ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεμονία στο αστικό κράτος

Το δοκίμιο θεωρεί ειλικρινείς τις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού της Ελλάδας από τις 25 Ιανουαρίου 2015, ότι
(1) θα πρωτοτυπίσει τηρώντας τις προγραμματικές δηλώσεις
(2) ότι είναι «σάρκα από τη σάρκα του λαού μας»
(3) ότι είναι «κάθε γράμμα του συντάγματος».
Image result for syrizaΘεωρεί επίσης ότι ορισμένες επιλογές του πρωθυπουργού
«(1) δημιουργία ομάδας εμπιστοσύνης (Παπάς, Φλαμπουράρης, Βαρουφάκης),
(2) επιλογή προέδρου, ένα ευρείας αποδοχής, άτομο, δηλαδή αποδοχής από την αστική τάξη
(3) επιλογή υπουργού οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη, ενός συμβούλου του κ. Γ.Α.Παπανδρέου, ο οποίος είχε μια έμμεση συμβολή στο οικονομικό πλάνο του ΣΥΡΙΖΑ, για το οποίο υπεύθυνος παρουσιάζεται ο Γ. Μηλιός, ήταν κατά την άποψή του απαραίτητες για να διατηρήσει μια ισσοροπία στην κυβερνητική ομάδα, ή κατά μια άλλη άποψη επιλέγοντας να διορίσει το «κατάλληλο» άνθρωπο στην «κατάλληλη θέση, γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν είναι μια κυβέρνηση πλειοψηφίας αλλά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, άρα να ικανοποιήσει την εξουσία της αστικής τάξης, αλλά να δείξει και μετριοπάθεια στο μικροαστικό, αντιμνημονιακό κόμμα των ΑΝ.ΕΛ. και τα πασοκογενή στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ» ήταν ενδοτικές κινήσεις και πήγαζαν από μια έλλειψη ασφάλειας για τη νέα θέση την οποία αναλάμβανε…

Θεωρεί επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, τους πρώτους 6 μήνες διακυβέρνησης, αντιμετώπισε μια ενορχηστρωμένη επίθεση από την Γερμανία και τις συμμαχίες της, και το ΔΝΤ, όσον αφορά στην υπογραφή μιας συμφωνίας, για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη και να διαμορφώσει συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης, ώστε η χώρα ν’ απαγκιστρωθεί από την ύφεση και την λιτότητα.

Το δοκίμιο θεωρεί επίσης ότι η αναρρίχηση με δημοκρατικές διαδικασίες μέσα σε ένα περιβάλλον ανθρωπιστικής κρίσης και οικονομικής ύφεσης, στη διακυβέρνηση της χώρας, υποχρέωνε την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, να διαχειριστεί ένα κράτος το οποίο η χυδαία ελληνική αστική τάξη οδήγησε για έκτη φορά στην χρεωκοπία και στην αποσύνθεση (αυτοί που χρησιμοποιούν αποκλειστικά την θρησκεία ως κόλλα της κοινωνικής συνοχής).

Ο καθένας μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του, όσον αφορά στο τι πήγε λάθος… μέχρι σήμερα
Greeks Celebrates  462195882

