Η Κακοδαιμονία των… δαιμόνων ή το μνημείο και οι «επιλογές»

  1. Η πόλη του Montreal στο Quebec του Canada γιορτάζει τα 375 χρόνια. Οργανώνονται πολλές εκδηλώσεις, όπως αρμόζει σε παρόμοιες επετείους. Παράλληλα ο Καναδάς γιορτάζει τα 150 χρόνια του.  Άρα το Μόντρεαλ είναι παλαιότερο.  Ακόμη παλαιότεροι είναι οι ιθαγενείς.  Θα μας έλεγαν, αν τους ρωτούσαμε, ότι είναι σ’ αυτή τη γη για 9000 συναπτά χρόνια. Έγιναν επαίτες στη γη τους.
    Στις 9 Ιουλίου 1534 ο εκπρόσωπος, του Γάλλου βασιλιά Francois, Jacques Cartier, έφτασε στην περιοχή που οι ιθαγενείς ονόμαζαν Tlagatigetjg, και οι Γάλλοι το ερμήνευσαν Tracadièce, λέξη που σημαίνει κατά την προφορική παράδοση, ο «τόπος των ερωδιών». «Θα ονομάσω αυτόν το κόλπο «κόλπο των θερμών» γιατί τα νερά του είναι πιο ζεστά από αυτά της Ισπανίας» αλλά και για την γονιμότητα του εδάφους, κι έτσι τώρα ονομάζεται » baie des chaleurs». Τό’πε ο άποικος, κι έτσι έγινε.

    Ο Cartier περιγράφει την συνάντησή του με τους ιθαγενείς micmaque, καθ’ όλα φιλική. «Έρχονταν να αγοράσουν το εμπόρευμά μας και μας προσέφεραν ότι είχαν, πράγματα μηδαμινής αξίας, σε βαθμό που να μένουν γυμνοί» (σ.σ. δεν είχαν χρυσό και μπαχαρικά, που έψαχνε η Γαλλία από την δυτική οδό για την Ινδία) γράφει ο Cartier  στο ημερολόγιο του. Τοποθέτησε την γαλλική σημαία σε έναν μεγάλο σταυρό (όπως έκαναν οι Αμερικάνοι στην Σελήνη) στις 24 Ιουλίου 1534 και πήρε το δρόμο της επιστροφής.
    https://i0.wp.com/www.eco99international.com/sites/default/files/resize/users/nathan/03/cartier_-_voyage_i_0-333x273.png
    Στο δεύτερο ταξίδι του, αφού μπήκε στον ποταμό Saint-Laurent, έφτασε στο Montreal τον επόμενο χρόνο (2 Οκτωβρίου 1535).
    Related image
  2. Το Montreal, όμως, υπολογίζει την θεμελίωσή του από το 1642. Τότε έφτασε η πρώτη αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας. Οι σχέσεις με τους ιθαγενείς Mohawk των Haudenosaunee, μέχρι και πρόσφατα (όταν υπουργός ήταν ο ελληνικής καταγωγής Χρ. Σύρρος της Liberal κυβέρνησης, οι Mohawk συγκρούστηκαν ένοπλα με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, γιατί δεν ενέδωσαν στην απαίτηση του υπουργού να μετατραπεί το έδαφός τους σε γήπεδο γκολφ) δεν ήταν ποτέ αρμονικές. Ακόμη στην μικρή περιοχή που κατοικούν έχουν την δική τους σημαία και τα σήματα STOP στις διασταυρώσεις γράφουν μόνον TESTAN, προφανώς η αντίστοιχη λέξη του STOP, στη γλώσσα τους. Η κοινότητα τους δεν έχει αριθμούς στα σπίτια. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν υπάρχουν αριθμοί για να μην μπορεί το κράτος να εντοπίζει «ποιος μένει που».
    Το 1642, λοιπόν, ήρθε η καθολική αποστολή με πρόθεση να εκπολιτίσει τους… απολίτιστους ιθαγενείς και να διαδώσει την θρησκεία του Χριστού, όπως βέβαια αυτοί την κατανοούσαν.
  3. Σήμερα, στα 150 χρόνια του Καναδά γιορτάζουμε το κράτος που θεμελιώθηκε από τα δυο έθνη, τους Γάλλους και τους Άγγλους. Η ιστορία, χωρίς αμφιβολία γράφεται από τους νικητές. Και για τα 375 χρόνια του Montreal, δεν θα εκπλαγώ αν η συμβολή των ιθαγενών δεν αναφερθεί πουθενά. Οι άποικοι γιορτάζουν. Η αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας έχει γενέθλια και κλείνει 375 χρόνια.
  4. Οι υπόλοιποι μετανάστες (οι άποικοι δεν λέγονται μετανάστες!) ήρθαν αργότερα, πολύ αργότερα.  Η οικονομική χρεία τούς υποχρέωνε να ενσωματώνονται με την κυρίαρχη τάξη. Έλληνες ήρθαν και πριν από το 1950-1960.  Μάλιστα οι βενιζελικοί είχαν διχαστικές τάσεις με τους βασιλικούς στην οργάνωση της παροικίας. Αργότερα, διαπίστωσαν ότι είχαν κοινά οικονομικά συμφέροντα και ενώθηκαν.  Η νέα πατρίδα, οι νέες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, οι οποίες ήταν γι’ αυτούς και τα παιδιά τους πιά, άγνωστες, δεν άφηναν περιθώρια παρά της κοινής στήριξης των εκάστοτε κυβερνήσεων, που στην πλειοψηφία τους ήταν Liberals στο Κεμπέκ και τον Καναδά.
  5. Το επόμενο μεγάλο ρεύμα μεταναστών ήταν αυτό του 1950-60, τότε που μετά τον εμφύλιο, που επιβλήθηκε από την συμφωνία της Γιάλτας, και η Ελλάδα του ΕΑΜ παραχωρήθηκε για γεωπολιτικούς λόγους στην Αγγλία, ο ελληνικός λαός είχε να λύσει τα δικά του οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.  Τότε που έπρεπε να ‘χεις καθαρά «κοινωνικά φρονήματα» για να μεταναστεύσεις.  Ήταν προνόμιο η μετανάστευση και προϋπόθεση η υποταγή και υπακοή.  Τότε που οι νέες κοπέλες έρχονταν ως υπηρέτριες, πρόσωπα φοβισμένα, κουρασμένα από τις κακουχίες, με βλέμμα που έψαχνε στο άγνωστο, στη νέα χώρα.  Τότε που έπρεπε να πιάσεις δουλειά από την πρώτη μέρα για να ζήσεις την οικογένεια και τα παιδιά σου, αν είχες. Οι Ελληνίδες έτοιμες να υπηρετήσουν ως υπηρέτριες, καθαρίστριες, γαζώτριες, οτιδήποτε. Πάντα τους κράταγε το όνειρο, να στέλνουν χρήματα σ’ αυτούς που έμειναν πίσω, να μάθουν στα παιδιά τους ελληνικά και να επιστρέψουν στην πατρίδα. Την Κυριακή στην εκκλησία, όπου ήταν και ο χώρος της κοινής κοινωνικής συναναστροφής και τα βραδάκια στο RIALTO και τις καθημερινές δουλειά και το ελληνικό σχολείο, για τα παιδιά.
    rialto theater

    Ο ελληνικός κινηματογράφος RIALTO που αποτέλεσε το κέντρο ψυχαγωγίας με μόνον ελληνικές ταινίες για πολλές 10ετίες. Η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ αδιαφόρισε για την πολιτισμική κληρονομιά της παροικίας, κλειδωμένη στην περιουσία που είχε σχέση με την ελληνορθόδοξη θρησκεία. Αν ρίξει κανείς μια ματιά θα δει ότι υπάρχουν μονον μνημεία εκκλησιών συνδεδεμένων με κτιριακά συγκροτήματα αλλού κοινοτικών γραφείων, αλλού σχολείων και αλλού γηροκομείων.

    Τι τα θες μόνον τα αγγλικά ή γαλλικά, αν θα επιστρέψεις σε μερικά χρόνια στην πατρίδα…

  6. Έτσι έγινε η εκκλησία μεγάλη δύναμη, κυρίως πολιτική, η οποία παίζει τον μεσάζοντα ανάμεσα στην κυρίαρχη εξουσία και την πλατιά παροικία. Όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές, τις εκκλησίες επισκέπτονταν την περίοδο των εκλογών. Το ίδιο κάνουν και στις μέρες μας.  Ιστορικά, οι  Liberals είναι οι μόνοι που έχουν το μονοπώλιο.  Κι αν κανένας άλλος έχει κάποια πιθανή πρόσβαση, οι «γνώστες» φροντίζουν να διαρρεύσουν ποιόν πρέπει να ψηφίσει… ο ορθόδοξος χριστιανός.
    Εξάλλου, παλαιότερα, όταν το γαλλικό πατριωτικό κίνημα συγκρουόταν με την αγγλοκρατούμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση την οποία θεωρούσε κυβέρνηση κατοχής, η καθολική εκκλησία συμφώνησε να είναι η μεσάζουσα της  αγγλο-κρατούμενης καναδικής κυβέρνησης και του καθολικού κεμπεκιώτικου πληθυσμού. Οι κόκκινοι Liberals δεν είναι τίποτα άλλο παρά το κομμάτι των Γάλλων πατριωτών που αποροφήθηκε, προσαρτήθηκε ή εξαγοράστηκε από την αγγλική διπλωματία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τότε, οι γαλλόφωνοι κεμπεκιώτες ήταν φανατικοί καθολικοί. Αν όχι όλα, τα χωριά στην πλειοψηφία τους  έχουν όνομα καθολικού αγίου, όταν δεν έχουν ονόματα των ιθαγενών. Τα δε σχολεία ήταν υπό την καθολική διοίκηση. Δεν δέχονταν κανέναν, μη καθολικό, έτσι όλες οι άλλες θρησκείες εντάχτηκαν στους φιλόξενους προτεστάντες που είχαν υπό την διοίκησή τους τα αγγλόφωνα σχολεία. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος ρήξης της ελληνικής παροικίας και άλλων παροικιών, με το γαλλικό στοιχείο.
  7. «And these same immigrants were administering the Hellenic Community. In the eyes of some in the Workers Association these people that were running things at the Community were also the ones that were exploiting their workers.»
    Γι’ αυτούς τους αγώνες του ελληνικού παροικιακού λαού μας κα την συμβολή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας της πόλης, τρεις παροικιακοί οργανισμοί, το Λύκειο Ελληνίδων-τμήμα Montreal, η Ελληνική Κοινότητα Montreal και το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ δούλεψαν για να δωρίσουν στον δήμο, για τα 375 γενέθλια της πόλης, ένα μνημείο για τον Έλληνα μετανάστη.
  8. Σύμφωνα με την αναφορά της γραμματέως του Λυκείου Ελληνίδων, κ. Ιουστίνης  Φραγκούλη-Αργύρη, η ιδέα ήταν του γενικού προξένου κ. Καλφόπουλου ο οποίος είχε επίσημα υποσχεθεί στον δήμο ένα δώρο. Παράλληλα, πρόεδρος του Λυκείου είναι η κ. Μ. Ντέρου, η οποία εκλέγεται στην περιοχή του ελληνοκρατούμενου προαστείου Park Extension, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, ως δημοτική σύμβουλος και έχει τον τίτλο της αντιδημάρχου. Στο Park Extension υπάρχουν 4 ελληνικές εκκλησίες. Η κ. Ντέρου, λοιπόν, έφερε στην προσοχή του Λυκείου την υπόσχεση του γενικού προξένου, και οι κυρίες συμφώνησαν να… βάλουν πλάτη.
  9. Το έργο ολοκληρώθηκε εντός ενός έτους, σύμφωνα με τις ομολογίες των οργανωτών. Επί δυο χρόνια το «δώρο» ήταν στο συρτάρι. Το έργο ανατέθηκε στον Έλληνα γλύπτη και καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών, Γιώργο  Χουλιάρα.  Η εργασία, λοιπόν, ήταν εξ αρχής εγγυημένη.  Λένε ότι ήταν αφιλοκερδής, και να μην είναι καμιά διαφορά δεν έχει. Αν προσέφερε όμως, δωρεάν, έστω και εν μέρει, την εργατική και πνευματική του δύναμη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν δημοσιοποιούν τον απολογισμό του έργου. Γι’ αυτόν μπορεί να μην έχει σημασία, αλλά για την παροικία που δέχτηκε το έργο του, έχει. Οι οργανωτές συγκέντρωσαν ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες, αν και δεν έχουν ανακοινώσει επίσημα το ποσόν που συγκέντρωσαν. Μέλος των οργανώσεων πρωτοβουλίας θεωρεί ότι μερικά… πραγματάκια δεν λέγονται, ίσως και αυτό να είναι ένα ακόμη πραγματάκι που δεν λέγεται. Φευ! ποιοι είμαστε εμείς να ξέρουμε. Φιλανθρωπία μας έκαναν και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Άλλωστε, κατά τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας, διακατεχόμαστε από κάποια σύνδρομα ημιμάθειας, άγνοιας, έλλειψης παιδείας, οθωμανικού συνδρόμου και άλλα ψυχαναλυτικά (φαίνεται ότι κρίνει εξ ιδίων).
    Σύμφωνα επίσης με πληροφορίες, η ελληνική εταιρεία μεταφορών H.O.T. έκανε την μεταφορά αφιλοκερδώς (ίσως το καθεστώς να είναι και εν μέρει αληθές). Πού πήγαν τα έσοδα και πόσα ήταν; Πού πήγαν τα έξοδα και πόσα είναι; Λένε ότι μόνον όσοι συμμετείχαν στις «μυστικιστικές ερανικές τελετές» της ΧΡΥΣΗΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΑΣ και ΧΑΛΚΙΝΗΣ αριστοκρατίας, θα μάθουν.
    Κάποιες τρύπες θα κλείσουν, πάλι.
  10. Το μνημείο απεικονίζει τον πατέρα, την μητέρα και το παιδάκι που κρατάνε την παραδοσιακή βαλίτσα, με τα απαραίτητα, ντυμένοι με τα πτωχικά ρούχα (ίσως ο γλύπτης φροντίζει να το δείξει στην επιφάνεια των ενδυμάτων τους η οποία δεν είναι λεία και δεν λαμπυρίζει). Ένα μνημείο, που του ταιριάζει περίοπτη θέση.  Στην βαλίτσα του πατέρα, γράφει μια ετικέτα «Hellas».
    Περνούν κάτω από μια αψίδα από ανοξείδωτο χάλυβα – την είσοδο του μετανάστη σε μια βιομηχανική χώρα του νέου κόσμου. Ο πατέρας με την τραγιάσκα είναι έτοιμος να σου μιλήσει κάτω από τα μουστάκια του.
    (εδώ » μερικές μαρτυρίες » μπορείτε να δείτε πώς περιγράφουν την εξέλιξη της περιοχής).
    Το μνημείο απεικονίζει την πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Χαιρόμαστε για την συμβολή του κ. Γ. Χουλιάρα, που μας κάνει υπερήφανους.
  11. Η Ελληνική Κοινότητα περνάει μια δύσκολη περίοδο. Οι πολυετείς αγώνες αστικοποίησής της και ανεξαρτητοποίησης από την μέγγενη της Μητρόπολης πήγαν στράφι. Ο πρόσφατος πρόεδρος υπέσκαψε τους αγώνες αυτούς. Δεν σεβάστηκε την απόφαση της γ. σ. να μην πληρώνουμε χαράτσι στην μητρόπολη, και εκμεταλλευόμενος την συγκυρία για την ανέγερση μιας εκκλησίας μας που κάηκε, με ιερέα πρόεδρο, της γ. σ., πέρασε πρόταση να πληρώνει 160 000$ τον χρόνο χαράτσι στην… Μητρόπολη.
    Εκεί είναι και η κακοδαιμονία των… δαιμόνων.
    Η παροικία γύρισε την πλάτη σε έναν πρόεδρο που μια φορά εξελέγη χωρίς εκλογές (ήταν ο μόνος υποψήφιος, με την δική του ομάδα), την δεύτερη μόνο με τους δικούς του υποψηφίους και 2-3 άλλους «ανεξάρτητους», αύξησε την θητεία του κατά έναν χρόνο, και άμα δεν τον αφήνουν να μιλάει όσο θέλει στις συνεδριάσεις των συμβουλίων του, σηκώνεται και αποχωρεί. Αν δέ, διαμαρτυρηθεί κανείς γιατί δεν υπάρχει εξελεγκτική επιτροπή για τον έλεγχο των οικονομικών, η απάντηση είναι ότι αρκεί η υπογραφή του ορκωτού λογιστή. Μια απόλυτα «δημοκρατική διακυβέρνηση» για την οποία το «νερώνειο σύνδρομο» είναι στην φαντασία των κομπλεξικών ημιμαθών, οι οποίοι διακατέχονται από οθωμανικά και άλλα σύνδρομα. Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα του γραμματέα Κ. Πάππα, του Εθνικού Κογκρέσου για τον τωρινό πρόεδρο της Ελλ.Κοιν.Μοντρεαλ, Ν. Παγώνη (εδώ).

  12. Το ελληνικό κογκρέσο του Κεμπέκ. Σύμφωνα με τα κιτάπια του Εθνικού Κογκρέσου του Καναδά, το H.C.Q. χρωστάει καμιά 25αριά χιλιάδες δολ., από συνδρομές που δεν πληρώθηκαν για πολλά χρόνια. Στην διαμάχη των δυο κογκρέσων συμπεριλαμβάνεται και η διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από τις τοπικές αρχές. Με την πρωτοβουλία του Εθνικού η μια πόλη μετά την άλλη ψηφίζουν την διακήρυξη αναγνώρισης και το θέμα βρίσκεται στην γερουσία του Καναδά. Το επαρχιακό είχε άλλες προτεραιότητες… προσπαθούσε να σαμποτάρει την προσπάθεια, διαδίδοντας ότι το Εθνικό είναι αντιδημοκρατικό. Η δε Ελληνική Κοινότητα φρόντισε, μέσω του  προέδρου της, να ενημερώσει την καναδική κυβέρνηση να αποφεύγει τις σχέσεις της με το Εθνικό Κογκρέσο.
    Όταν διακατέχεται κάποιος από το νερώνειο σύνδρομο, τύφλα να έχει το οθωμανικό.
  13. Το Λύκειο Ελληνίδων είναι μόλις 1-2 ετών, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συζύγου του Έλληνα πρέσβη (αν είναι σωστές οι πληροφορίες μας) και συσπείρωσε τις ευγενικές κυρίες της παροικίας που ενασχολούνται με τις κομματικές τους και φιλανθρωπικές πράξεις. Χρησιμοποιείται από τους βεβαρημένους, στα μάτια της παροικίας, δύο προηγούμενους οργανισμούς, και εξυπηρετείται το ίδιο από τα μέσα που τους διαθέτουν και τις συνεργασίες τους.  Έβαλε πλάτη για το μνημείο. Χρειάζονται ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες και το λύκειο είναι ειδικό σε αυτόν τον τομέα γιατί βρίσκεται μέσα σε αυτά τα σαλόνια. Στα ΧΡΥΣΑ, τα ΑΣΗΜΕΝΙΑ και τα ΧΑΛΚΙΝΑ. Η Ελληνίδα μετανάστρια του Park Extension είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πού να βρει χρόνο να ενδιαφερθεί η 75άρα που ακόμη καθαρίζει σπίτια.
    Έτσι οι τρεις έκαναν έναν εξαιρετικό γάμο. Γάμο των πετυχημένων… ελληνοκαναδών. Προς τι, τότε, τόση… ενδο-φαγωμάρα;

Οι κριτικές είναι πολύπλευρες.

  1. Η σιωπηρή παρουσία της Εκκλησίας (παρευρέθηκε ένας ιερέας που διακρίνεται πότε-πότε σε καμιά φωτογραφία) είναι ενδεικτική της περιθωριοποίησής της. Ήρθε για να μεταφέρει  από πρώτο χέρι στην Μητρόπολη τι συνέβη; Συμβαίνει τακτικά αυτό, μπορεί να έγινε έτσι και τώρα. Η Μητρόπολη είναι ίσως διπλά προσβεβλημένη διότι «δεν το περίμενε από τους δικούς της ανθρώπους». Αν έβαζαν κανένα σταυρό να κρέμεται ή κανένα μικρό εκκλησάκι θα ερχόταν για τα εγκαίνια και ο επίσκοπος. Δεν ακούγεται, δεν συζητείται πλατιά.
    Ο Επίσκοπος μαζεύει 160 000$/χρόνο, από τις τσέπες του ελληνικού παροικιακού λαού και όχι μόνον. ‘Οταν δίνεις τον χρόνο 160000$ χαράτσι, δεν λέγεται και πολιτική αστικοποίησης, παρεξήγηση λέγεται λόγω προσωπικής βεντέτας. Προφανώς ούτε η Εκκλησία έδωσε χορηγία.
    Εκτός από την εκκλησία έλειπε η ανακοίνωση του προξενείου (παρουσία υπήρχε επίσης) εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, του προξενείου που είχε αρχικά την ιδέα. «δεν μας ξύνεις την πλάτη, δεν στην ξύνουμε και εμείς» φαίνεται να είναι το μότο των «οργανωτών», γιατί το προξενείο δεν έχει «μία» σε αυτή την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Εξάλλου η κυβέρνηση, είναι της Αριστεράς. Υποδέχτηκε η Κοινότητα τον κ. Α. Γεωργιάδη, τον κ. Πατούλη, αλλά όχι και την κυβέρνηση, πρέπει να κρατήσουν την παροικία… στο σωστό κομματικό επίπεδο. Εξάλλου σε όλους τους τόνους διαδίδουν οι κυρίες ότι οι χορηγίες είναι ιδιωτικά χρήματα. «θα τους πούμε τι κάναμε τα χρήματά μας… άκου κει» σχολιάζουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
    Σε αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση σκέπτεται να χαρίσει εκατομμύρια. Καλλίτερα να προσέχει πώς θα διαχειριστεί το θέμα! λέμε άν! Στα σαλόνια τα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ, δεν έχουν ανάγκη, μια «γύρα» να κάνουν στα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ σαλόνια έβγαλαν τα λεφτά, ας ξεπληρώσουν και το δάνειο της Κοινότητας. «Το γοργόν και χάριν έχει».
  2. Μια μερίδα από την ίδια την μεγάλη κομματική παρέα (Liberals), κατηγορεί το μνημείο γιατί δείχνει τον φτωχό μετανάστη κι όχι τον πετυχημένο ελληνοκαναδό. Μαλώνουν μεταξύ τους για εξοργιστικά πράγματα. Μάλιστα ήταν τόσο σίγουρος  ο εκπρόσωπός της, ότι συμφωνεί η παροικία (προφανώς του δικού του κύκλου των πετυχημένων… ελληνοκαναδών) που έφτασε να προτείνει «να ανυψωθεί ο χώρος στα 4 πόδια με μια κλίση των 45 μοιρών, έτσι ώστε τα ονόματα των δωρητών να είναι σε ύψος του «ματιού» και να μην «λερώνονται» από τους «σκυλίσιους περιπάτους» προπαντός τον χειμώνα«. Απ’ ότι δε φαίνεται στα βίντεο, λίγο-πολύ έτσι το έκαναν.
    Σημ.: Με τέτοιο σκεπτικό, το άγαλμα του Ρήγα (αν και είναι πάνω από 4 πόδια ύψος η βάση του!) δεν έχει θέση μπροστά στο το πανεπιστήμιο. Απλά δεν αντιπροσωπεύει την νέα Ελλάδα. Θα έπρεπε να βάλουμε στην θέση του τον Ωνάση! Καταλαβαίνουν το πρόβλημά αλλά το ρίχνουν στην «τρελή».
    Από την άλλη, δεν τους εμποδίζει να φτιάξουν έναν ανάλογο μνημείο στην άλλη ελληνική περιοχή , Chomedey – Laval. Ας οργανωθούν.
    Φοβούνται να δείξουν τον υπεύθυνο που δεν είναι άλλος από τον δήμο. Ο δήμος έχει πολλές στάσεις λεωφορείων, θα μπορεί να χώσει και από ένα μνημείο για κάθε μειονότητα (αυτό εξηγεί την θέση του μνημείου, τώρα). Είμαστε γι’ αυτούς μειονότητα, άρα δεν πρέπει να μοιραζόμαστε και τα… πάρκα!!!!!  Τα πεζοδρόμια είναι αρκετά.  Αλλά σκέφτονται οι… πετυχημένοι ελληνοκαναδοί «από την άλλη να μην σταματήσουμε και το… ξύσιμο» άρα να κρίνουμε τους δικούς μας, ίσως και τον γλύπτη που «δεν είχε φαντασία».
    Σε μερικές εκατοντάδες μέτρα βρίσκεται ένα άλλο παρκάκι, όπου επί προέδρου της κοινότητας, Κ. Γεωργουλή, και δημάρχου Bourque (δεν ήταν Liberal, ούτε ο Γεωργουλής ήταν Liberal) μπήκε το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, προσφορά του πρώην Αθηναίου δημάρχου κ. Αβραμόπουλου, με την ευκαιρία της αδελφοποίησης των δυο πόλεων, στο ομώνυμο πάρκο του Park Extension. Την αδελφοποίηση την ξέχασε ο φετινός δήμαρχος. Αν η Αθηνά είχε δικαίωμα να πάει σε πάρκο, το μνημείο του μετανάστη που είχε δικαίωμα να πάει;
    όπως έλεγε και ο Cartier… πράγματα «μηδαμινής αξίας».
  3. Υπάρχει και τρίτη κριτική, από τους δημοσιογράφους, για την κακή οργάνωση των εγκαινίων. Ποιός οργάνωσε τα εγκαίνια; ο Δήμος; Ας βγει να μιλήσει η αντιδήμαρχος. Παρουσία 200 παρόντων (σύμφωνα πάντα με τα λόγια των οργανωτών) ακούστηκαν κριτικές υπέρ και κατά. Προφανώς οι κατά, από αυτούς που πήγαν, ήταν αμαθείς, είχαν άγνοια και κατέχονταν από το οθωμανικό σύνδρομο. Οι δε δημοσιογράφοι τόσο του κρατικού καναλιού όσο και των παροικιακών μέσων είχαν δυσκολία να κάνουν την δουλειά τους, με αποτέλεσμα… να μην την κάνουν. Εύγε στους οργανωτές… Και γι’ αυτή την κριτική φταίει η κακοδαιμονία που διακατέχει την… παροικία, κατά τον ψυχαναλυτή.
    Σε αυτή την κριτική συμφωνούν και οι οργανωτές… φαίνεται ότι δεν είναι δική τους ευθύνη.
  4. Υπάρχει και η άλλη κριτική «γιατί δεν έκαναν δώρο για τα 150 χρόνια του Καναδά;». Δεν είναι φοβερό το θράσος; Σαν να απαγορεύει κάποιος να κάνει μια άλλη ομάδα «πετυχημένων ελληνοκαναδών» ένα δώρο στο Καναδά. Αυτοί που κάνουν αυτή την κριτική, ας το αρχίσουν. Οι ίδιοι απαιτούν οικονομικό απολογισμό. Οι κυρίες είναι αποφασισμένες, μέχρι τώρα, να τον κρατήσουν ιδωτικό…
  5. Υπάρχει και η θετική κριτική. Όλη η παρέα βγαίνει και συγχαίρει ο ένας τον άλλον. Μεταξύ τους. «Μπράβο μεγάλε», «χρυσή μου μη τους δίνεις σημασία», «σιγά να μην δώσουμε απολογισμό. Απολογισμό μόνος στους δωρητές, άκου εκεί». Δεν μπορεί η παροικία να παρακολουθήσει αυτή την ευγενική πρωτοπορία, είναι πολύ δύσκολο γιατί η παροικία έχει… το οθωμανικό σύνδρομο, ενώ οι οργανωτές το ξεπέρασαν. Βέβαια υπάρχει και το χαράτσι των 160 000$ (αλλά αυτό δεν είναι οθωμανικό αλλά βυζαντινό θα μας πουν οι θεομαθείς, σύγχρονοι «οθωμανοκυβίστες»).
  6. Τέλος, υπάρχει και η σωστή κριτική. Αυτή που ξεπερνάει το… οθωμανικό σύνδρομο, την αμάθεια, την άγνοια, την έλλειψη εκπαίδευσης και άλλα ψυχαναλυτικά. Είναι η κριτική των επιχειρημάτων.

«Περίμενα» έλεγε ο Σωκράτης, στον «Φαίδωνα», «να μου πουν οι Φυσικοί τι καλό κάνει στη γη να μην είναι επίπεδη αλλά στρογγυλή, για να τους ακολουθήσω».

