Ο ΣΥΡΙΖΑ, Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, και η διαχείριση του κράτους

Image result for συριζα

Ο ΣΥΡΙΖΑ
Θα αναφερθώ σε μερικές συνιστώσες του προβλήματος. Πολλοί, από την φυσική γνωρίζουν ότι οι δυνάμεις που εξασκούνται σε ένα σώμα έχουν «κατεύθυνση» και «μέτρο». Ακόμη κι αν οι κατεθύνσεις τους είναι αντίθετες, τελικά το σώμα θα πορευτεί προς την «κατεύθυνση» της δύναμης με το μεγαλύτερο «μέτρο», την μεγαλύτερη δηλαδή τιμή. Όπου και να εφαρμόσετε αυτόν τον νόμο, το ίδιο αποτέλεσμα θα διαπιστώσετε. Όπότε μπορούμε να το προβλέψουμε, και μπορούμε να πάρουμε τα μέτρα μας… εμείς δεν τα πήραμε.
Η βουλή πριν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κυβερνιόταν απά τα διεφθαρμένα, δεσποτικά, πελατειακών σχέσεων αστικά κόμματα (κατά μαρτυρία του συνεταίρου της κ. μερκελ, κ. Γκαμπριελ) με αντιμνημονιακή αντιπολίτευση δηλ. μια δύναμη που ελαχιστοποιούσε την διολίσθηση της αστικής κυβέρνησης προς την οικειοποίηση των μνημονιακών όρων. Αντίθετα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι μνημονιακές δυνάμεις μεγιστοποιούσαν την διολίσθηση της κυβέρνησης προς τους μνημονικαακούς όρους, στους οποίους τελικά ενέδωσε, περιορίζοντας τον εαυτόν της, μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι (ΚΚΕ και ΧΑ εμφατικά διεκδκούσαν τη θέση της Ελλάδας εκτός Ευρώ).
Θα μπορούσε η προκήρυξη εκλογών να ανακούφιζε τον ΣΥΡΙΖΑ από την επώδυνη θέση να υπογράψει το «Μνημόνιο-3», οι οικονομικές επιπτώσεις όμως θα οδηγούσαν σε μια κρίση που κατά την ομολογία των ενδιαφερομένων, πολιτών, επιχειρήσεων, τραπεζών, θα προκαλούσε μια αναξιοπρεπή έξοδο από το ευρώ με ένα μνημόνιο για την αποπληρωμή των δανείων, αλλά και την άμεση απαίτηση επιστροφής των δανεικών ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αφού η κυβέρνηση έπρεπε να προβεί στην εθνικοποίησή τους. Ας μην είμαστε τόσο αφελείς, και να περιμένουμε ότι στις αντικαπιταλιστικές κινήσεις της κυβέρνησης, οι δανειστές θα έδειχναν κατανόηση. Ο πόλεμος είναι πόλεμος.
Το μνημόνιο ήταν μια συνθηκολόγηση, μετά από μια ήττα, αφού η κυβέρνηση έπεσε με αξιοπρέπεια. Ο πρωθυπουργός επέλεξε τελικά το μη χειρότερο.
Οι απόψεις τού «να βγούμε εκτός ευρώ» ποτέ δεν ήταν δομημένες στις πραγματικές συνθήκες, αλλά και ο Κρούγκμαν, όταν περίμενε ένα σχέδιο Β, που δεν υπήρχε και απογοητεύτηκε, θα έπρεπε να μας εξηγήσει ποιες ήταν οι εναλλακτικές λύσεις εξόδου, από τις οποίες καμιά δεν ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση. Θα μπορούσε αντί να αρθρογραφεί, να ερχόταν στην Ελλάδα και να έπιανε το οικονομικό κλιμάκιο και να του έλεγε τι πρέπει να κάνει….
Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική αρένα, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μια ΠΥΡΡΕΙΑ ΝΙΚΗ. Κέρδισε μεν τις εκλογές με μια αριστερή ατζέντα, αναγκάστηκε όμως να συνθηκολογήσει με τις απαιτήσεις των δανειστών. Η χρηματοπιστωτική ελίτ αγνόησε εκλογές, δημοψηφίσματα και επέβαλε όρους στον ελληνικό λαό, με πραξικοπηματικό τρόπο.
Το ηθικό δίδαγμα είναι να αναγνωρίζεις ότι χρωστάς, να τα επιστρέφεις, να κάνεις σωστή οικονομική διαχείριση και να τσακίσεις την αστική τάξη, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις στην κυβέρνηση και να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου. Ακόμη μεγαλύτερη υποχώρηση, πρέπει να θεωρείται η «απειλή» του ακρονεοδημοκράτη κ. Γεωργιάδη «να μην ψηφίσει τα προαπαιτούμενα και πέσει η κυβέρνηση», όταν αυτός είναι ο «μνημονιακός», ο άνθρωπος που ζει με αυτό το μνημονιακό ναρκωτικό.

