Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ… της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης


Η υπογραφή των 251

Με την υπογραφή της ήττας από 251 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και του ΠαΣοΚ, στο όνομα της… ιστορικής ευθύνης, φτιάξαμε ένα σύμφωνο υποταγής που έχει την καθοδηγούμενη, από τους δανειστές, πρότασή μας και μένει πλέον ανοιχτό το μέρος εκείνο που θα συμπληρωθεί από τους νικητές κατ΄επιλογήν στις επόμενες συναντήσεις  των δανειστών.
Σε αυτή τη χρονική στιγμή γράφεται αυτό το δοκίμιο. Οι ζουρνάδες των δανειστών ήδη παίζουν τον ρυθμό στον οποίο οι 251 βουλευτές χορεύουν. Μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε ότι έγιναν λάθη. Μεταξύ των υπευθύνων για τα λάθη που έγιναν, συγκαταλέγει και τον εαυτόν του «ουδείς αλάθητος» είπε.
Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ πανηγυρίζουν. Πανηγυρίζουν γιατί νομίζουν ότι εξιλεώνονται στα μάτια των πολιτών, εφόσον απέδειξαν, με τις παρασκηνικές τους κινήσεις, ό,τι ταυτίζονταν με τους δανειστές και λειτουργούσαν ως δούρειος ίππος στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική βουλή. Αυτή θεωρούν ως ιστορική ευθύνη…

Λιποτάχτησαν…
Από τους υπόλοιπους 291 βουλευτές οι 32 ψήφισαν ΟΧΙ και οι 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Εννέα βουλευτές δεν παρευρέθηκαν, απουσίαζαν, την στιγμή που το έθνος ολόκληρο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό παρακολουθούσε τη διεξαγωγή της συνεδρίας της βουλής. Εννέα αδιαφόρησαν, λιποτάχτησαν από το ύψος των περιστάσεων που καλέστηκαν να υπηρετήσουν. Αυτοί δεν μπορεί νάναι εκπρόσωποι του λαού και ο λαός πρέπει να τους καταδικάσει ΜΟΝΟΝ γιατί λιποτάχτησαν όταν το έθνος υπέγραφε συμφωνία ήττας και χρειαζόταν η ψήφος τους. Σε μια πολιτεία, μας θύμισε ο Γλέζος, όπου δεν υπάρχουν δυνάστες, όλοι είναι ίσοι, έχουν τις ίδιες ευθύνες για την πόλη.
Θα καταλήγαμε λοιπόν ότι είναι αναξιόπιστοι… και δεν θα πρέπει να έχουν αξιώματα μέσα στην πόλη. Ίσως και αυτοί οι ίδιοι να μην χρειάζονται την αξιοπιστία αυτή. Η δικαιολογία μερικών ότι είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις είναι πολύ μικρότερη των περιστάσεων. Καθήκον πρώτο, η πατρίδα.

Από τους υπόλοιπους, 8 ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ». Στο «τραπέζι» υπήρχε μια συμφωνία. Αυτή η συμφωνία θα πήγαινε στους δανειστές, και οχτώ εκπρόσωποι του λαού απλά ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ… Χμ, βγήκαν μετά οι επεξηγηματικές δηλώσεις, αλλά ας τις στείλουν στους δανειστές. Τι πάει να πει ΠΑΡΩΝ σε μια στιγμή που η κοινωνία υπέγραφε την ήττα της; Πάει να πει αδυναμία να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, δεν είχαν την στεντόρεια στάση να πουν είτε ΝΑΙ, είτε ΟΧΙ. Είναι «παρών» αλλά απόντες από τις δύσκολες αποφάσεις. Δεν είχαν τα κότσια να πουν ΟΧΙ για να μην δυσαρεστήσουν τον πρωθυπουργό και δεν είχαν τα κότσια να πουν ΝΑΙ για να μην δυσαρεστήσουν τους συντρόφους τους που υποστήριζαν και το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, και το ΟΧΙ της υποταγής. Θα υπενθυμίσουμε ότι το ΚΚΕ ψήφισε ΟΧΙ, αλλά δεν είχε να σκεφτεί τη δυσαρέσκεια του πρωθυπουργού. Άρα το «ΠΑΡΩΝ» ήταν για να μην χαλάσουν πολύ οι σχέσεις με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή επέλεξαν ένα μικροσυμφέρον μπροστά στο συμφέρον του λαού, πάντοτε όπως αυτοί το αντιλαμβάνονταν. Ντροπή για την Αριστερά των πολιτών να έχει «θεατές» στις κρίσιμες στιγμές του λαού. Δεν θεωρείται δημόσια θέση η απουσία ή η απλή μουγγή παρουσία, όσα λόγια και να πει, τιμάμε αυτούς που αποφάσισαν να πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ιδιαίτερα όταν το ΟΧΙ ήθελε κότσια, κάτω από αυτές τις κρίσιμες συνθήκες.

