Το κίνημα των Ελλαδικών 721 Χ.Ε.

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες συντηρητικών αρχαιολατρών (όπως «Αυτόχθονες Έλληνες», «Limnaiosblogspot», «apollonios.pblogs.gr» , ένα άρθρο με τίτλο «Η επανάσταση των Ελλήνων κατά του Βυζαντίου επί Λέοντος Γ’ του Χαζαροϊσαύρου». Το αναδημοσιεύουν άκριτα, άλλες ιστοσελίδες όπως η zougla.gr, tribune.gr και ίσως άλλες.
Μου παρακίνησε την περιέργεια, αφού το άκουγα για πρώτη φορά, αλλά και γιατί, ποτέ η βυζαντινή ιστορία δεν διδάχτηκε με ειλικρίνεια στην σφαιρικότητά της μέσα στα σχολεία. Η Εκκλησία της Ελλάδας, ως το παρασκηνιακό κράτος, έχοντας τοποτηρητές στο Υπουργείο Παιδείας, με την επωνυμία «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων», αντί για το ειλικρινέστερο «Ελληνοχριστιανικό Υπουργείο Παιδείας», ελέγχει τα εκπαιδευτικά προγράμματα, κυρίως για την ιστορία, και την ελληνική γραμματεία και φυσικά τα Θρησκευτικά. Υπάρχει ειδική Γραμματεία στο Υπουργείο, όπου την έχουν αράξει αυτά τα παρασιτικά στοιχεία, που πληρώνει ο ελληνικός λαός με τους φόρους του. Ένα κράτος που έχει υπό κατοχή τους συνεχιστές του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας.

Όπου κι αν έψαξα, με δυσκολία βρήκα άλλα κείμενα να το επιβεβαιώνουν. Κάτι έγινε εκείνη την εποχή στα πλαίσια του εμφύλιου πολέμου των χριστιανών, μεταξύ των εικονολατρών και εικονοκλαστών, κάποιες συγκρούσεις προέκυψαν που της κατέπνιξε στο αίμα ο Λέων Γ’, αλλά πουθενά δεν προκύπτει κανένα κίνημα όπως αυτοί οι αρχαιολάτρες καταγράφουν.

Κατ’ αρχήν το κείμενο:

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΠΙ ΛΕΟΝΤΟΣ Γ’ ΤΟΥ ΧΑΖΑΡΟΪΣΑΥΡΟΥ
Βρισκόμαστε στο βυζάντιο την εποχή του Λέοντος Γ’ του Ισαύρου. Ήτο αυτοκράτωρ από το 717 έως το 741. Αν και κατάφερε να αποκρούσει προσωρινά τους εξ ανατολής εχθρούς, στα υπόδουλα Ελληνικά εδάφη σιγόβραζε η Επανάσταση των «Ελλαδικών» όπως την αποκαλούν οι βυζαντινές πηγές.

Σύμφωνα με παλαιότερους ιστορικούς, όπως ο A. Lombard, η καταστολή της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν μία προσπάθεια «αποκαθάρσεως» της βυζαντινής αυτοκρατορίας εκ μέρους του Λέοντος από το «μίασμα της ειδωλολατρίας». Άλλοι ιστορικοί όπως ο Νικηφόρος Βρυέννιος θεώρησαν ότι μαζί με την Επανάσταση των Ελλήνων προς αποκατάσταση των Ιερών Βωμών και Ναών, στο επαναστατικό ρεύμα ενώθηκαν και κοινωνικοπολιτικές αξιώσεις, όπως η μείωση της φορολογίας.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η γενοκτονία 650.000 Ελλήνων από τους βυζαντινούς στρατιώτες έγινε υπό τις εντολές των χριστιανών επισκόπων, όπως γράφει στην βιογραφία του ο Ιερεύς του Διονύσου Κόρεσος, αντίτυπο της οποίας έχουν διασώσει οι Άραβες αντιγραφείς και λόγιοι. Ο Ιερεύς Κόρεσος ήτο μαζί με τον Συνέστιο πρωτεργάτες και Εθνομάρτυρες της Επανάστασης.

Ο V. N. Zlatarski γράφει ότι ο Κόρεσος ξεκίνησε από την Αρκαδία και ο Συνέστιος από την Αθήνα. Και οι δύο ξεσήκωσαν τους Έλληνες να πολεμήσουν τους βυζαντινούς κατακτητές. Εκείνο τον καιρό

το κράτος των βυζαντινών είχε αποδυναμωθεί εξαιτίας των πολέμων κατά των Αράβων και οι Έλληνες θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να εκδιώξουν τους βυζαντινούς από τα Ελληνικά εδάφη. Έτσι ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από τους Έλληνες της Δύσεως, κυρίως της Κάτω Ιταλίας. Είκοσι πέντε χιλιάδες Έλληνες από την Κάτω Ιταλία έσπευσαν να καταταγούν στον Επαναστατικό στρατό του Κορέσου και του Συνεστίου όπως αναφέρει σε επιστολή του ο πάπας Γρηγόριος Β’.

