Τα του οίκου… μας

 - Public Domain
Στις 6 Ιουλίου 1827, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσίαυπ΄γραωαν τη συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία οι Οθωμανοί υποχρεώθηκαν να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να συμφωνήσουν στην αυτονομία της Ελλάδας


Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες;

Γιατί κάποιος θα επιχειρηματολούσε ότι η Ελλάδα είναι μισθωμένη στους Έλληνες;
Γιατί κάποιος θα έλεγε ότι ο αγώνας της ανεξαρτησίας θα έσβηνε, αν δεν βοηθούσε η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία;
Γιατί κάποιος θα έλεγε ότι η εδάφικη προσάρτηση έγινε διαδοχικά και πάντα με την έγκριση ή ενθάρρυνση των μεγάλων δυνάμεων, γιατί κάποιος θα έλεγε ότι στη προσπάθεια των Ελλήνων να φτάσουν στην Άγκυρα, οι μεγάλες δυνάμεις έβαλαν το φρένο;
Γιατί στην αντίσταση κατά των Γερμανών οι Άγγλοι ενίσχυαν με λίρες και οπλισμό τις αντιστασιακές δυνάμεις;
Γιατί μετά την Βάρκιζα, η Αγγλία αποκατέστησε στην κυβέρνηση την αστική τάξη;Γιατί την κηδεμονία της Ελλάδας ανέλαβε από την Αγγλία, οι ΗΠΑ;
Γιατί η διχοτόμηση της Κύπρου έγινε με την εγκατάσταση της στρατιωτικής χούντας, στην οποία ηγείτο ο Γ. Παπαδόπουλος στρατωτικός κατήγορος του Μπελογιάννη και των άλλων ελλήνν πατριωτών;
Γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου επανέφερε την αστική τάξη, μέσω του αρχηγού της παλαιάς ΕΡΕ και σύγχρονης Νέας Δημοκρατίας κ. Κ. Καραμανλή και του εξ αμερικής ορμώμενου Α. Παπανδρέου;
Γιατί κατά τη 10ετία του ’90 δαμορφώθηκε μια συμφωνία μεταξύ αριστεράς και δεξιάς για να αποπεμφθεί ο Α. Παπανδρέου και να κυριαρχήσει η αστική τάξη ξανά;
Γιατί η μόνη πολτική δύναμη για την ένταξη στην Ευρώπη που αρνιόταν την ένταξη ήταν το ΚΚΕ;
Τέλος, τι γίνεται με τις παρούσες δραματικές εξελίξεις στην κοινωνία, στο κοινοβούλιο και μέσα στο κυβερνητικό κόμμα του ΣΥνασπισμού ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς, δεδομένων των εξελίξεων «θα σχίσουμε το μνημόνιο με έναν νόμο¨, «είμαστε σάρκα από τη σάρκα του λαού και κάθε γράμμα του συντάγματος», «το δημοψήφισμα είναι δημοκρατικό λαϊκό δικαίωμα», «ψηφίστε ΟΧΙ στο τελεσίγραφο του Γιούνκερ», με αποτέλεσμα να υπογράφουμε μια συμφωνία, με όλα τα αποτυπώματα του τελεσιγράφου του Γιούνκερ;
Γιατί, ίσως όλα αυτά γίνονταν με τη σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, που αν δεν συμφωνούσαν δεν θα γίνονταν.

Ο εκπρόσωπος της αστικής τάξης σε άμεση συνεργασία με την Αγγλία για να αποτρέψει το ΕΑΜ να καταλάβει την διακυβέρνηση της Ελλάδας μετά την απομάκρυνση των Γερμανών.


Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες;
Από τον αγώνα το 1821 για την ανεξαρτησία της ελληνικής κοινωνίας την ηγεμονία των εξελίξεων καθόριζαν οι κοτζαμπάσηδες και ο κλήρος. Οι δυο αυτές τάξεις αποτελούσαν τον ενδιάμεσο κρίκο μεταξύ της Οθωμανικής εξουσίας και του καταπιεσμένου λαού, από τον οποίον εκμέευαν τον πλούτο τους. Ήταν μια ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς δουλοπαροικία. Ως είναι φυσικόν, όλες οι διαπραγματεύσεις, οι δανειακές συμφωνίες, οι επαφές με τους συμμάχους από το εξωτερικό, γίνονταν από  ατές τις τάξεις των κοτζαμπάσηδων με άμεση στήριξη του κλήρου. Η δολοφονία του Καποδίστρια, το 1831, ίσως είναι αντανάκλαση δυο παραγόντων (1) ότι ο Καποδίστριας ήταν έλληνας, εκ Ρωσίας προερχόμενος, (2)  ότι οι πολιτικές του Καποδίστρια ήταν ριζοσπαστικές και δεν είχαν την έγκριση των κοτζαμπάσηδων και του κλήρου, που παρακολουθούσαν την κρατική μηχανή να εκμοντερνίζεται και ανεξαρτητοποιείται από τον έλεγχο αυτών των κοινωνικών ομάδων.
Οι δυο αυτές συνθήκες ενοχλούσαν τις μεγάλες δυνάμεις τόσο όσο και τις ντόπιες εξουσίες. Η συμφωνία των δυο δεν ταυτιζόταν και στο όραμα, η μεν εξωτερική στάση ήταν για τον έλεγχο της κοινωνικής ανάπτυξης έτσι ώστε να διατηρήσει τον μελλοντικό έλεγχο, η δε εσωτερική στάση εξασφάλιζε την συνέχιση του ελέγχου της διακυβέρνησης της χώρας στη βάση της συντηρητικής διακυβέρνησης. Για να επιτευχθούν οι στόχι και των δυο, οι μεν επιδοτούσαν την Ελλάδα με δάνεια και βασιλεία, από την άλλη ο δεσποτισμός, η διαφθορά και η πελατειακή συμπεριφορά εξασφάλιζαν την λαϊκή υποστήριξη υπερ των κοτζαμπάσηδων και του κλήρου.

Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι η Ελλάδα δεν ανήκε σε όλους τους Έλληνες αλλά στην κυρίαρχη αστική τάξη η οποία έχοντας εξασφαλίσει την στήριξη από το εξωτερικό και τις μεθόδους κυριαρχίας στο εσωτερικό διαμόρφωνε μια αλλαζονική συμπεριφορά η οποία την εκχυδάιζε από γενιά σε γενιά σε βαθμό να αντιμετωπίζει τις χρεοκοπίες ως ένα αποτέλεσμα κακομαθημένου παιδιού που απαιτεί από τους πλούσιους γονείς του να του πληρώνουν τα χρέη του. Αυτή είναι η χυδαία ελληνική αστική τάξη που δεν φορολογούσε τα μέλη της από τη μια, και δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδά της από την φορολογία των εργαζομένων, μισθωτών και συνταξιούχων. Έτσι τα μεγάλα έργα χρειάζονταν οικονομικους πόρους που καλύπτονταν απο δανεισμούς, και κατέληγαν σε χρεοκοπίες, είτε αυτά ήταν αποτέλεσμα διαφθοράς, είτε εγγυοβελτικών έργων, διαμόρφωσης οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, πολέμων, εισαγωγών τεχνολογίας, κλπ.

Ο αγώνας της Αριστεράς-Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Η εκβιομηχάνιση της χώρας οδήγησε μοιραία στην ταξική διαστρωμάτωση μέσα σε έναν πρωτόγονο καπιταλισμό, που δεν είχε την ελεύθερη αγορά ως τον κύριο ελεγκτικό μηχανισμό ανάπτυξης, αλλά τη σχέση των δυτικών κρατών με την κυρίαρχη τάξη της χώρας.
Ο δεσποτισμός διατηρούσε τον έλεγχο με τις πελατειακές σχέσεις, ενώ η διαφθορά πλούτιζε τα μέλη της κυρίαρχης τάξης, της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης. Η αφόρητη καταπίεση της τάξης των εργαζομένων και πιο συγκεκριμένα της εργατικής τάξης οδήγησε στην οργάνωση της μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, όπως μετονομάστηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα διαχρονικά λάθη του ΚΚΕ, σε συνάρτηση με την εκμετάλλευσή των λαθών του, από την αστική τάξη και τους υποστηρικτές της, της δύσης το περιόρισαν σε μια αντιπολιτευτική νοοτροπία αιτημάτων για την καλλιτέρευση των συνθηκων ζωής της εργατικής τάξης. Όπως έλεγε και ο Μαρξ, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όσο πλουσιότερα γίνονται τα αφεντικά τόσο μεγαλύτερες απαιτήσεις θα έχει η εργατική τάξη για την καλλιτέρευση των συνθηκών ζωής της.