Οι ΠΑΡΟΝΤΕΣ και οι ΑΠΟΝΤΕΣ οφείλουν να αποχωρήσουν από την βουλή, ως ένδειξη ευθύνης προς αυτό το οποίο δεν υπηρέτησαν.

Οι χρεωκοπίες
Το δοκίμιο προσπαθεί να εστιαστεί αλλού, στην αξιοπιστία των θεσμικών οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ελληνική αστική τάξη κυριολεκτικά, διοικεί το ελληνικό κράτος από την δημιουργία του, το 1830.
Πολύ γρήγορα θα θυμήσουμε την κυριαρχία των κοτζαμπάσηδων και της εκκλησίας, πούχαν επιπτώσεις στην σκληρή αντιμετώπιση, με την συμπαράσταση των Βαυαρών των αγωνιστών της επανάστασης (Κολοκοτρώνη και Νικηταρά, κ.ά.) αλλά και πολιτικών που δεν μπορούσαν να επιρεάσουν (δολοφονία Καποδίστρια).

«Αν οι ζητιάνοι σαν και με δεν έχυναν το αίμα
οι καπετάνιοι σαν και σε, δεν θα φορούσαν στέμμα»
λέει ο Σπετσιώτης καραβοκύρης Ματρόζος στον Κωνσταντίνο Κανάρη, όταν τον επισκέπτεται στο υπουργείο, ρακένδυτος και χρεωκοπημένος μετά από τη δωρεά της περιουσίας του στο αγώνα της ανεξαρτησίας, μέσα από τα λόγια του ποιητή Γεωργίου Στρατήγη.
Τί αξιοπιστία μπορεί να έχει ένα τέτοιο κράτος προς τους πολίτες. Ήταν οι πολίτες που μπορούσαν να κρίνουν, να διεκδικήσουν, ακόμη και να επιβάλουν τη θέλησή τους, στα πρώτα χόνια της ανεξαρτησίας; Όχι βέβαια, η κυρίαρχη τάξη δεν έδινε σημασία στις επιθυμίες των πολιτών, τους θεωρούσε ένα εμπόρευμα που δικαιολογούσε την ιδιοκτησία που απέκτησαν. Ένα εμπόρευμα που εξασφάλιζε στους ιδιοκτήτες το κουμάντο που έκαναν από πριν αλλά τώρα, χωρίς τον Οθωμανό κατακτητή στο κεφάλι τους. Απελευθερώθηκαν για να κάνουν το δικό τους κουμάντο στους υπηκόους, τους ραγιάδες. Έτσι έπραξαν, διαμορφώνοντας το πελατειακό κράτος σε συνεργασία με τις αστικές τάξεις των μεγάλων δυνάμεων.
1η χρεωκοπία το 1827 από αδυναμία να ξεπληρωθούν τα δάνεια της επανάστασης. Εκείνα που μέχρι να έλθουν στην Ελλάδα εξαφανιζόταν ένα μεγάλο ποσοστό στο δρόμο για μίζες, τόκους και άλλες διευκολύνσεις, και 2η χρεωκοπία 1843 για δάνεια πούχαν συναφθεί το 1833, δηλώνοντας αδυναμία να ξεπληρώσει τα δάνεια πού πήραν δυο χρόνια μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια (1831) .