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ λογικά και προβλεπόμενα επήλθε σύγκρουση. Η σύγκρουση οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση άλλαξε πορεία 180 μοιρών, χωρίς να προετοιμάσει τα συλλογικά όργανα, χωρίς να συμβουλευτεί την κομματική οικονομική επιτροπή, χωρίς να ζητήσει σύγκλιση των άμεσα εμπλεκομένων στην κατάρτιση των εκλογικών πολιτικών. Τούτο μπορούσε να γίνεται με διαρκή επικοινωνία μέσα στο 6μηνο των διαπραγματεύσεων. Εξάλλου αν και ο κ. Βαροφάκης ήταν ο διαπραγματευτής, δεν ήταν ποτέ ο εγκέφαλος του οικονομικού προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Αν ακόμη ήταν εξίσου συνεπής, ως υπ. οικονομικών θα ζητούσε πάραυτα να εφαρμόσει το δικό του σχέδιο μείωσης μισθών αρχής γενομένης από αυτούς του ΠτΔ και της κυβέρνησης και των βουλευτών, κατεβαίνοντας προς την βάση, μέχρι να έχουμε δημοσιονομικό ισολογισμό. Κάποτε το είχε προτείνει, τώρα όχι. Το άρθρο αυτό, βέβαια, δεν υποτιμά τον ρόλο του και την θετική συμβολή του.