Το δοκίμιο θεωρεί ως γεγονός, το οποίο άμεσα ή έμμεσα το έχουν παραδεχτεί και οι εκπρόσωποι ης χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης στη βουλή, ότι (1) η άρνηση της σαμαροβενιζελικής κυβέρνησης απέφυγε να υποστεί την τελευταία αξιολόγηση διότι γνώριζε πως δεν είχε πραγματοποιήσει τις συμφωνίες που είχε υπογράψει, επίσης (2) οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ως «άξια» τέκνα της, φόρτωναν συστηματικά τα βάρη των μνημονίων αποκλειστικά και κατά προτεραιότητα, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, χωρίς να μεριμνούν για το βιοτικό τους επίπεδο, διότι δεν «περίσσευαν χρήματα», αφού οι μεγαλοφοροφυγάδες διευκολύνονταν από την κυβέρνησή «τους», (3) για να συνεχίσουν την διακυβέρνησή τους προτίμησαν να εκλέξουν τον πρόεδρο δημοκρατίας νωρίτερα της τυπικά καθορισμένης ημερομηνίας, για δυο λόγους, ο ένας ήταν να μην συνεχίσουν οι ίδιοι την διαπραγμάτευση με την τρόικα, αν όμως εκλεγόταν ο δικός τους νέος πρόεδρος, τότε θα ήταν ελεύθεροι να επιβάλουν τα δραστικά μέτρα που δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν, και που απρόσκοπτα θα φόρτωναν στους εργαζόμενους για μια ακόμη φορά μέχρι το τέλος της 4ετούς θητείας. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και το γράμμα Χαρδούβελη, ένα αποπροσανατολιστικό γράμμα, φτιαγμένο κατά τρόπο συναλλαγής «γιουσουρούμ«.
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης κ. Γκ. Χαρδούβελης, αυτός που ενώ ήταν υπ.Οικ. έβγαζε κάτω από τη μύτη της Τράπεζας, στο εξωτερικό, χρήματα σε δόσεις των 9000€ (πάνω από 50 δόσεις), γράφει μεταξύ άλλων προτάσεων προς την Τρόικα, τα εξής:
«Για τον προϋπολογισμό… συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Προτείνουμε να γεφυρώσουμε την καθ’όλα κατανοητή διαφωνία μας και να προχωρήσουμε κατά τον ακόλουθο τρόπο: Αφενός υποσχόμαστε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα μετά την 1η Ιουλίου 2015 για να κλείσουμε το χάσμα που μπορεί να προκύψει αν οι προβλέψεις μας δεν επιτευχθούν κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού εντός των πρώτων έξι μηνών, αφετέρου θα υιοθετήσουμε αμέσως πρόσθετα οικονομικά μέτρα για τον ΦΠΑ και σε άλλους τομείς για να κλείσουμε το χάσμα….»
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προσπαθούσε με τον συνήθη τρόπο (που εφάρμοζαν οι κοτζαμπάσηδες, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις σκληρές διαταγές των πασάδων εναντίον των ραγιάδων, με παρακαλητά, καθυστερήσεις αλλά τελικά τον εξανδραποδισμό των κατακτημένων), όπως εξάλλου έκανε από το 2008, να καθυστερεί τα μέτρα που υποσχόταν και υπέγραφε ότι θα πάρει. Η γνωστή τακτική του «κρυφτούλι», που οδήγησε στην έλλειψη αξιοπιστίας.
Εκεί οφείλεται η αναξιοπιστία και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τον Βαρουφάκη.

Μέσα στην οικτρή οικονομική κατάσταση μιας χρεοκοπημένης χώρας, ανέλαβε μια κυβέρνηση της Αριστεράς που ηθελημένα ή όχι προπαγάνδιζε ότι αν φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη θα καταλυθούν οι αγορές, και ότι «εμείς θα παίζουμε τους ζουρνάδες και αυτοί θα χορεύουν». Ίσως τα μηνύματα που είχε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ από την Ευρώπη, να τον βεβαίωναν ότι θα διαπραγματευτούν αποτελεσματικότερα.
Greeks Celebrates  462176062
Η διαπραγμάτευση ήταν πράγματι σε ένα επίπεδο ιδιαίτερο υψηλό. Οι θεσμοί αντιμετώπισαν έναν Βαρουφάκη, που σε αντίθεση με τους άλλους έλληνες υπ. Οικ. ήξερε τι έλεγε και έλεγε αυτά που ήξερε καλά. Αλλά σε αυτούς τους πολιτικούς κύκλους δεν εφαρμόζουν τις οικονομικές θεωρίες του Βαρουφάκη, αλλά τις θεωρίες του δικού τους νεοφιλελευθερισμού, των δανειστών, τεχνικές δηλαδή για να λύνουν μόνον τα προβλήματά τους. Εξ άλλού ο «Σκρουτζ» δεν είναι ελληνικός χαρακτήρας, αντιπροσωπεύει τον καπιταλισμό στην εξέλιξή του και την αλλοτρίωση μέσα σε αυτόν.