Αυτή η τάξη που συνεχίζει να κυβερνά με βασιλευόμενη (από γερμανικές βασιλικές οικογένειες) δημοκρατία, παίρνει δάνεια εκμοντερνίζει την καθημερινή ζωή με έργα όπως η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, η αποξήρανση της κωπαΐδας, οι σιδηροδρόμοι και τα στηρίζει οικονομικά, με δάνεια.
Το 1893 ο Τρικούπης αδυνατεί να ανταποκριθεί στις πληρωμές των δανείων, και ένας λόγος γι αυτό είναι η φοροδιαφυγή και το γεγονός ότι τα κρατικά έξοδα υπερέβαιναν τα κρατικά έσοδα. Η σύγκρουση μεταξύ του νεωτεριστικού κόμματος του Τρικούπη και του Εθνικού κόμματος του Δεληγιάννη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι εσωτερικές διενέξεις μεταξύ των συμφερόντων της αστικής τάξης. Έτσι ο Τρικούπης πάει τη χώρα σε χρεωκοπία.

4η χρεωκοπία το 1932 επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Τόσο η αδυναμία της Γερμανίας να αποπληρώσει τα χρέη της από τον Α’ΠΠ, όσο και το κραχ στο αμερικάνικο χρηματιστήριο, δημιούργησαν αρνητικές οικονομικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εξαγωγές της Ελλάδας και τα εμβάσματα από του έλληνες των ΗΠΑ. Αποτέλεσμα η διόγκωση του χρέους της. Παρά τους θετικούς οικονομικούς δείκτες της ελληνικής οικονομίας, με πλεονάσματα και αισιοδοξία, οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες οδηγούν τον Ε. Βενιζέλο να υποτιμήσει τη δραχμή, από 456 στις 539 δραχμές τη στερλίνα, και μετά σταματάει να πληρώνει τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Όλοι γνωίζουμε ότι και τότε μια θυελλώδης σύγκρουση μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών έφτασε μέχρι απόπειρες δολοφονίας του Βενιζέλου, κλπ. Άλλη μια φορά, η ελληνική αστική τάξη διοικεί εις βάρος του λαού, για τον εαυτό της και τη διαχείριση του εθνικού πλούτου για τον πλουτισμό της, όπως εξάλλου σε κάθε κοινωνία που λειτουργούσε με τον ασιατικό τρόπο παραγωγής, και έγινε μέρος των καπιταλιστικών χωρών χωρίς να έχει μια εμπνευσμένη πατριωτική αστική τάξη.