Image result for χρεοκοπια

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Η χρεοκοπία δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην Ελλάδα, είναι η 6η φορά. Αν κανείς μελετήσει την ιστορία των 5 προηγούμενων χρεοκοπιών θα διαπιστώσει ότι οι δανειστές, είτε με το καλό είτε με το άγριο επέβαλαν τις συμφωνίες που οδηγούσαν στην αποπληρωμή των δανείων εις βάρος του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Το γεγονός ότι ακόμη και ο Νικηταράς ο τουρκοφάγος έγινε επαίτης και ζούσε με ελεημοσύνη, είναι μια επιβεβαίωση των οικονομικών συνθηκών του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, το οποίο ώφειλε την ύπαρξη του στις μεγάλες τότε δυνάμεις Αγγλία Γαλλλία Ρωσσία, οι οποίες με τη νίκη τους στο Ναυαρίνο επέβαλαν την διακοπή των εχθροπραξιών από την Τουρκία. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία νικήθηκε από το νεο οικονομικό μοντέλο του καπιταλισμού, το οποίο αναζητούσε νέες αγορές, νέες πλουτοπαραγωγικές πηγές, της εργατικής δύναμης συμπεριλαμβανομένης αλλά και την εφαρμογή νέων γεωστρατηγικών πολιτικών για να στηρίξουν το οικονομικό τους μοντέλο που έπρεπε να επεκταθεί.
Η χρεοκοπία είναι το αποτέλεσμα κακής διαχείρισης των οικονομικών, η κατασπατάλιση του χρήματος σε μη παραγωγικούς σκοπούς. Αν δανείζεσαι μερικά δισεκατομύρια για να κάνεις Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι δεν σου δίνουν τα αντίστοιχα έσοδα, τότε πρέπει να βάλεις το χέρι στα δημόσια έσοδα από άλλες πηγές, π.χ. να κόψεις τα επιδόματα ανεργίας, να αυξήσεις τους φόρους ή ν πάρεις άλλα δάνεια, κλπ. να επιβαρύνεις κάποιες παραγωγικές δυνάμεις να πληρώνουν φόρους ή να επενδύσεις χρήματα, που δεν έχεις, σε παραγωγικούς τομείς. Δεν ήταν τυχαίο που αγανακτησμένοι οι αγγλογάλλοι, σε μια από τις χρεοκοπίες εισέβαλαν στην Ελλάδα για να πάρουν τα δανεκά που έδωσαν, ούτε έχουν ξεχαστεί τα μονοπώλια ΟΥΛΕΝ και σπίρτων για να πηγαίνουν τα έσοδα στους δανειστές. Η ιστορική ανασκόπηση των χρεοκοπιών της Ελλάδας, επιβεβαιώνει αυτό που είπε ο συνεργάτης της Μέρκελ και του Σόιμπλε, κ. Γκάμπριελ, ο οποίος σε μια ομιλία του στην γερμανική βουλή είπε «δεν φταίει ούτε ο ελληνικός λαός ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ φταίνει που κυβέρνησαν διεφθαρμένα, δεσποτικά και στηρίχτηκαν στις πελατειακές σχέσεις, ενώ εμείς τους δίναμε μόνον λεφτά».
Αυτή η διαπίστωση εφαρμόζεται διαχρονικά, και αν κανείς διαβάσει την ιστορία των χρεοκοπιών θα επιβεβαιώσει τα λόγια του κ. Γκάμπριελ. Ο ορθολογισμός δεν έχει κόμματα και ιδεολογίες. Η μαρξιστική σκέψη που ξεκινάει από την ελληνική φιλοσοφία δεν χρειάζεται ταμπέλες, γιατί είπαμε ο νόμος είναι νόμος και όλοι οι ορθολογιστές τον ακολουθούν, πολύ περισσότερο οι χρηματοπιστωτές, οι δανειστές του ελληνικού κράτους. Οι κοτζαμπάσηδες και οι παπάδες είχαν στενές σχέσεις με τους Οθωμανούς, και οι Οθωμανοί τούς είχαν υπεύθυνους για τον έλεγχο των υπό κατοχήν ραγιάδων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιπροσωπεύει τον ανατολικό τρόπο παραγωγής. Γι αυτό και οι καπιταλιστές της Ευρώπης απεχθάνονταν μια τέτοια οικονομική ανάπτυξη που στερούσε την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη μετακίνηση χωρίς φόρους (του Πασά και του Σουλτάνου). Ο Μέτερνιχ όμως ήταν μια αντιδραστική δύναμη, δύναμη αυτοκρατορική, που απεχθανόταν την γαλλική επανάσταση και τα μηνύματά της και τα πήγαινε πολύ καλά με την οθωμανική αυτοκρατορία, που του διεσφάλιζε την έλλειψη επαναστατικών κινημάτων στην περιοχή. Με την ανεξαρτησία, οι κοτζαμπάσηδες ήταν οι μόνοι πούχαν την οικονομική δύναμη και την πολιτική δύναμη να οδηγήσουν την τύχη του νέου κράτους. Αυτοί οι κοτζαμπάσηδες και οι απόγονοι των ιερωμένων διαμόρφωσαν την νέα χυδαία ελληνική αστική τάξη. Για να επιβιώσουν στην εξουσία, αλληλοτρωγώντουσαν, υπηρετώντας τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, την Αγγλία με το ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, την Γαλλία με το ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, την Ρωσία με το ΡΩΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑ. Αλλά και μετέπειτα πάντα υπήρχε η ανάγκη να δανειστούν, για έξοδα περιττά και άσχετα με το βιοτικό επίεπδο του λαού, όπως τα δάνεια για τα έξοδα του νέου βασιλιά Όθωνα.
Αυτή η χυδαία ελληνική αστική τάξη, ήταν μια μεταπρατική τάξη, που αδιαφορούσε για το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Οδηγήθηκε σε επανειλλημένες λοιπόν χρεοκοπίες, με την τελευταία να αντιμετωπίσει έναν λαό πιό οργανωμένο, σε μια πιό ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, λόγω κυρίως της εισόδου της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το μορφωτικό επίπεδο υψηλότερο, τις ανάγκες του μεγαλύτερες, και τις μνημονιακές υποχρεώσεις εξίσου ασύμμετρες. Γι αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στην θέση να ανατρέψει την αστική διακυβέρνηση και να πάρει στα χέρια του τη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας με τους δανειστές.
