Από τη διαχείριση στην Ανατροπή – Μια συνεισφορά

Ο τρόπος παραγωγής, οι οικονομικές σχέσεις, καθορίζουν τις κοινωνίες, όπως και οι εποχές εξέλιξης του ανθρώπου καθορίζονται από τα εργαλεία που χρησιμοποιεί.

Έχουμε την κοινωία της δουλείας, του φεουδαλισμού, της ελεύθερης αγοράς της εργατικής δύναμης, όπως έχουμε και τις εποχές του λίθου, του χαλκού, του σιδήρου, της βιομηχανικής επανάστασης, του κεφαλαίου ή της τεχνολογίας.

Πώς αλήθεια οι ιστορικοί θα συμφωνήσουν να ονομάσουν αυτή την εποχή που ζούμε;

Τι ρόλο έπαιζε η γη; Επί δουλείας δεν υπήρχε περίπτωση ένας δούλος να έχει δική του γη. Η γη είναι συγκεκριμένη, και στη χειρότερη περίπτωση μειώνεται. Ιδιαίτερα περιζήτητη είναι η εύφορη γη, με κλίμα που να ταιριάζει στην άνετη και ευχάριστη διαβίωση του ανθρώπου.

Η δουλεία εξασφάλιζε την εργατική δύναμη για την παραγωγή στη γη που ήταν ιδιοκτησία ενός ή μιας ομάδας ανθρώπων. Μόνιμη υποταγή, για όλη τους τη ζωή, οι δούλοι εξασφάλιζαν έτσι τα μέσα επιβίωσης, μέχρι να πεθάνουν.

Ο φεουδαλισμός δαμορφώθηκε όταν η δουλεία έγινε σπάνιο και ακριβό είδος. Δύσκολα να βρεθούν δούλοι, αφού οι άνθρωποι απέκτησαν συνείδηση της ικανότητάς τους να επιβιώνουν με τις δικές τους δυνάμεις. Ακριβό, διότι χρειαζόταν μεγάλη στρατειά πληρωμένων οπλοφόρων για να τους προσέχουν αφενός να μην επαναστατήσουν αφετέρου να μην δραπετεύσουν. Οι φεουδάρχες παραχωρούσαν έκταση γης στους εργάτες της γης με αντάλλαγμα να λαμβάνουν μέρος της παραγωγής, μια μορφή φόρου. Είχαν μια χαλαρώτερη εξάρτηση από τους γεωκτήμονες, απότι οι δούλοι.

Η βιομηχανική επανάσταση χρειάστηκε εργατικά χέρια, πολλά εργατικά χέρια, αγόραζε τον χρόνο του εργάτη, και έτσι τον υποδούλωνε για όσο τον χρειαζόταν, τις άλλες ώρες ήταν απόλυτα ελεύθερος να κάνει ότι επιθυμεί.

Η εποχή του κεφαλαίου και της τεχνολογίας, δεν ενδιαφέρεται πια για την αγορά της εργατικής δύναμης αλλά για το προϊόν της. Πληρώνει για να λάβει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, κοστολογώντας το, παζαρεύοντας. Αν αυτό το προϊόν ή η υπηρεσία παραχτεί σε μια ώρα ή σε ένα χρόνο, κανένας δεν ενδιαφέρεται. Όλα στηρίζονται στο συμβόλαιο που υπογράφει ο παραγωγός και ο αγοραστής.

Στη βιοτεχνία των ρούχων, οι γαζώτρες κατέληγαν να δουλεύουν με την μηχανή τους στο σπίτι και να πληρώνονται με το κομμάτι. Η πιο γρήγορη έβγαζε περισσότερα κομμάτια και πληρωνόταν περισσότερα χρήματα. Άλλες φορές η ποιότητα έπαιζε επίσης ρόλο, αλλά στις περισσότερες φορές η ποσότητα πα;iζεi μεγαλύτερο ρόλο.

Η εξέλιξη των σχέσεων παραγωγής οδηγεί κατά συνέπεια σε μια στρατειά ελεύθερων επαγγελματιών, που θα έχουν τα μέσα παραγωγής και σε μια μικρή στρατιά κεφαλαιοκρατών που θα αγοράζουν τα προϊόντα και θα φροντίζουν για τη διάθεσή τους.