Η τελευταία χρεωκοπία έλαβε χώρα το 2009, όταν ο κ. Καραμανλής άφησε έντεχνα την «καυτή πατάτα» στον Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος με το «λεφτά υπάρχουν» οδήγησε την Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η διόγκωση του δημοσίου κόστους, με αυξήσεις εισαγωγών, αυξήσεις καταναλωτικών αγαθών και όλα αυτά μετά την είσοδο στη ευρωζώνη, ήταν με δυο λόγια οι αιτίες της χρεωκοπίας (ο οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμη δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα). Η αστική τάξη για άλλη μια φορά αδιαφόρησε να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις, ασχολήθηκε με τις υπηρεσίες (τουρισμός) και τις εισαγωγές (κυρίως εγκλωβισμένες στην Γερμανία). Και φτάσαμε στο 2014, όταν η χυδαία ελληνική αστική τάξη κουρασμένη από το 2009, παλεύοντας για να σταθεί στα ξύλινα πόδια της, έρριξε ως είναι φυσικό από την «ιστορική ευθύνη της» έρριξε τους πολίτες στην «πυρρά», πρωτοστάτησαν για να μεταφέρουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους, να τους προπηλακίσουν, να τους χαρακτηρίσουν τεμπέληδες, να αποφασίσουν τα αντιμαχόμενα κόμματα ΝΔ-ΠαΣοΚ να συνεργαστούν για να βγούν από τις δυσκολίες. Τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Ρίχνουν την ιδέα της εθνικής συνεργασίας, αφού πέρασαν από το πραξικόπημα του Παπαδήμου, εγκλωβίζοντας την ΔΗΜοκρατική ΑΡιστερά, μια κομματική έκφραση των μικροαστών, μκροεπαγγελματιών και εργαζομένων από τον χώρο του ΣΥΝασπισμού πούχε ρίξει το σύνθημα της «Υπεύθυνης Αριστεράς» αναπτύσοντας μια πολιτική ουράς στο ένα ή το άλλο κόμμα του δικομματισμού, εξασφαλίζοντας μια παρουσία διαλεγόμενης αριστεράς με την αστική τάξη. Όταν κατάλαβε ότι την είχε η χυδαία ελληνική αστική τάξη ως διακοσμητικό σκεύος επάνω στον τάπητα της «εθνικής αντιπροσωπείας» ήταν αργά, η ΕΡΤείχε κλείσει και το μαύρο απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Στον αντίποδα στεκόταν τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥνασπισμός ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς.
Μέχρι το 2014, η χυδαία ελληνική αστική τάξη φορτώνοντας τα βάρη των δανείων και των μνημονίων στους εργαζόμενους, συνταξιούχους, μικρομεσαίους, χτυπώντας αλύπητα το κοινωνικό κράτος, απώθησε τους ψηφοφόρους στην εναλλακτική λύση λύτρωσης, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδείχτηκε κυβέρνηση στις 25 Ιανουαρίου. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη προσπάθησε να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα εθνική αντιπροσωπεία, για να εξασφαλίσει τις αναδανειοδοτήσεις, μετά από παρασκηνιακές ενθαρρύνσεις των δανειστών. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε απέναντι στην αστική τάξη, ανδρώθηκε και κυριάρχησε. Μετά πέντε μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, τόσο οι εσωτερικοί εκφραστές της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, αυτής που διατηρεί πάνω από 50% της οικονομίας της Ελλάδας στα χέρια της, όντας ένα ποσοστό, μέχρι 10%, όσο και οι καθοδηγητές της δανειστές στο εξωτερικό, εγκλωβησαν την κυβέρνηση της Αριστεράς, με την ψηφοφορία της συμφωνίας-μνημόνιο3.

Το φαινόμενο «χυδαία ελληνική αστική τάξη»
Ο μαρξιστής καθηγητής R. Wolf του New York State University κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα είχε συμπεράνει ότι η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τη μια διευκόλυνε με φορολογικές απαλλαγές  τους πάτρωνές της και από την άλλη έκανε οικονομικές παραχωρήσεις στους εργαζομένους με τα δανεικά, για να διατηρεί την πελατειακή σχέση και να διατηρείται στην κυβέρνηση.
Η χυδαία ελληνική αστική τάξη έχει μια ιστορική τάση, στην κατάχρηση των οικονομικών πόρων για τον δικό της πλουτισμό, την αδιαφορία προς τους πολίτες, όταν βρίσκεται στα δύσκολα, και σε πτωχεύσεις. Μια νέα εθνική κυβέρνηση με τη συμμετοχή των εκφραστών της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, είναι ένας ακόμη εγκλωβισμός της Αριστεράς στα νύχια της, με καμιά δυνατότητα να πραγματοποιήσει οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις που θα  εξυγειάνουν τον δημόσιο βίο. Θα επιβάλουν τα πολιτικά συμφέροντά τους, φτιάχνοντας ένα νέο παραμορφωμένο κράτος που δεν θα μπορεί να γίνει ούτε κοινωνικό, ούτε με λιγότερη γραφειοκρατεία ούτε τέλος με το αριστερό πρόσημο και δεν θα μπορέσουν να θεμελιωθούν νέες σχέσεις παραγωγής και ανάδειξης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στον τιμόνι της οικονομικής ανάπτυξης.

Καθήκον της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι να στρατευτεί μέσα σε μια εθνική τραγωδία, παρασυρόμενη από αυτούς που έχουν μάθει να ζουν παρασιτικά, και να θεωρούν τον παρασιτισμό κυρίαρχη κοινωνική πρακτική.