Αυτά όμως είναι οθωμανικά… σύνδρομα για τους Νέρωνες της παροικίας. Το κύκλωμα του ελληνικού λόμπι των Liberals έχει προσάψει το οθωμανικό σύνδρομο στους οργανισμούς της παροικίας, όχι στην παροικία την ίδια.
Αντί να αντιπροσωπεύει την παροικία σε όλο το πολιτικό φάσμα, αντιπροσωπεύει μια κομματική φασματική γραμμή σε όλη την παροικία.
Γι’ αυτό και οι γενικές συνελεύσεις δεν έχουν απαρτία, γι’ αυτό και το παρόν δ.σ. συνεργάζεται με τον καθένα που γυρίζει και του «προτείνει συνεργασία», γιατί η παροικία χλευάζει για την ανικανότητα, την υποκρισία, την δουλικότητά τους (είτε ήταν για τις περικοπές των χρηματοδοτήσεων του ΣΩΚΡΑΤΗ, είτε για την θέση του μνημείου). Αυτή την δουλικότητα που τους χαρακτηρίζει, προς τα «αφεντικά » τους, την βλέπουν αντεστραμμένη. Έχουν χάσει με λίγα λόγια τον προσανατολισμό τους, βουτηγμένοι στο πάρτι της τζάμπα εξουσίας. Αλλά εκεί μπαίνουμε στα βαθιά νερά.
Εάν με την ελληνόφωνη αντιδήμαρχο στο πλευρό σας, αγαπητοί οργανωτές, δεν μπορέσατε να έχετε «επιλογές» όπως λέτε, ποιόν θα έπρεπε να είχατε! Επί Κων. Γεωργουλή ως προέδρου, στην Κοινότητα, και P. Bourque στον δήμο (κα οι δυο εκτός της Liberal φασματικής κομματικής γραμμής), μπήκε το άγαλμα της Αθηνάς στο πάρκο που πήρε το όνομά της. Πιο κάτω, σε ένα άλλο γωνιακό παρκάκι μπήκε η ολυμπιακή σφαίρα, επί τη ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Εσείς που έχετε το θράσος να ψυχαναλύετε την παροικία, αφήσατε το μνημείο επάνω στο πεζοδρόμιο, σε μια γωνία, το μνημείο των προγόνων μας (που κατά τα λεγόμενα σας στα αποκαλυπτήρια ανήκει στον έλληνα μετανάστη, δηλαδή σε όλη την παροικία). Το αφήσατε όπως άφηναν τα έκθετα έξω από ένα σπίτι.
Γιατί δεν είχαν,  λένε οι οργανωτές, «επιλογή».
Ένα τεράστιο πάρκο μπροστά από τον σταθμό της φωτογραφίας είναι τελείως άδειο, ακριβώς στην βόρεια πλευρά του δρόμου. Οι μετανάστες δικαιούνται (όλοι οι μετανάστες του Park Ex, να καταθέσουν το δικό τους μνημείο και να γεμίσει με τα μνημεία των μεταναστών).
Με την αντίληψη των μη «επιλογών» η Park Ave. θα είχε γίνει , από τους Liberals, Bourassa Ave. Αλλά οι παρκαβενιώτες δεν… μάσησαν.


Και τολμούν με την αφέλεια του «τυχάρπαστου γραφειοκράτη», δήθεν να ορθολογίζουν την υποκρισία τους. Να το πάρετε και να το πάτε στο σπίτι του, στην Κοινότητα, στην Εκκλησία απέξω. Τι στο καλό πληρώνει χαράτσι για το σπίτι πού έχτισαν όλοι αυτοί, τους οποίους αντιπροσωπεύει; η ελληνική παροικία πληρώνει 160 000$ χαράτσι τον χρόνο, στην Επισκοπή, κι επι πλέον, όλα τα έξοδα 6 εκκλησιών.
Να απαιτήσουμε μια επάξια θέση. Ακριβώς απέναντι, στο πάρκο.
«Αιδώς Αργείοι»…
Στην αεροφωτογραφία:
http://www.flickr.com/photos/benoit59/4553147946/in/photostream/ βλέπετε βόρεια το άδειο πάρκο και στην διασταύρωση, στην ανατολκή γωνία, τον τόπο που ο δήμος έβαλε το μνημείο...

Πηγές

  1. Ελευθεροστομίες, Ελληνοκαναδικά Νέα, 7 Ιουλίου 2017, http://www.tanea.ca
  2. Το άγαλμα και η… κακοδαιμονία μας, greekpost.ca
  3. https://www.youtube.com/watch?v=XpKkeE7vYlg
  4. https://www.youtube.com/watch?v=BlspqQOkgQw
  5. https://www.youtube.com/watch?v=iaafUDNNfDI
  6. https://www.youtube.com/watch?v=Uu-Kr9bQ8Wg
  7. https://www.reader.gr/news/diethni/ena-mnimeio-gia-ton-ellina-metanasti-sto-montreal-pics-vid
  8. http://www.greekpost.ca/article/3340/montreal-mesa-s-ena-chiliometro-tria-ellenika-mnemeia-kosmoyn-ayto-ton-dromo
  9. https://www.ekirikas.com/%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD/
  10. https://www.facebook.com/MontrealGreekTV/?hc_ref=ARSnsCh3bbn3ej0aTpd_aMI10L3NRz52bE0cnIS0nqP-86q64OF0YWrLYnLx223kZqU&fref=nf
  11. https://www.ec.gc.ca/meteo-weather/default.asp?lang=En&n=8EBF321D-1&offset=22&toc=hide

Η ελληνική φέτα και ο Καναδάς

Σημείωμα 1ο:
Τι θέση έχουν η παροικιακή κυρίαρχη ομάδα, τα ντόπια ΜΜΕ και οι επιχειρηματίες; Αντίθετη με το μονοπώλιο. Ούτε ασχολούνται με τις αγωνίες της Ελλάδας (είναι βέβαια οι ίδιοι που διεκδικούν το δικαίωμα ψήφου). Ένας λόγος που οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης ψήφισαν την συμφωνία CETA, είναι ακριβώς αυτή: αντανακλά τα συμφέροντα των επιχειρηματιών του Καναδά (συμπεριλαμβανομένων των ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι δεν θα εκπλαγούμε αν μάθουμε ότι συνέβαλαν παρασκηνιακά σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο μέσω των κομματικών οργανώσεων της ΝΔ σε Καναδά και ΗΠΑ), και των εξαρτημένων ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ αποφεύγουν να αναδείξουν το θέμα, αφενός γιατί θέλουν νάναι υπέρ της Ελλάδας, συναισθηματικά, αλλά θέλουν να ‘ναι με τον Καναδά, συμφεροντολογικά.

Image result for greek community of vancouver

Σημείωμα 2ο: Από το 2013 έχει γίνει η ρήξη ΠΟΠ και Καναδά. Αλλά και παλαιότερα κυκλοφορούσε κάποια… Δανική φέτα σε ντενεκεδάκια. Επί ΝΔ και Σαμαρά δόθηκε το πράσινο φως και άρχισε η καναδική παραγωγή φέτας. Η παροικιακή εφημερίδα «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ» κάνει κριτική στους 8 Έλληνες ευρωβουλευτές που μέχρι τώρα ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας. Χαρακτηριστικό επιχείρημα, αναφέρει η εφημερίδα, των ευρωβουλευτών είναι

«μερικοί ελληνικαναδοί που παράγουν μικρές ποσότητες φέτας και παρήγαγαν μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, αυτοί θα μπορούν να το κάνουν ανενόχλητοι, αλλά… ομογένεια είναι ας τους βοηθήσουμε -το αίμα νερό δεν γίνεται-…»

Το καναδικό σπίτι (μουσείο Βορρέ) Παιανία.

Δεδομένου ότι οι ευρωβουλευτές ήταν ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΠΟΤΑΜΙ, ιδιαίτερα οι δυο πρώτοι γνώριζαν ότι το ελληνικό προξενείο Τοροντο είχε ενημερώσει από τον Μάη του 2013 (σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα) μεταξύ άλλων ότι 5 εταιρείες διακινούν φέτα (στην πραγαμτικότητα είναι πολύ περισσότερες, όπως θα δούμε παρακάτω). Αυτό δεν σημαίνει ότι η θέση του Προξενείου ήταν ενάντια στην συμφωνία, αλλά ήταν μια έκθεση που έγινε είτε με την πρωτοβουλία του Προξενείου, είτε με αίτημα του Υπ. Εξωτερικών. Αυτές οι εταιρείες είναι: SAPUTO inc., PARMALAT Canada (θυγατρική της Ιταλικής), AGROPUR, KRAFT Canada ( θυγατρική της πολυεθνικής), και ARLA FOODS Canada ( θυγατρική της Δανικής).
Τι παράγουν είναι:
—  αγελαδινή φέτα!!!!!!!!!!
— φέτα με ετικέτα πελατών από PARMALAT. Στην πραγματικότητα η θυγατρική Astros δεν φαίνεται στην ιστοσελίδα τους ότι παράγει φέτα. Ίσως τώρα να αρχίσει. Αλλά ανεξάρτητα από αυτή την παρατήρηση που μάλλον εκθέτει την έκθεση του προξενείου, όπως είπαμε παράγει φέτα για λογαριασμό μεγάλων αλυσίδων παντοπωλείων.
φέτα της AGROPUR, που αν προσέξει κανείς την ιστοσελίδα στο πάνω μέρος δεν έχει παρά μόνον… αγελάδες.
Η Kraft δεν έχει φέτα στα προϊόντα της προς το παρόν. Ίσως το 2013 να μπήκε στην αγορά, αλλά να διαπίστωσε ότι δεν είναι δυνατόν να καλύψει ικανοποιητικό μέρος της αγοράς και να σταμάτησε. Αυτό εξάλλου είναι και κριτήριο πολλών εταιρειών, διότι η φέτα δεν είναι παρά μόνον ένα προϊόν για περισσότερα κέρδη, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η φέτα είναι μέρος της ζωής μας (θα ήταν ωφέλιμο, λοιπόν, το σχετικό μέσον να φρόντιζε να ενημερώσει τους αναγνώστες του έγκυρότερα).
— φέτα Apetina, επίσης αγελαδινή. Δύσκολο να πούμε το μέρος της αγοράς που έχει καλύψει. Δεν είναι πάντως ευρέως γνωστή.
— φέτα ελληνική, εισαγόμενη από Ελλάδα, έχει ιδιαίτερη θέση στην ελληνική αλυσίδα παντοπωλείων «Μουρελάτος (δείτε εικόνα στο Cheese and Delicatessen)«, «PA«, και σε πολλά άλλα μικρότερα παντοπωλεία, που πωλούν τα ελληνικά εισαγόμενα τυριά από διάφορες, εισαγωγικές εταιρείες κυρίως, τροφίμων και είναι ελληνοκαναδικών συμφερόντων.

Image result for greek feta

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ
Σ’ ένα άρθρο του ο Χρήστος Θ. Παναγόπουλος δίνει το πλαίσιο που επικρατεί:
«»Εδώ και χρόνια, στην παγκόσμια συνείδηση, η φέτα έχει ταυτιστεί ως ένα καθαρά ελληνικό προϊόν με την ελληνική κουζίνα και στην Ευρώπη έχει κατοχυρωθεί ως προϊόν Π.Ο.Π. (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης). Μάλιστα, τα κριτήρια για να αποκαλείται «φέτα» ένα λευκό τυρί είναι τόσο αυστηρά, ώστε έχουν αποκλειστεί ακόμη και ολόκληρες ελληνικές περιοχές. Τα προνόμια στη φέτα, ή αλλιώς την κατοχύρωση της ονομασίας και την προστασία της ως Π.Ο.Π., έχουν μέχρι σήμερα μόνο η ηπειρωτική Ελλάδα (Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος) και από τα νησιά μόνο η Μυτιλήνη. Συνεπώς, με τα έως τώρα δεδομένα, ένας τυροκόμος από τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά δεν μπορεί να αποκαλεί φέτα το τυρί του, ακόμη και εάν η διαδικασία παραγωγής που ακολουθεί είναι ίδια.

Επιπλέον, για να αποκαλείται ένα τυρί «φέτα Π.Ο.Π.», πρέπει το γάλα που χρησιμοποιείται να είναι νωπό ή παστεριωμένο πρόβειο, ή μίγμα πρόβειου γάλακτος με γίδινο σε αναλογία 70% με 30% αντίστοιχα, να προέρχεται μόνο από ελληνικές φυλές αιγοπροβάτων παραδοσιακά εκτρεφόμενες, η φέτα να έχει μέγιστη υγρασία 56% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 43% και τέλος, η ωρίμανσή της να διαρκεί για τουλάχιστον δύο μήνες.

Η εντύπωση που αμέσως δημιουργείται από τα παραπάνω είναι πως υπάρχει ένα αρκετά ισχυρό κανονιστικό πλαίσιο, ώστε να θωρακίζεται ο Έλληνας παραγωγός απέναντι σε κάποιον, ο οποίος θα επιθυμούσε να οικειοποιηθεί την ονομασία «φέτα», ώστε να χαρακτηρίσει με αυτή ένα δικό του τυροκομικό προϊόν, το οποίο δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν.«»

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Από το Κιλκίς, στις 22-23 Νοεμβρίου 2013, η Γ.Σ. της ΚΕΕΕ (Κεντρική Ένωση Επιμηλεητηρίων Ελλάδας) έστειλε ψήφισμα με το οποίο αποδοκιμάζει ομόφωνα την τακτική αυτή και καλεί τα Ευρωπαϊκά και Εθνικά Όργανα όπως διαφυλάξουν τη νομιμότητα και αποκαταστήσουν άμεσα το κύρος και τον θεσμό των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης. Ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών) κ. Κ. Μίχαλος σημειώνει στην επιστολή του, μεταξύ άλλων, προς τους κυβερνητικούς υπεύθυνους της ΝΔ, κ.κ. υπουργούς Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη και Αγροτικής Ανάπτυξης Αθανάσιο Τσαυτάρη:
«Παρά το γεγονός ότι ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως η τελική επικύρωση της εν λόγω συμφωνίας θα προσφέρει εν γένει σημαντικές ευκαιρίες στο εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών- επενδύσεων, είμαστε εξίσου βέβαιοι ότι θα δημιουργήσει και προβλήματα, δεδομένου ότι η χώρα μας κινδυνεύει να απολέσει το μονοπώλιο χρήσης ονομασιών ΠΟΠ και ΠΓΕ, τα οποία αποτελούν στοιχεία της Ελληνικής παράδοσης. Το Νομικό Καθεστώς των προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης σε πολλά γνήσια Ελληνικά Προϊόντα (τυρί φέτα, ελιές καλαμών κ.ά), έχει κατ’ επανάληψη παραβιαστεί, κυρίως στον χώρο της ΕΕ και η επικύρωση της συμφωνίας θα αποτελέσει γι’ αυτά τη χαριστική βολή«.
Αναγνωρίζει δηλαδή ο, ιδεολογικά, νεοφιλελεύθερος βιομήχανος, την ανάγκη να διατηρεί ένα μονοπώλιο. Οι ανάγκες της επιβίωσης κάνουν τους ακραίους καπιταλιστές υπηρέτες του προστατευτισμού. Οι αντιφάσεις του συστήματος ή το ανώτατο στάδιο του… καπιταλισμού!

Η δεύτερη καταγγελία του κλάδου ήρθε στις 4 του Μάρτη 2017. Πανελλαδική σύσκεψη πραγματοποίησαν η Ομοσπονδία Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας, με την παρουσία εκπροσώπων της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτροφών (ΠΕΚ), της Ένωσης Τυροκόμων, των Γαλακτοβιομηχάνων μελών του ΣΕΒΓΑΠ, της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και του Δικτύου φορέων και πολιτών (stop CETA), στον Τύρναβο της Λάρισας, με βασικό θέμα την προστασία της φέτας σε σχέση με την εμπορική και οικονομική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA). Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε για να τεθεί ενιαία το ζήτημα της καταγγελίας της συμφωνίας CETA, αλλά και να αναληφθούν πρωτοβουλίες διεκδίκησης της προστασίας της φέτας και του ΠΟΠ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) χαρακτήρα της.
«Η Συμφωνία CETA σημαίνει το ξεκλήρισμα της κτηνοτροφίας. Αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως παρά το γεγονός ότι εδώ και κάποια χρόνια στον Καναδά παράγεται παράνομα φέτα, εντούτοις με τη συμφωνία CETA δίνεται η δυνατότητα να παράγουν νόμιμα φέτα. Το πρόβλημα είναι πως μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στον κόσμο έχουν συγκεκριμένα τυροκομεία και έτσι θα πνίξουν την αγορά με φέτα αγελαδινή, ενώ το γάλα θα προέρχεται από ζώα που τρώνε μεταλλαγμένες ζωοτροφές με αποτέλεσμα να ξεκληρίσουν την κτηνοτροφία της Ελλάδας», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Ν. Παλάσκας, πρόεδρος των κτηνοτρόφων Θεσσαλίας. «Οι Έλληνες ευρωβουλευτές που στήριξαν τη συμφωνία, μάλλον έχουν δεσμευτεί εδώ και κάμποσα χρόνια ή είπαν ναι στη συμφωνία και δεν μπορούν να την πάρουν πίσω. Επίσης κάποιοι στηρίζουν τη συμφωνία γιατί είναι η γραμμή του κόμματος και δεν μπορούν να ξεφύγουν». Ο δήμαρχος Τυρνάβου Παναγιώτης Σαρχώσης, ο οποίος παρευρέθηκε στη σύσκεψη των κτηνοτρόφων, είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως στηρίζει την προσπάθεια για την προστασία της φέτας και της κατοχύρωσης ως ένα προϊόν με γεωγραφική ένδειξη. Επίσης, τόνισε πως η φέτα είναι ένα στρατηγικό προϊόν και ταυτίζεται με το παραγωγικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της χώρας μας. «Θέλω να πιστεύω πως η Βουλή θα ανταποκριθεί στα αιτήματα αυτά, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα συνολικά για τη χώρα μας», είπε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος. Με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των ευρωβουλευτών που ψήφισαν την συμφωνία στην Ευρωβουλή καταφέρθηκε τόσο ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Θανάσης Νασίκας, όσο και πολλοί άλλοι πρόεδροι Ομοσπονδιών και Κτηνοτροφικών Συλλόγων της χώρας που συμμετείχαν στη σύσκεψη. Ορισμένες πλευρές σε σχέση με τους κανόνες που ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου σχετικά με τη φέτα επισήμανε, από την πλευρά του, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Γιώργος Εμμανουήλ, από το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών Θεσσαλίας κατά των Συμφωνιών TTIP, CETA, TISA. Ο κ. Εμμανουήλ τόνισε πως υπάρχει ένα ζήτημα που είναι σοβαρό και το οποίο δεν έχει γίνει γνωστό, καθώς «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου αναφέρει πως αν μια χώρα δώσει πλεονέκτημα σε μια άλλη χώρα να αναγνωρίσει το όνομα φέτα, είναι υποχρεωμένη να δώσει το πλεονέκτημα αυτό και σε κάθε άλλη χώρα το ζητάει». Ο ίδιος υπερασπίστηκε πως πρέπει να συνεχιστεί η «μάχη» κατά της συμφωνίας CETA, λέγοντας πως «η μάχη για τη μη έγκριση της συμφωνίας CETA από τη Βουλή είναι η μάχη των μαχών, γιατί αν χαθεί θα υπάρχει απελευθέρωση σε όλες τις αγορές του κόσμου».

Στη συνάντηση μίλησε και ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, ο οποίος επεσήμανε ότι «Καταψήφισα τη CETA κατά την ψηφοφορία που έλαβε χώρα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 15/2/2017, όπως άλλωστε είχα διαμηνύσει δημόσια εδώ και χρόνια, από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι σχετικές διαπραγματεύσεις ΕΕ-Καναδά. Ευθύς εξαρχής είχα τοποθετηθεί ενάντια στη Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης Ε.Ε. – Καναδά, τη γνωστή CETA, καθώς πρόκειται για συμφωνία απελευθέρωσης του εμπορίου που έχει μία σειρά σοβαρότατων αρνητικών επιπτώσεων για την Ελλάδα».
Χαιρετισμό απέστειλε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας κ. Νίκος Παπαδόπουλος, που ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ελληνική βουλή οφείλει με αυξημένη πλειοψηφία να ζητήσει την τροποποίησή της συμφωνίας με άμεση προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στην Επιτροπή Γεωγραφικών Ενδείξεων για πλήρη κατοχύρωση της Φέτας και των ΠΟΠ προϊόντων, χωρίς αστερίσκους, αντίστοιχης με την πλήρη κατοχύρωση των κύριων Ευρωπαϊκών τυριών παρμεζάνας και ροκφόρ».
Θετικός στο αίτημα των κτηνοτρόφων για πλήρη προστασία της φέτας στη συμφωνία CETA εμφανίστηκε ο βουλευτής Λάρισας της Ένωσης Κεντρώων, Γεώργιος Κατσιαντώνης, ο οποίος δεσμεύθηκε για τη στάση της Ένωσης Κεντρώων στη Βουλή όταν έλθει προς ψήφιση στη βουλή η συμφωνία, ξεκαθαρίζοντας ότι το κόμμα του δεν πρόκειται να την ψηφίσει.

Ψήφισμα
Είναι η πρώτη φορά που σύσσωμη η αλυσίδα παραγωγής πρώτης ύλης (κτηνοτρόφοι) και μεταποιητές (γαλακτοβιομήχανοι και τυροκόμοι) ενώνουν τις δυνάμεις τους και αντιστέκονται σθεναρά στην επικείμενη καταστροφή του κλάδου και καλούν όλους τους βουλευτές των κομμάτων να καταψηφίσουν την συγκεκριμένη συμφωνία όταν έρθει προς ψήφιση στην Ελληνική Βουλή. Παράλληλα αποφασίστηκε η κατάθεση πρότασης ψηφίσματος προς την Ελληνική Βουλή με τις υπογραφές των α) Ομοσπονδίας κτηνοτρόφων Θεσσαλίας , β) ΠΕΚ, γ) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας, δ) ΣΕΒΓΑΠ, ε) Δίκτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ζ) ΚΕΔΕ και η) ΕΝΠΕ η οποία αναφέρει τα εξής:

«H Βουλή των Ελλήνων για να αποφασίσει επί της συμφωνίας CETA (ΕΕ-Καναδά), ζητά προηγουμένως όπως:
Με πρωτοβουλία της η ΕΕ δεσμεύεται να διασφαλίσει ισότιμη προστασία της Φέτας με τα ΠΟΠ προϊόντα.
Να εισηγηθεί άμεσα στην «ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΝΔΕΙΞΕΩΝ της CΕΤΑ (η οποία είναι τώρα αρμόδια και εξουσιοδοτημένη να προβαίνει σε τροποποιήσεις, του παραρτήματος 20 της συμφωνίας των προστατευόμενων προϊόντων ΠΟΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και να αποφασίσει: Την αφαίρεση του αστερίσκου μειωμένης προστασίας της Φέτας και την παροχή πλήρους και ισότιμης προστασίας με τα υπόλοιπα ΠΟΠ προϊόντα του παραρτήματος.
Επίσης η Ελληνική Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης της Λισσαβόνας (με το οποίο οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες- είναι μικτής αρμοδιότητας των θεσμών της ΕΕ και της Ελληνικής Βουλής) ζητά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:
α) Όπως σε όλες τις εμπορικές συμφωνίες που είναι υπό διαπραγμάτευση (Ν. Αφρικής, Σιγκαπούρης, ΗΠΑ, Κίνας, Αυστραλίας κλπ) διασφαλίσει πλήρη προστασία στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά για την ΦΕΤΑ και για όλα τα εξαγώγιμα ΠΟΠ προϊόντα της χώρας.
β) Κατά τις διαπραγματεύσεις στα πλαίσια των επιτροπών ρυθμιστικής συνεργασίας της CETA και όλων των διεθνών εμπορικών συμφωνιών, όπως διασφαλίσει σε όλα τα επίπεδα και θεσμούς το κοινοτικό κεκτημένο, όπως των προδιαγραφών αποτροπής των μεταλλαγμένων τόσο για την χρήση τους ως ζωοτροφές όσο και για τη δημόσια υγεία».
Στη σύσκεψη συμμετείχαν και εκπροσώποι των παρακάτω συλλόγων:
1) ΠΕΚ (Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων)
2) Ομοσπονδία κτηνοτρόφων Αιτωλοακαρνανίας
3) Σύλλογο κτηνοτρόφων Κοζάνης
4) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δράμας
5) Σύλλογο κτηνοτρόφων Θεσπρωτίας
6) Σύλλογο κτηνοτρόφων Καρδίτσας
7) Σύλλογο κτηνοτρόφων Σερρών
8) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δεσκάτης Γρεβενών
9) Σύλλογο κτηνοτρόφων Φθιώτιδας
10) ΣΕΒΓΑΠ
11) ΕΒΟΛ
12) Δικτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ttip
13) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας
14) Αγροτικού Συν/σμού Λάρισας
15) Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών

Είναι παράλογο ένας τύπος τυριού να ταυτίζει το όνομά του με ορισμένες προδιαγραφές που καθορίζουν την χαρακτηριστική του ποιότητα, γεύση, εμφάνιση, κλπ; Η απάντηση είναι, όχι μόνον δεν είναι παράλογο αίτημα αλλά και επιβάλλεται να υπάρχει σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει την ατομική και πνευματική ιδιοκτησία.
Εάν αυτό δεν είναι αυτονόητο, τότε ο καθένας θα μπορούσε να παράγει αυτοκίνητα και να βάζει τη μάρκα επιλογής του,π.χ. «VW» ή να φτιάχνει κινητά τηλέφωνα και να τα ονομάζει iphone! Ό,τι στην αγορά ονομάζεται «μαϊμού» (όπως παλαιότερα τα μαϊμού-ρολόγια Rolex).
Έτσι και η φέτα-μαϊμού κυκλοφορεί, με τη διαφορά ότι τώρα θα λέγεται φετα και ένα προϊόν που δεν θα είναι… φέτα.
Σε μια εκπομπή του ο κ. Μαμαλάκης «στο κόκκινο 105.5» εξιστορούσε την εμφάνιση της γραβιέρας στην Ελλάδα… Οι Ελβετοί προσκάλεσαν έλληνες κτηνοτρόφους να τους διδάξουν την παραγωγή του τυριού gruyère που παράγεται από αγελαδινό γάλα. Όταν επέστρεψαν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι στην Ελλάδα, έψαχναν για… αγελάδες αλλά μάταια να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες ποσότητες, στράφηκαν λοιπόν στα αιγοπρόβατα και το τυρί ονομάστηκε γραβιέρα και όχι gruyère.