Μπορεί αυτή η σχέση παραγωγής να εφαρμοστεί σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες; Δεν σκοπεύω να ασχοληθώ με αυτή την ανάλυση. Άλλος είναι ο σκοπός του άρθρου… να ενισχύσει το επιχείρημα της πορείας προς τον Σοσιαλισμό. Ναι, πιστεύω ότι εγκυμονεί ο καπιταλισμός και όταν θάρθει η ώρα θα ολοκληρωθεί η διαμόρφωση των νέων σχέσεων παραγωγής.

Ο Λ. Κύρκος έλεγε συχνά στις ομιλίες του ότι κερδίζει αυτός που βλέπει τις περισσότερες κινήσεις στο σκάκι. Οι εργαζόμενοι, η πιο καταπιεσμένη τάξη, αυτή που αναζητά την απελευθέρωσή της από την πώληση της εργατικής της δύναμης ως ένα εργαλείο, και την μετατροπή της σε επενδυτικό κεφάλαιο είναι η μόνη που έχει την μαρξιστική παιδεία και μπορεί να δει τις περισσότερες κινήσεις, στην σκακέρα της ζωής.

Η συσπείρωση της Αριστεράς, της τάξης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου, είναι μια πολιτική πράξη για την ανατροπή της αστικής τάξης, της τάξης που αγοράζει την εργατική δύναμη και την διαθέτει για τον δικό της σκοπό.

Χωρίς να την υποτιμά κανείς, μπορεί να διαχειριστεί καλλίτερα το κράτος, εφόσον στηριχτεί στα δικά της χέρια και διευθύνει την ανάπτυξη χωρίς τις υπερβολές της αστικής τάξης. Με υπερβολές, εννοώ όλες τις πολιτικές που ενώ ορθολογιστικά δεν εξυπηρετούν την αστική τάξη εφαρμόζονται για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα όσων έχουν το κράτος, την πολιτική εξουσία, την δυνατότητα ελιγμών μέσα στην κυβερνώσα ελίτ, στα χέρια τους. Αυτοί έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τις υπερβολές τους, εξασκώντας την επιρροή τους, σε αδιαφανείς χώρους.

Η διαφάνεια και οι πολιτικές που θα γίνονται πρώτα γνωστές και μετά θα παίρνουν το δρόμο για την υλοποίησή τους ελιναι η δικλείδα ασφαλείας για την καλλίτερη διαχεόριση του κράτους και της κυβερνητικής πολιτικής.

Η αλλαγή των σχέσεων παραγωγής είναι ο κύριος στόχος μιας Αριστερής κυβέρνησης. Η επιστημονική ανάλυση της αύξησης της παραγωγής για την απόκτηση των αγαθών που θα εξασφαλίζουν μια άνετη και ευτυχισμένη παραμονή στη γη, όπου τα παιδιά να θάβουν τους γονείς τους.

Για να γίνει αυτή η αλλαγή δεν επαρκούν τα συνθήματα όπως «ο λαός στην εξουσία». Χρειάζεται να υπάρχει ο κεντρικός σχεδιασμός προς αυτή την κατεύθυνση, η πολιτική κοινωνικής ενίσχυσης με οικονομικά μέσα (οικονομικούς πόρους ή άλλους τρόπους) της πολιτικής μεταφοράς των μέσων παραγωγής στην τάξη των εργαζομένων, ώστε η εργατική δύναμη να είναι επενδυτικό κεφάλαιο και κατά συνέπεια όσο περισσότερο επενδύεις τόσο μεγαλύτερο οικονομικό όφελος θα έχει ο επενδυτής, κάτι ανάλογο με το κεφάλαιο, που γίνεται σήμερα. Ένα «χρηματιστήριο» όπου η κοινωνία θα καθορίζει τις ανάγκες της, προσδιορίζοντας τις εργασίες που είναι οι πλεόν σημαντικές για την ταχύτερη παραγωγή του κοινωνικού πλούτου. Βέβαια, μέχρι τώρα ακούμε ότι διάφορα επαγγέλματα δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τις κοινωνίας και χρειάζονται περισσότεροι πολίτες να εξειδικευτούν σε αυτά. Ένα όμως «επαγγελματικό χρηματιστήριο» θα είναι μια καθημερινηνότητα, που ο πολίτης θα την μαθαίνει, όπως τον καιρό…