Την ίδια στιγμή στο κέντρο του βυζαντινού κράτους, στην Νέα Ρώμη, ξεσπούν ταραχές κατά του Λέοντος Γ’ που φτάνουν σε ανοικτή στάση όπως αναφέρει ο Θεοφάνης. Οι στασιαστές, γράφει ο Θεοφάνης, υποκινούντο από τον πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο ο οποίος φαίνεται να συνωμότησε με ανώτατους αξιωματούχους.

Ήταν μοναδική η ευκαιρία για να εκραγεί η Ελληνική Επανάστασής καθώς οι ταραχές θα κρατούσαν μακριά τα βυζαντινά στρατεύματα μέχρι να οργανωθεί καλύτερα ο Ελληνικός απελευθερωτικός στρατός.

Το 726 τα νησιά της Σάμου, Ρόδου και Κρήτης επαναστατούν. Στέλνουν πλοία εφοδιασμένα από τους Άραβες και επανδρωμένα με ναύτες από την Σικελία για να κτυπήσουν τον βυζαντινό στόλο που βγήκε από το λιμάνι της Νέας Ρώμης. Εναντίον των Ελλήνων στάλθηκε ο βυζαντινός ναύαρχος Αγαλλιανός, γοτθικής καταγωγής, ο οποίος συνάντησε τον Ελληνικό Στόλο λίγο έξω από την Εύβοια. Οι Έλληνες είχαν 82 πλοία και οι βυζαντινοί 350, σύμφωνα με τον Zlatarski. Ενώ σύμφωνα με τον Κόρεσο οι Έλληνες είχαν 70 πλοία και οι βυζαντινοί 500. Ναύαρχος των Ελλήνων ήταν ο Συνέστιος. Στο δεξί κέρας των Ελληνικών πλοίων επικεφαλής ήτο ο Κόρεσος.

Ο γενναίος Έλλην Ιερεύς του Διονύσου δεν άκουγε τις συμβουλές των Ελλήνων που του έλεγαν να προσέχει τον εαυτό του, διότι θα επακολουθήσουν πολλές μάχες κατά των βυζαντινών και τον χρειάζονται ως αρχηγό. Αφού πρώτα οι Έλληνες έκαναν θυσίες προς τους Θεούς και προσευχήθηκαν όλοι μαζί, ο Κόρεσος έδωσε πρώτος το παράδειγμα ορμώντας ακάθεκτος κατά των βυζαντινών πλοίων. Αμέσως εμβόλισε το πρώτο βυζαντινό πλοίο βυθίζοντάς το. Επακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα καθώς τα Ελληνικά πλοία, ναι μεν ήταν πιο ευκίνητα των βυζαντινών, αλλά υστερούσαν σε ισχύ πυρός. Οπότε οι γενναίοι Έλληνες μαχητές έπρεπε να πλευρίζουν τα βυζαντινά πλοία και να ανεβαίνουν οι ναύτες πάνω τους για να σκοτώσουν τους βυζαντινούς.

Η νίκη ήταν συντριπτική υπέρ των Ελλήνων. Ο βυζαντινοί ηττήθηκαν με τρομακτικές απώλειες. Ο Βρυέννιος αναφέρει 190 βυζαντινά κατεστραμμένα πλοία ενώ ο Zlatarski μιλάει για 300 βυζαντινά πλοία κατεστραμμένα και 60 αιχμαλωτισμένα. Επίσης οι πηγές μιλάνε για 8 Ελληνικά πλοία κατεστραμμένα. Οι νεκροί από πλευράς βυζαντινών ανέρχονται στους 70.000 και από πλευράς Ελλήνων στους 1200.

Οι Έλληνες κατενθουσιασμένοι έκαναν ευχαριστήριες θυσίες προς τους Θεούς και με επικεφαλής τον Ιερέα Κόρεσο αφιέρωσαν τις βυζαντινές ασπίδες που λαφυραγώγησαν προς τιμήν του Θεού Διονύσου, τον οποίον θεώρησαν υπεύθυνο για την περίλαμπρη νίκη τους κατά των βυζαντινών.

Σε στρατιωτικό συμβούλιο που έγινε στην Αθήνα το 727 ο Συνέστιος προτείνει να μεταφερθεί ο πόλεμος και στην ξηρά. Ο Κόρεσος συμφωνεί και δίνει εντολή στους Ιεροκήρυκες να ξεσηκώσουν όλες τις Ελληνικές Πόλεις κατά των βυζαντινών κατακτητών και να εξοπλιστούν όλοι με ότι όπλα μπορεί να βρει ο καθένας.