Η κοινωνία, μέσα από την πρόσφατη χρεωκοπία της, πρέπει να ανασυνταχτεί με πρωτοπορεία την παρούσα αριστερή κυβέρνηση και τους ταξικούς συμμάχους της, να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις που καταδεικνύουν μια πολιτική συμπεριφορά της παρακμής. Ίσως χρειάζεται:
(1) η αποδοχή της επαχθούς συμφωνίας είναι αναγνώριση της παρακμής του πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης
(2) η οργάνωση μιας παράλληλης κρατικής μηχανής με βάση αυτές των προωθημένων καπιταλιστικών κρατών και την επάνδρωση της με νέες σχέσεις υπαλλήλου και θέσης, με εστίαση στην απόλυτη, τάχιστη και ολοκληρωμένη υπηρεσία του πολίτη. Ο πολίτης πρέπει να απολαμβάνει τα φρούτα των φόρων του
(3) γενική δωρεάν ποιοτική περίθαλψη με απόλυτο έλεγχο των προμηθειών με απόλυτη διαφάνεια από κεντρική διεύθυνση κατικών προμηθειών
(4) δωρεάν παιδεία, κατάργηση φροντιστηρίων και εξετάσεων στα πανεπιστήμια, η είσοδος με βάση την βαθμολογία
(5) απλό φορολογικό σύστημα για την ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσα από την ενίσχυση των συνεταιρισμών στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, με προσφορά τεχνογνωσίας από τα πανεπιστήμια με βάση έναν κεντρικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη,
(6) διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.
Σε αυτό το όραμα να είναι διακριτή η στρατηγική αυτάρκειας παραγωγής και η ποιότητα του προϊόντος.
Ας βάλουμε τους εαυτούς μας στην παραγωγική δραστηριότητα, για τη νέα γενιά, για το μέλλον μιας κοινωνικοποιημένης οικονομίας, για την οποία η χυδαία ελληνική αστική τάξη θα διαφωνήσει αλλά δεν θάχει τη δυνατότητα να ριζώσει αλλά να βλέπει να ξεριζώνονται οι συνήθειές της, αυτές του δεσποτισμού, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους.
Στις κοινωνικές κρίσεις τυχεροί είναι οι ηγέτες που θα δράξουν την ευκαιρία και θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου όλοι θα είναι ίσοι απέναντι στους νόμους.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον έφερε την Ελλάδα στον ομφαλό της διεθνούς επικαιρότητας, όχι μόνον ανέδειξε το ρόλο που επεφύλαξαν οι δανειστές της χώρας, όχι μόνον συνάρπασε τους λαούς της Ευρώπη, Β. και Ν. Αμερικής αλλά κατέδειξε τα επεκτατικά σχέδια της Γερμανίας που προωθεί μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ουσιαστικά σήκωσε από τον πολιτικό ληθαργο την Γαλλία και την Ιταλία που θα παίξουν το δικό τους ρόλο στην Ευρώπη για να ξαναγυρίσουμε στις ευρωπαϊκές αξίες της δημοκρατίας, της γαλλικής επανάστασης, του ξεσηκωμού της Νεάπολης που πνίγηκε στο αίμα από τον Μέτερνιχ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη χώρα μας τον καταλύτη σε αυτές τις νέες διεργασίες, ένας καταλύτης που ιστορικά σηκώνει τη ρομφαία του ευρωπαϊκού πολιτισμού στις ορδές των βαρβάρων. Εάν η Αριστερά οδηγηθεί σε δημιουργία εθνικής κυβέρνησης έχει παραδοθεί και υπογράψει μια δεύτερη Βάρκιζα. Κάθε απομάκρυνση τώρα από την κυβερνητική εξουσία είναι σύμφωνο παράδοσης της τύχης του λαού στα χέρια της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

https://dikaiopolisproject.wordpress.com/2011/05/24/xreokopies/
http://www.mesimvrini.gr/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84/

One thought on “Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ… της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης

Τα σχόλια είναι κλειστά.