Σε μια κοινωνία όπου το κεφάλαιο καθορίζει τους όρους συναλλαγής, σε έναν κόσμο όπου το κεφάλαιο επιδιώκει και σε κάθε ευκαρία που του δίνεται, διαμορφώνει την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων, είναι μονόδρομος η έγκριση της συμφωνίας CETA, από τους εκπροσώπους του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, που στόχο έχουν να επιτρέψουν στους εντολοδότες τους κεφαλαιοκράτες να αντλούν φτηνότερη εργατική δύναμη και ελεύθερη παραγωγή και διακίνηση εμπορευμάτων για να φέρουν τον κορεσμό ενός εμπορεύματος έτσι ώστε να έχουν περισσότερα κέρδη αναζητώντας πάντα το νέο προϊόν-θύμα που θα καταναλώσει μαζικά ο «καταναλωτής».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επεκτατικής πολιτικής των αγορών του 19ου αιώνα είναι το λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα» το οποίο προξένησε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να επεκταθούν οι «αγορές» και ενίσχυσε το επαναστατικό κίνημα της Ελλάδας που οδήγησε στην ανεξαρτησία της. Οι «αγορές¨ δεν «κρατιούνται» αλλά μπορείς να πετύχεις «τροποποιήσεις», αν δεν μπορείς να τις καταργήσεις. Και είμαστε σε αυτό το στάδιο, με δυνατότητες τροποποίησης, αλλά που δεν συνάδουν με στρατηγικές προστατευτισμού και ανάγοντας την φέτα σε «Εθνικό Ζήτημα».  Η ζωή έχει δείξει ότι τέτοιες αποκλειστικότητες δεν έχουν αιώνια εξασφάλιση. Μήπως τα Zastava, Seat δεν ήταν μοντέλα FIAT παραγόμενα στην Γιουγκοσλαβία και την Ισπανία! Ή άλλες βιομηχανίες αυτοκινήτων δεν βγάζουν τα μοντέλα τους σε άλλες χώρες από την χώρα αρχικής τους παραγωγής! Η Toyota π.χ., ενδεικτικά αναφέρω, έχει εργοστάσια στον Καναδά και τις ΗΠΑ για ορισμένα μοντέλα. Ο κόσμος γυρίζει και ένα προϊόν που αναδεικνύεται για την ποιότητά του, γίνεται πάντοτε αντικείμενο «κλονοποίησης». Γιατί όχι, λοιπόν, η φέτα; Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι τα προαναφερόμενα ονόματα μαρκών είναι νομικά κατωχυρωμένα, η Φέτα;
Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλεξ. Καρχιμάνης δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για τη διακίνηση, στην 22η Διεθνή Έκθεση GULFOOD, στο Ντουμπάι (Μάρτης, 2017), με την ονομασία «φέτα» λευκών τυριών από χώρες τόσο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως Καναδάς, Αυστραλία, Αίγυπτος, Νέα Ζηλανδία), όσο και από μέλη αυτής (όπως Βουλγαρία– τη μόνη με πρόβειο γάλα-, Γαλλία, Ουγγαρία κλπ). ήδη οι «μαϊμούδες» έχουν βγει επίσημα στην παγκόσμια αγορά. Η ελληνική παραγωγή είναι αδύνατον να την κατακλύσει.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Όλα αρχίζουν το 2013 με την κυβέρνηση του Σαμαρά και την ΝΔ. Ο Καναδάς παρήγαγε και ανεχόταν την ονομασία «Feta». Η παραγωγή της ήταν 10η στην σειρά των τυριών, το 2011, με 4753 τόνους, ένα τζίρος του ύψους των 70 000 000$ΚΑΝ, μια όχι τόσο ευκαταφρόνητη οικονομική συνιστώσα της καναδικής αγοράς. Στις αρχές του 2013 η κυβέρνηση Σαμαρά άναψε το πράσινο φώς (από το 2013 η καναδική παραγωγή αυξήθηκε κατά 30% το 2016).
Τον Νοέμβρη 2013 διαμαρτύρονται οι έλληνες παραγωγοί και στέλνουν την σχετική επιστολή του Κ. Μίχαλου (όπως είδαμε προηγουμένως). Τον Δεκέμβρη του 2013, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αθαν. Πετράκος δήλωνε ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μπλόκαρε την συμφωνία «γιατί δεν είναι μόνον η κατάργηση των δασμών στις εισαγωγές αλλά και η κατάργηση ασφαλιστικών δικλείδων για την ελληνική φέτα και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η φέτα αποτελεί το 70% των εξαγωγών τυριών και αντίθετα με τις δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας, αυτές οι εξαγωγές αυξάνουν».
Τον Φλεβάρη του 2015 η καναδή πρόεδρος της οργάνωσης Council of Canadians, Maude Barlow, έστειλε επιστολή στον υφυπουργό κ. Γ. Κατρούγκαλο ζητώντας του να προβάλει veto στην συμφωνία CETA.
Στις 11 Μαΐου 2015 Το «Παρατηρητήριο της Γενέυης» σε θέματα διμερών ή πολυμερών εμπορικών σχέσεων GENEVA WATCH (τόμος 15, τεύχος 12), κάνει ένα σχετικό ρεπορτάζ για τον τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα η ευρωπαϊκή επιτροπή. Ούτε λίογ ούτε πολύ αναφέρει ότι η επιτροπή έκλεισε την τελική συμφωνία χωρίς να ενημερώσει καν την ελληνική αντιπροσωπεία ενώ αδιαφόρησε για τις υποδείξεις της ελληνικής αντιπροσωπείας. Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η ελληνική αντιπροσωπεία ενημέρωνε συνεχώς για την ανάγκη να προστατευτεί η «φέτα» σε όλα τα στάδεια της CETA. Στα τμήμα περί ΓΕ (GI) ο Καναδάς δέχεται να προστατεύσει 125 από τα 145 ευρωπαϊκά προϊόντα απαγορεύοντας την χρήση του ονόματος ακόμη κι αν αναφέρεται στις ετικέτες η χώρα προέλευσης ή αναφέρεται «απομίμηση», «τύπου» ή «είδος»…
Αντίθετα 5 τυριά (Φετα, Gorgonzola, Asiago, Fontina & Munster) θεωρούνται στον Καναδά ως μη κατοχυρωμένα ονόματα (generic), που σημαίνει ότι μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει χρήση του ονόματος. Άξιο μνείας είναι ότι τα τέσσερα τυριά ούτε καν εμφανίζονται στον καναδικό πίνακα παραγωγής τυριών από το 2011. Άρα, είναι αποπροσανατολιστικά για να μην φαίνεται μόνον η ΦΕΤΑ ότι αποκλείεται. Μετατρέπεται δηλαδή η υπόθεση σε συνωμοσία εναντίον της φέτας

Tον Ιούνη του 2016 ο ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Βαγγέλης Αποστόλου σημείωνε «το όνομα της φέτας είναι απολύτως κατοχυρωμένο στην ευρωπαϊκή αγορά» και για τις τρίτες χώρες όπως ο Καναδάς τόνισε ότι «δίνουμε μάχη για να βελτιώσουμε το καθεστώς που κληρονομήσαμε και να κερδίσουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα». Που κληρονομήσαμε το καθεστώς του Κ. Χατζηδάκη και της ΝΔ, του 2013.
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προανήγγειλε παρεμβάσεις για τον τομέα της αιγοπροβατοτροφίας, αξιοποιώντας κυρίως πόρους και δυνατότητες του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης. «Αφορούν μεταξύ άλλων τη μείωση του κόστους παραγωγής, την ενίσχυση της παραγωγής κατάλληλων και φθηνών ζωοτροφών, την ανάδειξη και γενετική βελτίωση ντόπιων φυλών προβάτων και αιγών υψηλής απόδοσης, την προώθηση συλλογικών – συνεργατικών σχημάτων, τον εκσυγχρονισμό και καθετοποίηση των κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την ειδική υποστήριξη των κτηνοτρόφων των ορεινών περιοχών, τη διευκόλυνση της αδειοδότησης κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων κ.λπ» είπε χαρακτηριστικά. Πολύ διαφωτιστικός επίσης ήταν τον Φλεβάρη του 2017 προσερχόμενος στην σύσκεψη με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη την υφυπουργό Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, τον υφυπουργό Εργασίας Τάσο Πετρόπουλο και τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτη Φάμελλο, με αντιπροσωπεία αγροτών στο πλαίσιο του διαλόγου κυβέρνησης κι αγροτών. Ο κ. Αποστόλου δήλωσε για τους όψιμους τιμητές για το ενδιαφέρον τους για την προστασία της φέτας ..

Γιατί όταν αποφασιζόταν να παραδοθεί η χρήση του ονόματος εις το διηνεκές αυτοί που σήμερα ενδιαφέρονται δεν μίλησαν. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις έχουμε διασφαλίσει ότι μετά τη μεταβατική περίοδο των πέντε ετών ο όρος φέτα δεν θα χρησιμοποιείται από κανένα λευκό τυρί, ιδιαίτερα στις δυο συμφωνίες με τη Νότια Αφρική και τον Καναδά».

Σε ενημερωτικό σημείωμα που εκδόθηκε από την ΝΔ, αναφέρεται ότι «σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου στη μόνιμη ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, ο υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων Γ. Κατρούγκαλος, επιχειρηματολόγησε υπέρ της υπερψήφισης της συμφωνίας ενώπιον όλων των ευρωβουλευτών. Και στη συνέχεια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δια του αρμοδίου τότε υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, Γιώργου Σταθάκη, υπερψήφισε τη συμφωνία στο Συμβούλιο Υπουργών (απαραίτητη προϋπόθεση για να έρθει προς ψήφιση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Όταν όμως η συμφωνία πήγε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατεψήφισαν. Όχι για τη φέτα, αλλά για τα εργασιακά θέματα». Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Νέα Δημοκρατία υπερψήφισε ωστόσο τη συμφωνία, καθώς «παρά τις όποιες αδυναμίες της συμφωνίας, σε καμία περίπτωση, δεν γίνεται να διαγραφούν τα ευρύτερα ευεργετήματα από την κύρωσή της. Και σε αυτό το θετικό ισοζύγιο στηρίχτηκε η υπερψήφισή της από τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας»

Κατά τον κ. Μαριά ο Καναδάς εξυπηρετεί Σκοπιανό παραγωγό του Καναδά ο οποίος ελέγχει το 63% της παραγωγής φέτας. Το επειχήρημα αυτό δεν έχουμε καταφέρει να το επιβεβαιώσουμε. Φαίνεται μάλλον αναληθές, εφόσον το 63% σημαίνει ότι το υπόλοιπο 37% της καναδικής φέτας είναι καμιά 50 εταιρείες που την παράγουν ή έχουν κατωχυρώσει το δικαίωμα στην καναδική κυβέρνηση. «Η φέτα δεν προστατεύεται και το ερώτημα είναι εάν η φέτα έχει την προστασία που είχε μέχρι χτες ή κάποια που δεν είναι ίδια. Και σίγουρα από αύριο δεν θα είναι ίδια, αλλά χειρότερη. Εάν εγώ έχω μια προστασία 100% σε μια αγορά 500 εκατ. πολιτών στην Ευρώπη, γιατί να έχω λιγότερη προστασία, ώστε να μπορώ να πουλάω σε άλλα 30 εκατ. πολίτες που είναι οι Καναδοί;» πρόσθέτει ο κ. Μαριάς.

«Άφησαν τη φέτα στο έλεος των Καναδών, είναι λυπηρό… Υποτάχθηκαν σε γενικότερα συμφέροντα της Ε.Ε., που έχουν μνημονιακό χρώμα, αν και γνώριζαν ότι με αυτόν τον τρόπο υπονόμευαν την ισχύ της ελληνικής φέτας στην παγκόσμια αγορά… Δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, στο άμεσο μέλλον, θα χάσουμε την υπεροχή της μοναδικότητας κι άλλων ελληνικών προϊόντων, όπως άλλωστε έχει συμβεί και με τις ελιές Καλαμών».


Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/773032/fakelos-feta-h-ceta-ki-enas-leykos-polemos-se-mayro-fonto#ixzz4afKe4uG9

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA θεωρεί, ότι η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες δεν έχει ολοκληρώσει τις εργασίες της και γι’ αυτό, ζητάει:

  • Να συνεδριάσει η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες και να παρουσιάσει το πόρισμά της.
  • Να κατατεθεί η CETA άμεσα στο Εθνικό Κοινοβούλιο για συζήτηση και ψηφοφορία και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η κ. Ραχήλ Μακρή αρθρογραφεί παρουσιάζοντας την εξέλιξη της κατοχύρωσης της φέτας και καταγγέλει την ΝΔ και τον υπουργό κ. Β. Αποστόλου.

Σχετικά με το ζήτημα προστασίας των ευρωπαϊκών προϊόντων Γεωγραφικών Ενδείξεων (Γ.Ε.) και την στοχευμένη παραπληροφόρηση στην Ελλάδα για το θέμα της φέτας, σημειώνεται ότι με τη CETA εξασφαλίζεται πλήρης προστασία για 15 προϊόντα Γ.Ε. της χώρας μας, αναφέρει η ευρωβουλευτής της Ελιάς κ. Καϊλή. Αυτά, όπως αναφέρονται στη συμφωνία, είναι τα εξής:

  •  Greek cheeses: Feta, Kefalograviera, Graviera Kritis, Graviera Naxou, Manouri and Kasseri.
  •  Greek olive oils: Kalamata olive oil, Kolymvari Chanion Kritis olive oil, Sitia Lasithiou Kritis olive oil and Olive oil Lakonia.
  •  Greek olives: Elia Kalamatas, Konservolia Amfissis.
  •  Greek spices: Krokos Kozanis.
  •  Greek fresh and processed vegetables: Fassolia gigantes elefantes Prespon Florinas, and Fassolia gigantes elefantes Kastorias.
  •  Greek confectionery and baked products: Masticha Chiou.
 Αυτό που αλλάζει με τη CETA, σημειώνει η Ελληνίδα ευρωβουλευτής, είναι ότι για πέντε συνολικά ευρωπαϊκά τυριά (Asiago, Feta, Fontina, Gorgonzola, Munster) θα επιτρέπεται στους παραγωγούς του Καναδά (σ.σ. που όπως είδαμε είναι καμιά 50αριά), οι οποίοι έκαναν χρήση των ονομασιών αυτών μέχρι τις 18/10/2013, να εξακολουθούν να τις χρησιμοποιούν. Έτσι απαγορεύεται ουσιαστικά η χρήση των ονομασιών αυτών μόνο σε μελλοντικούς παραγωγούς (μετά δηλαδή την ανωτέρω καταληκτική ημερομηνία). Αυτό έγινε διότι υπήρχαν ήδη παραγωγοί των τυριών αυτών στον Καναδά και η καναδική κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε μια συμβιβαστική λύση κατά την οποία προβλέπεται ότι η χρήση των ονομασιών αυτών θα συνοδεύεται από διατυπώσεις όπως «kind», «type», «style», «imitation», ή κάτι συναφές, «σε συνδυασμό με μία ευανάγνωστη και ορατή ένδειξη της γεωγραφικής προέλευσης του συγκεκριμένου προϊόντος, ενώ απαγορεύεται πλέον σε όλους (παλιούς και νέους παραγωγούς) και η χρήση ενδείξεων, οι οποίες παραπέμπουν στην Ελλάδα». Δηλαδή δεν θα επιτρέπεται καμία αναφορά του τύπου Greek feta η ακόμα Greek style feta ή οι ελληνικές σημαίες σε Καναδούς παραγωγούς.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, της Eurostat, του IRI Worldwide και του περιοδικού «Τρόφιμα και Ποτά», για την παρασκευή φέτας, στην χώρα μας απασχολούνται 100.000 κτηνοτρόφοι με 12.000.000 αιγοπρόβατα και 350.000 εργαζόμενοι συνολικά στην πρωτογενή παραγωγή, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες και παράγουν 120.000 τόνους ετησίως σε 500 τυροκομεία. Οι ετήσιες εξαγωγές της χώρας μας συνεχώς αυξανόμενες ανέρχονται σε 45.000 τόνους και 260 εκατ. ευρώ τζίρο ετησίως, με διανομή σε 56 χώρες και στις πέντε ηπείρους.

Η παραγωγή φέτας στον Καναδά διακυμάνθηκε από τις 4753 τόνους το 2011, στις 6167 τόνους το 2012, το 2013 έπεσε στις 5867 τόνους, το 2014 ανέβηκε στις 5909 τόνους, το 2015 στις 6954 τόνους και στο 2016 στις 7666 τόνους. Φαίνεται δηλ. ξεκάθαρα ότι η καναδική παραγωγή μετά το 2013 αυξήθηκε κατά 31% στα τρία τελευταία χρόνια.

Ο κ. Αποστόλου στην συνέντευξή του αναφέρει ότι «οι εξαγωγές του μοναδικού αυτού προϊόντος, οι οποίες σημειωτέον αποτελούν τον κύριο όγκο των ελληνικών εξαγωγών τυροκομικών προϊόντων, καταγράφουν μια αξιοθαύμαστη πορεία: Από 27,5 χιλιάδες τόνους το 2007 φτάσαμε στους 43,8 χιλιάδες τόνους το 2014 και από τζίρο 139 εκατ. ευρώ το 2007, σε τζίρο 260 εκατ. ευρώ το 2014».

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπογραμμίζει πως με τη συγκεκριμένη συμφωνία, εκλείπουν οι δασμοί 8% – 12% για μία σειρά ελληνικών αγροτικών – και όχι μόνο – προϊόντων. Παράδειγμα, τα ροδάκινα, το ελαιόλαδο, τα τυριά, οι γούνες, τα τυποποιημένα ελληνικά προϊόντα κ.λπ. «Άρα, τα προϊόντα μας αυτά γίνονται ανταγωνιστικότερα στον Καναδά, σε μία προηγμένη δηλαδή αγορά 30.000.000 κατοίκων. Για τους παραγωγούς – στην πλειοψηφία τους Έλληνες (σ.σ. όπως είδαμε αυτό είναι αναληθές, δεδομένου ότι περίπου 50 εταιρείες έχουν κατωχυρώσει την παραγωγή φέτας, αλλά και η έκθεση του προξενείου Τορόντο δεν επιβεβαιώνει αυτό το επιχείρημα) – που ήδη δραστηριοποιούνται στην καναδική αγορά, η CETA προβλέπει ότι προς το παρόν, μπορούν να χρησιμοποιούν τη λέξη «φέτα» συνοδευόμενη, υποχρεωτικά από τη φράση «Made in Canada» και βεβαίως, χωρίς ελληνικά σύμβολα». Από εδώ και στο εξής, «κανένας νέος παραγωγός δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη «φέτα» παρά μόνο εάν διατυπώσει συγκεκριμένα ότι πρόκειται για «τυρί τύπου φέτας» Made in Canada. Επιπλέον, η ελληνική φέτα παραμένει απολύτως προστατευμένη στην Ευρώπη, ενώ οι ελληνικές εταιρείες που παράγουν γνήσια φέτα θα μπορούν να κάνουν εξαγωγές στον Καναδά (και χωρίς δασμούς εισαγωγής). Δηλαδή, το «τυρί τύπου φέτα» του Καναδά δεν μπορεί να εξαχθεί στην Ευρώπη».

Η ΝΔ επισημαίνει πως η Ελλάδα παράγει ετησίως 120.000 τόνους φέτας. «Η εσωτερική ζήτηση είναι 80.000 τόνοι. Οι ανάγκες της Ευρώπης μπορούν να φτάσουν τους 500.000 τόνους ενώ οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς προσεγγίζουν τους 1.000.000 τόνους ετησίως. Άρα, μπορούμε να αυξήσουμε την παραγωγή μας, να διαφημίσουμε το γνήσιο προϊόν φέτα και να το πουλήσουμε με ευκολία, γιατί η ζήτησή του, στη Ευρώπη μόνο, είναι πενταπλάσια της σημερινής μας παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση η CETA φέρνει την προστασία της φέτας σε σαφώς καλύτερο επίπεδο από αυτό που ήταν πριν».

Αν λάβει κανείς υπόψη ότι η Ελλάδα καλύπτει μόλις το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης, θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία να δημιουργηθούν θυγατρικές, όπως εξάλλου κάνουν τόσες άλλες γαλακτοκομικές εταιρείες, σε στρατηγικής σημασίας χώρες. Να μην αναφερθούμε στις τεράστιες ευκαιρίες που θα έχουν οι Έλληνες παραγωγοί να συγκεντρώσουν κεφάλαια κυρίως ελλήνων βορειοαμερικανών για να μπορέσει να αρχίσει η παραγωγή  στην β. Αμερική (εδώ βρέθηκαν για την αποτυχημένη αεροπορική εταιρεία του Επίσκοπου Σωτηρίου).
Όχι μόνον είναι δυνατή η εξαγωγή της ελληνικής φέτας, αλλά μπορεί με την τεχνογνωσία να εξασφαλίζει περισσότερα έσοδα επικυρώνοντας την παραγωγή ενός ανεξάρτητου παραγωγού ως ΠΟΠ,  όταν ακολουθείτις σωστές προδιαγραφές ΠΟΠ (έστω και αν πλέον δεν κατοχυρώνονται από την Ευρώπη, μπορούν να γίνουν έμβλημα ποιότητας από τους Έλληνες παραγωγούς). Η αγορά είναι τεράστια και οι δυνατότητες να καλυφτεί από την ελλαδική παραγωγή είναι μηδενικές. Κατά συνέπεια η αυξημένη ζήτηση δημιουργεί ευκαιρίες παραγωγής «φέτας-μαϊμού» τις οποίες η ελληνική τεχνογνωσία οφείλει να αποκλείσει με δυναμικά ανοίγματα. Εδώ είναι η «μητέρα των μαχών».

Συμπέρασμα:
— Η συμφωνία έχει αποφασιστεί και υπογραφεί και από την ελληνική κυβέρνηση.
— Το δικαίωμα του ονόματος «Φέτα» να προσδιορίζεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις ΠΟΠ, είναι αυτονόητο.
— Τα οικονομικά συμφέροντα είναι τεράστια αφού η ελληνική παραγωγή καλύπτει μόνον το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης.

Η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνιστώσες του προβλήματος, το οποίο κληρονόμησε από την χυδαία ελληνική αστική τάξη, οφείλει να δει το ζήτημα με μια άλλη στρατηγική. Την εξασφάλιση του ονόματος ΦΕΤΑ χωρίς να προσβάλει την συμφωνία στο σύνολό της. Τέτοιοι λόγοι μπορούν να είναι:
1. Ποια η βαρύτητα της Φέτας σε σχέση με τα άλλα 4 τυριά στην παραγωγή τυριών του Καναδά; Μπορεί να είναι στην ίδια κατηγορία;
2. Χρειάζονται πριν την συμφωνία  κάποιες νομικές μελέτες για την κατωχύρωση της «Φέτας»; Ποιό είναι το νομικό καθεστώς στον Καναδά, όταν μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν μαϊμούδες-φέτες; Σύμφωνα με την συμφωνία της Σιγκαπούρης για την κατωχύρωση ονομάτων τι καλύπτει το όνομα «φέτα»;
3. δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να μελετηθούν σε βάθος και αν χρειάζεται να ληφθούν μέτρα, χωρίς να γίνει η Ελλάδα εμπόδιο στην επιθυμία των εταίρων να ανοίξουν τα σύνορα στα προϊόντά τους προς και από τον Καναδά; Η ελληνική παροικία τι ρόλο μπορεί να παίξει;
4. Για όλα αυτά μπορεί να γίνει ένα πάγωμα των επίκαιρων όρων της συμφωνίας και ψήφιση των υπολοίπων;
5. Τι εκτιμούν οι νομικές υπηρεσίες της κυβέρνησης εν γένει; Υπάρχουν λόγοι για νομική διαπραγμάτευση; ακόμη και για εσκεμμένη απόκρυψη των πραγματικών στοιχέιων;
6. Μπορεί η βουλή να εξαιρέσει προς το παρόν την Φέτα και να μείνει για την προσωρινή περίοδο εκτός συμφωνίας και να εισέλθει κατά την πορεία της ολοκλήρωσης της συμφωνίας, αφού υπάρχει αυτή η ρήτρα; Να αναβληθεί δηλαδή για μια 5ετία ή ένα εύλογο χρόνικό διάστημα ηισχύς του συγκεκριμένου άρθρου εκτός και αν ο Καναδάς επανεξετάσει την ΦΕΤΑ και την κατατάξει σε άλλη κατηγορία από αυτή των 5 τυριών;

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα απαιτείται σκληρή λήψη αποφάσεων όχι για εθνικούς λόγους (που δεν υπάρχουν), ούτε για βραχυπρόθεσμους οικονομικούς (που επίσης δεν υπα΄ρχουν) αλλά για μακροπρόθεσμους οικονομικούς λόγους και κυρίως «name branding». Οι άλλοι παραγωγοί πρέπει να σεβαστούν τον τρόπο παραγωγής της «φέτας», κατά συνέπεια οι κυβερνήσεις τους πρέπει να σεβαστούν τις προδιαγραφές παραγωγής. Αν τις σεβαστούν τότε η συμφωνία θα εγκριθεί αυτόματα. Διαφοερετικά, όλες οι άλλες πρέπει να είναι φέτες-μαϊμούδες, «fake feta cheeses».

Είναι προφανές ότι η ΝΔ θα ψηφίσει την συμφωνία, η κυβέρνηση επίσης γιατί την έχει υπογράψει. Άραγε ε΄ναι αρκετά τα στοιχεία που δεν γνώριζαν για να είναι η ειλλημένη απόφαση στην Ευρώπη, αναστρέψιμη;


Ποιά είναι τα πλεονεκτήματα της συμφωνίας κατά την καναδική κυβέρνηση; Να μερικά:

Canadian producers, manufacturers and exporters will be able to export to the EU like never before, thanks to the Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA).

Trade in goods

Currently, only about 25 percent of EU tariff lines on which Canadian goods are exported enter the EU duty-free. On day one of CETA ’s entry into force, 98 percent of EU tariff lines will be duty-free for goods that originate in Canada. Another 1 percent will be eliminated over a period of up to seven years. Once CETA is fully implemented, 99 percent of EU tariff lines will be duty-free.

That means tangible and significant opportunities in the EU market.

Canadian goods that face tariffs – on everything from machinery to maple syrup – will become more competitive in the EU market, giving Canadian exporters an advantage over other exporters still facing EU tariffs. It will also allow Canadians to expand or create new markets for their goods in the EU.

Here’s more good news:

Customs and trade facilitation

Cost savings may also be achieved through CETA commitments on customs and trade facilitation, which are aimed at reducing processing times at the border and making the movement of goods cheaper, faster, more predictable and efficient. This includes providing access to advance rulings on the origin or tariff classification of products, the automation of border procedures where possible, and an impartial and transparent system for addressing complaints about customs rulings and decisions.

Regulatory cooperation

CETA is the first Canadian bilateral trade agreement with a stand-alone chapter on regulatory cooperation. CETA will establish a Regulatory Cooperation Forum to discuss regulatory policy issues of mutual interest and develop bilateral cooperation activities. By fostering cooperation earlier in the regulatory process, the Forum is expected to enhance information sharing between Canadian and EU regulators, facilitate the development of more compatible regulatory measures, resulting in fewer barriers to trade, and making it easier for Canadians to do business in the EU. For example, a Canadian company, working through the Regulatory Cooperation Forum, will be able to request information at an early stage regarding new EU regulations in development, and provide comments and recommendations on how such regulations should be developed in order to prevent and eliminate unnecessary barriers to trade.

Conformity assessment

Another unique feature of CETA is the Protocol on Conformity Assessment, which is designed to allow Canadian producers in a number of sectors to have their products tested and certified for the EU market right here in Canada. This protocol is expected to reduce testing and certification costs and associated delays for manufacturers. Canada and the EU are also committed to continuing discussions with a view to adding new products in the future.

Trade in services

The Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA) gives Canadian exporters of services the best market access the EU has ever granted to any of its free trade agreement partners.
The EU is the largest importer of services in the world. In 2015 alone, the EU imported $936 billion in services. It imported $16.5 billion from Canada.

Management, financial, and ICT services are among the EU’s top services imports, and are also among Canada’s top services exports to the EU. Others such as engineering and architectural services and R&D have been other major Canadian exports to the EU. The EU is also the world’s largest importer of architectural, engineering and other technical services.

Once CETA enters into force, Canadian services exporters will be treated the same way as those from the EU (with the exception of certain reservations for existing and future policy measures). Canadian services exporters will enjoy better predictability and transparency in a large number of service sectors of interest to Canada, including architectural, engineering, and R&D services. Any future regulatory or legal changes which make it easier for Canadian service suppliers to access the EU market will automatically be locked in under CETA, and therefore cannot subsequently be made more restrictive. The EU will also treat Canadian service suppliers no less favourably than it treats service suppliers from its existing or future free trade agreement partners

Here’s more:

Labour mobility

CETA’s chapter on temporary entry addresses administrative requirements at the border such as labour market tests or other numerical limitations that can impose time delays and administrative costs on prospective business entrants to Canada or the EU. CETA provisions will increase  transparency and predictability for key personnel, including intra-company transferees and investors, contract service suppliers and independent professionals (including a broad coverage of professionals and limited coverage of technologists), and business visitors to do business in the EU. A large number of EU Members States have improved their commitments for Canadian professionals such as architects and computer analysts, short-term business visitors, investors and technologists compared to the level of access granted by the EU to its recent trading partners.

Recognition of Professional Qualifications

CETA establishes a streamlined process for the recognition of foreign qualifications in certain sectors, and a detailed framework through which regulators or professional organizations may negotiate mutual recognition agreements for other professions. 

Government procurement

Under CETA, Canada will gain new access to opportunities in EU regions and municipalities. That means access to procurement by local contracting authorities, bodies governed by public law, public utilities in the areas of gas, electricity, heat and water distribution as well as entities responsible for urban transit and railways throughout the EU. This includes procurement above specified value thresholds of professional services such as architecture and engineering, most goods as well as all construction services. Canadian suppliers already enjoy access to procurement opportunities at the EU, national and sub-national levels through the revised WTO Agreement on Government Procurement.

 

 

 

 

Η αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο

Γεωγραφικός προσδιορισμός της Λαυρεωτικής

Η περιοχή της Λαυρεωτικής περιλαμβάνει μια έκταση 200 τ.χλμ., στο νοτιοανατολικό άκρο της Αττικής. Το φυσικό σύνορο το οποίο τη χωρίζει από τα Μεσόγεια είναι οι ορεινοί όγκοι της Μερέντας, του Ολύμπου και του Πανείου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο σχηματίζεται μια τοξοειδής πεδιάδα που ξεκινά από τον όρμο του Δασκαλειού Κερατέας (στα ανατολικά) και καταλήγει στον κόλπο της Αναβύσσου (στα δυτικά).
lavreotiki

Ενδιάμεσα σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν τα υψώματα Μικρή και Μεγάλη Βίγλα, Μιχάλης και Σπιθαροπούσι που σχηματίζουν τις κοιλάδες της Αγριλέζας, των Μεγάλων Πεύκων, του Μπότσαρη και της Σούριζας. Στη νότια απόληξη της Λαυρεωτικής βρίσκεται το ακρωτήριο του Σουνίου το οποίο είναι το νοτιότερο άκρο της Αττικής. Το υπέδαφος της περιοχής αυτής αποτελείται κυρίως από μάρμαρο και σχιστόλιθο. Στις επαφές των στρωμάτων αυτών εντοπίστηκαν φλέβες αργύρου, μολύβδου και άλλων μεταλλευμάτων, τα οποία εξορύχθηκαν, κυρίως, κατά την αρχαιότητα. Οι πέντε σημαντικότεροι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής ήταν η Αμφιτροπή (νοτιοδυτικά της σημερινής παλαιάς οδού Κερατέας-Λαυρίου), η Ανάφλυστος (σημερινή Ανάβυσσος), η Βήσα (στο σημερινό Δημολιάκι Κερατέας), ο Θορικός και το Σούνιο.

map-of-lavrion-2«Έναν ξεχασμένο κόσμο» αποκαλεί ο συγγραφέας του άρθρου Ελευθέριος  Ηλ. Καντζινος για την Αρχαία Λαυρεωτική. Η «Ελευθεροτυπία» το 2010 δημοσιεύει στη μέση της κρίσης την πρόταση εναλλακτικής καλοκαιρινής εξόδου των Αθηναίων «Περιήγηση στην πανάρχαια πόλη των μεταλλείων: Μείνατε στην Αθήνα; Γνωρίστε το Λαύριο«.
Η ιστορία της Λαυρεωτικής περιοχής είναι πανάρχαια. «Τα μεταλλεία του Λαυρίου είναι από τα αρχαιότερα στον ελλαδικό χώρο. Η έναρξη των δραστηριοτήτων εξόρυξης αργυρούχου μολύβδου ανάγεται στην 3η χιλιετία π.Χ. (στην περιοχή του Θορικού).» γράφει ο Κατζινος.
Όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοια περίπτωση η μυθολογία είναι μέρος της ιστορίας της Λαυερεωτικής.