Ο Λέων Γ’ καταφέρνει να απαλλαγεί από τις ενδοβυζαντινές διαμάχες και αρχίζει να στρέφει το βλέμμα του κατά των Ελλήνων πολεμιστών. Στέλνει νέα στρατεύματα με στρατηγό έναν αιμοσταγή βάρβαρο ονόματι Ζαουτζά. Αυτός ο αιμοβόρος βυζαντινός απ’ όπου περνούσε σκορπούσε τον θάνατο στους Έλληνες. Τον Μάρτιο του 728 μπήκε στην Θεσσαλία και άρχισε να σφάζει όλους ηλικιωμένους και τα γυναικόπαιδα. Περίπου 50.000 Ελληνίδες μαζί με τα παιδιά τους αποκεφαλίστηκαν όταν αυτές αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την θρησκεία τους και να υποταχθούν στους βυζαντινούς κατακτητές.

Το Ελληνικό στράτευμα μαθαίνοντας την κάθοδο του Ζαουτζά συγκεντρώθηκε για την αποφασιστική μάχη εναντίον του. Μαζεύτηκαν 60.000 Έλληνες στρατιώτες από όλα τα Ελληνικά Έθνη για να αντιμετωπίσουν τα βυζαντινά στρατεύματα, τα οποία αριθμούσαν 250.000 βαρβάρους.

Ο Ιερεύς Κόρεσος εξετάζοντας τους οιωνούς συμβούλευσε τον Συνέστιο να ξεκινήσουν πόλεμο φθοράς, δηλαδή ανταρτοπόλεμο και να μην επιτεθούν μονομιάς στους βαρβάρους βυζαντινούς. Ακόμη οι Έλληνες δεν είχαν αποκτήσει την απαραίτητη πολεμική πείρα για μάχη εκ παρατάξεως. Όμως ο Συνέστιος δεν άκουσε τον Έλληνα Ιερέα.

Στην φονική μάχη που επακολούθησε λίγο έξω από την σημερινή Λάρισα έπεσαν ηρωικώς σχεδόν όλοι οι Έλληνες. Ήταν 10 Απριλίου του 728 σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο. Ο Συνέστιος σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά στην μάχη. Τον Ιερέα Κόρεσο οι βυζαντινοί βάρβαροι είχαν εντολές να τον συλλάβουν ζωντανό. Τον μετέφεραν αλυσοδεμένο στην Νέα Ρώμη.

Ο βυζαντινός στρατηγός Ζαουτζάς είχε πάρει εντολές από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ να αφανίσει όλους τους Έλληνες στην πυρά. Οι χριστιανοί επίσκοποι προέτρεπαν τους βυζαντινούς στρατιώτες να βιάζουν τις Ελληνίδες και μετά να αποκεφαλίζουν τα παιδιά τους, «ίνα το ελληνικόν γένος αποκτείναι», όπως αναφέρει ο Νικηφόρος διότι τελούν «μιαράς και δαιμονιώδεις θυσίας». Οι βάρβαροι βυζαντινοί με επικεφαλής τους χριστιανούς μοναχούς συγκέντρωσαν 600.000 Έλληνες, γυναικόπαιδα κυρίως, στην περιοχή γύρω από την σημερινή Λάρισα και διέταξαν να τους κάψουν ζωντανούς.

Αυτά τα στοιχεία αναφέρουν βουλγαρικές και αραβικές πηγές καθώς και ο Ιερεύς Κόρεσος στην βιογραφία του που συνέγραψε όσο καιρό ήταν αιχμάλωτος των βυζαντινών. Μετά από λίγο θα θανατωθεί και αυτός με φρικιαστικά βασανιστήρια στην πυρά.

Πηγές:
Ιερεύς Κόρεσος, Βιογραφία
Θ. Κορρές, Το κίνημα των «Ελλαδικών»
Νικηφόρος Βρυέννιος, Ύλη Ιστορίας digital.lib.auth.gr/record/126099?ln=en
Πάπας Γρηγόριος Β’, Επιστολαί
V. N. Zlatarski, Istorija
A. Lombard, Constantin V

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 324-1453 του Α.Α. Vasiliev ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και δημοσιεύτηκε το 1917, ενώ μεταφράστηκε και επανεκδόθηκε πολλές φορές από τότε, τόσο στα Αγγλικά αλλά και στα Ελληνικά. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι και στα Ελληνικά, όχι μόνον εκ των πραγμάτων, αλλά και διότι το ανάλογο ελληνικό ενδιαφέρον προκύπτει από την συμβολή που είχαν δυο Έλληνες, ο ακαδημαϊκός, καθηγητής Πέτρος Χαράνης (πανεπιστήμιο Rutgers)  και ο κ. Κίμων Γιοκαρίνης που συνέθεσε το ευρετήριο του βιβλίου στην 2η αγγλική έκδοση (1951).