Με την λογική απειρία και του πρωθυπουργού, τα πράγματα δεν κατέληξαν παρά να μας υποχρεώσουν να εφαρμόσουμε αυτά που οι δανειστές ζήταγαν εδώ και 8 χρόνια. Ο πρωθυπουργός, με μια γρήγορη απόφαση, κάνει το δημοψήφισμα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την τελευταία στιγμή την έκθεση του ΔΝΤ ότι «το χρέος δεν είναι βιώσιμο», και ένα κονδύλι για την μείωση της ανεργίας και την οικονομική ανάπτυξη. Οι τραπεζικοί έλεγχοι των κεφαλαίων οδηγούν την κυβέρνηση σε μια άτακτη υποχώρηση για να αποφευχθεί μια άτακτη χρεωκοπία. Ο Economist (της 1ης εβδομάδας του Ιούλη 2015), χαρακτήρισε τις κινήσεις του Α. Τσίπρα ως «erratic», και ίσως είναι η πιο σωστή λέξη, λέξη που υποδεικνύει ότι είχε μείνει χωρίς τακτικές κινήσεις ή οι κινήσεις που είχαν προγραμματιστεί δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς οι αρνητικές επιπτώσεις να μην είναι ασσύμετρες .
Οι ελιτ της Ευρώπης ηγεμόνευσαν για μια ακόμη φορά. Η ηγεμονία τους δεν είναι απλά η επιβολή ενός «ισχυρού κράτους» αλλά η συστηματική πολιτική των χρηματοπιστωτών να καθοδηγούν την κοινή γνώμη και να την ελέγχουν μέσω του δανεισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε ακρβώς από αυτόν τον λόγο.
Κατ’αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τις πρωτοβουλίες. Με παντιέρες την «δημοκρατία», την «ισότητα των εταίρων», «τις αρχές της Ε.Ε. για αλληλεγγύη», προσήλθε σε ένα «τραπέζι διαπραγματεύσεων» για «έντιμο συμβιβασμό», όπου η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από άλλες αρχές, αρχές όπως «οικονομική βιωσιμότητα», «αποπληρωμή χρεών», «αποφυγή εκτροχιασμού από λιτότητα», και κυρίως από το «σύνδρομο της Μαντάμ Ορτάνς» (που με τον θάνατό της μπήκαν οι γειτόνισσες και άρπαζαν ότι τους άρεσε κι ότι προλάβαιναν, στην ταινία «Ζορμπάς»). Αυτή η ηγεμονία είναι υποχρέωση των ευρωπαίων «καλαμαράδων» (Γιούνκερ, Ντάισεμπλουμ, Σόιμπλε, Ντράγκι, κ.ά.) οι οποίοι κρίνονται από τους χρηματοπιστωτικούς οίκους, και παραμένουν στη θέση τους μόνον όταν επιτυγχάνουν τους στόχους που οι χρηματοπιστωτές θέτουν, διαφορετικά αντικαθίστανται… και υποβαθμίζονται.
Σ’αυτή την σύγκρουση ο νεοφιλελεύθερος επαγγελματισμός νίκησε τον αυθορμητισμό, την προάσπιση του δικαίου, τον πατριωτισμό. Ήταν μια καθαρά ταξική νίκη και κατ’επέκταση μια καθαρά ταξική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ή αν θέλουμε μια Πύρρειος νίκη, θεωρώντας ως νίκη μια πολιτισμική κυριαρχία των αρχών που συσπείρωσαν τα λαϊκά κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής, ανέδειξαν την πραξικοπηματική επιβολή του ταξικού εχθρού ντόπιου και ξένου. Οποιαδήποτε συνέχιση αυτής της σύγκρουσης, , επιμένοντας στο ΟΧΙ, μοιραία θα οδηγούσε σε μια «κατά κράτος» ήττα.
Greeks Celebrates  AP857813005552Image result for syriza images
Μια άλλη στρατηγική έπρεπε να χαραχτεί και πρέπει να χαραχτεί από δω και πέρα.
Image result for syriza imagesΜε τον όρο «ηγεμονία«, ο Γκράμσι αναφέρεται, όπως πολλοί γνωρίζουμε ,   στην επιτυχία των κυρίαρχων τάξεων να παρουσιάζουν τον δικό τους (ταξικό δηλαδή) ορισμό της πραγματικότητας, της δικής τους οπτικής του κόσμου, κατά τέτοιον τρόπο, που να γίνεται αποδεκτή από τις άλλες τάξεις ως η «κοινή λογική«. Η γενική «συναίνεση» των τάξεων είναι ότι μόνον αυτή η οπτική του κόσμου είναι αυτή που είναι κατανοητή και έχει νόημα. Οποιαδήποτε άλλη «πραγματικότητα» περιθωριοποιείται.