Γνωστός βασιλιάς του Θορικού ήταν ο Κέφαλος που σκότωσε κατά λάθος τη γυναίκα του Πρόκριδα, κόρη του Ερεχθέα, βασιλιά της Αθήνας, με ένα δόρυ που δεν έχανε ποτέ τον στόχο. Η Πρόκρις σύμφωνα με τον μύθο έφυγε στην Κρήτη και πήγε με τον Μίνωα. Αργότερα ξαναγύρισε στον Κέφαλο.
«Ιδιαίτερα η Κρήτη βασιζόταν στις θαλάσσιες επικοινωνίες για την πρόσβαση σταδιακά στα μέταλλα, τα οποία δεν διέθετε σε ικανές ποσότητες, και ήταν απαραίτητα για την αναπτυσσόμενη, ανακτορικού τύπου, οικονομία της. Τον χαλκό, τον άργυρο και τον μόλυβδο εισήγαγε πιθανώς από τις Κυκλάδες και το Λαύριο…» αναφέρουν πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη των νήσων του Αιγαίου.
3000 π.Χ.Ε. είναι η περίοδος της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, η περίοδος κατά την οποία η νεολιθική εποχή δίνει τη θέση της στην εποχή των μετάλλων.
Από άλλες πηγές γνωρίζουμε ότι ο Ερεχθέας I έδωσε την πολυουχία της πόλης του στην Αθηνά, η οποία ονομάστηκε έκτοτε Αθήνα και οι «Κεκροπίδες» ονομάστηκαν Αθηναίοι (κατ’άλλους ήταν ο Κέκροψ που διαιτήτευσε στον αγώνα μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα).

Ο Ακταίος θωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Αθηνών, από το όνομα του οποίου ονομάστηκε η περιοχή «Ακταίο». (Υπάρχουν και άλλοι πρωτοβασιλιάδες πριν τον Ακταίο, ο Περίφας, βασιλιάς και ιερέας του Απόλλωνα, ο Πορφυρύων  και ο Ωγύγης ή Ώγυγος, επι της βασιλείας του οποίου έγινε στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας ο πρώτος κατακλεισμός ( χρονολογείται  9500, 2136, 1793 π.ΧΕ, κατά αντίστοιχη σειρά από τους Πλάτων, και τους πολύ νεώτεους του Marcus Terentius Varro (116 BC – 27 BC), Africanus, Chronography, quoted in Eusebius, Praeparatio Evangelica).

Ο Κέκροψ Α’ (1556–1506 πΧΕ) παντρεύτηκε την Άγραυλο, μια από τις τρεις κόρες του Ακταίου,  και βασίλεψε στην Αθήνα. Ο Κέκροπας, σύμφωνα με την παράδοση ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι, είχε πολλές διοικητικές ικανότητες και με τα τείχη προστάτευσε τους Αθηναίους από τις διάφορες επιδρομές. Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, που τις ονόμασε Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Σύμφωνα με τον Στράβωνα ο Κέκροπας χώρισε την Αττική σε 12 δήμους: Η Κεκροπία, η Τετράπολη, τα Επάκρια, η Δεκέκλεια, η Ελευσίνα, αι Αφίδναι, ο Θορικός, η Βραυρώνα, ο Κυθαιρώνας, ο Σφέτος η Κηφισιά, το Φάληρο. Σε κάθε έναν από αυτούς τους δήμους υπήρχε ένα χωριό ή κωμόπολη, με βωμούς στον πολυούχο θεό και μια δικαστική διοίκηση σύμφωνα με προκαθορισμένους νόμους. Εδραιώνεται η πατριαρχία.

Τον Κέκροπα διαδέχεται ο Κραναός (1506–1497 πΧΕ) , αφού ο Κέκροψ δεν είχε γιούς, ένας πλούσιος αθηναίος και ήρωας, που από τις παραδόσεις μπορούμε να συγκλίνουμε ότι ήταν στενός συνεργάτης του Κέκροπα. Ο Κραναός βασίλεψε την περίοδο του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, νυμφεύτηκε την Πεδιάδα και έκανε τρεις κόρες, μια από τις οποίες ήταν η Ατθίδα ή Αττική το όνομα της οποίας πήρε η περιοχή.

Ο Αμφικτύων (1497–1487 πΧΕ), αυτόχθων ή κατά άλλους γιος του Δευκαλίωνα, παντρεύτηκε μια κόρη του Κραναού και τον εκθρόνισε αργότερα. «Ο Κραναός αποσύρθηκε στον δήμο Λάμπτραι όπου και πέθανε· το ταφικό μνημείο του υπήρχε έως την εποχή του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.). Οι Αθηναίοι τον τιμούσαν ως ήρωα και από αυτόν ονομάζονταν Κραναοί, η πόλη τους Κραναά πόλις και η ακρόπολη Κραναά». «Την εποχή της βασιλείας» του Αμφικτύονα, «ήρθε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου, που την έφερε κάποιος Πήγασος από τις Ελευθερές. Σύμφωνα με την παράδοση ο Αμφικτύωνας φιλοξένησε ο ίδιος το θεό και εκείνος του έμαθε να ανακατεύει το κρασί με το νερό. Η βασιλεία του Αμφικτύωνα δεν κράτησε πολύ, γιατί διοικούσε τόσο άδικα την πόλη, που ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του. Αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Εριχθόνιος που έδιωξε τον Αμφικτύωνα από το θρόνο.» Διευρύνεται λοιπόν η καλλιέργεια και η Γεωργία επιδιώκει να επικρατήσει στην εξουσία σε σχέση με την ναυτηλία και την αλιεία. Έτσι ίσως, μπορεί να δικαιολογηθεί και η επικράτηση της Αθηνάς (ελιά-Γεωργία) στον αγώνα Αθηνάς-Ποσειδώνα (ενασχολήσεις με την θάλασσα).

Image result for Εριχθόνιος

Ο Εριχθόνιος (1487–1437 πΧΕ) ήταν επίσης αυτόχθων με θεϊκή καταγωγή, αυτή του Ήφαιστου. Το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στο πόδι της Αθηνάς, σε μια επιδίωξη του Ήφαιστου να κάνει μαζί της έρωτα. Η Αθηνά πήρε μαλλί, σκούπισε το σπέρμα κα το πέταξε στη Γη. Η Γαία έμεινε έγκυος και παρέδωσε το παιδί στην Αθηνά η οποία το ανέθρεψε στον ναό της Ακρόπολης που αργότερα ονομάστηκε Ερεχθείο. Επί βασιλείας του αναβαθμίζεται η δύναμη της ναυτιλίας… ο Δαναός με τις 50 κόρες έρχεται με μια πεντηκόντορο που κατασκευάζεται για πρώτη φορά. Επί βασιλείας του επίσης, δημιουργήθηκαν οι 4 φυλές, ανάλογα με την καταγωγή της οικογένειάς και των προπατόρων: η Διάς, η Αθηναΐς, η Ποσειδωνιάς και η Ηφαιστιάς.
Για την εξέλιξη το αθηναϊκού κράτους  έχουμε και μια άλλη προσέγγιση, αυτή του Φ. Ένγκελς «Στους ηρωικούς χρόνους οι τέσσερις φυλές των Αθηναίων κατοικούσαν ακόμη σε χωριστά εδάφη στην Αττική. Ακόμη και οι δώδεκα φρατρίες που τις αποτελούσαν, φαίνεται να είχαν κι αυτές ξεχωριστές έδρες στις δώδεκα πόλεις του Κέκροπα. Το καθεστώς ήταν το ίδιο το καθεστώς των ηρωικών χρόνων: λαϊκή συνέλευση, λαϊκό συμβούλιο, βασιλιάς…
Το θαλάσσιο εμπόριο στο Αιγαίο Πέλαγος το αποσπούσαν όλο και περισσότερο από τους Φοίνικες και το μεγαλύτερό του μέρος έπεφτε σε αττικά χέρια. Με την αγορά και την πώληση της κτηματικής ιδιοκτησίας, με τον προοδευτικό καταμερισμό της εργασίας ανάμεσα στη γεωργία και τη χειροτεχνία, στο εμπόριο και τη ναυτιλία, ανακατεύτηκαν αναγκαστικά και πολύ γρήγορα τα μέλη των γενών, των φατριών και των φυλών. Στην περιφέρεια της φρατρίας και της φυλής εγκαταστάθηκαν κάτοικοι, που αν και ήταν από τον ίδιο λαό, ωστόσο δεν ανήκαν σ΄ αυτές τις ομάδες, ήταν δηλ. ξένοι στον τόπο της κατοικίας τους. Γιατί σε ειρηνικές εποχές κάθε φατρία και κάθε φυλή διαχειριζόταν μονάχη της τις υποθέσεις της, χωρίς να συμβουλεύεται το λαϊκό συμβούλιο ή τον βασιλιά στην Αθήνα. Οποιος όμως κατοικούσε στην περιοχή της φρατρίας ή της φυλής χωρίς ν΄ ανήκει σ΄ εκείνες, δε μπορούσε, φυσικά, να παίρνει μέρος σ΄ αυτή τη διοίκηση.»

Τον Εριχθόνιο διαδέχτηκε ο γιός του, Πανδίων Α’ (1437–1397 πΧΕ), από τον γάμο του Εριχθόνιου και της Ναϊάδας Πασιθέας (ή Πραξιθέας). Ο Πανδίων Α΄ , (ομώνυμος ήρωας της αττικής φυλής Πανδιονίς) νυμφεύτηκε την Ζευξίππη κι έκανε μαζί της δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα και δύο δίδυμα αγόρια, τον Ερεχθέα και τον Βούτη.

Μετά το θάνατο του Πανδίονα ο Βούτης και ο Ερεχθέας μοίρασαν την κληρονομιά. Ο Ερεχθέας (1397–1347 πΧΕ) κληρονόμησε το θρόνο, ενώ ο Βούτης έγινε ο ιερέας της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, που ειδικά στην Αθήνα τον έλεγαν «Ποσειδώνα του Ερεχθέα».
Ο Ερεχθέας παντρεύτηκε την Πραξιθέα και απέκτησε μαζί της τρία αγόρια, τον Κέκροπα(;), τον Πάνδωρο και τον Μητίονα, και τέσσερα κορίτσια, την Πρόκριδα, την Κρέουσα, τη Χθονία και την Ωρείθυια.
Την Πρόκριδα νυμφεύτηκε ο Κέφαλος όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Περνάμε δηλαδή σε μια εποχή που το εμπόριο και η ναυτηλία αναβαθμίζονται κοινωνικά και απειλούν την αποκλειστικότητα της εξουσίας από τους ευγενείς ιδιοκτήτες της γης, επιδιώκοντας την συμμετοχή, των ενασχολημένων με την ναυτηλία και το εμπόριο, στην εξουσία, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Αίτια για αυτή την κοινωνική ανακατάταξη είναι η ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτηλίας αλλά και της παραχώρησης της γης σε περισσότερους ιδιοκτήτες, για να δίνονται περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και να παραμένουν οι καλλιεργητές της γης, εφόσον το εμπόριο και η ναυτηλία προσέφεραν μεγαλύτερη ελευθερία και κέρδος. Ο Βούτης κλέβει την Ωρείθυια, την αφήνει έγκυο και γεννιέται η Χιόνη η οποία ζευγαρώνεται με τον Ποσειδώνα και γεννά τον Εύμολπο, τον οποίο σκοτώνει ο Ερεχθέας σε μάχη, κατά την οποία ο Εύμολπος απαιτεί τον θρόνο της Αθήνας. Ο Ερεχθέας φονεύεται κατ’ απαίτηση του ( ή από τον) Ποσειδώνα με την συγκατάθεση του Δία, ένδειξη σύσφιγξης σχέσεων των δυο φυλών που είδαμε να σχηματίζονται επί Εριχθονίου.
Μια μεγάλη κοινωνική ανακατάταξη παρατηρείται κατά την βασιλεία του Ερεχθέα κατά την οποία οι εκατέρωθεν οικονομικές ομάδες εμφανίζονται ισοδύναμες στις απώλειες των αποτυχημένων προσπαθειών εξόντωσης των αντίπαλων κοινωνικών ομάδων.

Το θρόνο ανέλαβε ο Κέκροπας Β’ (1347–1307 πΧΕ), μετά από την απόφαση του Ξούθου, έμπιστου μέλους της βασιλικής οικογένειας του Ερεχθέα (γαμπρός του Ερεχθέα από την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα). Βασίλεψε, κατά την παράδοση 40 χρόνια.  Ο Πάνδωρος και ο Μυτίονας επιχείρησαν να εκθρονίσουν τον Κέκροπα Β΄.
Σχετικά με τον Κέκροπα Β’ υπάρχουν σύγχρονοι μελετητές που ερμηνεύουν τις ιστορικές πληροφορίες ως αμφιλεγόμενες, χωρίς λεπτομέρειες για την βασιλεία του. Θεωρούν, λοιπόν, ότι μπορεί να αποτελεί μια εφεύρεση των ιστορικών για να καλύψουν μια περίοδο ανάμεσα στον Κέκροπα Ι και τον Τρωϊκό Πόλεμο.

Τον θρόνο παίρνει ο Πανδίων Β΄(1307–1282 πΧΕ), που σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ήταν γιος του Κέκροπα Β΄. Ο Κέκροπας Β΄εξορίζεται στην Αιγιαλία όπου και πεθαίνει. Την βασιλεία του Πανδίονα Β’ απειλούν τα παιδιά του Μυτία και τον αναγκάζουν να καταφύγει στα Μέγαρα επί βασιλέως Πύλα, νυμφεύεται την κόρη του, Πυλία, και κάνει τέσσερεις γιους » Αἰγεὺς Πάλλας Νῖσος Λύκος«.

Ο Αιγέας (1282–1234 πΧΕ) ανακαταλαμβάνε την βασιλεία στην Αθήνα και κατά την βασιλεία του συγκρούεται με τον Μίνωα, στον οποίο υποχρεώνεται να στέλνει 7 νέους και 7 νέες στην Κρήτη, όπου τους κατασπάραζε ο Μινώταυρος. Τον φόρο αυτό τον καταργεί ο γιος του Αιγέα Θησέας, από την Αίθρα, κόρη του βασιλιά της Τροιζηνίας. Ο Αιγέας αυτοκτονεί από το Σούνιο, βλέποντας τα μαύρα πανιά στο πλοίο του Θησέα που γύριζε από την Κρήτη.

4. Ο Θησέας χαιρετά το θνητό πατέρα του Αιγέα, ενώ η µητέρα του, η Αίθρα, τον χαϊδεύει στο πηγούνι. Ο θεϊκός πατέρας του Θησέα, ο Ποσειδώνας, τους παρακολουθεί. Από αρχαίο ελληνικό αγγείο.

Ο Θησέας (1234–1205 πΧΕ) διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο της Αθήνας. Εκτός από τις ηρωϊκές του περιπέτειες, ήταν ο βασιλιάς που θεμελίωσε το μεγαλείο των Αθηνών ενώνοντας τους δήμους της Αττικής, γεγονός του οποίου την ανάμνηση εόρταζαν οι Αθηναίοι στις 16 Εκατομβαιώνος με τα «Συνοίκια» ή «Συνοικέσια». Ο Θησέας διαίρεσε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: στους ευγενείς, στους κτηματίες και στους δημιουργούς (χειρώνακτες και τεχνίτες).

Η περιοχή της Λαυρεωτικής αποτελούσε τον πυρήνα της κοινωνικής εξέλιξης της Αττικής. Η παραγωγή ορυκτού πλούτου δημιοργούσε μια νέα κοινωνική συνείδηση. Η συνείδηση αυτή διευρυνόταν με την πάροδο των χρόνων με αρνητικές επιπτώσεις στις διοικητικές δομές των φρατριών και των φυλών όπου η οικογενειοκρατία και η γαιοκτημονία κυριαρχούσαν, αλλά δημιουργικές δομές για την κοινωνία. Οι Έμποροι και οι τεχνίτες που εξασφάλιζαν την δύναμη των ηγεμόνων, αφενός με την οικονομική συνδρομή αφετέρου με την παραγωγή περισσότερων και αποτελεσματικότερων όπλων, έφθασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν τα ωφέλη αυτά για τους εαυτούς τους και την τάξη τους. Η ένωση των κατοίκων της Αττικής σε μια ομοσπονδία με την επωνυμία «Αθήναι» αναδεικνύει την υπεροχή της πόλης, στην ευρύτερη ελληνική γη. Η βασιλεία του Θησέα συνδέεται με την αμυντική ικανότητα της πόλης αλλά και την επιρροή στις άλλες πόλεις. Οι άθλοι του, αφενός εξασφαλίζουν την ασφάλεια στους εμπορικούς δρόμους, αφετέρου εξουδετερώνουν την επιθετικότητα των Κρητών, φτάνοντας μέχρι την Θεσσαλία και… τον Άδη, απ’όπου τον σώζει ο Ηρακλής, σύμβολο δύναμης των Πεισιστρατιδών. Σε αντίθεση ο Κλεισθένης θα αναδείξει ως σύμβολο δύναμης των εκμεταλευομένων τάξεων, τον Θησέα. Ο Θησέας γυρίζει στην Αθήνα, μετά από τις «εκστρατείες» του και βρίσκει μια πόλη βουτηγμένη στη διαπλοκή και τη διαφθορά. Αυτοεξορίζεται στην Σκύρο, όπου τον δολοφονεί (ο εκπρόσωπος του παλαιού κατεστημένου που προσπάθησε ο Θησέας να αλλάξει), ο βασιλιάς Λυκομήδης.

Βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Mενεσθέας (1205–1183 πΧΕ) ο οποίος συμμετείχε και στον Τρωϊκό Πόλεμο. Πήρε τον θρόνο κατά την απουσία του Θησέα. Ο μύθος αναφέρει ότι τον έβαλαν οι Διόσκουροι, αφού λευτέρωσαν την αδελφή τους Ελένη (την γνωστή Ωραία Ελένη) που την είχε απαγάγει ο Θησέας. Διανύουμε μια περίοδο 1300πΧΕ μέχρι 1100πΧΕ, κατά την οποία καταρρέει η εποχή του Χαλκού και μπαίνουμε στην περίοδο του Σιδήρου που οδηγεί σε νέες βίαιες επιδρομές και επεκτατικές εξορμήσεις.
Dioscuri & Giants | Attic red figure vase painting

Τον Μενεσθέα διαδέχτηκε ο γιος του Θησέα και της Φαίδρας, Δημοφών (1183–1150 πΧΕ), πολεμιστής και αυτός στην Τροία, λέγεται δε ότι ήταν και μέσα στον Δούρειο Ίππο (ίσως με τον Μενεσθέα). Δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Τρωϊκός πόλεμος κράτησε 10 χρόνια, δεν θα ήταν παράξενο να ανέλαβε την βασιλεία, αφού ο Μενεσθέας έφυγε για την Τροία, και ο Δημοφών να αναχώρησε αργότερα.

Ο Δημοφών μαλλον δεν επέστρεψε στην Αθήνα, και την βασιλεία ανέλαβε ο γιός του Οξύντης (1150–1136 πΧΕ) ο οποίος την παρέδωσε στους γιους του Αφείδα (1136–1135 πΧΕ) (που βασίλευσε για έναν χρόνο) και Θυμοίτη (1135–1127 πΧΕ), τον οποίο σύμφωνα με τον Παυσανία εκθρόνησε ο Μέλανθος (1126–1089πΧΕ), πρώην βασιλιάς της Πύλου, Μεσσηνίας.
Image result for δημοφών

Ο Μέλανθος κατέφυγε στην Αθήνα μετά την κάθοδο των Δωριέων («επιστροφή των Ηρακλειδών»). Ήταν από το γένος του Νηλέα, γιου του Ποσειδώνα. Όπως γνωρίζουμε, στην Αθήνα κυριάρχησαν οι υποστηριχτές της «Αθηνάς», χωρίς όμως να μην έχουν οι εκπρόσωποι του «Ποσειδώνα» σημαντική παρουσία. Κατά μια εκδοχή, ακόμη και ο Θησέας ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Αίθρας. Η εξουσία στα χέρια των φιλο-ποσειδωνίων δεν ήταν, κατά συνέπεια, εχθρική.
Image result for μελανθος
Από την δυναστεία του Μέλανθου τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Αθήνας ο Κόδρος (1089–1068 πΧΕ) ο οποίος κατά την παράδοση θυσιάστηκε για να σώσει την Αθήνα από τους Δωριείς (γνωρίζοντας ότι ο χρησμός των Δελφών προέβλεπε νίκη των Δωριέων αν σωθεί ο βασιλιάς της Αθήνας).

Μετά την θυσία του Κόδρου, καταργήθηκε η βασιλεία ως «υπέρτατη τιμή προς τον Κόδρο», με το επιχείρημα ότι κανείς δεν θα μπορούσε να γίνει καλλίτερος βασιλιάς. Αι Αθήναι υπεισέρχονται στην περίοδο των Επώνυμων Αρχόντων. Από τους πλέον γνωστούς είναι ο Πεισίστρατος, ο Δράκων, ο Σόλων, ο Κλεισθένης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, κ.ά.

Η Πολιτική ενοποίηση της Αττικής και η διαμόρφωση της πόλης-κράτους της Αθήνας φαίνεται ότι έγινε σταδιακά και ολοκληρώθηκε το 700 π.Χ.
Ο Δήμος Θορικίων ανήκε στην Ακαμαντίδα Φυλή, οι δε δημότες του Θορικού, οι Θορίκιοι, ήσαν ελεύθεροι πολίτες της πόλης-κράτους των Αθηνών και ονομάζονταν με το κοινό όνομα του άστεως, Αθηναίοι.

Στις πλαγιές του λόφου Βελατούρι στο Θορικό υπάρχει στοά μεταλλείου που χρονολογείται γύρω στο 2500 π.Χ, ενώ λιθάργυροι, προϊόντα δηλαδή της καμίνευσης του αργυρούχου μολύβδου, βρέθηκαν σε εγκατάσταση των προϊστορικών χρόνων στην κορυφή του λόφου.
Αρχικά ο εντοπισμός κοιτασμάτων του αργυρούχου μολύβδου έγινε στην επιφάνεια του εδάφους σε διάφορα σημεία της Λαυρεωτικής. Ακολουθώντας τα κοιτάσματα αυτά αναγκάστηκαν να προχωρήσουν και στο υπέδαφος ανοίγοντας βαθιές στοές. Πέρασαν χιλιάδες χρόνια προσπάθειας και πειραματισμών για να φτάσουν στις μεγάλες τεχνικές εφευρέσεις του 6ου και 5ου αι. π.Χ. Τα φημισμένα μεταλλεία αργύρου του Λαυρίου υπήρξαν  πηγή πλούτου για την Πόλη των Αθηνών.

Μία από τις δώδεκα αρχαίες πόλης της Αττικής, πήρε το όνομά της από τον ήρωα Βραύρωνα, και είχε για καμάρι της το ιερό της Βαυρωνίας Αρτέμιδος, ένα από τα αρχαιότερα και σπουδαιότερα ιερά της Αττικής. Ο θρύλος θέλει το ιερό να φιλοξενεί το άγαλμα της θεάς που έφεραν κατ’ εντολή της Άρτεμης ο Ορέστης και η Ιφιγένεια από την Ταυρίδα.

Στα τέλη του 7ου και του 6ου αιώνα π.X. αρχίζει η ανάπτυξη της νομισματοκοποίας και το ασήμι είναι περιζήτητο. Το ασήμι του Λαυρίου χρησιμοποιείται για τα νομίσματα της Αθήνας, ενώ μέρος από τα έσοδα των μεταλλείων μοιράζεται στους πολίτες.  Όταν ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους, ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουν την περσική απειλή, ήταν ο ισχυρός στόλος, αυτοί δέχθηκαν να παραχωρήσουν το μερίδιό τους για την ναυπήγηση πλοίων. Έτσι η μεγάλη νίκη του 480 π.Χ. στη Σαλαμίνα οφείλεται, σε μεγάλο μέρος, στο ασήμι του Λαυρίου.

«Η συστηματική εκμετάλλευση του υπεδάφους ξεκίνησε επί των ημερών του μεγάλου Αθηναίου νομοθέτη Κλεισθένη (508-507 π.Χ.E). Η Λαυρεωτική υπήρξε η σημαντικότερη πλουτοπαραγωγός περιοχή της κλασικής Αθήνας. «Συμμετείχαν στήν εξόρυξη επιχειρηματίες και εργαζόμενοι με διαφορετικές ειδικότητες. O χώρος του μεταλλείου δηλωνόταν επί τόπου με την τοποθέτηση μιας λίθινης πλάκας ή με επιγραφή στα βράχια, όπου χαραζόταν το όνομα του επιχειρηματία. O αριθμός των   μεταλλείων   έφτασε τον 4ο αι. π.X. τα 100 και των εργαζομένων  τις 4000.  H τήρηση της νόμιμης διαδικασίας στην παραχώρηση και εκμετάλλευση των μεταλλείων καθώς και στην απόδοση των εσόδων  που αναλογούσαν  στο κράτος, εξασφαλιζόταν με τους μεταλλικούς νόμους και τη λειτουργία του μεταλλικού δικαστηρίου». Ο τόπος αυτός έβριθε από ζωή, λόγω των μεταλλείων, των ιερών πανελλήνιας εμβέλειας και της πολιτιστικής ακτινοβολίας του θεάτρου στον Θορικό. Στη Λαυρεωτική αναπτύχθηκαν πέντε δήμοι, του Θορικού, του Σουνίου, της Βήσσας, της Αμφιτροπής και της Αναφλύστου. Κατάλοιπα αυτών των δήμων, οικισμοί, αγορές, νεκροταφεία, ιερά, δρόμοι, σώζονται σε όλη την περιοχή και μας δίνουν πολλά στοιχεία για τη χωροταξική διάρθρωση, την καθημερινή ζωή, τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Στην Αγριλέζα βρίσκονται τα λατομεία από τα οποία εξορύχθηκε το μάρμαρο για την οικοδόμηση του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν μεγάλες αγροικίες με πύργους των πλουσίων γαιοκτημόνων του Σουνίου. Με τα μεταλλεία συνδέεται το Σούνιο με τα μεγάλα ιερά του Ποσειδώνα και της Αθηνάς. Το όνομα Σούνιον είναι πολύ σπάνιο και προέρχεται από παλαιότερους τύπους του ρήματος «σώζω» με την έννοια του φυλάσσω, διασφαλίζω, μια ιδιότητα που αποδίδεται σε μια θέση σημαντική για την ασφάλεια των θαλάσσιων μετακινήσεων, αλλά και για την προστασία της ενδοχώρας της μεταλλοφόρας Λαυρεωτικής και εκφράστηκε με την εγκαθίδρυση λατρείας στον χώρο αυτό από την απώτερη αρχαιότητα.

Tο ακρωτήριο του Σουνίου είναι ένας απόκρημνος βράχος που υψώνεται εξήντα μέτρα πάνω από την θάλασσα. Ως ιερός τόπος αναφέρεται για πρώτη φορά στα ομηρικά έπη. Στο ταξίδι της επιστροφής από την Τροία, ο κυβερνήτης του πλοίου του βασιλιά Μενέλαου της Σπάρτης, Φρόντις Ονητορίδης, πεθαίνει χτυπημένος από τα βέλη του θεού Απόλλωνος και η ταφή του γίνεται στο Σούνιο. Υπαίθρια λατρεία υπάρχει στο χώρο αυτό από τους μυκηναϊκούς χρόνους. Γύρω στα τέλη του 7ου αι. π.Χ. στην κορυφή του ακρωτηρίου στήθηκαν τέσσερεις κολοσσιαίοι μαρμάρινοι κούροι, που ήταν ορατοί από τους ναυτικούς και τους ταξιδιώτες που περνούσαν από το Σούνιο ταξιδεύοντας στο Αιγαίο. Ήταν προσφορές πλούσιων πλοιοκτητών και ναυτικών αλλά και κατοίκων του Σουνίου στον Δία και τον Ποσειδώνα, το θεό που εξουσίαζε την θάλασσα. Στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. άρχισε η οικοδόμηση μεγάλου μαρμάρινου δωρικού ναού αφιερωμένου στον Ποσειδώνα, πάνω στα θεμέλια παλαιότερου πώρινου ναού που καταστράφηκε από τους Πέρσες στην κάθοδό τους προς την Αττική. Η γλυπτή διακόσμηση του ναού είχε θέματα από την Κενταυρομαχία και την Γιγαντομαχία.

Μετά τον 4ο αι. π.Χ. αρχίζει η παρακμή των μεταλλείων που ακολουθούν την πορεία της πόλης των Αθηνών. Εγκαταλείπονται και συνεχίζονται μόνο μικρές εργασίες εξόρυξης και επεξεργασίας μέχρι και τον 6ο-7ο αι. μ.Χ. Στο Λαύριο υπάρχει μεγάλος οικισμός την εποχή αυτή, όπως αποδεικνύεται από την παλαιοχριστιανική βασιλική σε ψηλό λόφο κοντά στην θάλασσα και από μεγάλο νεκροταφείο στην Πάνορμο. Ασήμι από το Λαύριο χρησιμοποιήθηκε και στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή της τουρκοκρατίας η περιοχή παρακμάζει.

«Η φθίνουσα πορεία του Λαυρίου ως χώρου μεταλλευτικών και μεταλλουργικών δραστηριοτήτων περισφίγγει φυσικά και τον Θορικό, ο οποίος σταδιακά εγκαταλείπεται. Το 2ο μ.Χ. αιώνα, ο Θορικός είχε παρακμάσει εντελώς. Το 40 μ.Χ. ο Πομπώνιος Μέλα θα γράψει: Θορικός και Βραυρών που ήταν κάποτε πόλεις και τώρα είναι ονόματα«.