Στο βιβλίο του αναφέρει ότι από το 529Χ.Ε. ο Ιουστινιανός κλείνει την περίφημη φιλοσοφική σχολή των Αθηνών την τελευταία δηλαδή έπαλξη του εξασθενημένου ειδωλολατρισμού. Πολλοί καθηγητές της εξορίστηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. Από τότε η Αθήνα μετατρέπεται σε μια συνηθισμένη, άνευ σημασίας πόλη.

Από το 630ΧΕ, πέφτει και ο πολυθεϊσμός στις αραβικές φυλές, με την κατάληψη της Μέκκας από τον Μωάμεθ. Έτσι όλη η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου μετατρέπεται σε μια μονοθεϊστική περιοχή με τις τρεις κύριες αποχρώσεις της μέχρι το 660ΧΕ, τον Iουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και τον Μωαμεθανισμό. Ενώ μέχρι το 700ΧΕ  η καθιέρωση της Αραβικής ως υποχρεωτικής στην Αίγυπτο, ένα χρόνο πριν, αποτελεί το τέλος της Ελληνικής και Αιγυπτιακής φιλολογίας. Παράλληλα Βούλγαροι εγκαθίστανται κοντά στο θαλάσσιο σύνορο της αυτοκρατορίας, τον Δούναβι, εμώ κύματα Σλάβων φτάνουν μέχρι την Πελοπόννησο, ενώ 80 000 διευκολύνονται να περάσουν στην Μ. Ασία.

Από το 707ΧΕ μέχρι το 717ΧΕ η βυζαντινή αυτοκρατορία κυβερνάται από ανίκανους αυτοκράτορες, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εξωτερικές απειλές και τις εσωτερικές συνωμοσίες. Ο τελευταίος από αυτούς Θεοδόσιος Γ’ παραιτείται και παραχωρεί τη θέση του στον Λέοντα Γ’, έναν στρατιωτικό διοικητή με μεγάλη δύναμη, ο οποίος προέλαυσε ενάντια του και εισήλθε με θριαμβευτική πομπή στην Κων/λη. Στέφεται το 717ΧΕ, αυτοκράτορας, από τον Πατριάρχη, στην Αγία Σοφία.

Ο λόγος που το κείμενο αναφέρει στον τίτλο τον Λέοντα ως Χαζαροΐσαυρο είναι για να τον υποτιμήσει. Ο Λέων Γ’ δεν είχε καμιά σχέση με τους Χαζάρους, εκτός από τον γάμο που έκανε ο γιος του Κων/νος Ε’ με την Ειρήνη, κόρη του Χαγάνου των Χαζάρων. Χαζαροΐσαυρος μπορεί να ονομαστεί ο γιός του Κων/νου Ε’, Λέων Δ’ ο οποίος όμως παντρεύτηκε μια άλλη Ειρήνη, Ελληνίδα Αθηναία αυτή τη φορά. Μετά τον θάνατο του άνδρα της, η Ειρήνη κυβέρνησε από το 780 εν ονόματι του ανηλίκου γιου της Κων/νου Ε’, τον οποίο τύφλωσε (ήταν μια τιμωρία που προβλεπόταν από το νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’, «Εκλογή»), και εξόρισε για να μην της πάρει το 787 με την ενηλικίωσή του, τον θρόνο.

Αν βέβαια υπήρχαν δυνατότητες ελληνικής εξέγερσης, εύλογο είναι το ερώτημα γιατί δεν έγιναν την περίοδο της αναρχίας πριν τον Λέοντα και επέλεξαν να εξεγερθούν μετά, όταν ο Λέων Γ’ το 718ΧΕ κατέφερε μια ολοκληρωτική νίκη επί των Αράβων, που οι ιστορικοί θεωρούν τεράστιας σημασίας, ισοδύναμης με αυτή των Ελλήνων κατά των Περσών.

Ο Vasiliev δεν αναφέρει τίποτα για κίνημα ανεξαρτησίας στην Ελλάδα μεταξύ 720ΧΕ-730ΧΕ, παρά μόνον αργότερα το 783ΧΕ, όταν η Αθηναία αυτοκράτειρα Ειρήνη στέλνει τα στρατεύματα στην Μακεδονία, Ελλάδα και Πελοπόννησο (σ.σ. προσέξτε τις ονομασίες) για να καταστείλουν την επανάσταση των Σλάβων (σ.σ. ενδιαφέρον είναι για να καταλάβουμε ότι υπήρχε προφανώς σημαντική οργάνωση των Σλάβων, ενώ το κίνημα του 727ΧΕ δεν αναφέρεται πουθενά). Αντίθετα γράφει :

Η ιστορία της εικονοκλαστικής κινήσεως διαιρείται σε δύο περιόδους. Η πρώτη κράτησε από το 726ΧΕ μέχρι το 780ΧΕ για να τελειώσει επισήμως με την 7η Οικουμενική Σύνοδο, ενώ η 2η κράτησε από το 813ΧΕ μέχρι το 843ΧΕ, οπότε έκλεισε με την Αποκατάσταση της Ορθοδοξίας

