MADE IN HELLAS

Η ελοχεύουσα ραγιαδοχριστιανονοοτροπία, η εξάρτηση από τις προηγμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η προσπάθεια εκμετάλλεσης των ασταθών κοινωνικών συνθηκών θεωρώ ότι είναι η νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που έχει ποτίσει τα κοινωνικά στρώματα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν».

Τα δυο πρώτα δάνεια, αυτά της ελληνικής επανάστασης, εξανεμίστηκαν καθοδόν, με αποτέλεσμα να φτάσει στην επαναστατημένη Ελλαδα μόνον το 25%, κατά τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς. Από τότε μάθαμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις της μορφής «take it or leave it», υπό «αντικειμενικές» συνθήκες αδιεξόδων. Η Ελλάδα πάντα μετέθετε τον θάνατό της για «το μέλλον»», ζώντας μόνον για το «παρόν».

 

Η επανάσταση οδήγησε στην απελευθέρωση των «Ορθόδοξων Τούρκων» (όπως αποκαλούσαν τους προεστούς οι ραγιάδες) και Ελλήνων, με την βοήθεια των μεγάλων ερωπαϊκών δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας αλλά όχι Γερμανίας (Αυστρουγγαρίας την εποχή εκείνη). Οι κοτζαμπάσηδες, πολλές φορές αυτοαποκαλούμενοι «γόνοι των βυζαντινών», διατηρούσαν μια αγαστή σχέση με την ορθόδοξη εκκλησία και την Οθωμανική Πύλη. Εκκλησία-Προεστοί ήταν η ελιτ των ραγιάδων που μπορούσε να διαπαγματεύεται, να συναντά τους εκπροσώπους της Πύλης, να κάνει προτάσεις, να πραγματοποιεί τις εντολές των κατακτητών, και να απαιτεί από τους ραγιάδες τον «δουλικό» σεβασμό (απαιτούσαν πολλοί προεστοί από τους ραγιάδες να γονυπετούν και να φιλούν το χέρι ή τα ρούχα τους όταν έπρεπε να τους συναντήσουν. Απαιτούσαν από τους ραγιάδες όσα εξαιτίας της οθωμανικής κατοχής, οι οθωμανοί απαιτούσαν από τους προεστούς και τους ραγιάδες.

Μια ερμηνεία της έκφρασης «πάνε δυο-δυο σαν του Χιώτες» είναι ότι οι Χιώτες πήγαιναν δυο-δυο για να μπορεί, όταν συναντούσαν κάποιον Τούρκο, να ανεβαίνει ο ένας επάνω στον άλλον, για να μην υποχρεωθούν να πάρουν στην πλάτη τους τον Τούρκο.

Η απελευθέρωση δεν ήρθε μέσα από μια αγαστή κονωνική συνοχή, αλλά από μια τρικυμιώδη  σύγκρουση προεστών-καπεταναίων, σύγκρουση αρματωλών-κλεφτών, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, της μιας πλούσιας, με δεσμούς με το εξωτερικό, με τα παιδιά τους να σπουδάζουν στην Ευρώπη, με μιμητικούς ευρωπαϊκούς τρόπους συμπεριφοράς, με ανοχή των προσβλητικών συμπεριφορών ευρωπαίων επισκεπτών στα σπίτια των προεστών και από την άλλη μιας εξαθλιωμένης φτωχοποιημένης τάξης υπό την κατοχή των Οθωμανών και των δυνάμεων των προεστών. Επειδή τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο, υπήρχε και η ενδιάμεση τάξη, μικρογεωκτήμονες που απελάμβαναν κάποιας οικονομκής ανεξαρτησίας και είχαν πάντα το «ένα μάτι» να κοιτάζει προς την τάξη των προεστών, αλλά κυρίως η καθημερινότητα τούς εύρισκε δίπλα στους ραγιάδες.

