Μια διοίκηση σε μνημονιακή επισκοπική τροχιά…

Ο πολλαπλασιαστής, μας είπαν οι «σοφοί» του ΔΝΤ, ήταν λάθος. «Αλλά μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται», πρόσθεσαν (με άλλα λόγια βέβαια). Άλλα λόγια ν’ αγαπιώμαστε.

Μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, με μια αστική τάξη που δεν έχει συνείδηση ταξική, που ζούσε και τρεφόταν από την εποχή της ανεξαρτησίας της, με την πολιτική του «πελατειακού κράτους’, που έφτιαξε ένα φορολογικό σύστημα στα μέτρα της φοροδιαφυγής της, που επένδυσε σε λίγο «ρίσκο» και γρήγορο «κέρδος», που έκανε την Ελλάδα το «εστιατόριο» της Ευρώπης, και των ευπόρων ξένων, από τους χαλίφηδες που κάποτε χάριζαν χρυσά ρολόγια, μέχρι των γερμανών, άγγλων, αμερικανών προτεκτόρων της ευγενικής ελληνικής αστικής τάξης, ευγενικής βεβαίως στις επιθυμίες τους, σε βαθμό που να λυγίζουν τόσο πολύ που να μην μπορούν να δουν τα άστρα, που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, κυνήγησε τον Κολοκοτρώνη και τους επώνυμους, άσε τους ανώνυμους, αγωνιστές, που στηρίχτηκε σε έναν στρατό ιερέων, μοναχών και δεν συμμαζεύεται που φοβέριζαν και φοβερίζουν τον καλοκάθαγο έλληνα χριστιανό, για να στρατεύεται στα συμφέροντά της, μια τέτοια μικρή χώρα περνάει μια τεράστια οικονομική κρίση, την οποία, «δημοκρατικά» διαχειρίζεται… η ίδια.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την εκτέλεση του Μπελογιάννη, που είχε ξεσηκωθεί, ακόμη και ο Πάπας, για να μην εκτελεστεί, αλλά αυτή η χυδαία ελληνική αστική τάξη, με την ευλυγισία της σπονδυλικής της στήλης, έσπευσε να εκτελέσει, για να εξυπηρετήσει τους αμερικανούς προτέκτορές της, ή μήπως την δολοφονία του Λαμπράκη, που τα συμφέροντα του παλατιού, της γερμανικής αυτής βασιλικής οικογένειας, την έκανε πραγματικότητα; Η λίστα δεν έχει τέλος. Θα ήμουνα ο τελευταίος που μπορεί να είναι ο ειδήμονας, στις εγκληματικές αυτές ενέργειες, για οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Θα αντιπαραθέσουν λοιπόν αυτοί οι εφιάλτες της ελληνικής κοινωνίας, τον Μελιγαλά, τον κομμουνιστικό φόβο, και η ελληνική ιστορία έτσι θα συνεχίζεται, όχι μόνον εντός Ελλάδος αλλά και εκτός. Όπως εδώ, εδώ στην ομογένεια του Καναδά.