Σύμφωνα με τις δοξασίες των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ο ιουδαϊσμός και ο μωαμεθανισμός είναι εικονοκλαστικές και επηρέασαν την ανατολική βυζαντινή αυτοκρατορία από την οποία προερχόταν και ο Λέων Γ’. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των μοναχών έφτανε τις 100 000, τεράστιος αν σκεφτεί κανείς την έκταση και τον πληθυσμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η τάση αυτή δημιουργούσε πρόβλημα στην αυτοκρατορία που έχανε υγιείς νέους από την αγροτική παραγωγή, την βιοτεχνία και τον στρατό. Παράλληλα οι εικονολάτρες έφταναν στο σημείο να πιστεύουν την ίδια την εικόνα, κάτι που οδηγούσε σε ειδωλολατρικές συνήθειες, οι οποίες έδιναν μορφή στους θεούς. Το 726ΧΕ βγάζει ο Λέων Γ’ μια διαταγή να καταστραφεί το άγαλμα του Χριστού που ήταν πάνω από μια από τις πόρτες της μεγαλοπρεπούς εισόδου του αυτοκρατορικού ανακτόρου.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός και ο Πάπας Γρηγόριος Β’ της Ρώμης, αντιτάχτηκαν σθεναρά στην τακτική του Αυτοκράτορα, ενώ στην Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ξέσπασε μια επανάσταση που απέβλεπε στην υπεράσπιση των εικόνων.

Η επανάσταση αυτή κατεστάλη πολύ γρήγορα, όλες οι πραγματείες υπέρ της εικονομαχίας κατεστράφησαν διαχρονικά από τους εικονολάτρες και πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν.

Ένας σχολιαστής γράφει για το σχετικό άρθρο
(http://www.metafysiko.gr/forum/archive/index.php/t-2523.html)

Το άρθρο που παρέθεσες beetlejuice, το είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ψάχνοντας στοιχεία για την «επανάσταση των Ελλαδικών» του 727 μ.Χ. και για την ορθότητα του κειμένου, βρήκα την εξής αναφορά στη μελέτη του William Miller, «H Eλλάς επί των Βυζαντινών» (1904, επανεκδόθηκε το 1993 από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»):

«Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα διευκολύνθηκε από την αφομοίωση ειδωλολατρικών τύπων λατρείας. Ήταν φυσικό, φυλή εθισμένη επί αιώνες να συνδέει την τέχνη προς τη θρησκεία και να τοποθετεί αγάλματα στους ναούς των θεών, με ιδιάζουσα στοργή να αποδεχτεί την έκθεση των αγίων εικόνων στις εκκλησίες. Γι’ αυτό το διάταγμα του Λέοντος Γ’ [δηλ. η κατάργηση της προσκύνησης των εικόνων], η αρμενική καταγωγή του οποίου ίσως τον έκανε περισσότερο αντιπαθή στους Έλληνες, προσέκρουσε σε φανατικότατη αντίσταση στην Ελλάδα.
Έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ερμηνεύτηκε ως σημείο δυσαρέσκειας του θείου για τις πράξεις του Λέοντα. Επίσης ο Πάπας με τις δύο δριμείς επιστολές προς τον Λέοντα, πιθανώς ενθάρρυνε τον σάλο στην Ελλάδα. Το 727 ξέσπασε εξέγερση – που αποδεικνύει τις δυνάμεις της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Οι Ελλαδικοί και οι ναυτίλοι των Κυκλάδων εξόπλισαν στόλο με επικεφαλής κάποιον Στέφανο και βοηθούμενοι από τον αξιωματικό του αυτοκρατορικού στρατού Αγαλλιανό, ανέδειξαν αυτοκράτορα ορθόδοξο [δηλ. «εικονολάτρη»] κάποιον Κοσμά και κίνησαν προς την Κωνσταντινούπολη.
Το υγρό πυρ συνέτριψε τα πλοία των εξεγερθέντων. Ο Αμάλλιαγος, βλέποντας τον επικείμενο θάνατο, πήδησε στη θάλασσα, ενώ ο Στέφανος με τον Κοσμά φονεύτηκαν. Δεν γνωρίζουμε ποια τιμωρία επιβλήθηκε στους Έλληνες, όμως ξέρουμε ότι ο Λέοντας στέρησε από τον Πάπα την δικαιοδοσία της Ελλάδας και την έδωσε στην Κωνσταντινούπολη.» [σελ. 16-17]

Τα ίδια αναφέρει και ο Γιάννης Κορδάτος στον 7ο τόμο της «Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδος».
Ο Ι. Βογιατζίδης στο άρθρο του «Η θέσις της κυρίως Ελλάδος εντός του Βυζαντινού κράτους» (Επετηρίς Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. 19, 1949) γράφει:
«Η επανάσταση του 727 μ.Χ. είχε βαθύτερα αίτια από την εικονοφιλία των Ελλαδιτών. Κυρίως είχε να κάνει με τη δυσαρέσκειά τους λόγω του παραγκωνισμού του ελλαδικού χώρου και της αντιμετώπισής του ως επαρχίας».
Η πηγή για το κίνημα των Ελλαδικών είναι η χρονογραφία του Θεοφάνη (9ος αι.).