Η Κίνα είναι η πρώτη χώρα στην παραγωγή φυστικιού. Διαθέτει περίπου το 40% της παγκόσμιας παραγωγής με την καλλίτερη εκμετάλλευση της γης (μόλις το 19% της παγκόσμιας καλλιεργήσιμης γης). Οι επόμενες της Κίνας χώρες, όπως π.χ. η Ινδία, χρησιμοποιούν σχετικά μεγαλύτερο ποσοστό της παγκόσμιας φυστικοκαλλιεργήσιμης γης 32% σε σύνολο 26.4 εκατ. εκταρίων) για μικρότερη ποσοστιαία παραγωγή (31%) της συνολικής παραγωγής των 37.06 εκατομ. ΜΤ [http://www.worldpeanutinfo.com/documents/ChinaProduction.pdf, σελ.8].
Αυτή είναι η παραγωγικότητα των Κινέζων. Σε αυτή τη βάση θα είναι ίσως ο δρόμος επιλογής και κρατικής πολιτικής για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Αν και το φυστίκι αιγίνης δέσποζε τις προηγούμενες δεκαετίες, τώρα στον χάρτη η Ελλάδα έχει εξαφανιστεί, από τις ευρωπαίκές χώρες που παράγουν φυστίκι, όπως και άλλες καλλιέργειες.

Δείγμα ότι η Ελλάδα είναι στο παγκόσμιο παραγωγικό πρόγραμμα ως μια χώρα με τουριστική βιομηχανία, δεν είναι μόνον η μείωση ή ακόμη και η εξαφάνιση των καλλιεργειών. Υπάρχουν και άλλα δείγματα που θέλουν την Ελλάδα ως το τουριστικό θερινό θέρετρο της Ευρωπαϊκής Οικονομίας. Ένα από αυτά είναι ότι καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν αντιστρατεύεται την προσπάθεια αύξησης του τουρισμού στην Ελλάδα. Υπάρχει μια ιερή συμμαχία υποστήριξης προς την Ελλάδα.

¨Ενα μακρόπνοο πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να ανατρέψει αυτή την ευρωπαϊκή πολιτική, βάζοντας το θέμα ανοιχτά… και επιδιώκοντας το ντε φάκτο δικαίωμα της χώρας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, αφενός αναθέτοντας τα μέσα παραγωγής στους επενδυτές της εργατικής δύναμης, αφετέρου διαμορφώνοντας οργανισμούς για την προώθηση των παραγωγών όπως υπάρχει και οργανισμός για την προώθηση του τουρισμού. Μια παραγωγή με σύγχρονες προδιαγραφές που θα στηρίζεται στην ελληνική εργατική δύναμη ενισχυμένη με τις σύγχρονες επιστημονικές προδιαγραφές, και βασισμένη στην αποτελεσματική επένδυση της εργατικής δύναμης. Όποιος δεν δουλεύει δεν τρώει και όποιος δουλεύει θα έχει τρόπο να επενδύσει την εργατική του δύναμη. Τεράστια διαφορά με τη διαχείριση και την παλαιομοδίτικη αντίληψη της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που ως το «μοναστηράκι» της ευρωπαϊκής αστικής τάξης μαζεύει ότι παλαιά της παραχωρούν για να εκμεταλλεύεται την ελληνική κοινωνία. Ώς ένα αστικό παλαιοπωλείο της Ευρώπης.

Κλείνω με τα λόγια του Richard Wolf: A socialism for the 21st century must include and stress the importance of micro-level social transformation at the base of society in the workplace. Ending exploitation in workplaces is that transformation. Instead of workers producing surpluses for others to appropriate and distribute, they must now do that for themselves collectively. They must become their own board of directors.

Advertisements