Image result for syriza images

Η ηγεμονία επετυγχάνεται δια της ισχύος και της πειθούς, σε μια «ισορροπημένη» πορεία μεταξύ των δύο.
Την βλέπουμε στην συμπεριφορά των νεοφιλελεύθερων. Ο κ. Sorros σε εισήγησή του το 2006, σε φόρουμ της Ευρώπης, μετά τα δημοψηφίσματα σχετικά με το καταστατικό της Ερώπης, συνέστεινε στους ευρωπαίους ηγέτες να συμβιβάζονται με τα δημοψηφίσματα, αλλά να μπορούν να καθοδηγούν την «κοινή γνώμη». Η Ν.Δ., θυμόμαστε πως χρησιμοποιούσε τον φόβο εις βάρος της πειθούς, όταν έλεγε ότι την επομένη των εκλογών, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, δεν θα έχουμε, μεταξύ άλλων, ούτε «χαρτιά τουαλέτας».
Το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα έχει αναδειχτεί ως μια ηγεμονική τάξη με την διανόηση και την ηθική ηγετική θέση που έχει, ιδιαίτερα μετά την εθνική αντίσταση, ενώ η χυδαία ελληνική αστική τάξη κυριαρχεί δια της ισχύος. Αυτή η διχαστική ηγεμονία, η πολυπλοκότητα της οποίας σημειώνεται επίσης από τον Γκράμσι (που προσπαθεί να εξηγήσει ότι δεν είναι πάντα όλα «ασπρα-μαύρα») αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης. Με την αδναμία της να εκπληρώσει τις «πελατειακές» υποχρεώσεις της, έχασε την κυριαρχία (δια της εξαγοράς των ψηφοφόρων με θέσεις στο δημόσιο, διευκολύνσεις σε κουμπαριές,κλπ), και υποχώρησε πάρα πολύ εύκολα από την διακυβέρνηση, αφήνοντας την ευρωπαϊκή αστική τάξη «τραυματισμένη» και αφήνοντας το χρέος, να «το τακτοποιήσουν» οι θεσμοί, άλλοτε με την προσπάθεια να ρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, άλλοτε με εκφράσεις «the game is over», ή «take it or leave it» και τελικά με το σχέδιο «grexit».
Image result for syriza images

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, οφείλει να διαχειριστεί επαγγελματικά τη λειτουργία του κράτους. Η αριστερή κυβέρνηση οφείλει να περάσει μέσα από το στάδιο της διαχείρισης (γι αυτό και το δοκίμιο θεωρεί αδόκιμη την προσπάθεια ορισμένων συνιστωσών να μετατρέψουν το ΟΧΙ σε επαναστατκή ανατροπή του ευρωπαϊκού status quo),  προετοιμάζοντας το έδαφος για την εφαρμογή των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής (δηλ. ο καθένας να εργάζεται ανάλογα με τις δυνατότητές του και να αμοίβεται ανάλογα με την εργασία του).
Για να περάσει όμως μέσα από το στάδιο της διαχείρισης πρέπει να ηγεμονεύσει. Η Αριστερά, όσον αφορά στην διανόηση και την ηθική ηγετική στάση στην κοινωνία, κυριαρχεί, όσο δε σε σχέση με την ισχύ, υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα για το πώς θα την εφαρμόσει.
Η σωστή, κατά τον δοκιμιογράφο, απάντηση είναι να χρησιμοποιήσει την ισχύ που της δίνει το σύνταγμα και η βουλή, τσακίζοντας την χυδαία ελληνική αστική τάξη, δηλαδή τσακίζοντας τις δομές της, είτε είναι η σχέση κράτους-εκκλησίας, η περιουσία της εκκλησίας, η δικαιοσύνη, η παιδεία, τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως την αδιαφορία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προς τον πρωτογενή και δευτερογενή οικονομικό τομέα.
Ως κυβέρνηση, την ισχύ της μπορεί να την χρησιμοποιήσει κα εναντίον της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της ενδοκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτό βέβαια ενέχει μια τεράστια ανισορροπία στην ηγεμονία της… προς τα αριστερά διακυβεύεται η ηγεμονία εφόσον η διανόηση και η ηθική ηγετική στάση θα διχαστεί και θα υπάρξει μια πόλωση, έχοντας ένα κομμάτι της διανόησης και της ηθικής ηγετικής στάσης να αμφισβητεί το άλλο (γι αυτό η πολιτική του κ. Πανούση συναντά ανάμικτες κριτικές). Ακούσαμε, π.χ. μέσα στην ΚΕ, ότι ορισμένα μέλη προκάλεσαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη θέση της μητέρας της στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοφωνίας (ΕΣΡ), όπως και άλλα μέλη να καθυβρίζουν τον Γιάνη Βαρουφάκη. Μέσα από αυτή την εσωτερική ρήξη, τα στελέχη της προπαγάνδας της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, θα προσπαθήσουν να βαθύνουν το χάσμα. Επίσης το ΚΚΕ μέσα από την πολιτική του, εκμεταλλεύεται το Μ. Θεοδωράκη για να αναδείξει μια ηθική και διανοούμενη ηγετική στάση ενάντια στην διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η επικείμενη διάσπαση το ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αμφιβολία θα οδηγήσει αυτή την ηγεμονία δια της πειθούς, σε υποχώρηση και θα δημιουργήσει ένα κενό στο οποίο θα ανδρωθεί ο αστικός λαϊκισμός.