Συγκρίνοντας τα δύο κείμενα διαπιστώνουμε κραυγαλέες διαφορές:
1) Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο, οι Ελλαδίτες εξεγέρθηκαν διότι επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους από το Ρωμαϊκό κράτος και την διατήρηση της εθνικής θρησκείας.
Οι γνωστές πηγές όμως αναφέρουν ότι οι Ελλαδικοί, με παρότρυνση του Πάπα, αντιτάχθηκαν ως εικονολάτρες, στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Γ’ του Ίσαυρου. Και σίγουρα τα αίτια ήταν και κοινωνικοπολιτικά, γιατί η ευρύτερη μεταρρύθμιση που επέβαλλε ο Λέων (γνωστή από το θρησκευτικό της κομμάτι ως «Εικονομαχία») παραγκώνιζε τις βαλκανικές επαρχίες του κράτους και ευνοούσε την ενίσχυση των ανατολικών επαρχιών και τη δημιουργία μεθοριακού εθνικού στρατού (τους περίφημους Ακρίτες) που εκείνη την εποχή επωμίζονταν το βάρος της Αραβικής επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι πληθυσμοί, πιο επηρεασμένοι από την εβραϊκή ανεικονική λατρευτική παράδοση, δεν δέχονταν την προσκύνηση των εικόνων).
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ο ρόλος της Παπικής έδρας. Τον 8ο αιώνα, το πατριαρχείο Ρώμης ήταν ακόμα ορθόδοξο και είχε υπό τη δικαιοδοσία του όλη την επαρχία του Ιλλυρικού (τις βαλκανικές επαρχίες) και φυσικά και τον ελλαδικό χώρο. Ο Πάπας αντέδρασε εξ αρχής στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντα και φαίνεται ότι υποκίνησε την επανάσταση των Ελλαδιτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, το 732 μ.Χ., ο Λέων Γ’ να αποσπάσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού, της Σικελίας και της κάτω Ιταλίας από το πατριαρχείο Ρώμης και να τις παραχωρήσει σε εκείνο της Κωνσταντινούπολης (να μια από τις αιτίες για το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών).

2) Το πρώτο κείμενο αναφέρει ως επικεφαλής της επανάστασης τους Κόρεσο και Συνέστιο.
Ο Θεοφάνης και οι άλλες πηγές αναφέρουν τους Στέφανο, Κοσμά και Αγαλλιανό.
Μάλιστα, στο πρώτο κείμενο, ο Αγαλλιανός παρουσιάζεται ως επικεφαλής του βυζαντινού στόλου που στάλθηκε εναντίον των Ελλαδικών!

3) Ο συντάκτης του πρώτου κειμένου δεν αναφέρει τίποτα για την εκστρατεία των Ελλαδιτών στην ίδια την Κωνσταντινούπολη και τη ναυμαχία που δόθηκε εκεί. Αντιθέτως γράφει για μια ιστορική πανωλεθρία του βυζαντινού στόλου στην Εύβοια και για μια διαφορετική κατάληξη της επανάστασης, με μια μάχη που δόθηκε κοντά στη Λάρισα τον επόμενο χρόνο (728).
Τις πηγές του κειμένου του κ. Ζώπυρου δεν μπορώ να τις κρίνω, γιατί δεν τις έχω ελέγξει.
Πάντως η «βιογραφία του Ιερέα Κόρεσου» μου φαίνεται πολύ περίεργη για να είναι αληθινή. Πολύ αμφιβάλλω αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο.

Ένας άλλος σχολιαστής γράφει:

Για την ώρα θα παραθέσω κάποιες σκέψεις και όχι βιβλιογραφία, αν και από όσο ξέρω και έχω δεί ούτε ο Gibbon αναφέρει κάτι για το περιστατικό, ούτε ο Runciman ούτε και ο Norwich που είναι διακεκριμένοι βυζαντινολόγοι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει από την διασταύρωση των πληροφοριών είναι ότι η περίοδος που αναφέρεται το αρχικό κείμενο που παρατέθηκε συμπίπτει με την περίοδο των αναταραχών της εικονομαχίας στην οποία ο Πάπας έπαιξε ενεργό ρόλο με την αντίθεσή του στους εικονομάχους, όπως ήδη προανέφερε και ο Pertinax (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής).
Σίγουρα δεν ήταν μόνο οι λόγοι της εικονομαχίας που συντέλεσαν στην αναταραχή στον Ελλαδικό χώρο αλλά τουλάχιστον ουδέποτε εμφανίστηκε ως επίσημη δικαιολογία της επανάστασης, η «Ελληνική-Εθνική» ιδιότητα.
Επιπλέον δεν αναφέρεται πουθενά στα ιστορικά κείμενα εισβολή στον ελλαδικό χώρο από Σικελούς αλλά αντίθετα αναφέρεται επέμβαση του Λέοντα Γ στη Σικελία.

