορά. Αυτοεξορίζεται στην Σκύρο, όπου τον δολοφονεί (ο εκπρόσωπος του παλαιού κατεστημένου που προσπάθησε ο Θησέας να αλλάξει), ο βασιλιάς Λυκομήδης.

Βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Mενεσθέας (1205–1183 πΧΕ) ο οποίος συμμετείχε και στον Τρωϊκό Πόλεμο. Πήρε τον θρόνο κατά την απουσία του Θησέα. Ο μύθος αναφέρει ότι τον έβαλαν οι Διόσκουροι, αφού λευτέρωσαν την αδελφή τους Ελένη (την γνωστή Ωραία Ελένη) που την είχε απαγάγει ο Θησέας. Διανύουμε μια περίοδο 1300πΧΕ μέχρι 1100πΧΕ, κατά την οποία καταρρέει η εποχή του Χαλκού και μπαίνουμε στην περίοδο του Σιδήρου που οδηγεί σε νέες βίαιες επιδρομές και επεκτατικές εξορμήσεις.
Dioscuri & Giants | Attic red figure vase painting

Τον Μενεσθέα διαδέχτηκε ο γιος του Θησέα και της Φαίδρας, Δημοφών (1183–1150 πΧΕ), πολεμιστής και αυτός στην Τροία, λέγεται δε ότι ήταν και μέσα στον Δούρειο Ίππο (ίσως με τον Μενεσθέα). Δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Τρωϊκός πόλεμος κράτησε 10 χρόνια, δεν θα ήταν παράξενο να ανέλαβε την βασιλεία, αφού ο Μενεσθέας έφυγε για την Τροία, και ο Δημοφών να αναχώρησε αργότερα.

Ο Δημοφών μαλλον δεν επέστρεψε στην Αθήνα, και την βασιλεία ανέλαβε ο γιός του Οξύντης (1150–1136 πΧΕ) ο οποίος την παρέδωσε στους γιους του Αφείδα (1136–1135 πΧΕ) (που βασίλευσε για έναν χρόνο) και Θυμοίτη (1135–1127 πΧΕ), τον οποίο σύμφωνα με τον Παυσανία εκθρόνησε ο Μέλανθος (1126–1089πΧΕ), πρώην βασιλιάς της Πύλου, Μεσσηνίας.
Image result for δημοφών

Ο Μέλανθος κατέφυγε στην Αθήνα μετά την κάθοδο των Δωριέων («επιστροφή των Ηρακλειδών»). Ήταν από το γένος του Νηλέα, γιου του Ποσειδώνα. Όπως γνωρίζουμε, στην Αθήνα κυριάρχησαν οι υποστηριχτές της «Αθηνάς», χωρίς όμως να μην έχουν οι εκπρόσωποι του «Ποσειδώνα» σημαντική παρουσία. Κατά μια εκδοχή, ακόμη και ο Θησέας ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Αίθρας. Η εξουσία στα χέρια των φιλο-ποσειδωνίων δεν ήταν, κατά συνέπεια, εχθρική.
Image result for μελανθος
Από την δυναστεία του Μέλανθου τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Αθήνας ο Κόδρος (1089–1068 πΧΕ) ο οποίος κατά την παράδοση θυσιάστηκε για να σώσει την Αθήνα από τους Δωριείς (γνωρίζοντας ότι ο χρησμός των Δελφών προέβλεπε νίκη των Δωριέων αν σωθεί ο βασιλιάς της Αθήνας).

Μετά την θυσία του Κόδρου, καταργήθηκε η βασιλεία ως «υπέρτατη τιμή προς τον Κόδρο», με το επιχείρημα ότι κανείς δεν θα μπορούσε να γίνει καλλίτερος βασιλιάς. Αι Αθήναι υπεισέρχονται στην περίοδο των Επώνυμων Αρχόντων. Από τους πλέον γνωστούς είναι ο Πεισίστρατος, ο Δράκων, ο Σόλων, ο Κλεισθένης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, κ.ά.

Η Πολιτική ενοποίηση της Αττικής και η διαμόρφωση της πόλης-κράτους της Αθήνας φαίνεται ότι έγινε σταδιακά και ολοκληρώθηκε το 700 π.Χ.
Ο Δήμος Θορικίων ανήκε στην Ακαμαντίδα Φυλή, οι δε δημότες του Θορικού, οι Θορίκιοι, ήσαν ελεύθεροι πολίτες της πόλης-κράτους των Αθηνών και ονομάζονταν με το κοινό όνομα του άστεως, Αθηναίοι.

Στις πλαγιές του λόφου Βελατούρι στο Θορικό υπάρχει στοά μεταλλείου που χρονολογείται γύρω στο 2500 π.Χ, ενώ λιθάργυροι, προϊόντα δηλαδή της καμίνευσης του αργυρούχου μολύβδου, βρέθηκαν σε εγκατάσταση των προϊστορικών χρόνων στην κορυφή του λόφου.
Αρχικά ο εντοπισμός κοιτασμάτων του αργυρούχου μολύβδου έγινε στην επιφάνεια του εδάφους σε διάφορα σημεία της Λαυρεωτικής. Ακολουθώντας τα κοιτάσματα αυτά αναγκάστηκαν να προχωρήσουν και στο υπέδαφος ανοίγοντας βαθιές στοές. Πέρασαν χιλιάδες χρόνια προσπάθειας και πειραματισμών για να φτάσουν στις μεγάλες τεχνικές εφευρέσεις του 6ου και 5ου αι. π.Χ. Τα φημισμένα μεταλλεία αργύρου του Λαυρίου υπήρξαν  πηγή πλούτου για την Πόλη των Αθηνών.

Μία από τις δώδεκα αρχαίες πόλης της Αττικής, πήρε το όνομά της από τον ήρωα Βραύρωνα, και είχε για καμάρι της το ιερό της Βαυρωνίας Αρτέμιδος, ένα από τα αρχαιότερα και σπουδαιότερα ιερά της Αττικής. Ο θρύλος θέλει το ιερό να φιλοξενεί το άγαλμα της θεάς που έφεραν κατ’ εντολή της Άρτεμης ο Ορέστης και η Ιφιγένεια από την Ταυρίδα.

Στα τέλη του 7ου και του 6ου αιώνα π.X. αρχίζει η ανάπτυξη της νομισματοκοποίας και το ασήμι είναι περιζήτητο. Το ασήμι του Λαυρίου χρησιμοποιείται για τα νομίσματα της Αθήνας, ενώ μέρος από τα έσοδα των μεταλλείων μοιράζεται στους πολίτες.  Όταν ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους, ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουν την περσική απειλή, ήταν ο ισχυρός στόλος, αυτοί δέχθηκαν να παραχωρήσουν το μερίδιό τους για την ναυπήγηση πλοίων. Έτσι η μεγάλη νίκη του 480 π.Χ. στη Σαλαμίνα οφείλεται, σε μεγάλο μέρος, στο ασήμι του Λαυρίου.