 

Οι συνθήκες σύγκρουσης, όπως ήταν το ζήτημα ηγεμονίας στο πολιτικό κενό που θα εμφανιζόταν μετά την απελεύθερωση, αλλά και το ποιός θα διαχειρίζεται τα δάνεια από το εξωτερικό για την ολοκλήρωση της επανάστασης, ξεπερνιώντουσαν μόνον από την ολοκλήρωση της εμφύλιας σύρραξης και της προσωρινής ηγεμονίας των προεστών με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, εις βάρος των καπεταναίων, στους οποίους άφηναν τις πρωτοβουλίες των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ενδοταξικές συγκρούσεις υπήρχαν επίσης, όπως των Υδραίων-Ρουμελιωτών προεστών εναντίον των προεστών της Πελοποννήσου.

Ο επιγραφικός ιστορικός πρόλογος, σκοπό δεν έχει να  εισαγάγει τον αναγνώστη σε ένα ιστορικό χρονικό αλλά να δώσει μια ταξική εικόνα, κατά την επαναστατική περίοδο, και των συμπεριφορών και σχέσεων, διότι «τα πράγματα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν».

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρει ως «προίκα» τα χαρακτηριστικά της γέννησης του ελληνικού κράτους εντός της αναπτυσσόμενης πολιτικά φιλελεύθερης, οικονομικά καπιταλιστικής και κοινωνικά ταραγμένης Ευρώπης που αμφισβητεί την παλαιά αριστοκρατική τάξη και τα υπολλείματά της αλλά και το αβέβαιο μέλλον μιας κυριάρχουσας νέας αστικής τάξης που στηρίχτηκε στην τάξη των φτωχών, για να ανέλθει στην εξουσία, και να μετατρέψει τους δουλοπάροικους και φτωχούς ακτήμονες σε εργατική τάξη.

Η ελληνική οικονομική κρίση της τελευταίας 10ετίας οφείλεται στην 6η χρεωκοπία της Ελλάδας, όλες ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας διακυβέρνησης με τους απόγονους της τάξης των προεστών-μεγαλοπαπάδων στην εξουσία. Χαρακτηριστική περίπτωση το 1831, χρονιά κατά την οποία οι προεστοί δολοφονούν τον Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ερχόμενος από το «εξωτερικό», όπου διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, και το σχέδιο του οποίου επικράτησε για τη διαμόρφωση των καντονίων στην Ελβετία, ήταν ο, υπεράνω των προεστών, κυβερνήτης που ως ένας ελληνικής καταγωγής ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος της Ρωσίας σχεδίασε την ανάπτυξη της νέας Ελλάδας.

Ο Καποδίστριας απέλυσε τον Κόχραν, που είχε διοριστεί παλαιότερα ως ναύαρχος του ελληνικού στόλου, που θα έφτανε μέχρι την Κων/πουλη, αλλά είχε βρει την χυδαία ελληνική αστική τάξη που τον ανεχόταν και τον πλήρωνε τζάμπα

Σε αυτήν δεν χωρούσε η οθωμανική νοοτροπία, ο ανατολικός τρόπος παραγωγής, και οι προεστοί αισθάνθηκαν ότι έχαναν την εξουσία. Ο Καποδίσιτρια δολοφονείται και 2 χρόνια αργότερα, η τότε κυβέρνηση ξανπαίρνει… δάνειο.

1η &2η. δάνεια της επανάστασης (1821, 1825) ήταν περίπου 1.6 εκατ. στερλίνες, η ανικανότητα να αποπληρωθούν οδήγησε την κυβέρνηση να κάνει έναν διακανονισμό το 1878, με τους τόκους να φτάνουν 10 εκατ. στερλίνες.

«…Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια. Για την αποπληρωμή του δανείου υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές, τελωνεία, ιχθυοτροφεία…»

. Το επόμενο δάνειο του 1832-33 αντί να επενδυθεί στην οικονομική ανάπτυξη, πήγε στα έξοδα κυρίως του βασιλιά Όττο, όθωνα επί το ελληνικότερον.  Η Ελλάδα σταμάτησε να το ξεπληρώνει το 1843. Ξαναπήρε δάνεια μετά τον διακανονισμό του 1878 (Μέχρι τότε δανειζόταν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας με διπλά επιτόκια από αυτά των δεθνών αγορών).