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι δυστυχώς ο ένας από τους συγγραφείς που παραθέτει για πηγή ο συγγραφέας του άρθρου και πιο συγκεκριμένα ο V. N. Zlatarski είναι γνωστός παραχαράκτης της ιστορίας που προσπαθεί να παρουσιάσει μια «πρώτο-βουλγαρική» φυλή στην περιοχή της Θράκης από τον 1 μ.Χ. αιώνα και γενικά όλα τα στοιχεία που παραθέτει αν κοιτάξετε δείχνουν «τί κακοί που ήταν οι βυζαντινοί» και ότι οι Έλληνες ήταν από την Θεσσαλία και κάτω (προσέξτε στο κείμενο που αναφέρει ότι επαναστάτησαν οι Έλληνες).
Συγγραφείς όπως ο προηγούμενος ούτε για αστείο δεν έπρεπε να ήταν στις πηγές!!:mad: Δεν θα βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας!!
Επιπρόσθετα ούτε ονομάζεται ο Άραβας ή οι Άραβες που είναι οι άμεσες πηγές του Ιερέα Κόρεσου που όλως τυχαίως δεν υπάρχει καμία αναφορά σε κανένα άλλο κείμενο. Και δεν είναι δυνατόν στο Βυζάντιο όπου διακωμωδούσαν αυτοκράτορες να μην υπάρχει έστω και μια καταγραφή του γεγονότος!

Τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο είναι το μέγεθος των αριθμών που γράφει στο κείμενο! 250.000 στρατός πρέπει να ήταν ο μισός και βάλε στρατός της αυτοκρατορίας!! Ενδεικτικά ο στρατός επί Κομνηνών πρέπει να αριθμούσε 250.000 για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το μέγεθος του τακτικού στρατού που υπονοείται εδώ!
Όμως λογικά από τον πληθυσμό της Ελλάδας εκείνη την περίοδο ο τακτικός στρατός της περιοχής αν ενώθηκε με τους επαναστάτες, έπρεπε να αριθμεί στις 75.000. Και όχι ότι θανατώθηκαν 600.000 Έλληνες την στιγμή που όλος πληθυσμός της Ελλάδας εκείνη την εποχή με την Θράκη μαζί ήταν γύρω στο 1.000.000!! Έλεος! να ξέρουμε και τι λέμε! Μια πέτρα να πετάξουν ο καθένας, βουνό θα χτίσουν!

Για τα ονόματα και την καταγωγή των στρατηγών που αναφέρονται δεν θα κάνω πολλά σχόλια πέρα του ότι φαίνονται κατασκευασμένα. Και επιπλέον δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά το γιατί να έχει το Βυζάντιο γότθο(?!?!?!) ναύαρχο!! Την στιγμή που οι γότθοι δεν είχαν ιδέα από πλοία και δεν υπήρχε γοτθικό κράτος στον κόσμο! Να μην αναφέρω κάν ότι οι γότθοι ήταν εχθροί του Βυζαντίου, τα ακριβώς προηγούμενα χρόνια και ότι οι βυζαντινοί τους έδωσαν το τελικό χτύπημα…

Τέσπα, να με συγχωρέσουν οι αναγνώστες για την έλλειψη πηγών, όποιος θέλει ας το ψάξει παραπέρα το θέμα…
Όπως είπα και πριν και όπως πολύ σωστά έγραψε και ο Pertinax η κύρια αιτία αναταραχής αναφέρεται ότι ήταν η εικονολατρεία στην Ελλάδα και όχι κάποια άλλη. Προφανώς υπήρχαν και δευτερεύουσες αιτίες αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε ως λάβαρο η εθνική θρησκεία.

και ένας τρίτος σχολιαστής προσθέτει:

Συμφωνώ απολύτως μαζί σου R-b-t3r … (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής)