«Η συστηματική εκμετάλλευση του υπεδάφους ξεκίνησε επί των ημερών του μεγάλου Αθηναίου νομοθέτη Κλεισθένη (508-507 π.Χ.E). Η Λαυρεωτική υπήρξε η σημαντικότερη πλουτοπαραγωγός περιοχή της κλασικής Αθήνας. «Συμμετείχαν στήν εξόρυξη επιχειρηματίες και εργαζόμενοι με διαφορετικές ειδικότητες. O χώρος του μεταλλείου δηλωνόταν επί τόπου με την τοποθέτηση μιας λίθινης πλάκας ή με επιγραφή στα βράχια, όπου χαραζόταν το όνομα του επιχειρηματία. O αριθμός των   μεταλλείων   έφτασε τον 4ο αι. π.X. τα 100 και των εργαζομένων  τις 4000.  H τήρηση της νόμιμης διαδικασίας στην παραχώρηση και εκμετάλλευση των μεταλλείων καθώς και στην απόδοση των εσόδων  που αναλογούσαν  στο κράτος, εξασφαλιζόταν με τους μεταλλικούς νόμους και τη λειτουργία του μεταλλικού δικαστηρίου». Ο τόπος αυτός έβριθε από ζωή, λόγω των μεταλλείων, των ιερών πανελλήνιας εμβέλειας και της πολιτιστικής ακτινοβολίας του θεάτρου στον Θορικό. Στη Λαυρεωτική αναπτύχθηκαν πέντε δήμοι, του Θορικού, του Σουνίου, της Βήσσας, της Αμφιτροπής και της Αναφλύστου. Κατάλοιπα αυτών των δήμων, οικισμοί, αγορές, νεκροταφεία, ιερά, δρόμοι, σώζονται σε όλη την περιοχή και μας δίνουν πολλά στοιχεία για τη χωροταξική διάρθρωση, την καθημερινή ζωή, τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Στην Αγριλέζα βρίσκονται τα λατομεία από τα οποία εξορύχθηκε το μάρμαρο για την οικοδόμηση του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν μεγάλες αγροικίες με πύργους των πλουσίων γαιοκτημόνων του Σουνίου. Με τα μεταλλεία συνδέεται το Σούνιο με τα μεγάλα ιερά του Ποσειδώνα και της Αθηνάς. Το όνομα Σούνιον είναι πολύ σπάνιο και προέρχεται από παλαιότερους τύπους του ρήματος «σώζω» με την έννοια του φυλάσσω, διασφαλίζω, μια ιδιότητα που αποδίδεται σε μια θέση σημαντική για την ασφάλεια των θαλάσσιων μετακινήσεων, αλλά και για την προστασία της ενδοχώρας της μεταλλοφόρας Λαυρεωτικής και εκφράστηκε με την εγκαθίδρυση λατρείας στον χώρο αυτό από την απώτερη αρχαιότητα.

Tο ακρωτήριο του Σουνίου είναι ένας απόκρημνος βράχος που υψώνεται εξήντα μέτρα πάνω από την θάλασσα. Ως ιερός τόπος αναφέρεται για πρώτη φορά στα ομηρικά έπη. Στο ταξίδι της επιστροφής από την Τροία, ο κυβερνήτης του πλοίου του βασιλιά Μενέλαου της Σπάρτης, Φρόντις Ονητορίδης, πεθαίνει χτυπημένος από τα βέλη του θεού Απόλλωνος και η ταφή του γίνεται στο Σούνιο. Υπαίθρια λατρεία υπάρχει στο χώρο αυτό από τους μυκηναϊκούς χρόνους. Γύρω στα τέλη του 7ου αι. π.Χ. στην κορυφή του ακρωτηρίου στήθηκαν τέσσερεις κολοσσιαίοι μαρμάρινοι κούροι, που ήταν ορατοί από τους ναυτικούς και τους ταξιδιώτες που περνούσαν από το Σούνιο ταξιδεύοντας στο Αιγαίο. Ήταν προσφορές πλούσιων πλοιοκτητών και ναυτικών αλλά και κατοίκων του Σουνίου στον Δία και τον Ποσειδώνα, το θεό που εξουσίαζε την θάλασσα. Στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. άρχισε η οικοδόμηση μεγάλου μαρμάρινου δωρικού ναού αφιερωμένου στον Ποσειδώνα, πάνω στα θεμέλια παλαιότερου πώρινου ναού που καταστράφηκε από τους Πέρσες στην κάθοδό τους προς την Αττική. Η γλυπτή διακόσμηση του ναού είχε θέματα από την Κενταυρομαχία και την Γιγαντομαχία.

Μετά τον 4ο αι. π.Χ. αρχίζει η παρακμή των μεταλλείων που ακολουθούν την πορεία της πόλης των Αθηνών. Εγκαταλείπονται και συνεχίζονται μόνο μικρές εργασίες εξόρυξης και επεξεργασίας μέχρι και τον 6ο-7ο αι. μ.Χ. Στο Λαύριο υπάρχει μεγάλος οικισμός την εποχή αυτή, όπως αποδεικνύεται από την παλαιοχριστιανική βασιλική σε ψηλό λόφο κοντά στην θάλασσα και από μεγάλο νεκροταφείο στην Πάνορμο. Ασήμι από το Λαύριο χρησιμοποιήθηκε και στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή της τουρκοκρατίας η περιοχή παρακμάζει.

«Η φθίνουσα πορεία του Λαυρίου ως χώρου μεταλλευτικών και μεταλλουργικών δραστηριοτήτων περισφίγγει φυσικά και τον Θορικό, ο οποίος σταδιακά εγκαταλείπεται. Το 2ο μ.Χ. αιώνα, ο Θορικός είχε παρακμάσει εντελώς. Το 40 μ.Χ. ο Πομπώνιος Μέλα θα γράψει: Θορικός και Βραυρών που ήταν κάποτε πόλεις και τώρα είναι ονόματα«.

Στο ένθετο παρουσιάζονται οι μεταλλευτικές εγκαταστάσεις  και η διαδικασία εξόρυξης και εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της περιοχής, από την εργασία της κ. Κων/νας Τσαΐμου. Λόγος &Εικόνα: Αραχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία

Άλλες πηγές και αποσπάσματα εισήχθησαν από:
http://www.theoi.com/
https://books.google.ca/books?id=KH4T9CBXwEEC&pg=PA48&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
http://www.bbem.edu.gr/lavreotiki/index.html
http://www.in2life.gr/escape/weekend/article/290599/ta-arhaia-axiotheata-ths-athhnas-poy-den-xerate.html

Τι Έγραφε η Ασφάλεια Για Τους Ποιητές

Το ένθετο που αναρτάται είναι μια παραγωγή της ελληνικής Εφημερίδας Συντακτών. Επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ έγινε, στην ελληνική πολιτική ηγεσία, η πρόταση να καταστραφούν οι φάκελοι των μυστικών υπηρεσιών του ελληνικού αστικού κράτους.
Το βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=uIa09rGXhMc παρουσιάζει την συνέντευξη του Δ. Γόντικα, ιστορικό στέλεχος και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ συναίνεσε να καταστραφούν οι φάκελοι εκτός ορισμένων.