Στο ένθετο παρουσιάζονται οι μεταλλευτικές εγκαταστάσεις  και η διαδικασία εξόρυξης και εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της περιοχής, από την εργασία της κ. Κων/νας Τσαΐμου. Λόγος &Εικόνα: Αραχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία

Άλλες πηγές και αποσπάσματα εισήχθησαν από:
http://www.theoi.com/
https://books.google.ca/books?id=KH4T9CBXwEEC&pg=PA48&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
http://www.bbem.edu.gr/lavreotiki/index.html
http://www.in2life.gr/escape/weekend/article/290599/ta-arhaia-axiotheata-ths-athhnas-poy-den-xerate.html

Τι Έγραφε η Ασφάλεια Για Τους Ποιητές

Το ένθετο που αναρτάται είναι μια παραγωγή της ελληνικής Εφημερίδας Συντακτών. Επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ έγινε, στην ελληνική πολιτική ηγεσία, η πρόταση να καταστραφούν οι φάκελοι των μυστικών υπηρεσιών του ελληνικού αστικού κράτους.
Το βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=uIa09rGXhMc παρουσιάζει την συνέντευξη του Δ. Γόντικα, ιστορικό στέλεχος και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ συναίνεσε να καταστραφούν οι φάκελοι εκτός ορισμένων.

Η διάσωση των φακέλων των ποιητών μας δεν γνωρίζω αν αποτέλεσαν μέρος των διασωθέντων. Μας δίνει όμως την ευκαιρία, όχι μόνον να διασώσουμε την ελληνική ιστορία αλλά και να εξάγουμε συμπεράσματα για τα μέσα που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία και στην διακυβέρνηση της χώρας, και να μην χαθούν ποτέ τα στοιχεία αυτά από τις επόμενες γενιές.

Τι Εγραφε η Ασφαλεια Για Τους Ποιητες

Το κίνημα των Ελλαδικών 721 Χ.Ε.

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες συντηρητικών αρχαιολατρών (όπως «Αυτόχθονες Έλληνες», «Limnaiosblogspot», «apollonios.pblogs.gr» , ένα άρθρο με τίτλο «Η επανάσταση των Ελλήνων κατά του Βυζαντίου επί Λέοντος Γ’ του Χαζαροϊσαύρου». Το αναδημοσιεύουν άκριτα, άλλες ιστοσελίδες όπως η zougla.gr, tribune.gr και ίσως άλλες.
Μου παρακίνησε την περιέργεια, αφού το άκουγα για πρώτη φορά, αλλά και γιατί, ποτέ η βυζαντινή ιστορία δεν διδάχτηκε με ειλικρίνεια στην σφαιρικότητά της μέσα στα σχολεία. Η Εκκλησία της Ελλάδας, ως το παρασκηνιακό κράτος, έχοντας τοποτηρητές στο Υπουργείο Παιδείας, με την επωνυμία «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων», αντί για το ειλικρινέστερο «Ελληνοχριστιανικό Υπουργείο Παιδείας», ελέγχει τα εκπαιδευτικά προγράμματα, κυρίως για την ιστορία, και την ελληνική γραμματεία και φυσικά τα Θρησκευτικά. Υπάρχει ειδική Γραμματεία στο Υπουργείο, όπου την έχουν αράξει αυτά τα παρασιτικά στοιχεία, που πληρώνει ο ελληνικός λαός με τους φόρους του. Ένα κράτος που έχει υπό κατοχή τους συνεχιστές του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας.

Όπου κι αν έψαξα, με δυσκολία βρήκα άλλα κείμενα να το επιβεβαιώνουν. Κάτι έγινε εκείνη την εποχή στα πλαίσια του εμφύλιου πολέμου των χριστιανών, μεταξύ των εικονολατρών και εικονοκλαστών, κάποιες συγκρούσεις προέκυψαν που της κατέπνιξε στο αίμα ο Λέων Γ’, αλλά πουθενά δεν προκύπτει κανένα κίνημα όπως αυτοί οι αρχαιολάτρες καταγράφουν.

Κατ’ αρχήν το κείμενο:

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΠΙ ΛΕΟΝΤΟΣ Γ’ ΤΟΥ ΧΑΖΑΡΟΪΣΑΥΡΟΥ
Βρισκόμαστε στο βυζάντιο την εποχή του Λέοντος Γ’ του Ισαύρου. Ήτο αυτοκράτωρ από το 717 έως το 741. Αν και κατάφερε να αποκρούσει προσωρινά τους εξ ανατολής εχθρούς, στα υπόδουλα Ελληνικά εδάφη σιγόβραζε η Επανάσταση των «Ελλαδικών» όπως την αποκαλούν οι βυζαντινές πηγές.

Σύμφωνα με παλαιότερους ιστορικούς, όπως ο A. Lombard, η καταστολή της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν μία προσπάθεια «αποκαθάρσεως» της βυζαντινής αυτοκρατορίας εκ μέρους του Λέοντος από το «μίασμα της ειδωλολατρίας». Άλλοι ιστορικοί όπως ο Νικηφόρος Βρυέννιος θεώρησαν ότι μαζί με την Επανάσταση των Ελλήνων προς αποκατάσταση των Ιερών Βωμών και Ναών, στο επαναστατικό ρεύμα ενώθηκαν και κοινωνικοπολιτικές αξιώσεις, όπως η μείωση της φορολογίας.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η γενοκτονία 650.000 Ελλήνων από τους βυζαντινούς στρατιώτες έγινε υπό τις εντολές των χριστιανών επισκόπων, όπως γράφει στην βιογραφία του ο Ιερεύς του Διονύσου Κόρεσος, αντίτυπο της οποίας έχουν διασώσει οι Άραβες αντιγραφείς και λόγιοι. Ο Ιερεύς Κόρεσος ήτο μαζί με τον Συνέστιο πρωτεργάτες και Εθνομάρτυρες της Επανάστασης.

Ο V. N. Zlatarski γράφει ότι ο Κόρεσος ξεκίνησε από την Αρκαδία και ο Συνέστιος από την Αθήνα. Και οι δύο ξεσήκωσαν τους Έλληνες να πολεμήσουν τους βυζαντινούς κατακτητές. Εκείνο τον καιρό

το κράτος των βυζαντινών είχε αποδυναμωθεί εξαιτίας των πολέμων κατά των Αράβων και οι Έλληνες θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να εκδιώξουν τους βυζαντινούς από τα Ελληνικά εδάφη. Έτσι ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από τους Έλληνες της Δύσεως, κυρίως της Κάτω Ιταλίας. Είκοσι πέντε χιλιάδες Έλληνες από την Κάτω Ιταλία έσπευσαν να καταταγούν στον Επαναστατικό στρατό του Κορέσου και του Συνεστίου όπως αναφέρει σε επιστολή του ο πάπας Γρηγόριος Β’.

Την ίδια στιγμή στο κέντρο του βυζαντινού κράτους, στην Νέα Ρώμη, ξεσπούν ταραχές κατά του Λέοντος Γ’ που φτάνουν σε ανοικτή στάση όπως αναφέρει ο Θεοφάνης. Οι στασιαστές, γράφει ο Θεοφάνης, υποκινούντο από τον πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο ο οποίος φαίνεται να συνωμότησε με ανώτατους αξιωματούχους.

Ήταν μοναδική η ευκαιρία για να εκραγεί η Ελληνική Επανάστασής καθώς οι ταραχές θα κρατούσαν μακριά τα βυζαντινά στρατεύματα μέχρι να οργανωθεί καλύτερα ο Ελληνικός απελευθερωτικός στρατός.

Το 726 τα νησιά της Σάμου, Ρόδου και Κρήτης επαναστατούν. Στέλνουν πλοία εφοδιασμένα από τους Άραβες και επανδρωμένα με ναύτες από την Σικελία για να κτυπήσουν τον βυζαντινό στόλο που βγήκε από το λιμάνι της Νέας Ρώμης. Εναντίον των Ελλήνων στάλθηκε ο βυζαντινός ναύαρχος Αγαλλιανός, γοτθικής καταγωγής, ο οποίος συνάντησε τον Ελληνικό Στόλο λίγο έξω από την Εύβοια. Οι Έλληνες είχαν 82 πλοία και οι βυζαντινοί 350, σύμφωνα με τον Zlatarski. Ενώ σύμφωνα με τον Κόρεσο οι Έλληνες είχαν 70 πλοία και οι βυζαντινοί 500. Ναύαρχος των Ελλήνων ήταν ο Συνέστιος. Στο δεξί κέρας των Ελληνικών πλοίων επικεφαλής ήτο ο Κόρεσος.

Ο γενναίος Έλλην Ιερεύς του Διονύσου δεν άκουγε τις συμβουλές των Ελλήνων που του έλεγαν να προσέχει τον εαυτό του, διότι θα επακολουθήσουν πολλές μάχες κατά των βυζαντινών και τον χρειάζονται ως αρχηγό. Αφού πρώτα οι Έλληνες έκαναν θυσίες προς τους Θεούς και προσευχήθηκαν όλοι μαζί, ο Κόρεσος έδωσε πρώτος το παράδειγμα ορμώντας ακάθεκτος κατά των βυζαντινών πλοίων. Αμέσως εμβόλισε το πρώτο βυζαντινό πλοίο βυθίζοντάς το. Επακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα καθώς τα Ελληνικά πλοία, ναι μεν ήταν πιο ευκίνητα των βυζαντινών, αλλά υστερούσαν σε ισχύ πυρός. Οπότε οι γενναίοι Έλληνες μαχητές έπρεπε να πλευρίζουν τα βυζαντινά πλοία και να ανεβαίνουν οι ναύτες πάνω τους για να σκοτώσουν τους βυζαντινούς.

Η νίκη ήταν συντριπτική υπέρ των Ελλήνων. Ο βυζαντινοί ηττήθηκαν με τρομακτικές απώλειες. Ο Βρυέννιος αναφέρει 190 βυζαντινά κατεστραμμένα πλοία ενώ ο Zlatarski μιλάει για 300 βυζαντινά πλοία κατεστραμμένα και 60 αιχμαλωτισμένα. Επίσης οι πηγές μιλάνε για 8 Ελληνικά πλοία κατεστραμμένα. Οι νεκροί από πλευράς βυζαντινών ανέρχονται στους 70.000 και από πλευράς Ελλήνων στους 1200.

Οι Έλληνες κατενθουσιασμένοι έκαναν ευχαριστήριες θυσίες προς τους Θεούς και με επικεφαλής τον Ιερέα Κόρεσο αφιέρωσαν τις βυζαντινές ασπίδες που λαφυραγώγησαν προς τιμήν του Θεού Διονύσου, τον οποίον θεώρησαν υπεύθυνο για την περίλαμπρη νίκη τους κατά των βυζαντινών.

Σε στρατιωτικό συμβούλιο που έγινε στην Αθήνα το 727 ο Συνέστιος προτείνει να μεταφερθεί ο πόλεμος και στην ξηρά. Ο Κόρεσος συμφωνεί και δίνει εντολή στους Ιεροκήρυκες να ξεσηκώσουν όλες τις Ελληνικές Πόλεις κατά των βυζαντινών κατακτητών και να εξοπλιστούν όλοι με ότι όπλα μπορεί να βρει ο καθένας.

Ο Λέων Γ’ καταφέρνει να απαλλαγεί από τις ενδοβυζαντινές διαμάχες και αρχίζει να στρέφει το βλέμμα του κατά των Ελλήνων πολεμιστών. Στέλνει νέα στρατεύματα με στρατηγό έναν αιμοσταγή βάρβαρο ονόματι Ζαουτζά. Αυτός ο αιμοβόρος βυζαντινός απ’ όπου περνούσε σκορπούσε τον θάνατο στους Έλληνες. Τον Μάρτιο του 728 μπήκε στην Θεσσαλία και άρχισε να σφάζει όλους ηλικιωμένους και τα γυναικόπαιδα. Περίπου 50.000 Ελληνίδες μαζί με τα παιδιά τους αποκεφαλίστηκαν όταν αυτές αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την θρησκεία τους και να υποταχθούν στους βυζαντινούς κατακτητές.

Το Ελληνικό στράτευμα μαθαίνοντας την κάθοδο του Ζαουτζά συγκεντρώθηκε για την αποφασιστική μάχη εναντίον του. Μαζεύτηκαν 60.000 Έλληνες στρατιώτες από όλα τα Ελληνικά Έθνη για να αντιμετωπίσουν τα βυζαντινά στρατεύματα, τα οποία αριθμούσαν 250.000 βαρβάρους.

Ο Ιερεύς Κόρεσος εξετάζοντας τους οιωνούς συμβούλευσε τον Συνέστιο να ξεκινήσουν πόλεμο φθοράς, δηλαδή ανταρτοπόλεμο και να μην επιτεθούν μονομιάς στους βαρβάρους βυζαντινούς. Ακόμη οι Έλληνες δεν είχαν αποκτήσει την απαραίτητη πολεμική πείρα για μάχη εκ παρατάξεως. Όμως ο Συνέστιος δεν άκουσε τον Έλληνα Ιερέα.

Στην φονική μάχη που επακολούθησε λίγο έξω από την σημερινή Λάρισα έπεσαν ηρωικώς σχεδόν όλοι οι Έλληνες. Ήταν 10 Απριλίου του 728 σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο. Ο Συνέστιος σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά στην μάχη. Τον Ιερέα Κόρεσο οι βυζαντινοί βάρβαροι είχαν εντολές να τον συλλάβουν ζωντανό. Τον μετέφεραν αλυσοδεμένο στην Νέα Ρώμη.

Ο βυζαντινός στρατηγός Ζαουτζάς είχε πάρει εντολές από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ να αφανίσει όλους τους Έλληνες στην πυρά. Οι χριστιανοί επίσκοποι προέτρεπαν τους βυζαντινούς στρατιώτες να βιάζουν τις Ελληνίδες και μετά να αποκεφαλίζουν τα παιδιά τους, «ίνα το ελληνικόν γένος αποκτείναι», όπως αναφέρει ο Νικηφόρος διότι τελούν «μιαράς και δαιμονιώδεις θυσίας». Οι βάρβαροι βυζαντινοί με επικεφαλής τους χριστιανούς μοναχούς συγκέντρωσαν 600.000 Έλληνες, γυναικόπαιδα κυρίως, στην περιοχή γύρω από την σημερινή Λάρισα και διέταξαν να τους κάψουν ζωντανούς.

Αυτά τα στοιχεία αναφέρουν βουλγαρικές και αραβικές πηγές καθώς και ο Ιερεύς Κόρεσος στην βιογραφία του που συνέγραψε όσο καιρό ήταν αιχμάλωτος των βυζαντινών. Μετά από λίγο θα θανατωθεί και αυτός με φρικιαστικά βασανιστήρια στην πυρά.

Πηγές:
Ιερεύς Κόρεσος, Βιογραφία
Θ. Κορρές, Το κίνημα των «Ελλαδικών»
Νικηφόρος Βρυέννιος, Ύλη Ιστορίας digital.lib.auth.gr/record/126099?ln=en
Πάπας Γρηγόριος Β’, Επιστολαί
V. N. Zlatarski, Istorija
A. Lombard, Constantin V

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 324-1453 του Α.Α. Vasiliev ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και δημοσιεύτηκε το 1917, ενώ μεταφράστηκε και επανεκδόθηκε πολλές φορές από τότε, τόσο στα Αγγλικά αλλά και στα Ελληνικά. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι και στα Ελληνικά, όχι μόνον εκ των πραγμάτων, αλλά και διότι το ανάλογο ελληνικό ενδιαφέρον προκύπτει από την συμβολή που είχαν δυο Έλληνες, ο ακαδημαϊκός, καθηγητής Πέτρος Χαράνης (πανεπιστήμιο Rutgers)  και ο κ. Κίμων Γιοκαρίνης που συνέθεσε το ευρετήριο του βιβλίου στην 2η αγγλική έκδοση (1951).

Στο βιβλίο του αναφέρει ότι από το 529Χ.Ε. ο Ιουστινιανός κλείνει την περίφημη φιλοσοφική σχολή των Αθηνών την τελευταία δηλαδή έπαλξη του εξασθενημένου ειδωλολατρισμού. Πολλοί καθηγητές της εξορίστηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. Από τότε η Αθήνα μετατρέπεται σε μια συνηθισμένη, άνευ σημασίας πόλη.

Από το 630ΧΕ, πέφτει και ο πολυθεϊσμός στις αραβικές φυλές, με την κατάληψη της Μέκκας από τον Μωάμεθ. Έτσι όλη η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου μετατρέπεται σε μια μονοθεϊστική περιοχή με τις τρεις κύριες αποχρώσεις της μέχρι το 660ΧΕ, τον Iουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και τον Μωαμεθανισμό. Ενώ μέχρι το 700ΧΕ  η καθιέρωση της Αραβικής ως υποχρεωτικής στην Αίγυπτο, ένα χρόνο πριν, αποτελεί το τέλος της Ελληνικής και Αιγυπτιακής φιλολογίας. Παράλληλα Βούλγαροι εγκαθίστανται κοντά στο θαλάσσιο σύνορο της αυτοκρατορίας, τον Δούναβι, εμώ κύματα Σλάβων φτάνουν μέχρι την Πελοπόννησο, ενώ 80 000 διευκολύνονται να περάσουν στην Μ. Ασία.

Από το 707ΧΕ μέχρι το 717ΧΕ η βυζαντινή αυτοκρατορία κυβερνάται από ανίκανους αυτοκράτορες, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εξωτερικές απειλές και τις εσωτερικές συνωμοσίες. Ο τελευταίος από αυτούς Θεοδόσιος Γ’ παραιτείται και παραχωρεί τη θέση του στον Λέοντα Γ’, έναν στρατιωτικό διοικητή με μεγάλη δύναμη, ο οποίος προέλαυσε ενάντια του και εισήλθε με θριαμβευτική πομπή στην Κων/λη. Στέφεται το 717ΧΕ, αυτοκράτορας, από τον Πατριάρχη, στην Αγία Σοφία.

Ο λόγος που το κείμενο αναφέρει στον τίτλο τον Λέοντα ως Χαζαροΐσαυρο είναι για να τον υποτιμήσει. Ο Λέων Γ’ δεν είχε καμιά σχέση με τους Χαζάρους, εκτός από τον γάμο που έκανε ο γιος του Κων/νος Ε’ με την Ειρήνη, κόρη του Χαγάνου των Χαζάρων. Χαζαροΐσαυρος μπορεί να ονομαστεί ο γιός του Κων/νου Ε’, Λέων Δ’ ο οποίος όμως παντρεύτηκε μια άλλη Ειρήνη, Ελληνίδα Αθηναία αυτή τη φορά. Μετά τον θάνατο του άνδρα της, η Ειρήνη κυβέρνησε από το 780 εν ονόματι του ανηλίκου γιου της Κων/νου Ε’, τον οποίο τύφλωσε (ήταν μια τιμωρία που προβλεπόταν από το νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’, «Εκλογή»), και εξόρισε για να μην της πάρει το 787 με την ενηλικίωσή του, τον θρόνο.

Αν βέβαια υπήρχαν δυνατότητες ελληνικής εξέγερσης, εύλογο είναι το ερώτημα γιατί δεν έγιναν την περίοδο της αναρχίας πριν τον Λέοντα και επέλεξαν να εξεγερθούν μετά, όταν ο Λέων Γ’ το 718ΧΕ κατέφερε μια ολοκληρωτική νίκη επί των Αράβων, που οι ιστορικοί θεωρούν τεράστιας σημασίας, ισοδύναμης με αυτή των Ελλήνων κατά των Περσών.

Ο Vasiliev δεν αναφέρει τίποτα για κίνημα ανεξαρτησίας στην Ελλάδα μεταξύ 720ΧΕ-730ΧΕ, παρά μόνον αργότερα το 783ΧΕ, όταν η Αθηναία αυτοκράτειρα Ειρήνη στέλνει τα στρατεύματα στην Μακεδονία, Ελλάδα και Πελοπόννησο (σ.σ. προσέξτε τις ονομασίες) για να καταστείλουν την επανάσταση των Σλάβων (σ.σ. ενδιαφέρον είναι για να καταλάβουμε ότι υπήρχε προφανώς σημαντική οργάνωση των Σλάβων, ενώ το κίνημα του 727ΧΕ δεν αναφέρεται πουθενά). Αντίθετα γράφει :

Η ιστορία της εικονοκλαστικής κινήσεως διαιρείται σε δύο περιόδους. Η πρώτη κράτησε από το 726ΧΕ μέχρι το 780ΧΕ για να τελειώσει επισήμως με την 7η Οικουμενική Σύνοδο, ενώ η 2η κράτησε από το 813ΧΕ μέχρι το 843ΧΕ, οπότε έκλεισε με την Αποκατάσταση της Ορθοδοξίας

Σύμφωνα με τις δοξασίες των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ο ιουδαϊσμός και ο μωαμεθανισμός είναι εικονοκλαστικές και επηρέασαν την ανατολική βυζαντινή αυτοκρατορία από την οποία προερχόταν και ο Λέων Γ’. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των μοναχών έφτανε τις 100 000, τεράστιος αν σκεφτεί κανείς την έκταση και τον πληθυσμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η τάση αυτή δημιουργούσε πρόβλημα στην αυτοκρατορία που έχανε υγιείς νέους από την αγροτική παραγωγή, την βιοτεχνία και τον στρατό. Παράλληλα οι εικονολάτρες έφταναν στο σημείο να πιστεύουν την ίδια την εικόνα, κάτι που οδηγούσε σε ειδωλολατρικές συνήθειες, οι οποίες έδιναν μορφή στους θεούς. Το 726ΧΕ βγάζει ο Λέων Γ’ μια διαταγή να καταστραφεί το άγαλμα του Χριστού που ήταν πάνω από μια από τις πόρτες της μεγαλοπρεπούς εισόδου του αυτοκρατορικού ανακτόρου.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός και ο Πάπας Γρηγόριος Β’ της Ρώμης, αντιτάχτηκαν σθεναρά στην τακτική του Αυτοκράτορα, ενώ στην Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ξέσπασε μια επανάσταση που απέβλεπε στην υπεράσπιση των εικόνων.

Η επανάσταση αυτή κατεστάλη πολύ γρήγορα, όλες οι πραγματείες υπέρ της εικονομαχίας κατεστράφησαν διαχρονικά από τους εικονολάτρες και πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν.

Ένας σχολιαστής γράφει για το σχετικό άρθρο
(http://www.metafysiko.gr/forum/archive/index.php/t-2523.html)

Το άρθρο που παρέθεσες beetlejuice, το είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ψάχνοντας στοιχεία για την «επανάσταση των Ελλαδικών» του 727 μ.Χ. και για την ορθότητα του κειμένου, βρήκα την εξής αναφορά στη μελέτη του William Miller, «H Eλλάς επί των Βυζαντινών» (1904, επανεκδόθηκε το 1993 από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»):

«Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα διευκολύνθηκε από την αφομοίωση ειδωλολατρικών τύπων λατρείας. Ήταν φυσικό, φυλή εθισμένη επί αιώνες να συνδέει την τέχνη προς τη θρησκεία και να τοποθετεί αγάλματα στους ναούς των θεών, με ιδιάζουσα στοργή να αποδεχτεί την έκθεση των αγίων εικόνων στις εκκλησίες. Γι’ αυτό το διάταγμα του Λέοντος Γ’ [δηλ. η κατάργηση της προσκύνησης των εικόνων], η αρμενική καταγωγή του οποίου ίσως τον έκανε περισσότερο αντιπαθή στους Έλληνες, προσέκρουσε σε φανατικότατη αντίσταση στην Ελλάδα.
Έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ερμηνεύτηκε ως σημείο δυσαρέσκειας του θείου για τις πράξεις του Λέοντα. Επίσης ο Πάπας με τις δύο δριμείς επιστολές προς τον Λέοντα, πιθανώς ενθάρρυνε τον σάλο στην Ελλάδα. Το 727 ξέσπασε εξέγερση – που αποδεικνύει τις δυνάμεις της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Οι Ελλαδικοί και οι ναυτίλοι των Κυκλάδων εξόπλισαν στόλο με επικεφαλής κάποιον Στέφανο και βοηθούμενοι από τον αξιωματικό του αυτοκρατορικού στρατού Αγαλλιανό, ανέδειξαν αυτοκράτορα ορθόδοξο [δηλ. «εικονολάτρη»] κάποιον Κοσμά και κίνησαν προς την Κωνσταντινούπολη.
Το υγρό πυρ συνέτριψε τα πλοία των εξεγερθέντων. Ο Αμάλλιαγος, βλέποντας τον επικείμενο θάνατο, πήδησε στη θάλασσα, ενώ ο Στέφανος με τον Κοσμά φονεύτηκαν. Δεν γνωρίζουμε ποια τιμωρία επιβλήθηκε στους Έλληνες, όμως ξέρουμε ότι ο Λέοντας στέρησε από τον Πάπα την δικαιοδοσία της Ελλάδας και την έδωσε στην Κωνσταντινούπολη.» [σελ. 16-17]

Τα ίδια αναφέρει και ο Γιάννης Κορδάτος στον 7ο τόμο της «Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδος».
Ο Ι. Βογιατζίδης στο άρθρο του «Η θέσις της κυρίως Ελλάδος εντός του Βυζαντινού κράτους» (Επετηρίς Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. 19, 1949) γράφει:
«Η επανάσταση του 727 μ.Χ. είχε βαθύτερα αίτια από την εικονοφιλία των Ελλαδιτών. Κυρίως είχε να κάνει με τη δυσαρέσκειά τους λόγω του παραγκωνισμού του ελλαδικού χώρου και της αντιμετώπισής του ως επαρχίας».
Η πηγή για το κίνημα των Ελλαδικών είναι η χρονογραφία του Θεοφάνη (9ος αι.).

Συγκρίνοντας τα δύο κείμενα διαπιστώνουμε κραυγαλέες διαφορές:
1) Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο, οι Ελλαδίτες εξεγέρθηκαν διότι επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους από το Ρωμαϊκό κράτος και την διατήρηση της εθνικής θρησκείας.
Οι γνωστές πηγές όμως αναφέρουν ότι οι Ελλαδικοί, με παρότρυνση του Πάπα, αντιτάχθηκαν ως εικονολάτρες, στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Γ’ του Ίσαυρου. Και σίγουρα τα αίτια ήταν και κοινωνικοπολιτικά, γιατί η ευρύτερη μεταρρύθμιση που επέβαλλε ο Λέων (γνωστή από το θρησκευτικό της κομμάτι ως «Εικονομαχία») παραγκώνιζε τις βαλκανικές επαρχίες του κράτους και ευνοούσε την ενίσχυση των ανατολικών επαρχιών και τη δημιουργία μεθοριακού εθνικού στρατού (τους περίφημους Ακρίτες) που εκείνη την εποχή επωμίζονταν το βάρος της Αραβικής επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι πληθυσμοί, πιο επηρεασμένοι από την εβραϊκή ανεικονική λατρευτική παράδοση, δεν δέχονταν την προσκύνηση των εικόνων).
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ο ρόλος της Παπικής έδρας. Τον 8ο αιώνα, το πατριαρχείο Ρώμης ήταν ακόμα ορθόδοξο και είχε υπό τη δικαιοδοσία του όλη την επαρχία του Ιλλυρικού (τις βαλκανικές επαρχίες) και φυσικά και τον ελλαδικό χώρο. Ο Πάπας αντέδρασε εξ αρχής στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντα και φαίνεται ότι υποκίνησε την επανάσταση των Ελλαδιτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, το 732 μ.Χ., ο Λέων Γ’ να αποσπάσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού, της Σικελίας και της κάτω Ιταλίας από το πατριαρχείο Ρώμης και να τις παραχωρήσει σε εκείνο της Κωνσταντινούπολης (να μια από τις αιτίες για το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών).

2) Το πρώτο κείμενο αναφέρει ως επικεφαλής της επανάστασης τους Κόρεσο και Συνέστιο.
Ο Θεοφάνης και οι άλλες πηγές αναφέρουν τους Στέφανο, Κοσμά και Αγαλλιανό.
Μάλιστα, στο πρώτο κείμενο, ο Αγαλλιανός παρουσιάζεται ως επικεφαλής του βυζαντινού στόλου που στάλθηκε εναντίον των Ελλαδικών!

3) Ο συντάκτης του πρώτου κειμένου δεν αναφέρει τίποτα για την εκστρατεία των Ελλαδιτών στην ίδια την Κωνσταντινούπολη και τη ναυμαχία που δόθηκε εκεί. Αντιθέτως γράφει για μια ιστορική πανωλεθρία του βυζαντινού στόλου στην Εύβοια και για μια διαφορετική κατάληξη της επανάστασης, με μια μάχη που δόθηκε κοντά στη Λάρισα τον επόμενο χρόνο (728).
Τις πηγές του κειμένου του κ. Ζώπυρου δεν μπορώ να τις κρίνω, γιατί δεν τις έχω ελέγξει.
Πάντως η «βιογραφία του Ιερέα Κόρεσου» μου φαίνεται πολύ περίεργη για να είναι αληθινή. Πολύ αμφιβάλλω αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο.