Πέραν αυτού να μην ξεχνάμε και κάτι πολλή σημαντικό προς την ιστορική αλήθεια… Με την λέξη και έννοια Έλλην την εποχή της ανατολικής αυτοκρατορίας εννοούσαν τους παγανιστές.. Όπως και παλαιότερα οι Ιουδαίοι τους έλεγαν Εθνικούς. Ήταν θρησκευτικός όρος και όχι Φυλετικός. Από αυτό και μόνο μου φαίνεται παράλογο το κείμενο αυτό. Όπως και παράλογο είναι διότι οι Έλληνες με φυλετικό ορισμό από τον 6ο και πλέον αιώνα, ιδιαίτερα μετά την περίοδο του Ιουστινιανού άρχισαν να ελέγχουν σταδιακώς όλη την διοίκηση και το κράτος. Ήταν σε θέσεις κλειδιά στην Διοίκηση της αυτοκρατορίας όπως και στον Στρατό ασχέτως του ότι οι μισοί Αυτοκράτορες δεν είχαν Ελληνική καταγωγή ( ούτε και ο Ιουλιανός είχε). Από τον 6ο αιώνα και μετά, οι φυλετικώς Έλληνες καταλάμβαναν σταδιακώς τις θέσεις κλειδιά στην αυτοκρατορία και για αυτό το λόγο από τον 7-8ο αιώνα και μετά βλέπουμε όλο και λιγότερους «μή» Έλληνες αυτοκράτορες στον θρόνο. Αυτό εύκολα διαπιστώνεται…Μόνο τα ονόματα από στρατηγούς και κρατικούς λειτουργούς να κοιτάξουμε βλέπουμε το Ελληνικό στοιχείο να έχει μεγάλο ποσοστό επιρροής. Εξαιτίας των συνεχιζόμενων χαμένων εδαφών της αυτοκρατορίας το Ελληνικό στοιχείο πληθυσμιακά ήταν ολοένα και μεγαλύτερο.
Εάν τυχόν το γεγονός που αναφέρει το κείμενο ήταν σωστό, θα είχε καταρρεύσει η ίδια η αυτοκρατορία αυτομάτως.. Διότι και οι Χριστιανοί Έλληνες θα είχαν αντιδράσει. Σε μια «γενοκτονία» όπως φαίνεται να λέει το κείμενο πώς έγινε, όλο το Ελληνικό στοιχείο θα αντιδρούσε. Ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι μισοί και πλέον Έλληνες τον 7ο αιώνα ήταν Ορθόδοξοι…Να μην το ξεχνάμε.. Οι θρησκευτικές σφαγές και ο πόλεμος κατά της παλαιάς θρησκείας (και όχι κατά της Ελληνικής καταγωγής) έγινε την περίοδο μεταξύ 3ου και 6ου αιώνα. Μετά ομαλοποιήθηκαν τα πράγματα…

Δυο λόγια ακόμη για τον Κόρεσο και τον Συνέστιο.

Φαίνεται ότι η μόνη αναφορά σε αυτούς τους δυο ιερείς του Διονύσου, ο ένας από Αρκαδία (έτσι γενικά) και ο άλλος από Αθήνα γίνεται από τον ίδιο τον Κόρεσο στην βιβλιογραφία του που έγραψε ενώ ήταν φυλακισμένος και μετά θανατώθηκε επάνω στην πυρά, ενώ αντίτυπό του διασώθηκε από τους Άραβες.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν Μουσουλμάνοι και κατά θρησκεία εικονοκλάστες, μάλλον δεν θα είχαν κανένα συμφέρον να διασώσουν την βιβλιογραφία του Κόρεσου ενός κατά τα ειδωλολατρικά εικονολάτρη.
Εξάλλου από την μυθολογία ο Κόρεσος ήταν επίσης ιερέας του Διονύσου στην Καλυδώνα της Αιτωλίας -https:// books. google.ca /books?id=vIQTAAAAYAAJ&pg=PA25&lpg=PA25&dq= %CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CE%BB%
CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&source=bl&ots=RqNptaZnrK&sig=
vWmMn0VVGVdpHfHlxwxijVfV4HI&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwie-u_7go7SAhVo1oMKHVGIA6oQ6AEIPDAE#v=onepage&q=
%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE
%BB%CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&f=false

Για το όνομα «Συνέστιος» επισης δεν υπάρχει τίποτα, βρίσκεται όμως υπό μορφή επιθέτου σε πολλά κείμενα, αλλά ως όνομα δύσκολα να εντοπιστεί «https://books.google.ca/books?id=4wdJAQAAMAAJ&pg=PA69&lpg=PA69&dq=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&
source=bl&ots=qh7ZwyK95m&sig=M0Vq-wQOeGSnL9DejeGYNElbT-4&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwiOz4OPhY7SAhUBxYMKHVzLAG4Q6AEITjAI#v=onepage&q=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&f=false

Το συμπέρασμα βγαίνει από μόνον του… καμιά επανάσταση δεν φαίνεται να έλαβε χώρα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας από τους Βυζαντινούς. Μια εξέγερση των εικονολατρών έγινε κατά τον εμφύλιο σπαραγμό των Χριστιανών, που οδήγησε σε ορισμένα κέρδη της παπικής εκκλησίας με μόνιμο χαρακτήρα. Αλλά αυτό δεν είναι το αντικείμενο αυτής της ανάλυσης.
Απλά υπάρχουν πολλοί που αρέσκονται στην παραποίηση ή την απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων.

Ο ξυνέστιος Δίας ας είναι καλά! Αυτοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, όντας φανατικοί,  κάνουν περισσότερο κακό από καλό.

Advertisements