Μια αριστερή κυβέρνηση ανέλαβε τη διαχείριση της χώρας, η δύναμη της οποίας αντικατοπτριζόταν στην αδυναμία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης της χώρας, ενώ ως εκπρόσωπος ενός συντριπτικού ποσοστού που διαχρονικά κυμάνθηκε από 4%-36%, με μεγάλα δηλαδή όνειρα, διεκδικούσε τα συμφέροντα μιας αδύναμης χώρας, που την είχε ισοπεδώσει αυτή η χυδαία ελληνική αστική τάξη, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά. Την αντιπροσωπεία αυτής της αστικής τάξης οι δανειστές κατάφεραν να την οδηγήσουν σε συμφωνίες που συνεχώς την έφερναν σε μειονεκτική θέση απέναντι τους, πάντα σε σχέση με ότι αντιπροσώπευαν (τον ελληνικό λαό), αφού της αφαιρούσαν οποιαδήποτε δυνατότητα να διαπραγματευτεί (μετέφεραν π.χ. τα δάνεια στις πλάτες των κρατών, έβαλαν τα δάνεια να κρίνονται από το αγγλικό δίκαιο, επέβαλαν την εποπτεία και της απαγόρεψαν οποιεσδήποτε μονομερείς πρωτοβουλίες) αλλά όχι σε σχέση με τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα (κατάργηση κάθε μέτρου του κοινωνικού κράτους, καταλήστευση των τραπεζών με δάνεια, μεταφορά μεγάλων ποσών εκτός των ελληνικών τραπεζών, υπερπόντιες εταιρείες, κλπ).  Ο ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε όλοι, ότι θα έσκιζε το μνημόνιο, θα έπαιζε τους ζουρνάδες και θα χόρευαν οι αγορές, θα υποχρέωνε τους δανειστές να υπογράψουν μια συμφωνία που θα ελάμβανε υπόψι τις οικονομικές συγκυρίες και θα παραχωρούσε ένα άλλο μίγμα μέτρων που δεν θα επέβαλαν μείωση του βιοτικού επιπέδου των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων.
Εμφανίστηκαν λοιπόν δυο αντίθετες δυνάμεις, η δύναμη των δανειστών προς την κατεύθυνση της επιβολής τεράστιων βαρών στον ελληνικό λαό, και η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ που το μόνο που είχε ήταν μια ελπίδα του ελληνικού λαού.
Η χυδαία ελληνική αστική τάξη διαμόρφωσε έναν κλοιό, απαιτώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ να φέρει μια συμφωνία και «όποια νάναι», από την άλλη οι δανειστές επέβαλαν μέτρα οικονομικής ασφιξίας, τραβώντας την συμφωνία προς την δική τους κατεύθυνση. Αν ήταν στη διαχείριση η χυδαία ελληνική αστική τάξη, τα μέτρα θα ήταν εξίσου φρικτά, αλλά αυτό διατείνονται ότι δεν είναι αλήθεια, γιατί έχουν το λεγόμενο «μέιλ Χαρδούβελη». Δεν λένε όμως ότι το «μέιλ Χαρδούβελη» περιέχει δύο σημεία (1) είναι μια πρώτη πρόταση, στην οποία μάλιστα ο ίδιος ο Χαρδούβελης λέει ότι «για τα μέτρα που προτείνουμε, συμφωνούμε ότι διαφωνούμε». Απλά, ο κ. Χαρδούβελης γνώριζε ότι θα συμφωνούσε σε χειρότερα μέτρα και (2) γράφει «αν δεν ανταποκριθούμε στους πρώτους εξι μήνες, από 1η Ιουλίου θα πάρουμε νέα μέτρα». Τι περισσότερο θέλει κανείς, δεδομένης της οικονομικής κατάστασης στην οποία είχε φέρει πέντε χρόνια μετά, η χυδαία ελληνική αστική τάξη τον ελληνικό λαό, για να προβλέψει τον αρμαγεδώνα μετά τον Ιούλιο. Το μόνο που προσπαθούσαν να κάνουν ήταν να καταφέρνουν να παίρνουν τα δάνεια, για να πληρώνουν τα παλαιότερα δάνεια, εφαρμόζονας τα μέτρα της συμφωνίας αφού πρώτα διαμόρφωναν μια ψυχολογική κατάσταση κατηγορώντας με τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης τους πολίτες ως «χαραμοφάηδες», γνωρίζοντας πολύ καλά τις πελατειακές σχέσεις που είχαν φτιάξει οι ίδιοι κατά την πολυετή διακυβέρνησή τους.
Ένα από τα αποτελέσματα ήταν να αυξηθεί ο αριθμός των αυτοκτονιών κατακόρυφα, ενώ την ιδια στιγμή όλοι οι οικονομικοί δείκτες έπαιρναν την κατιούσα. Το καθήκον της διαχείρισης από την νέα κυβέρνηση οδηγούσε σε αδιέξοδο… όσο και να προσπαθούσε η κυβέρνηση να τραβήξει την συμφωνία προς το δικό της μέρος, οι δανειστές ισορροπούσαν και αντέστρεφαν την κατεύθυνση, επί 6 συνεχείς μήνες, με δούρειο ίππο την αντιπολίτευση των ΝΔ-ΠαΣοΚ-«ΠΟΤΑΜΙ». Η διελκυστίνδα αυτή έδωσε το χρόνο στους λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής να ξεσηκωθούν, να διαμαρτυρηθούν, να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι «τεμπέληδες» Έλληνες αλλά η πολιτική λιτότητας του νεοφιλελεύθερου οικονομικού συστήματος. Η σύγκρουση δημιούργησε ρήγματα στην κυριαρχία της Γερμανίας, με την Γαλλία και την Ιταλία να σηκώνουν την φωνή τους, και να κατακρίνουν τα μυστικά σχέδια της Γερμανίας για την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Τα περιθώρια ήταν μικρά, η συμφωνία μετά το περήφανο δημοψήφισμα, το οποίο έκανε η κυβέρνηση, δεν είχε τα χρονικά περιθώρια, για να επιτευχθεί μια μη επαχθής συμφωνία. Το κλείσιμο των τραπεζών, η έλλειψη ρευστότητας, όλα ήταν σε ένα σχέδιο να λυγίσει η κυβέρνηση της Αριστεράς και να υποταχτεί, όπως και έγινε. Αν όμως η κυβέρνηση δεν κέρδισε τίποτα από αυτά που υπολόγιζε, κατάφερε:
– να ανοίξει την ΕΡΤ
– να επαναπροσλάβει τους άδικα απολυμένους από το δημόσιο
– να περάσει νομοσχέδιο για τον διακανονισμό των οφειλομένων φόρων σε 100 δόσεις
– να αναδείξει το πρόβλημα της Ευρώπης και τον ρόλο των χρηματοπιστωτών και οικονομικών ελιτ
– να καταλάβουν οι άλλοι λαοί την ανάγκη για συσπείρωση και διαμαρτυρία κατά της λιτότητας
-αλλά και να υπογράψει ένα κατάπτυστο μνημόνιο 3, το οποίο χρεώνεται ως αριστερή κυβέρνηση, αποτέλεσμα των ασσύμετρων αντίπαλων δυνάμεων, συνεπικουρούμενων από την εσωτερική χυδαία ελληνική αστική τάξη.
– να διεκδικήσει την μείωση του χρέους ως μη βιώσιμου,
– να λάβει ένα σημαντικό ποσόν για επενδυτικά προγράμματα
– να ψηφίσει το νόμο για την ιθαγένεια
– να παράγει ανθρωπιστικό έργο για τους πρόσφυγες που έρχονταν με καράβια από την Μ. Ανατολή και την Αφρική.