Ένας άλλος σχολιαστής γράφει:

Για την ώρα θα παραθέσω κάποιες σκέψεις και όχι βιβλιογραφία, αν και από όσο ξέρω και έχω δεί ούτε ο Gibbon αναφέρει κάτι για το περιστατικό, ούτε ο Runciman ούτε και ο Norwich που είναι διακεκριμένοι βυζαντινολόγοι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει από την διασταύρωση των πληροφοριών είναι ότι η περίοδος που αναφέρεται το αρχικό κείμενο που παρατέθηκε συμπίπτει με την περίοδο των αναταραχών της εικονομαχίας στην οποία ο Πάπας έπαιξε ενεργό ρόλο με την αντίθεσή του στους εικονομάχους, όπως ήδη προανέφερε και ο Pertinax (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής).
Σίγουρα δεν ήταν μόνο οι λόγοι της εικονομαχίας που συντέλεσαν στην αναταραχή στον Ελλαδικό χώρο αλλά τουλάχιστον ουδέποτε εμφανίστηκε ως επίσημη δικαιολογία της επανάστασης, η «Ελληνική-Εθνική» ιδιότητα.
Επιπλέον δεν αναφέρεται πουθενά στα ιστορικά κείμενα εισβολή στον ελλαδικό χώρο από Σικελούς αλλά αντίθετα αναφέρεται επέμβαση του Λέοντα Γ στη Σικελία.

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι δυστυχώς ο ένας από τους συγγραφείς που παραθέτει για πηγή ο συγγραφέας του άρθρου και πιο συγκεκριμένα ο V. N. Zlatarski είναι γνωστός παραχαράκτης της ιστορίας που προσπαθεί να παρουσιάσει μια «πρώτο-βουλγαρική» φυλή στην περιοχή της Θράκης από τον 1 μ.Χ. αιώνα και γενικά όλα τα στοιχεία που παραθέτει αν κοιτάξετε δείχνουν «τί κακοί που ήταν οι βυζαντινοί» και ότι οι Έλληνες ήταν από την Θεσσαλία και κάτω (προσέξτε στο κείμενο που αναφέρει ότι επαναστάτησαν οι Έλληνες).
Συγγραφείς όπως ο προηγούμενος ούτε για αστείο δεν έπρεπε να ήταν στις πηγές!!:mad: Δεν θα βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας!!
Επιπρόσθετα ούτε ονομάζεται ο Άραβας ή οι Άραβες που είναι οι άμεσες πηγές του Ιερέα Κόρεσου που όλως τυχαίως δεν υπάρχει καμία αναφορά σε κανένα άλλο κείμενο. Και δεν είναι δυνατόν στο Βυζάντιο όπου διακωμωδούσαν αυτοκράτορες να μην υπάρχει έστω και μια καταγραφή του γεγονότος!

Τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο είναι το μέγεθος των αριθμών που γράφει στο κείμενο! 250.000 στρατός πρέπει να ήταν ο μισός και βάλε στρατός της αυτοκρατορίας!! Ενδεικτικά ο στρατός επί Κομνηνών πρέπει να αριθμούσε 250.000 για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το μέγεθος του τακτικού στρατού που υπονοείται εδώ!
Όμως λογικά από τον πληθυσμό της Ελλάδας εκείνη την περίοδο ο τακτικός στρατός της περιοχής αν ενώθηκε με τους επαναστάτες, έπρεπε να αριθμεί στις 75.000. Και όχι ότι θανατώθηκαν 600.000 Έλληνες την στιγμή που όλος πληθυσμός της Ελλάδας εκείνη την εποχή με την Θράκη μαζί ήταν γύρω στο 1.000.000!! Έλεος! να ξέρουμε και τι λέμε! Μια πέτρα να πετάξουν ο καθένας, βουνό θα χτίσουν!

Για τα ονόματα και την καταγωγή των στρατηγών που αναφέρονται δεν θα κάνω πολλά σχόλια πέρα του ότι φαίνονται κατασκευασμένα. Και επιπλέον δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά το γιατί να έχει το Βυζάντιο γότθο(?!?!?!) ναύαρχο!! Την στιγμή που οι γότθοι δεν είχαν ιδέα από πλοία και δεν υπήρχε γοτθικό κράτος στον κόσμο! Να μην αναφέρω κάν ότι οι γότθοι ήταν εχθροί του Βυζαντίου, τα ακριβώς προηγούμενα χρόνια και ότι οι βυζαντινοί τους έδωσαν το τελικό χτύπημα…

Τέσπα, να με συγχωρέσουν οι αναγνώστες για την έλλειψη πηγών, όποιος θέλει ας το ψάξει παραπέρα το θέμα…
Όπως είπα και πριν και όπως πολύ σωστά έγραψε και ο Pertinax η κύρια αιτία αναταραχής αναφέρεται ότι ήταν η εικονολατρεία στην Ελλάδα και όχι κάποια άλλη. Προφανώς υπήρχαν και δευτερεύουσες αιτίες αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε ως λάβαρο η εθνική θρησκεία.

και ένας τρίτος σχολιαστής προσθέτει:

Συμφωνώ απολύτως μαζί σου R-b-t3r … (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής)

Πέραν αυτού να μην ξεχνάμε και κάτι πολλή σημαντικό προς την ιστορική αλήθεια… Με την λέξη και έννοια Έλλην την εποχή της ανατολικής αυτοκρατορίας εννοούσαν τους παγανιστές.. Όπως και παλαιότερα οι Ιουδαίοι τους έλεγαν Εθνικούς. Ήταν θρησκευτικός όρος και όχι Φυλετικός. Από αυτό και μόνο μου φαίνεται παράλογο το κείμενο αυτό. Όπως και παράλογο είναι διότι οι Έλληνες με φυλετικό ορισμό από τον 6ο και πλέον αιώνα, ιδιαίτερα μετά την περίοδο του Ιουστινιανού άρχισαν να ελέγχουν σταδιακώς όλη την διοίκηση και το κράτος. Ήταν σε θέσεις κλειδιά στην Διοίκηση της αυτοκρατορίας όπως και στον Στρατό ασχέτως του ότι οι μισοί Αυτοκράτορες δεν είχαν Ελληνική καταγωγή ( ούτε και ο Ιουλιανός είχε). Από τον 6ο αιώνα και μετά, οι φυλετικώς Έλληνες καταλάμβαναν σταδιακώς τις θέσεις κλειδιά στην αυτοκρατορία και για αυτό το λόγο από τον 7-8ο αιώνα και μετά βλέπουμε όλο και λιγότερους «μή» Έλληνες αυτοκράτορες στον θρόνο. Αυτό εύκολα διαπιστώνεται…Μόνο τα ονόματα από στρατηγούς και κρατικούς λειτουργούς να κοιτάξουμε βλέπουμε το Ελληνικό στοιχείο να έχει μεγάλο ποσοστό επιρροής. Εξαιτίας των συνεχιζόμενων χαμένων εδαφών της αυτοκρατορίας το Ελληνικό στοιχείο πληθυσμιακά ήταν ολοένα και μεγαλύτερο.
Εάν τυχόν το γεγονός που αναφέρει το κείμενο ήταν σωστό, θα είχε καταρρεύσει η ίδια η αυτοκρατορία αυτομάτως.. Διότι και οι Χριστιανοί Έλληνες θα είχαν αντιδράσει. Σε μια «γενοκτονία» όπως φαίνεται να λέει το κείμενο πώς έγινε, όλο το Ελληνικό στοιχείο θα αντιδρούσε. Ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι μισοί και πλέον Έλληνες τον 7ο αιώνα ήταν Ορθόδοξοι…Να μην το ξεχνάμε.. Οι θρησκευτικές σφαγές και ο πόλεμος κατά της παλαιάς θρησκείας (και όχι κατά της Ελληνικής καταγωγής) έγινε την περίοδο μεταξύ 3ου και 6ου αιώνα. Μετά ομαλοποιήθηκαν τα πράγματα…

Δυο λόγια ακόμη για τον Κόρεσο και τον Συνέστιο.

Φαίνεται ότι η μόνη αναφορά σε αυτούς τους δυο ιερείς του Διονύσου, ο ένας από Αρκαδία (έτσι γενικά) και ο άλλος από Αθήνα γίνεται από τον ίδιο τον Κόρεσο στην βιβλιογραφία του που έγραψε ενώ ήταν φυλακισμένος και μετά θανατώθηκε επάνω στην πυρά, ενώ αντίτυπό του διασώθηκε από τους Άραβες.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν Μουσουλμάνοι και κατά θρησκεία εικονοκλάστες, μάλλον δεν θα είχαν κανένα συμφέρον να διασώσουν την βιβλιογραφία του Κόρεσου ενός κατά τα ειδωλολατρικά εικονολάτρη.
Εξάλλου από την μυθολογία ο Κόρεσος ήταν επίσης ιερέας του Διονύσου στην Καλυδώνα της Αιτωλίας -https:// books. google.ca /books?id=vIQTAAAAYAAJ&pg=PA25&lpg=PA25&dq= %CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CE%BB%
CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&source=bl&ots=RqNptaZnrK&sig=
vWmMn0VVGVdpHfHlxwxijVfV4HI&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwie-u_7go7SAhVo1oMKHVGIA6oQ6AEIPDAE#v=onepage&q=
%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE
%BB%CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&f=false

Για το όνομα «Συνέστιος» επισης δεν υπάρχει τίποτα, βρίσκεται όμως υπό μορφή επιθέτου σε πολλά κείμενα, αλλά ως όνομα δύσκολα να εντοπιστεί «https://books.google.ca/books?id=4wdJAQAAMAAJ&pg=PA69&lpg=PA69&dq=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&
source=bl&ots=qh7ZwyK95m&sig=M0Vq-wQOeGSnL9DejeGYNElbT-4&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwiOz4OPhY7SAhUBxYMKHVzLAG4Q6AEITjAI#v=onepage&q=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&f=false

Το συμπέρασμα βγαίνει από μόνον του… καμιά επανάσταση δεν φαίνεται να έλαβε χώρα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας από τους Βυζαντινούς. Μια εξέγερση των εικονολατρών έγινε κατά τον εμφύλιο σπαραγμό των Χριστιανών, που οδήγησε σε ορισμένα κέρδη της παπικής εκκλησίας με μόνιμο χαρακτήρα. Αλλά αυτό δεν είναι το αντικείμενο αυτής της ανάλυσης.
Απλά υπάρχουν πολλοί που αρέσκονται στην παραποίηση ή την απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων.

Ο ξυνέστιος Δίας ας είναι καλά! Αυτοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, όντας φανατικοί,  κάνουν περισσότερο κακό από καλό.

In Memory of Maria-Angela Pereira – Vellis

MariaVellis

Maria-Angela Pereira – Vellis

Born
May 30, 1959
Santa Cruz, Madeira, Portugal

DIED
December 10, 2012
Kingston, Ontario, Canada

 

Most people can only dream about seeing an angel. I had the pleasure of living my whole life with one. My mom wasn’t just my mother, She was my best friend, She was my guardian angel.
I try my best to cope without you Mom, even after 3 years. I miss you everyday.
You were my real support, the one I turned to when I needed someone to hear my pain. Since you left me my world turned upside. I try to live in the moment and be like the person you were. Nothing and no one can be like you, so caring and so sweet. Always smiling and loving
Your absence from my life has changed me as a person. You left my boys and me, many beautiful memories. Your love is still strong with us, and although we cannot see you, you are always with us.

May your memory be Eternal
Your Daughter

Vassiliki Vellis-Hitchcock

Αντιμνημόνιο, χρεοκοπία και το καθήκον της Αριστεράς.

Σύγχιση, πίκρα, αστάθεια. Η Αριστερά καταρέει για δεύτερη φορά. Ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς αναβάλλεται για το… μέλλον;

Αν την πρώτη φορά η Αριστερά δεν γνώριζε την Συμφωνία της Γιάλτας, ή αν μερικοί προσποιήθηκαν ότι δεν την γνώριζαν·  αν οι περισσότεροι με πατριωτικό συναίσθημα πλήρωσαν με τη ζωή τους ένα, εκ των προτέρων, χαμένο όνειρο· αν οι πολιτικές επιλογές χειροτέρευσαν τις συνθήκες και τα επακόλουθα της ήττας του ΕΑΜ· αν τέλος το κίνημα της Αριστεράς πλήρωσε με υπέρμετρες θυσίες, ήταν γιατί το δίκαιο απέναντι στην ντόπια χυδαία ελληνική αστική τάξη ήταν προμήθειο. Με αυτό το Δίκαιο, η Αριστερά συσπείρωσε υγειείς πνευματικές δυνάμεις, ενέπνευσε λογοτέχνες, συνθέτες, ηθοποιούς, αλλά και οικονομολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, διανοητές από κάθε σοκάκι της ζωή. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη, άξια κληρονόμος του δεσποτισμού των προηγούμενων γενιών, κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων, έχει χάσει την πνευματική ηγεμονία της χώρας. Τα όνειρα για μια καλλίτερη ζωή, δεν συνάδουν με τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τις πελατειακές σχέσεις. Τα όνειρα ακολουθούν, όχι τους νόμους των ανθρώπων αλλά, τους νόμους του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Η κληρονομιά της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προέρχεται από την ισοπέδωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμιού από την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, η οποία εκυριάρχησε στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της βυζαντινής περιόδου. Όλα τα συγγράμματα εξαφανίστηκαν, οι ναοί γκρεμίστηκαν και νέοι ορθόδοξοι ναοί κτίστηκαν στη θέση τους, ο Ιουλιανός θεωρήθηκε «παραβάτης» εξαιτίας της πολιτικής να επαναφέρει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (όσο παράλογο και αν ήταν το επιχείρημα επιστροφής στο παρελθόν, παραβατικό ήταν γιατί μόνον παρέβαινε τους χρισταιανικούς νόμους και την χριστιανική κυριαρχία, την εκκλησιαστική εξουσία), οι ολυμπιακοί αγώνες καταργήθηκαν και γενικώς έσβησε κάθε ίχνος της κάποτε κραταιάς ελληνικής περιόδου στην Μεσόγειο. Οι κατακτητές της ελληνικής επικράτειας, προφανώς συμπεριφέρθηκαν ως τέτοιοι, για να εξυπηρετήσουν τα σμφέροντά τους, με κυρίαρχη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία χρησιμοποίησε τους εκπροσώπους της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και τους αυτόκλητους, στις περισσότερες περιπτώσεις, γόνους βυζαντινών, μεγαλοκληρούχους, ως βαλβίδες ασφαλείας ενάντια σε αντιρρήσεις, διαμαρτυρίες, διαφωνίες, εξεγέρσεις αλλά και ως φίλτρα για την επιλογή των κατάλληλων που διεκρίνονταν για την ευφυΐα τους αλλά και την υποταγή τους στην «Πύλη», για να προωθηθούν σε ανάλογες δημόσιες θέσεις. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας. Εξ άλλου η λέξη «ραγιαδισμός» εμπεριέχει όλη την υποχρεωτική «υπακοή» και την εφαρμογή των κατοχικών οθωμανικών νόμων, από τους οποίους επωφελούνταν οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες, διαμορφώνοντας μια ξεχωριστή τάξη οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ηγεμονίας, πάντα υπό την αιγίδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είχαν τόσο οθωμανοποιηθεί, που εκτός από τις πλουμιστές ενδυμασίες, είχαν υιοθετήσει και τις συνήθειες των κατακτητών και απαιτούσαν από τους «ραγιάδες» να τους φιλούν το χέρι ή τα ακριβά ρούχα όποτε  έπρεπε να τους συναντήσουν για κανένα… χατήρι.

Η Επανάσταση δημιουργούσε ένα κενό εξουσίας και φυσικά οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες δεν είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό για το ποιός θα πρέπει να καταλάβει αυτό το κενό εξουσίας… οι ίδιοι. Γι αυτό και οι συγκρούσεις κοτζαμπάσηδων-καπεταναίων αλλά και κοτζαμπάσηδων Πελοποννήσου-κοτζαμπάσηδων Ρούμελης, με τους καπεταναίους άλλοτε να συντάσσονται με τους μεν κι άλλοτε με τους δε, πάντα κατέληγαν σε συμφωνία και «ενότητα για το καλό του έθνους», μόλις οι κοτζαμπάσηδες κατοχύρωναν τα συμφέροντά τους. Εξ άλλου, η επανάσταση μέχρι το 1824, όσο δηλαδή οι νίκες εντός, και το «ελληνικό ζήτημα» στην Ευρώπη αποκάλυπταν μια πορεία, που οδηγούσε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, και παγιοποιήθηκε η κατάσταση με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827),  δημιούργησε ορισμένα χρέη και το «νεο»-σύστατο κράτος χρειαζόταν δανεικά για να ξεκινήσει την λειτουργία του.
Γράφει το στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οικονομολόγος-ιστορικός Θωμάς Παπακωνσταντίνου

Στις 8 Φεβρουαρίου 1824 η κυβέρνηση του Γ.Κουντουριώτη  συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο “Λόφναν και Υιος και Ο’Μπράϊαν” το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 800.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε στο 59%, και η  κυβέρνηση θα εισέπραττε 472.000 λίρες στερλίνες,  ενώ θα πλήρωνε στους τραπεζίτες τοκοχρεολύσια επί ολοκλήρου του ποσού των  800.000 λιρών στερλινών. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε σε μετρητά μόνο 298.726 λίρες στερλίνες.Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 η κυβέρνηση του Κουντουριώτη συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο των “αδελφών Ρικάρντο” το β΄δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 2.000.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε μόνο στο 55 ½ % και η κυβέρνηση θα εισέπραττε 1.110.000 λίρες στερλίνες. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε  σε μετρητά μόνο 232.558 λίρες στερλίνες.Τα δάνεια της ανεξαρτησίας  σπαταλήθηκαν από τους τραπεζίτες του Λονδίνου, τους ναυπηγούς της Νέας Υόρκης και από την παράταξη των Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου-Κωλέττη για να νικήσουν τους αντιπάλους τους στους δύο Εμφυλίους Πολέμους κατά τη διάρκεια της επανάστασης  του 1821. Τα δάνεια της ανεξαρτησίας σταμάτησαν να εξυπηρετούνται στα 1827…

Δηλαδή μόνον το 19% έφτασε στην Ελλάδα σε μετρητά.

Ο αστικός τύπος επίσης είναι αποκαλυπτικός. Γράφει ο Γ.Π. Μαλούχος στο ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ:
«Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά (σ.σ. 20 Οκτωβρίου 1827) έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν… Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν στον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια (ο οποίος, για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει, έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα), στη συνέχεια δάνεισαν στον Οθωνα 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας»».

Οι δανειστές έλαβαν τα δανεικά μέχρι τελευταίας… στερλίνας

Η αδυναμία διακυβέρνησης από τους ίδιους τους ελεύθερους Έλληνες φαίνεται από τη συνομιλία Κολοκοτρώνη και ναυάρχου Χάμιλτον. Αυτή η συνομιλία έλαβε χώρα τον Απρίλη του 1827, μετά την απόφαση στην Γ’ Εθνοσύνελευσης, στην συνάντηση της Τροιζήνας, να καλέσουν για κυβερνήτη τον Ι. Καποδίστρια (στις 14 Απριλίου 1827), για επτά χρόνια. Ορισμένοι προύχοντες διαφώνησαν με αυτή την επιλογή ενώ ομόφωνα ψηφίστηκαν ως ναύαρχος των ελληνικών δυνάμεων θαλάσσης ο λόροδς Τόμας Κόχραν και της ξηράς ο Ρίτσαρντ Τσόρτς. Γράφει στ’ απομνημονεύματά του ο Θ. Κολοκοτρώνης:

«Σε δύο ημέρες εκάμαμεν συνέλευσιν και αποφασίσαμεν την αυγήν ότι το απόγευμα να υπογράψωμεν γιά τον Καποδίστριαν. Καί έτσι επήγα είς το κονάκι μου,έφαγα ψωμί και έπεσα να κοιμηθώ. Βλέπω και ήλθε ο κύρ Γεώργης Κουντουριώτης,και καρακατσάνης Σπετσιώτης, καί Μαρκής Ψαριανός, να μου ομιλήσουν διά την υπόθεσιν του Καποδίστρια, όπου θέλει απογράψωμεν απομεσήμερα. Μού λένε, ότι το απομεσήμερον θα υπογράψωμεν διά τον Καποδίστριαν.
«Τί μ΄ερωτάτε εμένα, εγώ δεν είμαι πρόεδρος ουδέ έθνος, έτσι αποφασίσανε την αυγήν ο Πρόεδρος Σισίνης και το έθνος», μου απεκρίθησαν ότι
«είναι καλό να στείλωμεν να πάρωμεν γνώμην από τον Αμιλτον», αραμένον είς τον Πόρον, ότι ήταν φερμένος από την Σμύρνη.
«Τι να στείλωμεν κανέναν τυχοδιώκτην να λέγη άλλα και άλλα να μάς λέγη καί νά χαλάσει την υπόθεσιν του έθνους; Ποιόν ευρίσκετε εύλογον να στείλωμεν; Αν εμπιστεύεσθε είς εμένα να πάγω ο ίδιος».
«Σ΄ εμπιστευόμεθα,τρείς φορές», μέ είπαν, «σ΄ εμπιστευόμεθα».
Ο Κουντουριώτης ήτον μέ μίαν γνώμιν, ότι είχα είπει του Αμιλτον, ότι δεν θα εκλέξωμεν τον Καποδίστριαν, καί ενόμιζεν ότι θά εύρω αντίστασιν από τον Αμιλτον, καί τότενες τούς είπα, «Σύρτε στό καλό».
Καί εσηκώθηκα καί έκραξα τόν Μεταξά, καί επήρα και δέκα νομάτους τό μεσημέρι, καί δέν ήξευρε άλλος κανένας πού υπάγω ,μόνον τόν Νικηταρά έκραξα, καί τού είπα νά έχει τήν έγνοιαν νά μήν γίνει κανένα σκάνδαλον, έως ότου νά έλθω. Η Συνέλευσις τής ήρχετο θαύμα, μήν ηξεύροντας πού υπάγω. Καί επήγα είς τό ποτάμι τού Πόρου, καί οι βάρκες τού Αμιλτον έκαναν νερό, καί εμπήκαμεν είς μίαν βάρκα ,καί επήγαμε επάνω στήν Φεργάδα. Μάς δέχθηκε ο Αμιλτον και εκάτσαμε είς ομιλίαν. Τού λέγω
«Πώς σού φαίνεται τώρα πού ενώθηκε η συνεύλευσις καί κοντεύει νά τελειώσει;»
«Xαίρομαι τήν ένωσίν σας, εκάματε πολλά καλά». Καί τού είπα:
«Καπετάν Αμιλτον, ήλθαμεν νά πάρωμεν τήν συμβουλή σου, ώς μάς συμβούλευσες πάντοτε διά τήν ελευθερίαν μας, σέ γνωρίζομεν ώς έναν ευεργέτην από τούς άλλους, καλλίτερον»
Μάς είπε
«Πέστε τήν γνώμην σας και άν δύνωμαι, καί εγώ νά σάς αποκριθώ είς τήν γνώμην σας», «’Στοχάζομαι καπετάν Αμιλτον, ότι τούς γνωρίζεις τούς Ελληνας από εδώ και τόσους χρόνους, τούς βάλαμεν όλους νά μάς κυβερνήσουν, και ποτέ δέν μάς κυβέρνησαν καθώς έπρεπε, καί βλέποντας ότι δέν έχομεν άνθρωπον πολιτικόν νά μάς κυβερνήση, ήλθαμεν νά σέ πάρωμεν είς γνώμην, διατί εκείνο πού ήρχετο τής συνελεύσεως από τό χέρι της, τό διορθώσαμεν, έβαλε τόν Κόχραν αρχιθαλάσσιον, τόν Τσώρτς αρχιστράτηγον, τώρα χρειαζόμεθα έναν πολιτικόν, τάχα δέν μάς δίδει η Αγγλία έναν πρόεδρο, έναν Βασιλέα;»
Μάς αποκρίθηκε «Οχι ποτέ δέν γίνεται»
«Δέν μάς δίνει η Φράντσα;» «Ομοίως» μάς απεκρίθη.
«Η Ρουσία;» «Oχι» μάς απεκρίθη.
«Η Προυσία;» «Οχι»
«Η Ανάπολη;» «Oχι» μάς απεκρίθη και πάλι
«Η Ισπανία;»  «Oχι δέν γίνεται»
Αφού εμελέτησα όλα τά βασίλεια:
«Σάν δέν μάς δίνουν τούτες οι αυλές,τί θά γίνομεν ημείς;» Mάς αποκρίθηκε:
«Τηράτε νά εύρητε κανέναν Ελληνα»
«Ημείς άλλον Ελληνα αξιώτερον δέν έχομεν, μόνον νά εκλέξωμεν τόν Καποδίστριαν»
Εγύρισε και μέ εκύτταξε, ακούοντας τό όνομα Καποδίστριας, καί μού είπε:
«Δέν ήσουν εσύ πού μού είπες, δέν τόν δεχόμεθα τόν Καποδίστρια, διατί είναι τής Ρουσίας μινίστρος;»
«’Ναί εγώ», τού είπα, «Άλλος καιρός ήτον τότε, καί άλλος τώρα, διατί τήν Αγγλίαν πού έχομεν υπεράσπισιν, τό δεξί χέρι τής Ελλάδος είναι η Θάλασσα, καί εβάλαμεν Άγγλον επικεφαλής, καί τό ζερβό χέρι Άγγλον, όπου είναι η δύναμις τής ξηράς. Καί άν μάς έδιδεν η Αγγλία και έναν πολιτικόν, καί εκείνον θά τόν εβάναμεν καί δέν ετσακίζαμεν τό κεφάλι μας στόν έναν καί στόν άλλον. Καί δι αυτό, ώς μού λές,δέν γίνεται. Πρέπει νά καλέσωμεν τόν Καποδίστρια»
Μού απεκρίθη έκ καρδίας:
«Πάρτε τόν Καποδίστριαν, ή όποιον διάβολον θέλετε, διατί εχαθήκατε».

Οι μεγάλες δυνάμεις αποφεύγοντας να καλύψουν τη θέση του κυβερνήτη, έδειχναν ότι δεν συμφωνούσαν ούτε και αυτές, όπως και οι προύχοντες στην Ελλάδα, σε ένα κοινό όνομα. Η επιλογή του Καποδίστρια, λοιπόν, ήταν μια επιλογή αναλώσιμη… αφού προέκυπτε λόγω ελλείψεως μιας επιθυμητής λύσης. Μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια την προσωρινή αντικυβερνητική επιτροπή αποτέλεσαν οι: Γιαννούλης Νάκος, Γεώργιος Μαυρομιχάλης και Ιωάννης Μ. Μιλαήτης.
Η παρουσία του Καποδίστρια έφερε πολλές αλλαγές στην χώρα. Τις αλλαγές αυτές δεν τις καλοέβλεπαν οι προύχοντες και οι ξένες δυνάμεις. Το ποτήρι ξεχύλισε όταν η κυβέρνηση άρχισε να φορολογεί τις περιουσίες των κτηνοτρόφων. Αν και ο Κολοκοτρώνης στάθηκε βοηθός του Καποδίστρια, και συνέβαλε στην εξομάλυνση της φορολογικής πολιτικής, ώστε να μην υπάρχουν εξεγέρσεις, οι προύχοντες άρχισαν να δυσανασχετούν. Σε αυτή την περίοδο ο Μιαούλης έκαψε τον ναύσταθμο στην Ύδρα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Καποδίστριας δολοφονείται από τους Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και Γεωργάκη Μαυρομιχάλη. Σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, ο ένας με μια πιστολιά στο κεφάλι και ο άλλος με μια μαχαιριά στην κοιλιά δολοφόνησαν τον κυβερνήτη.

Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης το 1827. ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων «δανείων ανεξαρτησίας». Το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις, επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν τα συμπεφωνημένα με κάθε μέσον.
Ο Καποδίστριας ήταν αξιαγάπητος από τον λαό και παρά την σωστή διακυβέρνηση ποτέ οι μεγαλές δυνάμεις δεν τον εβοήθησαν, πάντα ήταν αρνητικοί για έναν δανεισμό, διότι γνώριζαν τις διπλωματικές ικανότητες του Καποδίστρια αφενός, αφετέρου τον θεωρούσαν ως φιλορώσο. Ο Κολοκοτρώνης αφηγείται στα απομνημονεύματά του

«… Την Αυγήν οπού το έμαθαν οι πολίται της Τριπολιτζάς έμειναν νεκροί, άφησαν τα εργαστήριά τους, ταις δουλειαίς τους και επερπατούσαν εις τους δρόμους ωσάν τρελλοί…»

Παρόμοια είναι τα λόγια του Π. Χιώτη (Ιστορία του Ιονίου Κράτους, σελ.788)

«…Τας συμπράξεις και ραδιουργίας των συμπρακτόρων Άγγλων και Γάλλων μετ’ανταρτών του Καποδίστριου, ιδίοις οφθαλμοίς βλέποντες οι Επτανήσιοι, κατεβόων. Εν Κερκύρα δε τοσούτον εξήφθησαν κατά των κολάκων του Αρμοστού Άδαμ, όστις εκ του φανερού συνεκοινώνει με τους αντικαποδιστριακούς, ώστε τινάς αυτών ελιθοβόλησαν, και το φαρμακείον όπου συνηθροίζοντο, ήθέλησαν να καύσωσι.Τον δε Ζαίμην, Μπενιζέλον Ρούφον, και Μαυρομιχάλην εκ Πελοποννήσου έλθοντας εις Ζάκυνθον, ο κοινός λαός ελιθοβόλησεν, και ηνάγκασεν αυτούς ν’αναχωρήσωσι ταχύτερον, και σωθώσιν εις Ύδραν. Την πανταχού της Ελλάδος εξέγερσιν καθ εαυτών ιδόντες οι αντικαποδιστριακοί και την υπερίσχυσιν του Κυβερνήτου κατά την συγκαλουμένην αυνέλευσιν γνωρίσαντες , εσχεδίασαν να τον δολοφονήσωσι…».