Η διάσωση των φακέλων των ποιητών μας δεν γνωρίζω αν αποτέλεσαν μέρος των διασωθέντων. Μας δίνει όμως την ευκαιρία, όχι μόνον να διασώσουμε την ελληνική ιστορία αλλά και να εξάγουμε συμπεράσματα για τα μέσα που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία και στην διακυβέρνηση της χώρας, και να μην χαθούν ποτέ τα στοιχεία αυτά από τις επόμενες γενιές.

Τι Εγραφε η Ασφαλεια Για Τους Ποιητες

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

 

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας.

Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα  και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό,  πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ)  στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο – και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές;
Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις;
Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»;
Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν;
Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους;
Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν;
Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.  Να συνδράμουμε πρώτα απ’ όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο  δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η  αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας.

Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και πιο έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται  απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μάς έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα  δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα.  Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015

Μίκης Θεοδωράκης

Αγγελόπουλος Βένιος

Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών,
Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Βήχας Γιώργος

καρδιολόγος,
μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Γρίβας Κλεάνθης

ψυχίατρος

Θανοπούλου Κατερίνα

εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Καραΐσκος Κώστας

εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης

Κασιμάτης Γιώργος

ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών,
ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου,
πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης

από τα Ανώγεια της Κρήτης

Κουβελάκης Στάθης

Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Κουτσού Νίκος

Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου

Κρητικός Μάριος

αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης

δημοσιογράφος και συγγραφέας,
συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών»,
μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)

Κωνσταντινίδης Λευτέρης

στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

Λαβδιώτης Δημήτρης

οικονομολόγος,
συγγραφέας,
πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά

Μαύρος Γιάννης

μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Μουστάκης Γιώργος

σκηνοθέτης

Μπελλαντής Δημήτρης

δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη Μαρία

οικονομολόγος,
τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη,
συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της

Παντελίδης Παναγιώτης

οικονομολόγος-ερευνητής

Πατέλης Δημήτρης

αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης

Πέτρας Τζέιμς

Bartle-ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου,
πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών,
συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής

Πορτάλιου Ελένη

Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Σταυρόπουλος Στάθης, «Στάθης»

σκιτσογράφος

Στοφορόπουλος Θέμος

Πρέσβης

Στυλιανού Μιχάλης

δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας

Σχίζας Γιάννης

συγγραφέας

Τερζάκης Φώτης

συγγραφέας

Τσεκούρας Βαγγέλης

δικηγόρος

Φραγκιαδάκη Μαρία

μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,
πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

Χαμπίμπης Στάθης

φυσικός

Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες:

defend.democracy.in.Greece@gmail.com

 

 

Η Ελληνική Συμπληρωματική Εκπαίδευση… back to the future*

Η Ελληνικής Κοινότητας Μοντρεάλ ανάρτησε μια προσφορά εργασίας για τη θέση της Γενικής Διεύθυνσης «όσον αφορά την αναδιοργάνωση των σχολείων της Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης σε ενιαίο φορέα«…

Η Ελληνική Συμπληρωματική Εκπαίδευση (σκόπιμα αφαιρούν τον όρο «Ελληνική» ή από τη συνηθισμένη άγνοια ή αδιαφορία;) υπήρχε από το 1995-96. Ο όρος «Ελληνική Συμπληρωματική Εκπαίδευση» υιοθετήθηκε από τον πρώτο διευθυντή της Π. Κλειβοκιώτη, όταν η τότε διοίκηση Γεωργουλή, έκλεισε τις δυο διευθυντικές θέσεις μερικής απασχόλησης των σαββατιανών προγραμμάτων ελληνικής γλώσσας «Πλάτων-‘Ομηρος» και «γ/λ Αριστοτέλης» και προκήρυξε μια θέση πλήρους απασχόλησης. Παράλληλα, τα δυο προγράμματα διευκολύνονταν από μια σχολική γραμματεία πλήρους απασχόλησης η οποία συνεχίστηκε.
Με την εκλογή του συμβουλίου του Παγώνη, τα φιλοεκκλησιαστικά στοιχεία της Κοινότητας με πρωτοπόρο τον γονέα κ. Β. Μπαλαμπάνο συνεπικουρούμενα από τον ιερέα του South Shore και υπεύθυνου του παραρτήματος «Πλάτων-Όμηρος (South Shore)» (δηλαδή υφισταμένου του διευθυντή) ανέτρεψαν και απέλυσαν τον διευθυντή της Ε.Σ.Ε. διότι οργάνωνε επί πέντε περίπου χρόνια με μεγάλη επιτυχία, κυρίως για την συνοχή των μαθητών από όλα τα προγράμματα, την κοινή γιορτή αποφοίτησης όλων των προγραμμάτων της Ελληνικής Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης, στην οποία διαφωνούσαν, με επιχείρημα ότι οι απόφοιτοι του «γ/λ Αριστοτέλης» ήταν από το McGIll University, ενώ του «Πλάτων-Όμηρος» ήταν από το Concordia University, κατάναλογίαν, όπως έλεγαν μερικοί γονείς της επιτροπής. Στην πραγματικότητα αυτό ήταν μια αφορμή, η αιτία ήταν η απώλεια του σφαιρικά διοικητικού ελέγχου της συμπληρωματικής εκπαίδευσης από τους ιερείς. Η Συμπληρωματική Εκπαίδευση διαμόρφωνε μια ανεξάρτητη εκπαιδευτική πολιτική που δεν άρεσε στο ιερατικό κύκλωμα της Κοινότητας. Γι αυτό και ενεργοποίησε τους γονείς που έλεγχε, για να δημιουργήσει τις συνθήκες απόλυσης. Αυτές οι συνθήκες διαμορφώθηκαν με την πτώση του συμβουλίου Γεωργουλή και την ανατροπή του ιδίου με τον διορισμό του συμβουλίου Παγώνη, το οποίο έχασε τις αμέσως τις επόμενες εκλογές του 2000.
Παρά τις δοικητικές δυσκολίες, το τμήμα ανέπτυξε και άλλες δραστηριότητες όπως τη δημιουργία Εξεταστικού Κέντρου για το Πιστοποιητικό Ελληνομάθειας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (Θεσ/νίκη), τις προσπάθειες εισαγωγής των μαθημάτων ελληνικής γλώσσας σε  γαλλόφωνα ή αγγλόφωνα σχολεία, ιδιωτικά και δημόσια, αλλά και τη διευκόλυνση του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας, στη διάθεση των ελληνικών βιβλίων τα οποία αποστέλλονταν από το Υπ. Παιδείας για όλα τα σχολεία της Ελληνικής παροικία (μια τεράστια διαδικασία), ώστε όλα τα σχολεία της παροικίας, να παραλαμβάνουν τα βιβλία τα οποία είχαν παραγγείλει για την αρχή της σχολικής περιόδου με οργανωμένο και λειτουργικό τρόπο (μέχρι τότε, πήγαιναν τα βιβλία σε έναν χώρο, όπου ο κάθε εκπρόσωπος σχολείουείχε ελεύθερη πρόσβαση, άνοιγε όλα τα κουτιά για να βρει τα βιβλία του, έπαιρνε βιβλία που δεν είχε παραγγείλει και υπήρχε μια κατάσταση πλήρους ακαταστασίας, με αποτέλεσμα τα σχολεία να χάνουν βιβλία που είχαν παραγγείλει).
Έκτοτε η Ελληνική Συμπληρωματική Εκπαίδευση διελύθη εις τα «εξ ών συνετέθη», διστηρώντας τρεις διευθυντές, έναν για το Εξεταστικό Κέντρο, έναν για το πρόγραμμα «Πλάτων-Όμηρος» και έναν για το πρόγραμμα «γ/λ Αριστοτέλης».