Image result for θανατος καποδιστρια
. Η τέταρτη χρεωκοπία έγινε το 1893. Πέντε χρόνια αργότερα (1898), η Ελλάδα υποχρεώνεται να υποστεί από τους δανειστές μια πίεση για να επιστρέψει τα δανεικά. Δημιουργείται η Διεθνής Επιτροπή για τη Διαχείριση του Ελληνικού Χρέους,  η οποία ελέγχει τη συλλογή φόρων και τη διαχείριση του Ελληνικού κράτους.
. Η χρεωκοπία του 1932. Αυτή ήταν η πιο ήπια χρεωκοπία, με την έννοια ότι προκλήθηκε λόγω της παγκόσμιας ύφεσης. Αυτή διήρκησε μέχρι το 1964,.
χρεωκοπία του 2008.

papandreou20kastelorizo

Η ουσία, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι ότι δεν υπάρχει «σχίσιμο των μνημονίων», αργά ή γρήγορα πληρώνονται, οι «ζουρνάδες» είναι για εσωτερική κατανάλωση, και τα ΟΧΙ δεν έχουν καμιά σχέση παρά μόνον με το αίσθημα δικαίου της τάξης των εργαζομένων, με το οποίο εκφράζουν την αντίθεσή τους προς στην την τάξη των σύγχρονων προεστών. ΟΧΙ στην διακυβέρνησή τους, ΟΧΙ στις πράξεις τους, ΟΧΙ στη λήψη των αποφάσεων για τις τύχες του ελληνικού λαού από αυτούς. Το ΟΧΙ στις προτάσεις Γιούνκερ στηρίζτηκε από την κυβέρνηση της Αριστεράς, και με ευχαρίστηση η τάξη των εργαζομένων την στήριξε.
Δεν είναι ΟΧΙ στην Ευρώπη, ή ΟΧΙ στο ΕΥΡΩ. Όσοι αντιλαμβάνονται το ΟΧΙ, ως ΟΧΙ για την Ευρώπη, απλά προσπαθούν να επιβάλουν μια αριστερή αντίληψη αγωνιστικής αξιοπρέπειας, αλλά σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να συσπειρώνονται ενάντια στη χυδαία ελληνική αστική τάξη, αντί να οργανώνουν την διακυβέρνηση της χώρας για να τσακίσουν την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, με μια σωστή διαχείριση του κράτους, όπως ξεκίνησαν με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, διασπούν την τάξη των εργαζομένων, ρίχνοντας ακόμη μια φορά νερό στο μύλο της αστικής τάξης.
Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς επιλέξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η τάξη των εργαζομένων θα την στηρίξει, αν την ζητήσει η αριστερή κυβέρνηση αφού θα έχει πείσει την αναγκαιότητα για την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως το τσάκισμα της νοοτροπίας της σύγχρονης τάξης των «προεστών».

Τι πιο απλό από το σχίσιμο του μνημονίου με το οποίο είναι δεμένη η τάξη των εργαζομένων για σχεδόν 190 χρόνια, από τους σύγχρονους προεστούς και ρασοφόρους. Και όμως δεν γίνεται για μια αφορά ακόμη κατανοητό από την Αριστερά.

Στο ζήτημα της μεγάλης ήττας της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα, οι λόγοι δεν οφείλονται στην προδοσία, δεν οφείλονται στην ανικανότητα, δεν οφείλονται στην έλλειψη χρήσης το πολιτικού και οικονομικού οπλοστασίου της.

Η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει την αποτυχία της στην υποτίμηση των δανειστών, στην υπερεκτίμηση των «αντικειμενικών» δεινών, συνθηκών που θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να απαλαχτεί από το χρέος εξαιτίας της εναλλακτικής παγκόσμιας ή στην μικρότερη έκταση ευρωπαϊκής και αμερικανικής οικονομικής κατάρρευσης, η οποία ποτέ δεν ήρθε… στην ώρα της.
Αντίθετα η κατάρευση προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, από έλλειψη προσγειωμένης μαρξιστικής ανάλυσης των κοινωνικών, πολιτικών αλλά πρώτιστα οικονομικών συνθηκών. Η καραμέλα της ελληνικής αριστεράς ότι η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι του κεφαλαίου οδηγεί σε απλά και λανθασμένα συμπεράσματα.