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης στα 1840 μολόγησε την Αλήθεια, λέγοντας, στο Γιατροφιλόσοφο Πύρρο που κατηγόραγε τον Ιωάννη Καποδίστρια, τούτα τα λόγια: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε μεταβρει και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα…»
Βλαχογιάννης, «Ιστορική Ανθολογία», σελ59
Επίσης βλέπε Διον. Κόκκινος, «Κανάρης», σελ.415

Από τους δολοφόνους (γιούς του Πετρόμπεη) ο Κωνσταντήν Μπέης όταν τον συνέλαβαν και λίγο πριν πεθάνει από τα τραύματά του, ζητώντας έλεος δηλώνει:
«Δεν φταίω εγώ στρατιώται, άλλοι μ’ έβαλαν»
Κασομούλης, Τόμος 3, σελ.440

Ο άλλος εκ των δολοφόνων, ο Γ. Μαυρομιχάλης, αμέσως μετά την δολοφονία καταφεύγει στο σπίτι του αντι-πρεσβευτή της Γαλλίας Βαρώνου Ρουάν και δηλώνει:«Σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε στην τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας. Ο Ρουάν υπεσχέθη προστασίαν». ( Κασομούλης, ως ανωτέρω).

Την ενεργό και ηγετική ανάμειξη του Μαυροκορδάτου, ηγετικού στελέχους της αντι-Καποδιστριακής φατρίας στην προετοιμασία της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη της Νεώτερης Ελλάδος κατήγγειλε στην Ελληνική Βουλή, 26 Ιανουαρίου 1845 παρουσία του Μαυροκορδάτου, ο γνωστός οπλαρχηγός Γρίβας με τα ακόλουθα λόγια:
«Όποτες είτανε στην Ελλάδα αυτός ο Μαυροκορδάτος, την έφαγε. Όταν τον είδα πρωθυπουργό, ευτύς είπα πάει η πατρίδα. Κι έχει ακόμα πρόσωπο να’ρχεται μπροστά μας και να μας λέει τα παραμύθια της Χαλιμάς. Ποιός σκότωσε το Καποδίστρια παρ’ αυτός: Και θέλει να μιλάει ακόμα!» Δημ.Φωτιάδης «Όθωνας» εκδ. Μέλισσα, σελ.24

Στις 25 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 17 ετών, ο Όθωνας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, από τη βρετανική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», εν μέσω λαϊκών επευφημιών, συνοδευόμενος από τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών (που θα κυβερνούσε μέχρι αυτός να ενηλικιωθεί, το 1835) και πολυμελή βαυαρικό τακτικό στρατό (3.850 στρατιώτες) που βαθμιαία συμπληρώθηκε από «εθελοντές», στην πλειοψηφία τους Γερμανούς. Στον Όθωνα προσφέρουν 60 εκατ.  φράγκα δάνειο, όπως προαναφέρει και ο Γ.Π. Μαλούχος. Από αυτά μόνον τα 9 000 000 φθάνουν στην Ελλάδα σύμφωνα με την ανάλυση του Ν. Μπελογιάννη.

alt

Αλλά και αυτά δεν επενδύονται στην ανάπτυξη της οικονομίας αλλά στα έξοδα της βασιλικής οικογένειας και της βαυαρικής συνοδείας.
Η κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει στις δανειακές ανάγκες της, αυξάνει την φορολογία το 1842, ενώ από το 1840 η οικονομία είναι σε οικτρή κατάσταση. Τον Ιούνιο του 1843 γίνεται η δεύτερη χρεοκοπία και οι δανειστές υποχρεώνουν την κυβέρνηση να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ! ήταν ο φ όρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Νύχτα, 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Φαντα-στικός πινάκας αγνώστου ζωγράφου της εποχής. Ο ζωγράφος παρουσιάζει σε πρώτο πλάνο το συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη έφιππο, έξω από τα ανάκτορα, να ζητά Σύνταγμα, από το βασιλέα Όθωνα και την Αμαλία. (Συλλογή Λάμπρου Ευταξία)

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, όταν υπογράφονταν στο Λονδίνο η συμφωνία για τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, ο λαός στην Αθήνα περικύκλωνε το παλάτι. Η εξέγερση  που πήρε μεγαλειώδη χαρακτήρα και στράφηκε όχι μονάχα εναντίον του Όθωνα, μα και σ’ όλους τους ξένους γενικά.
Γράφει ο Μπελογιάννης «Ο λαός, κοντά στο σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, απαίτησε το διώξιμο των Βαυαρών, το σταμάτημα της πληρωμής του βαριού τοκοχρεολύσιου για δάνειο που δεν πήραμε κι ανάγκασε την Εθνοσυνέλευση ν’ αμφισβητήσει, με ψήφισμά της τη νομιμότητα των δανείων…»

Η ελίτ της εποχής, παρά την εξέγερση, άλλαξε απλά προσωπείο. Ο Όθωνας αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη θέσπιση συντάγματος. Το σύνταγμα ψηφίστηκε το Μάρτιο του 1844 και καθιέρωσε τη συνταγματική μοναρχία. Ξαναεμφανίζονται πρωτοπόροι τα γνωστά ονόματα, Μεταξάς, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Κουντουριώτης, Λόντος. Σήμα κατατεθέν της πολιτικής τους είναι το ροκάνισμα του δημόσιου ταμείου, οι φόροι, τα ρουσφέτια, οι καλπονοθείες και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους.

Η διαφθορά είχε φτάσει στο ζενίθ. Ο Μαυροκορδάτος εκπροσωπεί το αγγλικό κόμμα και χρηματοδοτείται από τον άγγλο πρέσβη για τις πολιτικές του ανάγκες, το ίδιο και ο εκρόσωπος του γαλλικού κόμματος, ο Κωλέτης, ο οποίος χρηματοδοτείται από τον γάλλο πρέσβη και με την άμαξα του οποίου εμφανίζεται στον Όθωνα για να αναλάβει το 1844 την πρωθυπουργία. Ο Κωλέττης παραχάραξε τον μέσο όρο παραγωγής σταριού για να αυξήσει την αγροτική φορολογία, πληρωνόταν περισσότερο από τον προβλεπόμενο μισθό του (σε σημείο που μετά τον θάνατό του η περιουσία του δημεύτηκε), και τα βιβλία των οφειλών των τσιφλικάδων, τοκογλύφων και άλλων της σύγχρονης αστικής τάξης, είχαν εξαφανιστεί. Ο δε Κουντουριώτης είχε δικαστεί για παραχάραξη αλλά δεν τον εμπόδισε να γίνει πρωθυπουργός το 1847.

Μετά τη χρεοκοπία αυτή, η Ελλάδα αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για αρκετές δεκαετίες. Στο διάστημα αυτό, η κυβέρνηση εξαρτήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας για τον δανεισμό της. Οι ανάγκες της κυβέρνησης ήταν στην αρχή περιορισμένες, ωστόσο σύντομα αυξήθηκαν και η Εθνική Τράπεζα της χορήγησε κεφάλαια με επιτόκια διπλάσια του διεθνούς επιτοκίου δανεισμού.

Το 1853-54 επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή στο απελευθερωμένο ελληνικό κράτος, όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, άσκησαν κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία, που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό – η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις.
Η κατοχή αυτή συμπίπτει με τον Κριμαϊκό πόλεμο (1854) που έφερε αντιμέτωπους του γαλλοάγγλους με την Ρωσία, και την Ελλάδα να παίρνει το μέρος της ηττημένης Ρωσίας, ενώ μέχρι το τέλος του πολέμου οι κατοχικές δυνάμεις διορίζουν υπουργούς και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.
Το 1857 συγκροτείται μαζί με ρώσους εκπροσώπους μια επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που  είχε ως στόχο την εξεύρεση τρόπων για την πληρωμή των ελληνικών δόσεων του δανείου του 1832-33. Η επιτροπή αποφασίζει την εκχώρηση  των εσόδων του ελληνικού κράτους από τα κυβερνητικά μονοπώλια, τους φόρους του καπνού, τα έσοδα φορολόγησης και τους τελωνειακούς δασμούς. Παράλληλα, καταθέτει προτάσεις και υποδείξεις για την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.

Η δική μας οκτωβριανή επανάσταση έγινε τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. (Δ. Καζάκης).

Σκηνή από τη Ναυπλιακή Επανάσταση, 1862.

Αφού η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε διακανονισμό των χρεών της το 1878, οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου άνοιξαν και πάλι για την Ελλάδα και -όπως ήταν αναμενόμενο- οι δανειστές προθυμοποιήθηκαν αμέσως να χορηγήσουν στη χώρα κεφάλαια. Το διάστημα 1879 – 1890 η χώρα συνήψε έξι εξωτερικά δάνεια – με ληστρικούς όρους – ονομαστικής αξίας 640.000.000 φράγκων. Τα δάνεια αυτά λόγω της μικρής φερεγγυότητας της χώρας ήταν υποτιμημένα μέχρι και 30% και έτσι στα ταμεία του κράτους έφτασαν 450.000.000 φράγκα! Με δεδομένο πως το 40% του προϋπολογισμού πήγαινε στην πληρωμή των τοκοχρεολυσίων και ένα μεγάλο, επίσης, μέρος στις στρατιωτικές δαπάνες, είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα έργα υποδομής χρηματοδοτούνταν, κυρίως, από τη βαριά φορολογία. Όπως ήταν επόμενο, στις εκλογές του 1890 ο λαός επανέφερε στην εξουσία το λαϊκιστή Δηλιγιάννη, εκπρόσωπο των συντηρητικών κύκλων, παλαιών προεστών και κοτζαμπάσηδων. (πηγή:ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ)

Στην περίοδο 1890-1893 άλλαξαν πέντε κυβερνήσεις, που προσπάθησαν με διάφορους οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς να δανειοδοτήσουν την καταρρέουσα οικονομία, ενώ ταυτόχρονα ελήφθησαν μέτρα για αυστηρές περικοπές στις κρατικές δαπάνες – στρατιωτικές δαπάνες, δημόσια έργα και σε όλες τις κρατικές δραστηριότητες. Παράλληλα, ψηφίστηκαν νέοι φόροι και τέλη, καθώς και εκπαιδευτικά τέλη, που προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις. Η κατάσταση τώρα ήταν απελπιστική. Μια καταστρεπτική πτώση της διεθνούς τιμής της σταφίδας έδειξε πόσο εύθραυστη ήταν η ελληνική οικονομία. Το 1893 οι εισαγωγές ανέρχονταν στο ποσό των 120.000.000 φράγκων και οι εξαγωγές στο ποσό των 82.000.000 φράγκων. Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, με τους Τούρκους να φτάνουν στην Λαμία άφηνε αδιάφορους τους «εταίρους» εξαιτίας της αποστολής ελληνικών στρατευμάτων στην Κρήτη με την αναθέρμανση του κρητικού ζητήματος, ενώ η ήττα της Ελλάδας, την υποχρέωνε σε μεγάλες για τη χώρα πολεμικές αποζημιώσεις .Το ποσό των αποζημιώσεων ορίστηκε σε 4.000.000 τουρκικές λίρες….

Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και προαιρέσεων, που ανάγκασε την Ελλάδα στην αποδοχή το 1898 του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η παροσυσίαση αυτού του πονήματος σκοπό είχε να ενισχύσει την άποψη ότι είτε μέσα στο ευρώ είτε έξω από το ευρώ τα μνημόνια ποτέ δεν έλλειψαν, όπως δεν έλλειψε ποτέ και η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τον κυβερνητικό θώκο.

Επίσης θέλει να ενισχύσει την άποψη ότι η αντιμνημονιακή αριστερή στρατηγική ήταν και θα είναι μια λανθασμένη στρατηγική. Τα αίτια των χρεοκοπιών είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά, είναι ενδογενή και όχι εξωγενή. Έχουν εντοπιστεί στην εξάρτηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης από την ευρωπαϊκή αστική τάξη, στην άκρατη εξυπηρέτηση των ιδίων συμφερόντων της τάξης αυτής εις βάρος της μητέρας-πατρίδας, τις πελατειακές σχέσεις για να κρατιέται στην εξουσία, την υποτέλεια στις ειθυμίες των μεγάλων δυνάμεων, με εξαιρέσεις κάποιες ιστορικές στιγμές με αστούς ηγέτες, που παρόλα αυτά δεν ήταν παρά μόνον μικρές αναλαμπές, χωρίς να αλλάζουν τίποτα και κατά σνέπεια χωρίς να έχουν κανένα μακροπρόθεσμο όφελος.

Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να εγκαταλείψει την αντιμνημονιακή στρατηγική, να υιοθετήσει την αντιχρεοκοπική στρατηγική, να αφοσιωθεί στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, η οοία πρέπει νάχει όχι μόνον παραγωγικές συνιστώσες, αλλά και αναμόρφωση των δημοσίων υπηρεσιών προς όφελος της κονωνίας, και την επίλυση κάθε παρανομίας η οποία είχε οικονομικό κόστος στην κοινωνία, κάθε πολιτικής η οποία παρέβαινε την ελληνική νομοθεσία κα το ελληνικό σύνταγμα.
Να γίνει διαφανές το γεγονός ότι η εξουσία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης λειτο΄ργησε με  νοοτροπία που έφερε την χώρα σε 6 χρεοκοπίες και να διαφαίνεται ότι μια άλλη νοοτροπία υιοθετείται από την Αριστερά.
Μέχρι τότε, όσες αριστερές και αν διακυβερνήσουν δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα κοινό με τον ΣΥνασπισμό ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι μια κυβέρνηση που στηρίζεται με τον κομματικό μηχανισμό κολλημένο στην γωνία. Η αδιέξοδη αυτή στάση οδηγεί στις διασπάσεις και τις παραιτήσεις και αυτό μαρτυρούμε στις ημέρες μας.
Μια νέα στρατηγική, λοιπόν είναι επιτακτικά αναγκαία, η αντιχρεοκοπική στρατηγική, για να λύσει τα νέα αδιέξοδα και να συσπειρώσει την αριστερά γύρω από μια νέα κυβερνητική διακυβέρνηση που θα είναι αποδεχτή από την πλειοψηφία της κοινωνίας των εργαζομένων και θα οδηγεί σε διέξοδα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MADE IN HELLAS

Η ελοχεύουσα ραγιαδοχριστιανονοοτροπία, η εξάρτηση από τις προηγμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η προσπάθεια εκμετάλλεσης των ασταθών κοινωνικών συνθηκών θεωρώ ότι είναι η νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που έχει ποτίσει τα κοινωνικά στρώματα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν».

Τα δυο πρώτα δάνεια, αυτά της ελληνικής επανάστασης, εξανεμίστηκαν καθοδόν, με αποτέλεσμα να φτάσει στην επαναστατημένη Ελλαδα μόνον το 25%, κατά τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς. Από τότε μάθαμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις της μορφής «take it or leave it», υπό «αντικειμενικές» συνθήκες αδιεξόδων. Η Ελλάδα πάντα μετέθετε τον θάνατό της για «το μέλλον»», ζώντας μόνον για το «παρόν».

 

Η επανάσταση οδήγησε στην απελευθέρωση των «Ορθόδοξων Τούρκων» (όπως αποκαλούσαν τους προεστούς οι ραγιάδες) και Ελλήνων, με την βοήθεια των μεγάλων ερωπαϊκών δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας αλλά όχι Γερμανίας (Αυστρουγγαρίας την εποχή εκείνη). Οι κοτζαμπάσηδες, πολλές φορές αυτοαποκαλούμενοι «γόνοι των βυζαντινών», διατηρούσαν μια αγαστή σχέση με την ορθόδοξη εκκλησία και την Οθωμανική Πύλη. Εκκλησία-Προεστοί ήταν η ελιτ των ραγιάδων που μπορούσε να διαπαγματεύεται, να συναντά τους εκπροσώπους της Πύλης, να κάνει προτάσεις, να πραγματοποιεί τις εντολές των κατακτητών, και να απαιτεί από τους ραγιάδες τον «δουλικό» σεβασμό (απαιτούσαν πολλοί προεστοί από τους ραγιάδες να γονυπετούν και να φιλούν το χέρι ή τα ρούχα τους όταν έπρεπε να τους συναντήσουν. Απαιτούσαν από τους ραγιάδες όσα εξαιτίας της οθωμανικής κατοχής, οι οθωμανοί απαιτούσαν από τους προεστούς και τους ραγιάδες.

Μια ερμηνεία της έκφρασης «πάνε δυο-δυο σαν του Χιώτες» είναι ότι οι Χιώτες πήγαιναν δυο-δυο για να μπορεί, όταν συναντούσαν κάποιον Τούρκο, να ανεβαίνει ο ένας επάνω στον άλλον, για να μην υποχρεωθούν να πάρουν στην πλάτη τους τον Τούρκο.

Η απελευθέρωση δεν ήρθε μέσα από μια αγαστή κονωνική συνοχή, αλλά από μια τρικυμιώδη  σύγκρουση προεστών-καπεταναίων, σύγκρουση αρματωλών-κλεφτών, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, της μιας πλούσιας, με δεσμούς με το εξωτερικό, με τα παιδιά τους να σπουδάζουν στην Ευρώπη, με μιμητικούς ευρωπαϊκούς τρόπους συμπεριφοράς, με ανοχή των προσβλητικών συμπεριφορών ευρωπαίων επισκεπτών στα σπίτια των προεστών και από την άλλη μιας εξαθλιωμένης φτωχοποιημένης τάξης υπό την κατοχή των Οθωμανών και των δυνάμεων των προεστών. Επειδή τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο, υπήρχε και η ενδιάμεση τάξη, μικρογεωκτήμονες που απελάμβαναν κάποιας οικονομκής ανεξαρτησίας και είχαν πάντα το «ένα μάτι» να κοιτάζει προς την τάξη των προεστών, αλλά κυρίως η καθημερινότητα τούς εύρισκε δίπλα στους ραγιάδες.

 

Οι συνθήκες σύγκρουσης, όπως ήταν το ζήτημα ηγεμονίας στο πολιτικό κενό που θα εμφανιζόταν μετά την απελεύθερωση, αλλά και το ποιός θα διαχειρίζεται τα δάνεια από το εξωτερικό για την ολοκλήρωση της επανάστασης, ξεπερνιώντουσαν μόνον από την ολοκλήρωση της εμφύλιας σύρραξης και της προσωρινής ηγεμονίας των προεστών με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, εις βάρος των καπεταναίων, στους οποίους άφηναν τις πρωτοβουλίες των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ενδοταξικές συγκρούσεις υπήρχαν επίσης, όπως των Υδραίων-Ρουμελιωτών προεστών εναντίον των προεστών της Πελοποννήσου.

Ο επιγραφικός ιστορικός πρόλογος, σκοπό δεν έχει να  εισαγάγει τον αναγνώστη σε ένα ιστορικό χρονικό αλλά να δώσει μια ταξική εικόνα, κατά την επαναστατική περίοδο, και των συμπεριφορών και σχέσεων, διότι «τα πράγματα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν».

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρει ως «προίκα» τα χαρακτηριστικά της γέννησης του ελληνικού κράτους εντός της αναπτυσσόμενης πολιτικά φιλελεύθερης, οικονομικά καπιταλιστικής και κοινωνικά ταραγμένης Ευρώπης που αμφισβητεί την παλαιά αριστοκρατική τάξη και τα υπολλείματά της αλλά και το αβέβαιο μέλλον μιας κυριάρχουσας νέας αστικής τάξης που στηρίχτηκε στην τάξη των φτωχών, για να ανέλθει στην εξουσία, και να μετατρέψει τους δουλοπάροικους και φτωχούς ακτήμονες σε εργατική τάξη.

Η ελληνική οικονομική κρίση της τελευταίας 10ετίας οφείλεται στην 6η χρεωκοπία της Ελλάδας, όλες ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας διακυβέρνησης με τους απόγονους της τάξης των προεστών-μεγαλοπαπάδων στην εξουσία. Χαρακτηριστική περίπτωση το 1831, χρονιά κατά την οποία οι προεστοί δολοφονούν τον Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ερχόμενος από το «εξωτερικό», όπου διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, και το σχέδιο του οποίου επικράτησε για τη διαμόρφωση των καντονίων στην Ελβετία, ήταν ο, υπεράνω των προεστών, κυβερνήτης που ως ένας ελληνικής καταγωγής ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος της Ρωσίας σχεδίασε την ανάπτυξη της νέας Ελλάδας.

Ο Καποδίστριας απέλυσε τον Κόχραν, που είχε διοριστεί παλαιότερα ως ναύαρχος του ελληνικού στόλου, που θα έφτανε μέχρι την Κων/πουλη, αλλά είχε βρει την χυδαία ελληνική αστική τάξη που τον ανεχόταν και τον πλήρωνε τζάμπα

Σε αυτήν δεν χωρούσε η οθωμανική νοοτροπία, ο ανατολικός τρόπος παραγωγής, και οι προεστοί αισθάνθηκαν ότι έχαναν την εξουσία. Ο Καποδίσιτρια δολοφονείται και 2 χρόνια αργότερα, η τότε κυβέρνηση ξανπαίρνει… δάνειο.

1η &2η. δάνεια της επανάστασης (1821, 1825) ήταν περίπου 1.6 εκατ. στερλίνες, η ανικανότητα να αποπληρωθούν οδήγησε την κυβέρνηση να κάνει έναν διακανονισμό το 1878, με τους τόκους να φτάνουν 10 εκατ. στερλίνες.

«…Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια. Για την αποπληρωμή του δανείου υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές, τελωνεία, ιχθυοτροφεία…»

. Το επόμενο δάνειο του 1832-33 αντί να επενδυθεί στην οικονομική ανάπτυξη, πήγε στα έξοδα κυρίως του βασιλιά Όττο, όθωνα επί το ελληνικότερον.  Η Ελλάδα σταμάτησε να το ξεπληρώνει το 1843. Ξαναπήρε δάνεια μετά τον διακανονισμό του 1878 (Μέχρι τότε δανειζόταν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας με διπλά επιτόκια από αυτά των δεθνών αγορών).

Image result for θανατος καποδιστρια
. Η τέταρτη χρεωκοπία έγινε το 1893. Πέντε χρόνια αργότερα (1898), η Ελλάδα υποχρεώνεται να υποστεί από τους δανειστές μια πίεση για να επιστρέψει τα δανεικά. Δημιουργείται η Διεθνής Επιτροπή για τη Διαχείριση του Ελληνικού Χρέους,  η οποία ελέγχει τη συλλογή φόρων και τη διαχείριση του Ελληνικού κράτους.
. Η χρεωκοπία του 1932. Αυτή ήταν η πιο ήπια χρεωκοπία, με την έννοια ότι προκλήθηκε λόγω της παγκόσμιας ύφεσης. Αυτή διήρκησε μέχρι το 1964,.
χρεωκοπία του 2008.

papandreou20kastelorizo

Η ουσία, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι ότι δεν υπάρχει «σχίσιμο των μνημονίων», αργά ή γρήγορα πληρώνονται, οι «ζουρνάδες» είναι για εσωτερική κατανάλωση, και τα ΟΧΙ δεν έχουν καμιά σχέση παρά μόνον με το αίσθημα δικαίου της τάξης των εργαζομένων, με το οποίο εκφράζουν την αντίθεσή τους προς στην την τάξη των σύγχρονων προεστών. ΟΧΙ στην διακυβέρνησή τους, ΟΧΙ στις πράξεις τους, ΟΧΙ στη λήψη των αποφάσεων για τις τύχες του ελληνικού λαού από αυτούς. Το ΟΧΙ στις προτάσεις Γιούνκερ στηρίζτηκε από την κυβέρνηση της Αριστεράς, και με ευχαρίστηση η τάξη των εργαζομένων την στήριξε.
Δεν είναι ΟΧΙ στην Ευρώπη, ή ΟΧΙ στο ΕΥΡΩ. Όσοι αντιλαμβάνονται το ΟΧΙ, ως ΟΧΙ για την Ευρώπη, απλά προσπαθούν να επιβάλουν μια αριστερή αντίληψη αγωνιστικής αξιοπρέπειας, αλλά σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να συσπειρώνονται ενάντια στη χυδαία ελληνική αστική τάξη, αντί να οργανώνουν την διακυβέρνηση της χώρας για να τσακίσουν την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, με μια σωστή διαχείριση του κράτους, όπως ξεκίνησαν με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, διασπούν την τάξη των εργαζομένων, ρίχνοντας ακόμη μια φορά νερό στο μύλο της αστικής τάξης.
Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς επιλέξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η τάξη των εργαζομένων θα την στηρίξει, αν την ζητήσει η αριστερή κυβέρνηση αφού θα έχει πείσει την αναγκαιότητα για την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως το τσάκισμα της νοοτροπίας της σύγχρονης τάξης των «προεστών».

Τι πιο απλό από το σχίσιμο του μνημονίου με το οποίο είναι δεμένη η τάξη των εργαζομένων για σχεδόν 190 χρόνια, από τους σύγχρονους προεστούς και ρασοφόρους. Και όμως δεν γίνεται για μια αφορά ακόμη κατανοητό από την Αριστερά.

Στο ζήτημα της μεγάλης ήττας της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα, οι λόγοι δεν οφείλονται στην προδοσία, δεν οφείλονται στην ανικανότητα, δεν οφείλονται στην έλλειψη χρήσης το πολιτικού και οικονομικού οπλοστασίου της.

Η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει την αποτυχία της στην υποτίμηση των δανειστών, στην υπερεκτίμηση των «αντικειμενικών» δεινών, συνθηκών που θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να απαλαχτεί από το χρέος εξαιτίας της εναλλακτικής παγκόσμιας ή στην μικρότερη έκταση ευρωπαϊκής και αμερικανικής οικονομικής κατάρρευσης, η οποία ποτέ δεν ήρθε… στην ώρα της.
Αντίθετα η κατάρευση προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, από έλλειψη προσγειωμένης μαρξιστικής ανάλυσης των κοινωνικών, πολιτικών αλλά πρώτιστα οικονομικών συνθηκών. Η καραμέλα της ελληνικής αριστεράς ότι η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι του κεφαλαίου οδηγεί σε απλά και λανθασμένα συμπεράσματα.

Είναι, μιλώντας μεταφορικά, άλλο μια οικογένεια να οδηγείται σε διαζύγιο, επειδή δεν ταιριάζουν οι δυο σύντροφοι (κρίση συστήματος) και θα ψάξουν για έναν άλλο δεσμό, και είναι άλλο η οικογένεια να έχει κάποια οικονομικά προβλήματα (κρίση κεφαλαίου) και με ρεαλισμό να τα ξεπεράσει αποτελεσματικά, έστω και εις βάρος άλλων αναγκών.

Οι αιτίες της κρίσης είναι εσωτερικές και εξωτερικές. Τις εξωτερικές, λίγο πολύ τις αναφέραμε και είναι στη βάση τους η ξενομανής σχέση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ο δεσποτισμός, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για να βρίσκεται στην εξουσία. Οι εσωτερικές είναι η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η έλλειψη δημοκρατίας είναι ευθύνη όλων των συνιστωσών. Η νοοτροπία στην κοινωνία είναι αυτή της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης: «Ο καλλίτερος καπετάνιος εξαφανίζεται ή υποκύπτει στις επιθυμίες των προεστών». Έτσι έχει ποτιστεί και το πλέον δημοκρατικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει μια ηγετική ομάδα, στην οποία ή θα υποκύψεις ή θα εξαφανιστείς. Εκεί οδεύει η σύγκρουση των ηγετικών συνιστωσών, «του κ. Τσίπρα» και του «κ. Λαφαζάνη».
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να επιτρέπει διπλοθεσίτες (όπως ο κ. Παπάς που ήταν διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα και ταυτόχρονα μέλος της ΚΕ του κόμματος) παρόλα αυτά όλες οι συνιστώσες το δέχτηκαν ως κάτι «λογικό». όπως λέει και ο Γκράμσι: «έτσι είναι τα πράγματα» λόγω ηγεμονίας της αστικής τάξης, κάθε τι άλλο περιθωριοποιείται.
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να ανέχεται να ορίζονται οι υποψήφιοι βουλευτές με μια βούλα της ηγεσίας, της ΚΕ ή κάποιας συνιστώσας. Οι υποψήφιοι βουλευτές πρωτοπορούν στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη περιοχή, και εκλέγονται από αυτά για να μπουν στα ψηφοδέλτια και δίνουν όρκο να υπηρετήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωτερική δημοκρατία δεν επιτρέπει π.χ. την διορισμένη υποψηφιότητα του κ. Βουδούρη, την ανατροπή επιλεγμένων υποψηφίων, που αντιτίθεται στην απόφαση των μελών. Οπωσδήποτε κάποιες διεργασίες πρέπει να γίνονται αλλά η τελική απόφαση είναι αυτή των μελών της εκλογικής περιοχής. Οι άλλες επιλογές είναι απλά το «έτσι γίνονται» από την χυδαία ελληνική αστική τάξη η οποία είναι η κυρίαρχη τάξη. Επιρεάζεται το εκλογικό σώμα π.χ. από το «καραμανλής ή τανκς», από ένα δηλαδή πετυχημένο σλόγκαν μιας κοινωνικά αποδεκτής προσωπικότητας, αντί η Αριστερά να καθοδηγεί τους πολίτες, πράττοντάς το πρώτη αυτή στο δικό της κόμμα, να βλέπουν κριτικά και να αποφασίζουν συλλογικά τα ζητήματα.
Ανάλογη είναι και η πορεία της εύκολης διάσπασης… Βγαίνουν 2-3, υπέρ της εξόδου από το Ευρώ, και χωρίς συζήτηση στη βάση, τους ακολοθεί ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βγαίνει ένα συμπέρασμα βάσει του κακού και του καλού αριστερού αγωνιστή.
Υπάρχουν βέβαια πολλοί περισσότεροι λόγοι για μια τέτοια απόφαση.