Η διαλυση του γραφείου της Ελληνικής Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης οδήγησε σε μια πολιτική εσωτερικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών, όπως εξάλλου γινόταν και πριν, και υποβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου, διότι δεν υπήρχε καμιά πολιτική συντονισμού αλλά αντίθετα τα προγράμματα αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης για την διευκόλυνση του ημερησίου συστήματος. Ένα  παράδειγμα είναι η απόφαση του δ.σ. Παγώνη, να κλείσει το νηπιαγωγείο του παραρτήματος «Πλάτων-Όμηρος(South Shore)» για να υποχρεωθούν οι γονείς να πάνε στο ημερήσιο σχολείο «Σωκράτης» της ίδιας περιοχής, το οποίο βρίσκεται σε μια συνεχή αιμορραγία αλλά πολτικά στηρίζει διαχρονικά την διοίκηση Παγώνη και απολαμβάνει την πελατειακή στήριξη του. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η απόλυση του διευθυντή του προγράμματος, διότι θεωρήθηκε υπεύθυνος για την μη τήρηση της πολιτικής, κάτι που ο ίδιος αρνείται.

Η ιστορία επαναλμβάνεται ως κωμωδία
Μετά από μια δεκαπενταετή υποβάθμιση του συστήματος της ελληνικής συμπληρωματικής εκπαίδευσης, έρχεται τώρα το ίδιο δ.σ. το οποίο διέλυσε το σύστημα, να επαναδημιουργήσει το τμήμα της ελληνικής «Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης».  Ελπίζει δηλαδή το δ.σ. να επανέλθει η δημιουργικότητα και δραστηριότητα που είχε αναπτυχθεί και έγινε κάθε προσπάθεια να διαλυθεί.
Επιπλέον, προσφέρει δυο θέσεις μερικής απασχόλησης 20 ωρών. Μόνον αυτή η πολιτική προεξοφλεί την μελλοντική αδυναμία του τμήματος. Διευθυντής και γραμματέας απασχολούνται 20 ώρες ο καθένας. Με ποια στρατηγική ανάπτυξης; Κατα βάθος πιστεύουν ότι ο καθένας θα προσφέρει από 40+ ώρες, δηλαδή θα διπλασιάζουν αν όχι τριλασιάζουν τις ώρες εργασίας πληρωνόμενοι για 20 ώρες. Μια κατάφορη υποχρεωτική εκμετάλλευση που μετατρέπει τους υπαλλήλους σε δούλους-εργαζόμενους αλλά ακόμη περισσότερο εξισώνει τις ανάγκες των υπηρεσιών του διευθυντή με τις ανάγκες των υπηρεσιών μιας γραμματείας. Ή από μια άλλη άποψη, όσο παράγει ένας διευθυντής σε μια ώρα, τόσο χρειάζεται μια γραμματέας να το ολοκληρώνει… Ας είναι υπόψη ότι τουλάχιστον 8 ώρες την εβδομάδα ο διευθυντής επιθεωρεί τα παραρτήματα κατά  την λειτουργία του Σαββάτου. Δηλαδή υπολοίπονται 12 ώρες την βδομάδα για οργάνωση σχολικών εκδηλώσεων, προετοιμασία διδακτικού υλικού, ανταπόκριση στις ανάγκες των γονέων, οργάνωση ή καλλιτερευση προγραμμάτων, εμπλουτισμό διδακτικού υλικού για το εκπαιδευτικό προσωπικό, και άπειρες άλλες απαιτήσεις.
Η ζωή απέδειξε ότι η ΕΚΜ έχει γραμματειακή υποστήριξη η οποία υποαπασχολείται. Η διεύθυνση της Ελληνικής Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης απαιτεί, ιδιαίτερα τώρα που χρειάζεται να αναστηθεί από τα συντρίμμιά της και για την μελλοντική της ανάπτυξη, μια θέση πλήρους απασχόλησης. Μια τέτοια θέση θα πολλαπλασιάσει τη διάθεση της διεύθυνσης. Η γραμματειακή υποστήριξη μπορεί να γίνεται μέσω της γραμματείας της Κοινότητας και να μην επιφορτίζεται ο προϋπολογισμός της συμπληρωματικής εκπαίδευσης παρά μόνον για τον χρόνο που θα απασχολείται για το συγκεκριμένο τμήμα.