Image result for χρεοκοπια

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;
Ποιό είναι το βομβαρδισμένο, οικονομικά, πεδίο;
Πώς μορούμε να διαχειρστούμε αυτή τη συνθηκολόγηση;
Τι μπορούμε εμείς οι ίδιοι να κάνουμε επιπλέον, χωρίς βοήθεια απέξω;

Τρία καίρια ερωτήματα για να προχωρήσει η αριστερή κυβέρνηση σε μια διαχείριση της οικονομικής κατάστασης, του πολιτικού σκηνικού και της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Τρία ερωτήματα που πρέπει να απαντώνται και να οδηγούν στην απαλλαγή από τους δανειστές και τις «αγορές», στην αναγκαία ανάπτυξη του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα. Ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις, γα την δική τους λύση στο δικό τους βομβαριδμένο τοπίο, στον δικό τους τρόπο διαχείρισης της ήττας, στην προσωπική συμβολή στην οικονομική ανάκαμψη.
Όποια και να είναι η επιλογή μας, ένα είναι δεδομένο και η αρχή: Να τσακιστεί η νοοτροπία που οδήγησε εδώ, η διαφθορά, ο δεσποτισμός και οι πελατειακές σχέσεις.
Καθήκον δεύτερο να δομηθεί η νέα δημόσια διοίκηση, νέες υποχρεώσεις, νέα δικαιώματα του πολίτη.
Ακόμη και ένα δημοψήφισμα για μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να γίνει σε βάθος τριετίας… αν βέβαια δεν θα γίνουν πραγματικότητα οι προφητείες περί εξόδου εντός έτους, δηλαδή μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2016.


 

Μερικές πηγές για τη χρεοκοπία μπορείτε να βρείτε εδώ:
http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1010:-1833-&catid=55:an-oikonomia&Itemid=283http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=864:-1932-&catid=56:an-aristera&Itemid=285
https://aeolos103.wordpress.com/2015/07/12/%CE%B7-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84/
https://aeolos103.wordpress.com/2015/07/14/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82/