Αποτελεί υποχρέωση των αριστερών δνάμεων να μην παίξουν το παιχνίδι της αστικής τάξης της Ευρώπης, η οποία με την επιβολή του μνημονίου καλλιεργεί τις ώριμες, γι αυτό, συνθήκες.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να σιωπήσουν οι διαφορετικές γνώμες;
Τουναντίον, είναι η απάντηση. Όλες οι απόψεις θα πρέπει να είναι προτάσεις για συζήτηση, ανάλυση, ζύμωση, προβληματισμό, όσο πιο ανοιχτά και μέσα στο λαϊκό κίνημα, γίνεται. Όσο δε, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τις ίδιες προγραμματικές θέσεις, οι βουλευτές που το επιλέγουν συνειδησιακά οφείλουν να ψηφίζουν στην βουλή ΟΧΙ. Αυτοί που πιστεύουν ότι επιθυμούν να στηρίξουν τις θέσεις της κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα ενός αναπόφευκτου πραξικοπήματος, κάτι που δηλώθηκε και διεθνώς (#thisisacoup), να ψηφίζουν ΝΑΙ στα νομοσχέδια της κυβέρνησης της Αριστεράς, νομοσχέδια στα οποία η αντιπολίτευση είναι εγκλωβισμένη και υποχρεωμένη και από τους ευρωπαίους πάτρωνές της, να ψηφίζει, μέχρι να κλείσει η συμφωνία του τριετούς μνημονίου.
Το επιχείρημα βέβαια είναι απλό για την Αριστερά: Μια συνέλευση αντιπροσώπων των πολιτών, σε μια αταξική κοινωνία, δεν θα έχει κάποιους που ψηφίζουν ΥΠΕΡ και κάποιους που ψηφίζουν ΚΑΤΑ; Με αυτή την προσέγγιση θα ήταν ωφέλιμο να προσεγγίσουμε την σημερινή κοινοβουλευτική κατάσταση, όπου η Αριστερή κυβέρνηση υποχρεώθηκε από το δεξιό κράτος να υπογράψει μνημόνια, και η δεξιά αντιπολίτευση ψηφίζει τις συμφωνίες μιας αριστερής κυβέρνησης. Έχουν δηλαδή καταρεύσει τα ταξικά διαχωριστικά σύνορα στις ψηφοφορίες του μνημονίου, και η τακτική της Αριστεράς είναι ανάγκη να προσαρμοστεί ανάλογα, μέχρι την ολοκλήρωση της 4ετούς θητείας, θητείας, δηλαδή, που πρέπει να εξαντληθεί.
Αν η τάξη των εργαζομένων διατηρήσει την ηγεμονία της, δια της πειθούς, τότε η ηγεμονία της δια της ισχύος οφείλει να στραφεί προς την χυδαία ελληνική αστική τάξη, να αναδείξει τη φοροδιαφυγή, διαφθορά, διαπλοκή, οικονομικές ατασθαλείες, τα προβλήματα των ιδιωτικών καναλιών και να οδηγήσει τους υπόλογους στην δικαιοσύνη, που και αυτή οφείλει να προσανατολιστεί μακρυά από το δικαστικό παρακράτος και να αποδοθεί δικαιοσύνη ανάλογα με το παράπτωμα, που σημαίνει ότι πρέπει να προβλέπεται από τους νόμους, που σημαίνει ότι πρέπει να διορθωθούν οι νόμοι ανάλογα με την ηγεμονική στρατηγική της Αριστεράς.

Το επείγον όμως, που θα βοηθήσει τα μέγιστα στην ηγεμονία της Αριστεράς, είναι μια μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η κυβέρνηση οφείλει στον ελληνικό λαό, να καλέσει τις παραγωγικές δυνάμεις σε ένα μεγάλο συνέδριο ή πολλά περιφερειακά, με την συμβολή των πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων, για τα προϊόντα, τις τεχνολογίες, την κλιματική αλλαγή, τις ανάγκες των λαών αλλά και την προσφορά προς τους φτωχότερους λαούς ως ένδειξη αλληλεγύης… Να διαμορφωθεί ένα 5αετές πρόγραμμα, με νόμους απλούς, καθαρούς, με κόκκινα εισαγωγικά οι υποχρεώσεις του μνημονίου, που δεν θα αλλάζουν για όλη την 5ετία. Έτσι ώστε η παραγωγή να μπει σε μια συντονισμένη τροχιά.

Η χώρα, υπό μια κυβέρνηση της Αριστεράς, πρέπει να τσακίσει ολοσχερώς την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, για να αναδειχτεί μια νέα κοινωνία, του πολιτισμού και της παραγωγής.
604b1-syriza17jun3