Η ανακοίνωση αναφέρει:
Για τα σχολεία της Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης ζητούνται
Μετά από απόφαση της ΕΚΜΜ όσον αφορά την αναδιοργάνωση των σχολείων της Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης σε ενιαίο φορέα, δεχόμαστε αιτήσεις για τις ακόλουθες θέσεις :

Γενικής Διεύθυνσης
Αρμοδιότητες
Ο/Η κάτοχος της θέσης θα δίνει αναφορά στην Εκτελεστική Διευθύντρια της ΕΚΜΜ.
• Υπευθυνότητα για:
α) σωστή λειτουργία των σχολείων
β) διεκπεραίωση διοικητικών υποθέσεων (προϋπολογισμός, εγγραφές, δίδακτρα, εξετάσεις, έλεγχοι, κλπ.)
γ) επίβλεψη και διοργάνωση των υπευθύνων των σχολείων και παραρτημάτων, καθώς και του διδακτικού προσωπικού
δ) άλλα σχετικά καθήκοντα που θα του/της ανατίθενται.
Προσόντα
Πτυχίο Πανεπιστημίου Παιδαγωγικών Επιστημών ή ανάλογου Τμήματος
Προϋπηρεσία 3-5 ετών σε αντίστοιχη θέση διεύθυνσης
Άριστη γραπτή και προφορική επικοινωνία στην ελληνική γλώσσα
Πολύ καλή γνώση της αγγλικής ή γαλλικής γλώσσας
Εξοικείωση με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (Microsoft Office, Internet Explorer, κ.α.)
Διοικητικού Βοηθού
Αρμοδιότητες
Υπευθυνότητα για την άριστη συνεργασία με την Γενική Διεύθυνση και τους υπευθύνους σχολείων και παραρτημάτων, σε όλα τα επί μέρους διοικητικά θέματα και θέματα γραμματείας
Προσόντα
Προϋπηρεσία 2-3 ετών σε αντίστοιχη θέση
Πτυχίο Κολλεγίου/CEGEP
Άριστη γραπτή και προφορική επικοινωνία στην ελληνική γλώσσα (η γνώση της αγγλικής ή γαλλικής θα θεωρηθεί επιπλέον προσόν)
Εξοικείωση με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (Microsoft Office, Internet Explorer, κ.α.)
Οι ως άνω θέσεις είναι μερικής απασχόλησης (20 ωρών/εβδομάδα).

Όποιος επιστήμονας επιχειρήσει να κάνει αίτηση, δεν είναι δύσκολο με τη διορατικότητά του να δει τις «αρμοδιότητές» του/της: Να δίνει αναφορά στην Εκτελεστική Διευθύντρια…
Καμιά άλλη αρμοδιότητα δεν έχει παρά να δίνει αναφορά σε ένα στέλεχος της κοινότητας που μέχρι τώρα, όχι μόνον δεν απαιτείται να έχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, αλλά ούτε και καμιά γνώση πέραν της υποτέλειας στο δ.σ. και ίσως κάποιες λογιστικές γνώσεις και «Liberal» υπηρεσίες, όπως ήταν στην πράξη οι δυο τελευταίοι Εκτελεστικοί Διευθυντές που είναι και όλοι οι εκτελεστικοί διευθυντές που έχουν προσληφθεί.

Οι υπευθυνότητές του/της, είναι η (α) σωστή λειτουργία των σχολείων (β) διεκπεραίωση διοικητικών υποθέσεων,(Υποθέτω, γνωρίζει ο εκτελεστικός διευθυντής ότι η σωστή λειτουργία συμπεριλαμβάνει τη διεκπεραίωση των διοικητικών υποθέσεων π.χ. είναι δυνατόν να λειτουργεί σωστά ένα σχολικό πρόγραμμα χωρίς προϋπολογισμό, ελέγχους, κλπ;, αλλά εξαιτίας της αδυναμίας παραθέτει ομοειδείς προτάσεις χωρίς να προσθέτει κάτι νεώτερο), (γ) θα επιβλέπει και θα διοργανώνει τους υπευθύνους και το διδακτικό προσωπικό. Δεν αναφέρεται βέβαια η πρόσληψη… οι υπεύθυνοι και το δ.π. δηλαδή θα επιλέγονται από άλλους, ερήμην του διευθυντή και θα ανακοινώνονται στον διευθυντή. Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι η πελατειακή πολιτική θα δίνει και θα παίρνει, και ο διευθυντής θα είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για τις ανικανότητες των προσλαμβανόντων. Για όλα θα φταίει ο διευθυντής, χωρίς να μπορεί να χαράζει εκπαιδευτική πολιτική και να είναι υπεύθυνος της δικής του πολιτικής για την οποία προσλαμβάνεται. Η πελατειακή πολιτική του δ.σ. θα προσλαμβάνει τους «δικούς», οι οποίοι θα εξασφαλίζουν τις πλάτες του προσλαμβάνοντος και ο διευθυντής θα γίνεται ακόμη μια φορά ο αδύναμος κρίκος, άρα το αδύναμο σχολικό σύστημα. Αλλά εκείνο που είναι καθόλα απαάδεκτο είναι να θεωρείται υποχρέωση του διευθυντή η διοργάνωση των υπευθύνων και του εκπαιδευτικού προσωπικού. Καταλαβαίνουμε την διοργάνωση εκδηλώσεων, διοργάνωση επιμορφωτικών σεμιναρίων, διοργάνωση σχολικών εορτών αλλά διοργάνωση εκπαιδευτικού προσωπικού και υπευθύνων, ε, αυτό είναι μάλλον για γέλια…

Όπως είπε και ο σοφός, η ιστορία επαναλμβάνεται ως κωμωδία.

* ο Π. Κλειβοκιώτης υπηρέτησε ως ο πρώτος διευθυντής της Ελληνικής Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης και ήταν δυο φορές απολυμένος από τη συνεργασία των δ.σ. Παγώνη-Θεοδοσόπουλου. Το άρθρο, κατά συνέπεια, είναι περιγραφή καταστάσεων άμεσης γνώσης.

Το όπλο της Σιωπής

Η Ελλάδα αλλάζει. Οι Έλληνες είναι σε μια ευφορία μετά από μια πολυετή κατάθλιψη ως αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής της λιτότητας, την οποία εμπνέεται η αστική τάξη της Γερμανίας και εφαρμόζει η αστική τάξη της Ελλάδας.

Οι ελληνικές παροικίες προσαρμόζονται αργά και συχνά “παραμορφωτικά”. Παραμορφωτικά, βέβαια κατά την άποψη των ανυπόμονων οραματιστών της αναγκαιότητας της άμεσης κοινωνικής αλλαγής.

Η παροικία του Μοντρεάλ είναι το αστικό κέντρο του Καναδά με τη μεγαλύτερη ίσως πυκνότητα προοδευτικών δυνάμεων. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η πυκνότητα των συντηρητικών δυνάμεων δεν είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η ελληνική παροικία στο Μοντρεάλ διατηρεί π.χ. 12 ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες, οι περισσότερες από αυτές σε ανθηρή οικονομική κατάσταση, εξασφαλίζουν ένα σημαντικό έσοδο για την επισκοπή Καναδά. Εξάλλου ο Επίσκοπος Σωτήριος υπερηφανεύεται για την εξαιρετική επιχειρηματική του ικανότητα στη διαχείριση της Επισκοπής (με την επιχειρηματική δραστηριότητα να έχει επεκταθεί και στη δημιουργία γυναικείου μοναστηριού, το οποίο γίνεται τόπος συγκέντρωσης νεαρών γυναικών όσως και ηλικίας κάτω των 18 ετών).