Το αριστερό μοντέλο εσωτερκής δημοκρατίας θα πρέπει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως τον τελικό κριτή στις συλλογικές αποφάσεις. Οι προσυνεδριακές αποφάσεις πρέπει να καταμετρούν τους αριθμούς της κάθε απόφασης, από τις Οργανώσεις Μελών (ΟΜ) και όχι μόνον την απόφαση του συνέδρου-εκλεγμένου αντιπροσώπου. Όταν το καταστατικό καλεί τις ΟΜ να κάνουν ανοιχτές συνελεύσεις στην κοινωνία, είναι για την κοινωνικοποίηση των ΟΜ αλλά δεν απαιτεί από την ηγεσία να ακολουθεί τις αποφάσεις της βάσης, δηλ. η μορφή του «προεστού» εφαρμόζεται και στην εσωτερική δημοκρατία των αριστερών κομμάτων. Ο «προεστός» υπάρχει, γνωρίζει καλλίτερα, «ξέρει» διότι το λένε… οι πανεπιστημιακοί, κλπ.
Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας οδηγεί μοιραίως σε τυφλή υποταγή όταν όλα πάνε καλά και σε διάσπαση όταν δεν πάει τίποτα καλά. Γι αυτό και «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα».
Η εσωτερική δημοκρατία οφείλει να ενθαρρύνει και να αποδέχεται τις εισηγήσεις των ειδημόνων, αλλά η πειθώ είναι η τέχνη που χρειάζεται για την σωστή απόφαση των μελών και όχι οι συσχετισμοί συγκυριακών δυνάμεων. Γι αυτό και είναι μοναδική η πολιτική ύπαρξης των συνιστωσών, ως κέντρα ζύμωσης, προβληματισμού και σφαιρικής ενημέρωσης.

Ο ρόλος του κόμματος δεν είναι συγκυριακός, δηλαδή οι προεκλογικές αποφάσεις δεν παραμερίζονται εύκολα. Τέτοιες συνήθειες έχει η χυδαία ελληνική αστική τάξη. Γι αυτό εκφράσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Τσίπρα «είμαστε η κάθε λέξη του συντάγματος», «σάρκα από τη σάρκα του λαού», «πρωτοτυπούμε εφαρμόζοντας το προεκλογικό μας πρόγραμμα» ρίζωσαν στις ψυχές του εκλογικού σώματος, γιατί ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τη νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για την χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος ή λαϊκότερα του «όλοι το ίδιο είναι». Ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τον δεσποτισμό, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, το «μαζί τα φάγαμε» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

Η διαμετρική αυτή αντίθεση της θέσης της κυβερνητικής αριστεράς προς αυτή της κυβερνητικής χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης δεν μπορούσε λοιπόν να μην εκκωφαντικά προβληθεί, όταν η διαπραγμάτευση οδήγησε την αριστερή κυβέρνηση να διολισθήσει στη συμπεριφορά της σαμαροβενιζελικής .  Κάποιοι παρέμεναν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στην αντιμνημονιακή πολιτική, στις προεκλογικές υποσχέσεις και διαχώρισαν τις θέσεις τους ψηφίζοντας ΟΧΙ στο μνημόνιο-3.

Η Ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει διαλεκτικά να αποφασίσει αν είναι σωστό να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές. Αυτοί, είτε είναι ξένοι είτε έλληνες θέλουν τα δανεικά, αυτά που η χυδαία ελληνική αστική τάξη υπέγραψε ότι τους χρωστάει.
Από κει και πέρα, οφείλει διαλεκτικά να αποφασίσει πώς θα διαχειριστεί το κράτος έτσι ώστε να τσακίσει την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, να μπορέσει συσπειρωμένη, με όλες τις διαφορετικές απόψεις, να εκμεταλλευτεί τις πρωτοβουλίες της προέδρου της βουλής, την ανάδειξη της διαφθοράς, την αναμόρφωση των χρονίων ασθενειών της δημόσιας διοίκησης, των σχέσεων κράτους-εκκλησίας.
Μόνον αυτά χρειάζονται επίλυση σε αυτή την περίοδο της διαχείρισης, κατά την οποία ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης μπορεί να μπεί στα σκαριά, για μια νέα Ελλάδα,»made in Hellas».


Πηγές:
http://www.dealnews.gr/oikonomia/item/31507-%CE%9F%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-Forbes#.VcgoSflmoop

 

 

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

 

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας.

Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα  και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό,  πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ)  στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο – και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές;
Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις;
Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»;
Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν;
Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους;
Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν;
Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.  Να συνδράμουμε πρώτα απ’ όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο  δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η  αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας.

Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και πιο έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται  απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μάς έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα  δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα.  Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015

Μίκης Θεοδωράκης

Αγγελόπουλος Βένιος

Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών,
Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Βήχας Γιώργος

καρδιολόγος,
μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Γρίβας Κλεάνθης

ψυχίατρος

Θανοπούλου Κατερίνα

εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Καραΐσκος Κώστας

εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης

Κασιμάτης Γιώργος

ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών,
ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου,
πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης

από τα Ανώγεια της Κρήτης

Κουβελάκης Στάθης

Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Κουτσού Νίκος

Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου

Κρητικός Μάριος

αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης

δημοσιογράφος και συγγραφέας,
συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών»,
μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)

Κωνσταντινίδης Λευτέρης

στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

Λαβδιώτης Δημήτρης

οικονομολόγος,
συγγραφέας,
πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά

Μαύρος Γιάννης

μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Μουστάκης Γιώργος

σκηνοθέτης

Μπελλαντής Δημήτρης

δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη Μαρία

οικονομολόγος,
τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη,
συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της

Παντελίδης Παναγιώτης

οικονομολόγος-ερευνητής

Πατέλης Δημήτρης

αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης

Πέτρας Τζέιμς

Bartle-ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου,
πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών,
συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής

Πορτάλιου Ελένη

Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Σταυρόπουλος Στάθης, «Στάθης»

σκιτσογράφος

Στοφορόπουλος Θέμος

Πρέσβης

Στυλιανού Μιχάλης

δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας

Σχίζας Γιάννης

συγγραφέας

Τερζάκης Φώτης

συγγραφέας

Τσεκούρας Βαγγέλης

δικηγόρος

Φραγκιαδάκη Μαρία

μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,
πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

Χαμπίμπης Στάθης

φυσικός

Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες:

defend.democracy.in.Greece@gmail.com

 

 

ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεμονία στο αστικό κράτος

Το δοκίμιο θεωρεί ειλικρινείς τις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού της Ελλάδας από τις 25 Ιανουαρίου 2015, ότι
(1) θα πρωτοτυπίσει τηρώντας τις προγραμματικές δηλώσεις
(2) ότι είναι «σάρκα από τη σάρκα του λαού μας»
(3) ότι είναι «κάθε γράμμα του συντάγματος».
Image result for syrizaΘεωρεί επίσης ότι ορισμένες επιλογές του πρωθυπουργού
«(1) δημιουργία ομάδας εμπιστοσύνης (Παπάς, Φλαμπουράρης, Βαρουφάκης),
(2) επιλογή προέδρου, ένα ευρείας αποδοχής, άτομο, δηλαδή αποδοχής από την αστική τάξη
(3) επιλογή υπουργού οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη, ενός συμβούλου του κ. Γ.Α.Παπανδρέου, ο οποίος είχε μια έμμεση συμβολή στο οικονομικό πλάνο του ΣΥΡΙΖΑ, για το οποίο υπεύθυνος παρουσιάζεται ο Γ. Μηλιός, ήταν κατά την άποψή του απαραίτητες για να διατηρήσει μια ισσοροπία στην κυβερνητική ομάδα, ή κατά μια άλλη άποψη επιλέγοντας να διορίσει το «κατάλληλο» άνθρωπο στην «κατάλληλη θέση, γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν είναι μια κυβέρνηση πλειοψηφίας αλλά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, άρα να ικανοποιήσει την εξουσία της αστικής τάξης, αλλά να δείξει και μετριοπάθεια στο μικροαστικό, αντιμνημονιακό κόμμα των ΑΝ.ΕΛ. και τα πασοκογενή στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ» ήταν ενδοτικές κινήσεις και πήγαζαν από μια έλλειψη ασφάλειας για τη νέα θέση την οποία αναλάμβανε…

Θεωρεί επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, τους πρώτους 6 μήνες διακυβέρνησης, αντιμετώπισε μια ενορχηστρωμένη επίθεση από την Γερμανία και τις συμμαχίες της, και το ΔΝΤ, όσον αφορά στην υπογραφή μιας συμφωνίας, για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη και να διαμορφώσει συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης, ώστε η χώρα ν’ απαγκιστρωθεί από την ύφεση και την λιτότητα.

Το δοκίμιο θεωρεί επίσης ότι η αναρρίχηση με δημοκρατικές διαδικασίες μέσα σε ένα περιβάλλον ανθρωπιστικής κρίσης και οικονομικής ύφεσης, στη διακυβέρνηση της χώρας, υποχρέωνε την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, να διαχειριστεί ένα κράτος το οποίο η χυδαία ελληνική αστική τάξη οδήγησε για έκτη φορά στην χρεωκοπία και στην αποσύνθεση (αυτοί που χρησιμοποιούν αποκλειστικά την θρησκεία ως κόλλα της κοινωνικής συνοχής).

Ο καθένας μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του, όσον αφορά στο τι πήγε λάθος… μέχρι σήμερα
Greeks Celebrates  462195882

Το δοκίμιο θεωρεί ως γεγονός, το οποίο άμεσα ή έμμεσα το έχουν παραδεχτεί και οι εκπρόσωποι ης χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης στη βουλή, ότι (1) η άρνηση της σαμαροβενιζελικής κυβέρνησης απέφυγε να υποστεί την τελευταία αξιολόγηση διότι γνώριζε πως δεν είχε πραγματοποιήσει τις συμφωνίες που είχε υπογράψει, επίσης (2) οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ως «άξια» τέκνα της, φόρτωναν συστηματικά τα βάρη των μνημονίων αποκλειστικά και κατά προτεραιότητα, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, χωρίς να μεριμνούν για το βιοτικό τους επίπεδο, διότι δεν «περίσσευαν χρήματα», αφού οι μεγαλοφοροφυγάδες διευκολύνονταν από την κυβέρνησή «τους», (3) για να συνεχίσουν την διακυβέρνησή τους προτίμησαν να εκλέξουν τον πρόεδρο δημοκρατίας νωρίτερα της τυπικά καθορισμένης ημερομηνίας, για δυο λόγους, ο ένας ήταν να μην συνεχίσουν οι ίδιοι την διαπραγμάτευση με την τρόικα, αν όμως εκλεγόταν ο δικός τους νέος πρόεδρος, τότε θα ήταν ελεύθεροι να επιβάλουν τα δραστικά μέτρα που δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν, και που απρόσκοπτα θα φόρτωναν στους εργαζόμενους για μια ακόμη φορά μέχρι το τέλος της 4ετούς θητείας. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και το γράμμα Χαρδούβελη, ένα αποπροσανατολιστικό γράμμα, φτιαγμένο κατά τρόπο συναλλαγής «γιουσουρούμ«.
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης κ. Γκ. Χαρδούβελης, αυτός που ενώ ήταν υπ.Οικ. έβγαζε κάτω από τη μύτη της Τράπεζας, στο εξωτερικό, χρήματα σε δόσεις των 9000€ (πάνω από 50 δόσεις), γράφει μεταξύ άλλων προτάσεων προς την Τρόικα, τα εξής:
«Για τον προϋπολογισμό… συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Προτείνουμε να γεφυρώσουμε την καθ’όλα κατανοητή διαφωνία μας και να προχωρήσουμε κατά τον ακόλουθο τρόπο: Αφενός υποσχόμαστε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα μετά την 1η Ιουλίου 2015 για να κλείσουμε το χάσμα που μπορεί να προκύψει αν οι προβλέψεις μας δεν επιτευχθούν κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού εντός των πρώτων έξι μηνών, αφετέρου θα υιοθετήσουμε αμέσως πρόσθετα οικονομικά μέτρα για τον ΦΠΑ και σε άλλους τομείς για να κλείσουμε το χάσμα….»
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προσπαθούσε με τον συνήθη τρόπο (που εφάρμοζαν οι κοτζαμπάσηδες, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις σκληρές διαταγές των πασάδων εναντίον των ραγιάδων, με παρακαλητά, καθυστερήσεις αλλά τελικά τον εξανδραποδισμό των κατακτημένων), όπως εξάλλου έκανε από το 2008, να καθυστερεί τα μέτρα που υποσχόταν και υπέγραφε ότι θα πάρει. Η γνωστή τακτική του «κρυφτούλι», που οδήγησε στην έλλειψη αξιοπιστίας.
Εκεί οφείλεται η αναξιοπιστία και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τον Βαρουφάκη.

Μέσα στην οικτρή οικονομική κατάσταση μιας χρεοκοπημένης χώρας, ανέλαβε μια κυβέρνηση της Αριστεράς που ηθελημένα ή όχι προπαγάνδιζε ότι αν φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη θα καταλυθούν οι αγορές, και ότι «εμείς θα παίζουμε τους ζουρνάδες και αυτοί θα χορεύουν». Ίσως τα μηνύματα που είχε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ από την Ευρώπη, να τον βεβαίωναν ότι θα διαπραγματευτούν αποτελεσματικότερα.
Greeks Celebrates  462176062
Η διαπραγμάτευση ήταν πράγματι σε ένα επίπεδο ιδιαίτερο υψηλό. Οι θεσμοί αντιμετώπισαν έναν Βαρουφάκη, που σε αντίθεση με τους άλλους έλληνες υπ. Οικ. ήξερε τι έλεγε και έλεγε αυτά που ήξερε καλά. Αλλά σε αυτούς τους πολιτικούς κύκλους δεν εφαρμόζουν τις οικονομικές θεωρίες του Βαρουφάκη, αλλά τις θεωρίες του δικού τους νεοφιλελευθερισμού, των δανειστών, τεχνικές δηλαδή για να λύνουν μόνον τα προβλήματά τους. Εξ άλλού ο «Σκρουτζ» δεν είναι ελληνικός χαρακτήρας, αντιπροσωπεύει τον καπιταλισμό στην εξέλιξή του και την αλλοτρίωση μέσα σε αυτόν.

Με την λογική απειρία και του πρωθυπουργού, τα πράγματα δεν κατέληξαν παρά να μας υποχρεώσουν να εφαρμόσουμε αυτά που οι δανειστές ζήταγαν εδώ και 8 χρόνια. Ο πρωθυπουργός, με μια γρήγορη απόφαση, κάνει το δημοψήφισμα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την τελευταία στιγμή την έκθεση του ΔΝΤ ότι «το χρέος δεν είναι βιώσιμο», και ένα κονδύλι για την μείωση της ανεργίας και την οικονομική ανάπτυξη. Οι τραπεζικοί έλεγχοι των κεφαλαίων οδηγούν την κυβέρνηση σε μια άτακτη υποχώρηση για να αποφευχθεί μια άτακτη χρεωκοπία. Ο Economist (της 1ης εβδομάδας του Ιούλη 2015), χαρακτήρισε τις κινήσεις του Α. Τσίπρα ως «erratic», και ίσως είναι η πιο σωστή λέξη, λέξη που υποδεικνύει ότι είχε μείνει χωρίς τακτικές κινήσεις ή οι κινήσεις που είχαν προγραμματιστεί δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς οι αρνητικές επιπτώσεις να μην είναι ασσύμετρες .
Οι ελιτ της Ευρώπης ηγεμόνευσαν για μια ακόμη φορά. Η ηγεμονία τους δεν είναι απλά η επιβολή ενός «ισχυρού κράτους» αλλά η συστηματική πολιτική των χρηματοπιστωτών να καθοδηγούν την κοινή γνώμη και να την ελέγχουν μέσω του δανεισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε ακρβώς από αυτόν τον λόγο.
Κατ’αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τις πρωτοβουλίες. Με παντιέρες την «δημοκρατία», την «ισότητα των εταίρων», «τις αρχές της Ε.Ε. για αλληλεγγύη», προσήλθε σε ένα «τραπέζι διαπραγματεύσεων» για «έντιμο συμβιβασμό», όπου η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από άλλες αρχές, αρχές όπως «οικονομική βιωσιμότητα», «αποπληρωμή χρεών», «αποφυγή εκτροχιασμού από λιτότητα», και κυρίως από το «σύνδρομο της Μαντάμ Ορτάνς» (που με τον θάνατό της μπήκαν οι γειτόνισσες και άρπαζαν ότι τους άρεσε κι ότι προλάβαιναν, στην ταινία «Ζορμπάς»). Αυτή η ηγεμονία είναι υποχρέωση των ευρωπαίων «καλαμαράδων» (Γιούνκερ, Ντάισεμπλουμ, Σόιμπλε, Ντράγκι, κ.ά.) οι οποίοι κρίνονται από τους χρηματοπιστωτικούς οίκους, και παραμένουν στη θέση τους μόνον όταν επιτυγχάνουν τους στόχους που οι χρηματοπιστωτές θέτουν, διαφορετικά αντικαθίστανται… και υποβαθμίζονται.
Σ’αυτή την σύγκρουση ο νεοφιλελεύθερος επαγγελματισμός νίκησε τον αυθορμητισμό, την προάσπιση του δικαίου, τον πατριωτισμό. Ήταν μια καθαρά ταξική νίκη και κατ’επέκταση μια καθαρά ταξική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ή αν θέλουμε μια Πύρρειος νίκη, θεωρώντας ως νίκη μια πολιτισμική κυριαρχία των αρχών που συσπείρωσαν τα λαϊκά κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής, ανέδειξαν την πραξικοπηματική επιβολή του ταξικού εχθρού ντόπιου και ξένου. Οποιαδήποτε συνέχιση αυτής της σύγκρουσης, , επιμένοντας στο ΟΧΙ, μοιραία θα οδηγούσε σε μια «κατά κράτος» ήττα.
Greeks Celebrates  AP857813005552Image result for syriza images
Μια άλλη στρατηγική έπρεπε να χαραχτεί και πρέπει να χαραχτεί από δω και πέρα.
Image result for syriza imagesΜε τον όρο «ηγεμονία«, ο Γκράμσι αναφέρεται, όπως πολλοί γνωρίζουμε ,   στην επιτυχία των κυρίαρχων τάξεων να παρουσιάζουν τον δικό τους (ταξικό δηλαδή) ορισμό της πραγματικότητας, της δικής τους οπτικής του κόσμου, κατά τέτοιον τρόπο, που να γίνεται αποδεκτή από τις άλλες τάξεις ως η «κοινή λογική«. Η γενική «συναίνεση» των τάξεων είναι ότι μόνον αυτή η οπτική του κόσμου είναι αυτή που είναι κατανοητή και έχει νόημα. Οποιαδήποτε άλλη «πραγματικότητα» περιθωριοποιείται.

Image result for syriza images

Η ηγεμονία επετυγχάνεται δια της ισχύος και της πειθούς, σε μια «ισορροπημένη» πορεία μεταξύ των δύο.
Την βλέπουμε στην συμπεριφορά των νεοφιλελεύθερων. Ο κ. Sorros σε εισήγησή του το 2006, σε φόρουμ της Ευρώπης, μετά τα δημοψηφίσματα σχετικά με το καταστατικό της Ερώπης, συνέστεινε στους ευρωπαίους ηγέτες να συμβιβάζονται με τα δημοψηφίσματα, αλλά να μπορούν να καθοδηγούν την «κοινή γνώμη». Η Ν.Δ., θυμόμαστε πως χρησιμοποιούσε τον φόβο εις βάρος της πειθούς, όταν έλεγε ότι την επομένη των εκλογών, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, δεν θα έχουμε, μεταξύ άλλων, ούτε «χαρτιά τουαλέτας».
Το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα έχει αναδειχτεί ως μια ηγεμονική τάξη με την διανόηση και την ηθική ηγετική θέση που έχει, ιδιαίτερα μετά την εθνική αντίσταση, ενώ η χυδαία ελληνική αστική τάξη κυριαρχεί δια της ισχύος. Αυτή η διχαστική ηγεμονία, η πολυπλοκότητα της οποίας σημειώνεται επίσης από τον Γκράμσι (που προσπαθεί να εξηγήσει ότι δεν είναι πάντα όλα «ασπρα-μαύρα») αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης. Με την αδναμία της να εκπληρώσει τις «πελατειακές» υποχρεώσεις της, έχασε την κυριαρχία (δια της εξαγοράς των ψηφοφόρων με θέσεις στο δημόσιο, διευκολύνσεις σε κουμπαριές,κλπ), και υποχώρησε πάρα πολύ εύκολα από την διακυβέρνηση, αφήνοντας την ευρωπαϊκή αστική τάξη «τραυματισμένη» και αφήνοντας το χρέος, να «το τακτοποιήσουν» οι θεσμοί, άλλοτε με την προσπάθεια να ρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, άλλοτε με εκφράσεις «the game is over», ή «take it or leave it» και τελικά με το σχέδιο «grexit».
Image result for syriza images

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, οφείλει να διαχειριστεί επαγγελματικά τη λειτουργία του κράτους. Η αριστερή κυβέρνηση οφείλει να περάσει μέσα από το στάδιο της διαχείρισης (γι αυτό και το δοκίμιο θεωρεί αδόκιμη την προσπάθεια ορισμένων συνιστωσών να μετατρέψουν το ΟΧΙ σε επαναστατκή ανατροπή του ευρωπαϊκού status quo),  προετοιμάζοντας το έδαφος για την εφαρμογή των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής (δηλ. ο καθένας να εργάζεται ανάλογα με τις δυνατότητές του και να αμοίβεται ανάλογα με την εργασία του).
Για να περάσει όμως μέσα από το στάδιο της διαχείρισης πρέπει να ηγεμονεύσει. Η Αριστερά, όσον αφορά στην διανόηση και την ηθική ηγετική στάση στην κοινωνία, κυριαρχεί, όσο δε σε σχέση με την ισχύ, υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα για το πώς θα την εφαρμόσει.
Η σωστή, κατά τον δοκιμιογράφο, απάντηση είναι να χρησιμοποιήσει την ισχύ που της δίνει το σύνταγμα και η βουλή, τσακίζοντας την χυδαία ελληνική αστική τάξη, δηλαδή τσακίζοντας τις δομές της, είτε είναι η σχέση κράτους-εκκλησίας, η περιουσία της εκκλησίας, η δικαιοσύνη, η παιδεία, τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως την αδιαφορία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προς τον πρωτογενή και δευτερογενή οικονομικό τομέα.
Ως κυβέρνηση, την ισχύ της μπορεί να την χρησιμοποιήσει κα εναντίον της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της ενδοκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτό βέβαια ενέχει μια τεράστια ανισορροπία στην ηγεμονία της… προς τα αριστερά διακυβεύεται η ηγεμονία εφόσον η διανόηση και η ηθική ηγετική στάση θα διχαστεί και θα υπάρξει μια πόλωση, έχοντας ένα κομμάτι της διανόησης και της ηθικής ηγετικής στάσης να αμφισβητεί το άλλο (γι αυτό η πολιτική του κ. Πανούση συναντά ανάμικτες κριτικές). Ακούσαμε, π.χ. μέσα στην ΚΕ, ότι ορισμένα μέλη προκάλεσαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη θέση της μητέρας της στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοφωνίας (ΕΣΡ), όπως και άλλα μέλη να καθυβρίζουν τον Γιάνη Βαρουφάκη. Μέσα από αυτή την εσωτερική ρήξη, τα στελέχη της προπαγάνδας της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, θα προσπαθήσουν να βαθύνουν το χάσμα. Επίσης το ΚΚΕ μέσα από την πολιτική του, εκμεταλλεύεται το Μ. Θεοδωράκη για να αναδείξει μια ηθική και διανοούμενη ηγετική στάση ενάντια στην διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η επικείμενη διάσπαση το ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αμφιβολία θα οδηγήσει αυτή την ηγεμονία δια της πειθούς, σε υποχώρηση και θα δημιουργήσει ένα κενό στο οποίο θα ανδρωθεί ο αστικός λαϊκισμός.

Αποτελεί υποχρέωση των αριστερών δνάμεων να μην παίξουν το παιχνίδι της αστικής τάξης της Ευρώπης, η οποία με την επιβολή του μνημονίου καλλιεργεί τις ώριμες, γι αυτό, συνθήκες.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να σιωπήσουν οι διαφορετικές γνώμες;
Τουναντίον, είναι η απάντηση. Όλες οι απόψεις θα πρέπει να είναι προτάσεις για συζήτηση, ανάλυση, ζύμωση, προβληματισμό, όσο πιο ανοιχτά και μέσα στο λαϊκό κίνημα, γίνεται. Όσο δε, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τις ίδιες προγραμματικές θέσεις, οι βουλευτές που το επιλέγουν συνειδησιακά οφείλουν να ψηφίζουν στην βουλή ΟΧΙ. Αυτοί που πιστεύουν ότι επιθυμούν να στηρίξουν τις θέσεις της κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα ενός αναπόφευκτου πραξικοπήματος, κάτι που δηλώθηκε και διεθνώς (#thisisacoup), να ψηφίζουν ΝΑΙ στα νομοσχέδια της κυβέρνησης της Αριστεράς, νομοσχέδια στα οποία η αντιπολίτευση είναι εγκλωβισμένη και υποχρεωμένη και από τους ευρωπαίους πάτρωνές της, να ψηφίζει, μέχρι να κλείσει η συμφωνία του τριετούς μνημονίου.
Το επιχείρημα βέβαια είναι απλό για την Αριστερά: Μια συνέλευση αντιπροσώπων των πολιτών, σε μια αταξική κοινωνία, δεν θα έχει κάποιους που ψηφίζουν ΥΠΕΡ και κάποιους που ψηφίζουν ΚΑΤΑ; Με αυτή την προσέγγιση θα ήταν ωφέλιμο να προσεγγίσουμε την σημερινή κοινοβουλευτική κατάσταση, όπου η Αριστερή κυβέρνηση υποχρεώθηκε από το δεξιό κράτος να υπογράψει μνημόνια, και η δεξιά αντιπολίτευση ψηφίζει τις συμφωνίες μιας αριστερής κυβέρνησης. Έχουν δηλαδή καταρεύσει τα ταξικά διαχωριστικά σύνορα στις ψηφοφορίες του μνημονίου, και η τακτική της Αριστεράς είναι ανάγκη να προσαρμοστεί ανάλογα, μέχρι την ολοκλήρωση της 4ετούς θητείας, θητείας, δηλαδή, που πρέπει να εξαντληθεί.
Αν η τάξη των εργαζομένων διατηρήσει την ηγεμονία της, δια της πειθούς, τότε η ηγεμονία της δια της ισχύος οφείλει να στραφεί προς την χυδαία ελληνική αστική τάξη, να αναδείξει τη φοροδιαφυγή, διαφθορά, διαπλοκή, οικονομικές ατασθαλείες, τα προβλήματα των ιδιωτικών καναλιών και να οδηγήσει τους υπόλογους στην δικαιοσύνη, που και αυτή οφείλει να προσανατολιστεί μακρυά από το δικαστικό παρακράτος και να αποδοθεί δικαιοσύνη ανάλογα με το παράπτωμα, που σημαίνει ότι πρέπει να προβλέπεται από τους νόμους, που σημαίνει ότι πρέπει να διορθωθούν οι νόμοι ανάλογα με την ηγεμονική στρατηγική της Αριστεράς.

Το επείγον όμως, που θα βοηθήσει τα μέγιστα στην ηγεμονία της Αριστεράς, είναι μια μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η κυβέρνηση οφείλει στον ελληνικό λαό, να καλέσει τις παραγωγικές δυνάμεις σε ένα μεγάλο συνέδριο ή πολλά περιφερειακά, με την συμβολή των πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων, για τα προϊόντα, τις τεχνολογίες, την κλιματική αλλαγή, τις ανάγκες των λαών αλλά και την προσφορά προς τους φτωχότερους λαούς ως ένδειξη αλληλεγύης… Να διαμορφωθεί ένα 5αετές πρόγραμμα, με νόμους απλούς, καθαρούς, με κόκκινα εισαγωγικά οι υποχρεώσεις του μνημονίου, που δεν θα αλλάζουν για όλη την 5ετία. Έτσι ώστε η παραγωγή να μπει σε μια συντονισμένη τροχιά.

Η χώρα, υπό μια κυβέρνηση της Αριστεράς, πρέπει να τσακίσει ολοσχερώς την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, για να αναδειχτεί μια νέα κοινωνία, του πολιτισμού και της παραγωγής.
604b1-syriza17jun3