Η μεγάλη απήχηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού της (Ε.Λ.Α.Σ), έφερε στο προσκήνιο την δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας από τον εγκέφαλο του ΕΑΜ, το ΚΚΕ. Η κυρίαρχη τάξη θεώρησε ότι χρειάζεται μια δραστική παρέμβαση για να αποδομήσει αυτή την εναλλακτική λύση. Ο εμφύλιος επακολούθησε και το ΚΚΕ τέθηκε στην παρανομία, για μερικές γενιές.
Η παρανομία οδήγησε σε δυο αντιλήψεις, όσων παράνομα λειτουργούσαν μέσα από άλλα πολιτικά σχήματα όπως η ΕΔΑ, μέσα στη χώρα, και όσων διέμεναν στις χώρες επιροής της ΕΣΣΔ και καθοδηγούσαν τη στρατηγική και τακτική των στελεχών του ΚΚΕ εντός της Ελλάδας. Με λανθασμένες ενέργειες των ηγεσιών επήλθε η ρήξη που διαμόρφωσε αφενός το ΚΚΕ, ως το τμήμα του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κινήματος στην Ελλάδα και μια ντόπια κομμουνιστική τάση που ταυτίστηκε με τα ΚΚ της ευρώπης, εκτός της ΕΣΣΔ.
Μέσα από αυτό το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα ανδρώθηκε το ΚΚΕεσωτ., η ΕΑΡ, ο ΣΥΝ και τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αριστερή κυβέρνηση με αστική εξουσία
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένα φάσμα αριστερών δυνάμεων, οδήγησε την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους εν γένει και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες κοντά στη διακυβέρνηση της χώρας. Στην πορεία αυτή συνέβαλε (1) ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός του, (2) οι συνιστώσες που αντιπροσωπεύουν και τον χώρο που καλύπτει το ΚΚΕ αλλά δεν ταυτίζονται με το σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης και διαχωρίζουν την ιδεολογική/στρατηγική τους από το σταλινικό μοντέλο διακυβέρνησης, (3) η μοιραία κατάληξη της αστικής τάξης στην 6η χρεοκοπία (4) η οικονομική πολιτική της γερμανικής ηγεμονίας όπως καθορίζεται από την νεοφιλελεύθερη προσέγγιση περί λιτότητας των ασθενεστέρων και τον πλουτισμό των ισχυροτέρων, η οποία απομακρύνεται από την αντίληψη της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης του «άσωτου γιου που πληρώνουν τα χρέη του οι πλούσιοι γονείς του», με αποτέλεσμα ο «άσωτος υιός» να πρέπει να πληρώσει με συνέπεια το χρέος του, (5) η εμφάνιση της ευρωπαϊκής αριστεράς, που έχει συνταχτεί υπέρ της Ε.Ε., του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Ελλάδας, υπέρ συμφωνιών που υποχρεώνουν την Ελλάδα να υιοθετεί οδηγίες αλλαγών που κρίνονται από μεν τους αριστερούς ως μη συμφέρουσες για τις παραγωγικές δυνάμεις και από την χυδαία αστική τάξη ως αλλαγές εκσυγχρονιστικές, (6) η ανάδειξη της αριστερής διανόησης ως κυρίαρχης στην ελληνική κοινωνία, που θα επιτρέψει στην ηγεμονία της Ευρώπης, την καθοδήγηση της κοινωνίας χωρίς αντιδράσεις στο σύγχρονο βασικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης, (7) η αντιμαρξιστική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ προς την εκκλησία (8) η  πολιτική απειρία του ΣΥΡΙΖΑ και η ελλειψη εμπειρίας αντιμετώπισης των ταξικών του εχθρών μέσα στο ίδιο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ένωσης όπου κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό μπλοκ το οποίο ελέγχει την Ευρώπη μέσω θεσμών που ουσιαστικά ελέγχεται αντιδημοκρατικά από την οικογένεια των χρηματοπιστωτών της Αμερικής και της Ευρώπης (9) η σταθερή αντιμνημονιακή στάση του.

Image result for ΣΥΡΙΖΑ

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση της χώρας τον φέρνει αντιμέτωπο με δυο προβλήματα (1) λόγω της χρεοκοπημένης χώρας, την οποία έφεραν η χυδαία ελληνική αστική τάξη με την διακυβέρνηση της Νεάς Δημοκρατία και του ΠαΣοΚ, αδυνατεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (2) λόγω των ευρωπαϊκών ηγεμονικών νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών που απαιτούν την επιστροφή των δανείων, δημιουργώντας ένα περιβάλλον λιτότητας, οικονομικής κατοχής της χώρας, και ασφυξίας στην ομαλή λειτουργία των τραπεζών και κατ’ επέκταση των καθημερινών συναλλαγών.