Η σχέση εκκλησίας και λαϊκών οργανισμών είναι στενότατη. Η στενότητα αυτή δεν μπορεί να αμβλυνθεί ομαλά. Οι διάφοροι εθνικοτοπικοί σύλλογοι ελέγχονται από συμπατριώτες μας που μοναδικό σκοπό έχουν να επανδρώνουν τα δ.σ. για να μην εκλεγούν οι “κουμμουνιστές”. Ακόμη και στην κορωνίδα της συλλογικής δραστηριότητας, την Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ, οι κοινωνικές διαφορές παρουσιάζονται ως διαφορές ανάμεσα στους χριστιανούς και στους λαϊκούς. Είναι φανερή αυτή η διαφορά στις γ.σ. που έχουν ως θέμα συζήτησης την χρηματοδότηση της Επισκοπής. Σε αυτές τις γ.σ. παρίστανται εκανοντάδες μέλη για να αντισταθούν στην καθολική κατοχή του οργανισμού από την Επισκοπή. Πίσω από αυτή τη διχογνωμία κρύβεται μια πολιτική αντιπαράθεση. Τα μέλη που στηρίζουν τις οργανικές σχέσεις μεταξύ κοινότητας και επισκοπής έχουν άμεση σχέση με τις συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις ενώ τα μέλη που αντιτίθενται προσανατολίζονται προς τις δυνάμεις αμφισβήτησης και αλλαγής, μιας αλλαγής προς την ανεξαρτητοποίηση του κοινοτικού οργαναισμού από την Επισκοπή.

Στην ιστορική εξέλιξη των παροικιών τολμήθηκαν διάφορες πρωτοβουλίες για την λαϊκοποίηση των οργανισμών. Την πετυχημένη δημιουργία μιας τέτοιας λαϊκής κοινότητας εκφράζει Η “Ελληνική Κοινότητα Εντμοντον και Περιχώρων”, στην πόλη Έντμοντον της επαρχίας Αλμπέρτα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παροικίας είναι η κυριαρχούσα αντίληψη της εργατικής τάξης. Η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Αλμπέρτα, εξαιτίας των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου, έγινε πόλος προσέλευσης των εργατών και ελληνικής καταγωγής, αρκετών ειδικευμένων, που προτοστάτησαν και στήριξαν την δημιουργία της λαϊκής κοινότητας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώτου προέδρου της Κοινότητας, ο οποίος ήταν μηχανικός κινηματογράφου και πρόεδρος του συνδικάτου των μηχανικών κινηματογράφου της Αλμπέρτα, παράλληλα και μέλος του κυβερνητικού κόμματος των συντηρητικών. Από την ομάδα αυτών των πολιτών αναπτύχτηκε με τον καιρό η ομάδα επιχειρηματιών, κυρίως ιδιοκτητών εστιατορίων, με αποτέλεσμα η συνείδηση της παροικίας να διαμορφώνεται με την σημαντική συμβολή όλων αυτών των πολιτών. Το αποτέλεσμα ήταν μια ριζοσπαστική απόφαση δημιουργίας ξεχωριστής και ανεξάρτητης και αυτόνομης κοινότητας από την ενορία. Στην κατεύθυνση αυτή βρήκαν συμπαραστάτες μια “κρίσιμη μάζα” φοιτητών ελληνικής καταγωγής στο πανεπιστήμιο της πόλης, φοιτητές οι οποίοι με τις γνώσεις και την επιστημονική προσέγγιση της αναγκαίας εργασίας συνέβαλαν στην ανάπτυξη του οργανισμού βάζοντας μια δομή που εξασφαλίζει ακόμη και τώρα την λαϊκή πορεία του οργανισμού. Η “λαϊκή” έννοια του οργανισμού εστιάζεται σε μια απλή θέση και στάση: “Η κοινότητα ειναι χώρος συγκέντρωσης των Ελλήνων και χώρος πολιτισμικών δραστηριοτήτων μεν, αλλά χωρίς θρησκευτική χρειά. Οποιαδήποτε θρησκευτική τελετή, πραγματοποιείται στην ενορία και στηρίζεται από τα μέλη της Κοινότητας χωρίς κανέναν περιορισμό. Οι δυο οργανισμοί συνυπάρχουν αλλά είναι ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλον και αυτόνομοι”. Η διαφορά είναι ότι ο Επίσκοπος δεν μπορεί να βάλει “χέρι” στα οικονομικά της Κοινότητας. Προσπαθεί βέβαια να “βάλει χέρι” στην εκπαίδευση, προσπαθώντας να κλείσει το σχολείο ελληνικής γλώσσας της Κοινότητας και να απορροφήσει τη νέα γενιά στο σχολείο της ενορίας, για τους εύλογους κοινωνικούς λόγους που ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης μπορεί να καταλάβει, να κόψει δηλαδή σε βάθος χρόνου την λαϊκή συνείδηση του οργανισμού. Η οικονομική ανεξαρτησία της Κοινότητας, οφείλεται στα έσοδα από εκδηλώσεις στη πραγματοποίηση των οποίων συμβάλλουν εθελοντικά τα μέλη. Η Κοινότητα ανταποδίδει στην παροικία, προσφέροντας δωρεάν μαθήματα ελληνικών χορών, εκτάκτων σεμιναρίων και δωρεάν μαθήματα της ελληνικής γλώσσας.

Η Ελληνική Κοινότητα Έντμοντον και Περιχώρων δεν είναι ένας οργανισμός που αναπτύσσεται αρμονικά. Υπάρχουν συγκρούσεις αδυσώπητες από τις δυνάμεις που θέλουν να κρατήσουν τον οργανισμό κάτω από τον έλεγχο των προοδευτικών δυνάμεων που την ανέπτυξαν σε ένα οργανισμό με μεγάλη περιουσία και στις δυνάμεις που θέλουν να την συρρικνώσουν ώστε να εκμεταλλευτούν αυτή την περιουσία για δικούς τους σκοπούς αλλά και για να προσαρτηθεί στον έλεγχο της Επισκοπής. Όσο πιο αμεσοδημοκρατική θα είναι η λειτουργία της κοινότητας, τόσο πιο δύσκολο θα είναι οι φυγόκεντρες δυνάμεις να κυριαρχήσουν και να υλοποιήσουν τα αντιλαϊκά συμφέροντα. Ένα μεγάλο ξεπληρωμένο κτίριο με έναν λογαρισμό με σημαντικό ποσά στην τράπεζα δείχνουν τα αποτελέσματα της αμεσοδημοκρατικής διαχείρισης.

Αντίθετα, η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ πλέει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι υπό τον έλεγχο της Επισκοπής, υποχρεώνεται να πληρώνει όλα τα έξοδα έξι εκκλησιών και επιπλέον να δίνει έναν κεφαλικό φόρο, τον οποίο ονομάζουν “λογία” στην Επισκοπή, ένα ποσόν που ξεπερνά τυ ύψος των 150 000$ ετησίως.