Είναι, μιλώντας μεταφορικά, άλλο μια οικογένεια να οδηγείται σε διαζύγιο, επειδή δεν ταιριάζουν οι δυο σύντροφοι (κρίση συστήματος) και θα ψάξουν για έναν άλλο δεσμό, και είναι άλλο η οικογένεια να έχει κάποια οικονομικά προβλήματα (κρίση κεφαλαίου) και με ρεαλισμό να τα ξεπεράσει αποτελεσματικά, έστω και εις βάρος άλλων αναγκών.

Οι αιτίες της κρίσης είναι εσωτερικές και εξωτερικές. Τις εξωτερικές, λίγο πολύ τις αναφέραμε και είναι στη βάση τους η ξενομανής σχέση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ο δεσποτισμός, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για να βρίσκεται στην εξουσία. Οι εσωτερικές είναι η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η έλλειψη δημοκρατίας είναι ευθύνη όλων των συνιστωσών. Η νοοτροπία στην κοινωνία είναι αυτή της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης: «Ο καλλίτερος καπετάνιος εξαφανίζεται ή υποκύπτει στις επιθυμίες των προεστών». Έτσι έχει ποτιστεί και το πλέον δημοκρατικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει μια ηγετική ομάδα, στην οποία ή θα υποκύψεις ή θα εξαφανιστείς. Εκεί οδεύει η σύγκρουση των ηγετικών συνιστωσών, «του κ. Τσίπρα» και του «κ. Λαφαζάνη».
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να επιτρέπει διπλοθεσίτες (όπως ο κ. Παπάς που ήταν διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα και ταυτόχρονα μέλος της ΚΕ του κόμματος) παρόλα αυτά όλες οι συνιστώσες το δέχτηκαν ως κάτι «λογικό». όπως λέει και ο Γκράμσι: «έτσι είναι τα πράγματα» λόγω ηγεμονίας της αστικής τάξης, κάθε τι άλλο περιθωριοποιείται.
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να ανέχεται να ορίζονται οι υποψήφιοι βουλευτές με μια βούλα της ηγεσίας, της ΚΕ ή κάποιας συνιστώσας. Οι υποψήφιοι βουλευτές πρωτοπορούν στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη περιοχή, και εκλέγονται από αυτά για να μπουν στα ψηφοδέλτια και δίνουν όρκο να υπηρετήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωτερική δημοκρατία δεν επιτρέπει π.χ. την διορισμένη υποψηφιότητα του κ. Βουδούρη, την ανατροπή επιλεγμένων υποψηφίων, που αντιτίθεται στην απόφαση των μελών. Οπωσδήποτε κάποιες διεργασίες πρέπει να γίνονται αλλά η τελική απόφαση είναι αυτή των μελών της εκλογικής περιοχής. Οι άλλες επιλογές είναι απλά το «έτσι γίνονται» από την χυδαία ελληνική αστική τάξη η οποία είναι η κυρίαρχη τάξη. Επιρεάζεται το εκλογικό σώμα π.χ. από το «καραμανλής ή τανκς», από ένα δηλαδή πετυχημένο σλόγκαν μιας κοινωνικά αποδεκτής προσωπικότητας, αντί η Αριστερά να καθοδηγεί τους πολίτες, πράττοντάς το πρώτη αυτή στο δικό της κόμμα, να βλέπουν κριτικά και να αποφασίζουν συλλογικά τα ζητήματα.
Ανάλογη είναι και η πορεία της εύκολης διάσπασης… Βγαίνουν 2-3, υπέρ της εξόδου από το Ευρώ, και χωρίς συζήτηση στη βάση, τους ακολοθεί ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βγαίνει ένα συμπέρασμα βάσει του κακού και του καλού αριστερού αγωνιστή.
Υπάρχουν βέβαια πολλοί περισσότεροι λόγοι για μια τέτοια απόφαση.