Μέσα από αυτή την προβληματική κατάσταση η κυβέρνηση έλαβε αφενός μέτρα για να αναδείξει την μη βιωσιμότητα του χρέους, το επωνείδιστο και επαχθές χαρακτήρα του και άλλες πρωτοβουλίες για την ανακούφιση του δοκιμασμένου ελληνικού λαού που κατέγραψε υψηλό αριθμό αυτοκτονιών μεσα στο διάστημα των μνημονιακών χρόνων, αφετέρου να εμπλακεί στην διαδικασία εύρεσης μιας συμφωνίας για την αποκατάστση της ομαλής λειτουργίας υπό την πίεση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που επέλεξε την στρατηγική να εγκλωβίσει την κυβέρνηση της Αριστεράς στην υπογραφή μιας επαχθούς συμφωνίας, που δεν μπορούσε η ίδια να καταφέρει εις βάρος του ελληνικού λαού επί 5 συνεχή χρόνια, βλέποντας ότι έτσι δεν απειλείται η εξουσία της, εφόσον για μια ακόμη φορά οι πάτρωνες της στο εξωτερικό προσπαθούν να την εξασφαλίσουν με τους δικούς τους όρους της συμφωνίας, ως μονόδρομο ή GREXIT. Στο σταυροδρόμι αυτών των δυο επιλογών διαμορφώνονται δυο τάσεις (1) η υπογραφή συμφωνίας από την αριστερή κυβέρνηση (2) η ρήξη και η έξοδος από την Ευρωζώνη.

Οι επιλογές
Δυο επιλογές, δυο στρατηγικές, διαφορετικές τακτικές.
Κύριο ερώτημα μπαίνει αν η αριστερή κυβέρνηση μπορεί να ανατρέψει την εξουσία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης βάζοντας ως διακύβευμα την εφαρμογή της συμφωνίας.

Μπορεί η τάξη των εργαζομένων να δεχτεί τις υποχρεώσεις του «άσωτου υιού» προς τους δανειστές, αλλάζοντας με τις μεταρρυθμίσεις, την λειτουργία της Ελλάδας έτσι ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα ξανά σε χρεοκοπία;
Αν ΝΑΙ, πρέπει να προχωρήσει και να σταθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος σε ένα πρόγραμμα κατάργησης των δομών οι οποίες διαχρονικά διατήρησαν τη διαφθορά, το δεσποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις.
Αν ΟΧΙ, να παραδώσει την εξουσία, φέροντας την ίδια ώρα στο ενεργητικό της, την διαπίστωση της κοινωνίας ότι η Αριστερά ήταν αδύναμη και ανίκανη να υπηρετήσει το ιστορικό της χρέος, χωρίς να συρθεί στα νύχια της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης και ουσιαστικά να την υπηρετήσει.
Ίσως μια επόμενη ιστορική στιγμή!

Αν επιλέξει το ΝΑΙ, χρειάζεται να υπερβεί τον εαυτόν του.
Χωρίς αμφιβολία χρειάζεται να κρατήσει τον απόλυτο έλεγχο, αναθέτοντας σε επιστημονικά κλιμάκια την αναδόμηση του τρόπου λειτουργίας της κρατικής λειτουργίας και της οικονομίας, προς όφελος της κοινωνίας, εκ θεμελίων.
Σε αυτή την περίπτωση είναι απόλτη ανάγκη να εξηγηθεί στον ελληνικό λαό η μη επιλογή του GREXIT, για να αποφευχθεί η συνέχιση των αδιεξόδων και να προχωρήσει η κοινωνία συντεταγμένα.
Ακόμη και ένα δημοψήφισμα θα ευνοούσε μακροπρόθεσμα τη συνοχή της κοινωνίας. Το δημοψήφισμα του τελεσίγραφου του Γιούνκερ έδειξε την ωριμότητα του ελληνικού λαού. Εξάλλου το δημοψήφισμα έστω και τον τρίτο χρόνο, θα δώσει την ευκαιρία να εκφραστούν και οι δυο απόψεις στις λεπτομέρειές τους, με όλες τις εμπειρίες που θα έχουν συσσωρευτεί.

Καλή αποδόμηση των δομών της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης!

Σημ.1: Οι αντιφάσεις που προκύπτουν είναι οι αντιφάσεις της κοινωνίας μέσα στην οποία εξελίσσεται. Αυτές δημιουργούν τα αδιέξοδα, και επάνω σε ατές κτίζουν οι ηγεμονικές ελιτ που έχουν την ταξική υποχρέωση να καθοδηγούν την κοινή γνώμη, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, όπως ενεθάρρυνε ότι πρέπει να κάνουν, σε ομιλία του το 2006, με την ευκαιρία των δημοψηφιμάτων στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τον περιώνυμο καταστατικό χάρτη τηε Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής George Sorros.
Σημ.2 :Μια σύντομη ιστορία των ελληνικών δανείων δίδεται στην ιστοσελίδα http://www.investopedia.com/financial-edge/0911/the-history-of-greek-sovereign-debt-defaults.aspx.  Το άρθρο καταλήγει στο εξής συμπέρασμα » Η ιστορία του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν ενθαρρύνει τους επενδυτές που θέλουν να ελπίζουν ότι αυτή η χώρα ανατποκρίνεται στις δανειακές της υποχρεώσεις.


 

One thought on “Τα του οίκου… μας

Τα σχόλια είναι κλειστά.