Η διαχείριση αυτής της Κοινότητας κυριαρχήθηκε από τις θρησκευτικές δυνάμεις, με συμβούλους που αμφισβητήθηκε η πίστη τους στην υπηρεσία του οργανισμού, με κατάχρηση της εμπιστοσύνης της παροικίας και με σπατάλες που έφεραν την Κοινότητα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Για την σωτηρία της όχι μόνον εγγυήθηκαν συμπάροικοι αλλά ακόμη και η Ελληνική Κυβέρνηση. Δεν θα ενδιαφερόταν κανείς γι’ αυτήν την Κοινότητα αν δεν είχε διαμορφώσει ένα σχολικό σύστημα τεσσάρων δημοτικών σχολείων ημερήσιας τρίγλωσσης εκπαίδευσης. Το ημερήσιο αυτό σύστημα επιχορηγείται από την επαρχιακή κυβέρνηση με 60% του προϋπολογισμού του, κυρίως για το γαλλικό πρόγραμμα σπουδών, ενώ το υπόλοιπο 40% καλύπτεται από τα δίδακτρα των γονέων. Οι κτιριακές ανάγκες των κοινοτικών σχολικών κτιρίων είναι σημαντικές, με αποτέλεσμα το έλλειμμα να γίνεται προσπάθεια να καλυφθεί από τις δραστηριότητες εθελοντικών παροικιακών οργανισμών και κοινοτικών επιτροπών.

Σε αυτές τις παροικιακές διεργασίες η πολιτική της Ελλάδας παραμένει αδρανής, παρακολουθεί τις εξελίξεις και ο γενικός πρόξενος πάντα ενισχύει τις προσπάθειες της παροικίας είτε με παρεμβατικό είτε με διακριτικό τρόπο, κρατώντας πάντα μια στάση, που μάλλον ακολουθεί αυτό που είπε ο Επίσκοπος σε μια εκδήλωση της Κοινότητας, παρουσία του τότε γενικού προξένου “ιεραρχικά είμαι προϊστάμενος του γενικού προξένου”. Η έκφραση αυτή τα λέει… όλα. Το ελληνικο κράτος έχει παραχωρήσει την κηδεμονία των παροικιών της Αμερικής στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Από αυτή τη σχέση πηγάζουν και όλες οι κακοδαιμονίες.

Η νέα κυβέρνηση έχει ένα άλλο ήθος και πολιτική. Δεν μπορεί όμως να φέρει αλλαγή. Πρωταρχικά, διότι και αυτή άμεσα ή έμμεσα επιτρέπει τη συμμετοχή των εκκλησιαστικών οργανισμών στα όργανα του ΣΑΕ, που κατά τα άλλα αποτελoύν όργανα των αντιπροσώπων των λαϊκών οργανισμών, σύμφωνα με τις προτάσεις που έχει καταθέσει για την πολιτική της όσον αφορά στον απόδημο ελληνισμό.

Ένας άλλος λόγος είναι τα μεγάλα προβλήματα που η κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει στην ενδοχώρα, με αποτέλεσμα να μην θεωρείται προτεραιότητα ο απόδημος ελληνισμός.

Η διπλωματική στάση του ελληνικού κράτους θα συνεχίζεται, γι αυτό και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, από το Πατριαρχείο στο οποίο ανήκει η Επισκοπή Καναδά (η οποία το ενισχύει οικονομικά, σε σημαντικό βαθμό το Πατριαρχείο), μέχρι τις Επισκοπές της αμερικανικής ηπείρου, θεωρείται ότι διατηρεί δια της γενικότερης σιωπής τον έλεγχο του απόδημου ελληνισμού στην Αμερική.

Η αλλαγή εξαρτάται από την τοπική κοινότητα, η οποία καλείται να βρει την ελληνικότητά της ως μια ανεξάρτητη έννοια από την θρησκευτική της προσέγγιση. Μόνον έτσι, όλοι όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος της ελληνικής παιδείας θα μπορούν να συμμετάσχουν και να συμβάλουν στην πορεία της παροικίας.

Έτσι, ίσως, δίνεται και μια εξήγηση για την αδύνατη συμβολή της ελληνικαναδικής παροικίας στην συμπαράσταση των πατριωτικών ενεργειών της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Χρειάστηκε η συμβολή της ντόπιας κεμπεκιώτικης κοινωνίας να αναδείξει αυτή την συμπαράσταση από τo groupJournal Alternative” του Montreal. Ένα γκρουπ που και στο παρελθόν φιλξένησε τους δημάρχους της Αλεξανδρούπολης και Σκουριών στον αγώνα τους εναντίον της εταιρείας El Dorado, ενώ η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ τους αγνόησε παντελώς.

Οι ερανικές εκδηλώσεις των «αθανάτων» εθελοντών

Σημαντικό βήμα επετεύχθη στην ελληνική παροικία του Μοντρεάλ. Η περίοδος «μούγκα στη στρούγκα» άρχισε να περνάει. Η περίοδος χάριτος προς τα «νέα παιδιά» με τα «γεροντικά μυαλά» εξαντλείται.

Η Κοινότητα μας μετά από την πραξικοπηματική ενέργεια διαγραφής αντιπάλων, από το ίδιο γκρουπ που βρίσκεται στη διοίκηση τα τελευταία 8 περίπου χρόνια, βρίσκεται σε κατάσταση κώματος. Άλλοι λένε ότι είναι στον «αυτόματο πιλότο». Πρόσφατα το δ.σ. αναγκάστηκε να ζητήσει από μια συρρικνωμένη γ.σ. συμπλήρωση κενών θέσεων συμβούλων που παραιτήθηκαν. Όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχαν εκλεγμένοι να αναπληρώσουν τις θέσεις αυτές.

Αν κανείς κάνει μια πολιτική βυθοσκόπιση στους διοικούντες την ΕΚΜ, πολύ εύκολα θα διαπιστώσει δυο καταστάσεις (1) ότι η κοινότητα είναι υποχείριο του ελληνικού λόμπι του Φιλελεύθερου κόμματος. Όποτε μια εκλεγμένη διοίκηση επιχειρούσε να διαμορφώσει μια διπλωματική πολιτική φιλικής προσέγγισης προς όλα τα κόμματα, ομοσπονδιακά και επαρχιακά, μια πολιτική ίσων αποστάσεων, συνάντησε την «μήνιν» του ελληνικού λόμπι του Φιλελευθέρου Κόμματος, (2) το ελληνικό λόμπι έχει την υποστήριξη και του παραεκκλησιαστικού περιβάλλοντος της παροικίας, όχι βέβαια, τυχαία.