Το αριστερό μοντέλο εσωτερκής δημοκρατίας θα πρέπει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως τον τελικό κριτή στις συλλογικές αποφάσεις. Οι προσυνεδριακές αποφάσεις πρέπει να καταμετρούν τους αριθμούς της κάθε απόφασης, από τις Οργανώσεις Μελών (ΟΜ) και όχι μόνον την απόφαση του συνέδρου-εκλεγμένου αντιπροσώπου. Όταν το καταστατικό καλεί τις ΟΜ να κάνουν ανοιχτές συνελεύσεις στην κοινωνία, είναι για την κοινωνικοποίηση των ΟΜ αλλά δεν απαιτεί από την ηγεσία να ακολουθεί τις αποφάσεις της βάσης, δηλ. η μορφή του «προεστού» εφαρμόζεται και στην εσωτερική δημοκρατία των αριστερών κομμάτων. Ο «προεστός» υπάρχει, γνωρίζει καλλίτερα, «ξέρει» διότι το λένε… οι πανεπιστημιακοί, κλπ.
Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας οδηγεί μοιραίως σε τυφλή υποταγή όταν όλα πάνε καλά και σε διάσπαση όταν δεν πάει τίποτα καλά. Γι αυτό και «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα».
Η εσωτερική δημοκρατία οφείλει να ενθαρρύνει και να αποδέχεται τις εισηγήσεις των ειδημόνων, αλλά η πειθώ είναι η τέχνη που χρειάζεται για την σωστή απόφαση των μελών και όχι οι συσχετισμοί συγκυριακών δυνάμεων. Γι αυτό και είναι μοναδική η πολιτική ύπαρξης των συνιστωσών, ως κέντρα ζύμωσης, προβληματισμού και σφαιρικής ενημέρωσης.

Ο ρόλος του κόμματος δεν είναι συγκυριακός, δηλαδή οι προεκλογικές αποφάσεις δεν παραμερίζονται εύκολα. Τέτοιες συνήθειες έχει η χυδαία ελληνική αστική τάξη. Γι αυτό εκφράσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Τσίπρα «είμαστε η κάθε λέξη του συντάγματος», «σάρκα από τη σάρκα του λαού», «πρωτοτυπούμε εφαρμόζοντας το προεκλογικό μας πρόγραμμα» ρίζωσαν στις ψυχές του εκλογικού σώματος, γιατί ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τη νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για την χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος ή λαϊκότερα του «όλοι το ίδιο είναι». Ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τον δεσποτισμό, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, το «μαζί τα φάγαμε» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

Η διαμετρική αυτή αντίθεση της θέσης της κυβερνητικής αριστεράς προς αυτή της κυβερνητικής χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης δεν μπορούσε λοιπόν να μην εκκωφαντικά προβληθεί, όταν η διαπραγμάτευση οδήγησε την αριστερή κυβέρνηση να διολισθήσει στη συμπεριφορά της σαμαροβενιζελικής .  Κάποιοι παρέμεναν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στην αντιμνημονιακή πολιτική, στις προεκλογικές υποσχέσεις και διαχώρισαν τις θέσεις τους ψηφίζοντας ΟΧΙ στο μνημόνιο-3.

Η Ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει διαλεκτικά να αποφασίσει αν είναι σωστό να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές. Αυτοί, είτε είναι ξένοι είτε έλληνες θέλουν τα δανεικά, αυτά που η χυδαία ελληνική αστική τάξη υπέγραψε ότι τους χρωστάει.
Από κει και πέρα, οφείλει διαλεκτικά να αποφασίσει πώς θα διαχειριστεί το κράτος έτσι ώστε να τσακίσει την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, να μπορέσει συσπειρωμένη, με όλες τις διαφορετικές απόψεις, να εκμεταλλευτεί τις πρωτοβουλίες της προέδρου της βουλής, την ανάδειξη της διαφθοράς, την αναμόρφωση των χρονίων ασθενειών της δημόσιας διοίκησης, των σχέσεων κράτους-εκκλησίας.
Μόνον αυτά χρειάζονται επίλυση σε αυτή την περίοδο της διαχείρισης, κατά την οποία ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης μπορεί να μπεί στα σκαριά, για μια νέα Ελλάδα,»made in Hellas».


Πηγές:
http://www.dealnews.gr/oikonomia/item/31507-%CE%9F%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-Forbes#.VcgoSflmoop