Για ιστορικούς λόγους, είναι φυσιολογικό για τους «παροικούντες παρά την Ιερουσαλήμ», να ερμηνεύουν ορθολογιστικά αυτή την «ερωτική σχέση» ορθοδόξων και Φιλελευθέρων. Τον μεν Φιλελεύθερο Κόμμα ήταν αυτό που αγκάλιασε πολιτικά και κομματικά τους μετανάστες, απολαμβάνοντας τον τίτλο «το συστημικό κόμμα των μεταναστών», και αφετέρου το πλειοψηφόν κεμπεκιώτικο στοιχείο, το γαλλόφωνο, είναι πιστό στην καθολική εκκλησία, άρα βρίσκεται στην απέναντι όχθη από την ελληνορθόδοξη εκκλησία. Τούτο και άλλες λεπτομέρεις που ενίσχυσαν αυτή την πόλωση, επέτρεψαν στη ελληνική παροικία να είναι ελληνορθόδοξη, αγγλόφωνη και Φιλελεύθερη. Αυτή την τριαδική υπόσταση προσπάθησε ιστορικά να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση. Έτσι χωρίς δυσκολία η Φιλελεύθερη επαρχιακή κυβέρνηση άρχισε να κόβει τις επιδοτήσεις προς τα σχολεία της ελληνικής Κοινότητας, χωρίς να ανοίξει «μύτη», αφού τα μέλη του δ.σ. της ΕΚΜ ήταν Φιλελεύθεροι, οι οποίοι έκαναν κάθε τι που πέρναγε από το χέρι τους για να μην πάρει έκταση η δυσαρέσκεια της παροικίας. Αυτή η «ερωτικ’η σχέση» εκκλησίας και ελληνικού λόμπι του Φιλελεύθερου κόμματος, είχε μια εξαιρετική έξαρση στους πρώτους 10 μήνες της διακυβέρνησης του δ.σ. που ήταν εγκάθετο αφού δεν έγιναν ποτέ εκλογές, λόγω της προσπάθειας να υπάρξουν μόνον οι υποψήφιοι του ελληνικού φιλελεύθερου λόμπι. Η έξαρση αυτή πήρε τη μορφή την υπτέλειας προς την επισκοπή τορόντο, υποχρεώνοντας την Κοινότητα να πληρώνει έναν μεγάλο κεφαλικό φόρο, τον οποίον απέρριψε η γ.σ., μια μαζικότατη γ.σ. του μεγέθους των εκατοντάδων μελών (400 περίπου αν θυμάμαι καλά) που επιβεβαιώνει το πραγματικό ενδιαφέρον της παροικίας.

Για μια περίπου 20ετία, μεταξύ αυτών των «εθελοντών» είναι και αυτοί της επιτροπής εράνου. Η επιτροπή εράνου κάνει δυο ερανικές εξορμήσεις τον χρόνο. Επί σειρά ετών παρτηρούσε η παροικία ότι ο πρώτος λαχνός ήταν ένα χρηματικό ποσόν του ύψους των 25000$ και άλλοι λαχνοί μικρότερων ποσών για τους επόμενους τυχερούς.

Φυσιολογικά, οι τυχεροί προέκυπταν από αυτούς που αγόραζαν τους λαχνούς, και από αυτούς, κατά σύμπτωση, κέρδιζαν άτομα του κύκλου του ελληνικού λόμπι των Φιλελευθέρων. Η παροικία με την οξυδέρκεια και την νοημοσύνη της άρχισε να απομακρύνεται από την συμμετοχή με αποτέλεσμα οι «αθάνατοι» εθελοντές να πωλούν στο άμεσο συγγενικό τους περιβάλλον. Κατ’επέκταση και οι νικητές, στατιστικά, είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι από αυτά τα συγγενικά κυκλώματα. Αυτός ο φαύλος κύκλος διογκώθηκε χωρίς αιδώ από τους «αθάναοτους» εθελοντές που κατά περίεργη σύμπτωση βρίσκονται πάντα σε… οικονομικές ερανικές εξορμήσεις.

Η διόγκωση αυτή του φαύλου κύκλου προκάλεσε την αποστροφή ακόμη και των δικών τους μέσων ενημέρωσης. Έτσι στα μέσα του Μάρτη έσκασε η βόμβα.

«Έγιναν παρανομίες στο λαχείο της ερανικής επιτροπής της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ;»  ήταν ο τίτιλος του άρθρου μιας τοπικής εφημερίδας. Μεταξύ των άλλων το σχόλιο αναφέρει ότι «πολλοί συμπάρικοι διερωτήθηκαν πώς γίνεται και ορισμένοι λαχνοί κερδήθηκαν από άτομα της διοργάνωσης του λαχείου; Μάλιστα ένας κύριος μας υπενθύμισε ότι σε προηγούμενη λαχειοφόρο, τις $25 000 του πρώτου λαχνού κέρδισε συγγενικό πρόσωπο διοργανωτή του λαχείου και μέλος της ερανικής επιτροπής.«
Αν και ο σχολιογράφος το ξέρει όπως όλος ο κόσμος, ότι ο νόμος απαγορεύει στα μέλη της οργανωτικής επιτροπής και των συγγενών τους να συμμετέχουν στον έρανο με την προσδοκία να κερδίσουν, μόλις τώρα φέρνει στην επιφάνεια.
Όχι μόνον τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής αδιαφόρησαν με αυτές τις θεσμικές εντολές του νόμου, αλλά έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται λέγοντας ότι «πρακτικά αυτό που ζητά το Regie des lotteries du Quebec για μας δεν δουλεύει«… Φανταστείτε, πόσο η λαμογιά έχει γίνει θεσμική πρακτική. «Αν δεν αγοράσουμε εμείς λαχεία και πουλήσουμε στους συγγενείς μας πώς θα πουληθούν τα λαχεία;» ισχυρίζεται ο σχολιογράφος ότι του είπαν οι «αθάντοι» εθελοντές.
Η άλλη προκλητική ερανική προσπάθεια που προέκυψε στην παροικία είναι η συγκέντρωση χρημάτων για τα ορφανά της Κεφαλλονιάς. Ακούγεται ότι τα χιλιάδες δολάρια που συγκεντρώθηκαν (13000$) δεν έχουν σταλεί ακόμη, πέρα από το γεγονός ότι το ποσόν που δηλώνεται ότι συγκεντρώθηκε υποτιμάται στο ύψος των 6000$, περίπου. Τα χρήματα αυτά συγκεντρώθηκαν από τον σύλλογο των Κεφαλληνίων. Ουδείς απολογισμός έχει δημοσιευτεί μέχρι τώρα και αναρωτιέται κανείς τι παροικιακές «business» είναι αυτές και ποια «ορφανά» ενισχύονται από την παροικία.

2013 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 3,200 times in 2013. If it were a cable car, it would take about 53 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.