Ονόμασαν τον Έλληνα μετανάστη, «Οδυσσέα». Του κόλλησαν και τη λεζάντα «εσύ είσαι πιο Έλληνας από τους Έλληνες», «εθνικός σου ηγέτης είναι ο πρωτοκαθήμενος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» (σε μας, αυτή την εποχή ο Τορόντο Σωτήριος). Το άτομο που μπροστά στον γενικό πρόξενο της Ελλάδας, στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο της ΕΚΜ, ανακοίνωσε εδώ και μερικά χρόνια, στους παρευρισκόμενους, ότι ο τίτλος του είναι ανώτερος του προξένου και δύναται να του επιτρέπει ή μη, να διαφωνεί, μαζί του, αν θέλει. Αντιλαμβάνεστε τι είπε; Είπε ότι ως θρησκευτικός ηγέτης των ελληνορθόδοξων, ήταν και προϊστάμενος του εκπροσώπου της κυβέρνησης της Ελλάδας στον Καναδά… Ήταν δηλαδή, ο Επίσκοπος και… πολιτικός. Δεν έλεγε ψέμματα… Άλλωστε, ο Επίσκοπος δεν είχε ανάγκη να πει ψέμματα. Αυτή είναι η χυδαία ελληνική αστική τάξη. Λανσάρει την ταύτιση των Ελλήνων με τους Ελληνορθόδοξους, για την «κοινωνική συνοχή». Άλλη ρουκέτα, αυτή. Η κοινωνική συνοχή, έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι εξαρτάται κυρίως από οικονομικούς όρους. Μάλιστα, στον Καναδά, είναι περισσότερο πατριώτες αυτοί που δεν πατάνε στις εκκλησίες, από αυτούς που πατάνε, σύμφωνα με επίσημη έρευνα, που έχει αναφερθεί και σε προηγούμενα άρθρα μας. Αλλά είπαμε η ελληνική αστική τάξη, χυδαιολογεί, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλλες.

Η Χούντα του Παπαδόπουλου, διαφήμιζε κατά κόρον το «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» και από την άλλη έκανε κάτι γιορτές κιτσαρία, με περικεφαλαίες και ξύλινα σπαθιά, τελικά ξεπούλησε το 40% της Κύπρου. Τα κατάλοιπα αυτής της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, έστησαν χορό και στην παροικία.

Από την εποχή των Βενιζελικών και των Βασιλικών κλιμακώνεται η διαφωνία και εδώ, μέχρι τώρα. Από τότε φτιάχτηκαν δυο στρατόπεδα και χάριν των ιστορικών συμβιβασμών, συνεργάζονταν εκκλησιαστικοί και λαϊκοί. Πάντοτε επικρατούσαν οι εκκλησιαστικοί. Βλέπετε η εκκλησία έχει έναν μόνιμο στρατό, τους ιερείς. Εκτελούσαν τις εντολές κατά γράμμα. Οι λαϊκοί, είχαν μόνον όνειρα, δεν είχαν ισχυρά κοινά συμφέροντα, ήταν αναρχικοί με την ουσιαστική σημασία της λέξης, δηλαδή δεν είχαν κανέναν στο κεφάλι τους, που θα τους έδινε συγκεκριμένη εντολή, για το τι να κάνουν. Έχαναν για πολλούς λόγους. Για τους ίδιους λόγους που χάνουν και τώρα. Ο ποιητής το είπε, «ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».

Οι εκκλησιαστικοί είναι ξεκάθαροι, ρωτάς μερικούς, που έχεις το θάρρος «Ρε Μανώλη αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ του ελληνοχριστιανού και του Έλληνα, τι θα διάλεγες»; «Χριστιανός» σου απαντάει, με μια φυσιολογική άνεση, που είναι σαν να σου λέει «Ολυμπικαος». Ρωτάς έναν λαϊκό, «Ρε συ Γιάννη, τι θα διάλεγες»; «Έλα μωρέ, να τα βρούμε», σου απαντάει. Στην εποχή ττης 2ης χιλιετίας, το να πεις ότι είσαι Έλληνας, είναι ταυτόσημο με την αθεϊα, την ειδωλολατρεία, τον κομμουνισμό, την… καταστροφή. Κάτι τέτοιοι «εκκλησιαστικοί», σε σύλλογό τους, επειχηρηματολογούν υπέρ του να σταματήσουν το μάθημα της ελληνικής ιστορίας, γιά να μην καίνε… πολύ ρεύμα. Για να κάνουν οικονομία στο… ρεύμα.

Ήδη τους έχει χτυπήσει…. ηλεκτροπληξία.

Ο όρος δημοκρατία είναι ένα φολκλορικό στοιχείο, των… ενδόξων προγόνων μας. Μέχρι εκεί, και έχει καταντήσει και κουραστικό… μερικές φορές. Κυρίως όταν, οι εκκλησιαστικοί χάνουν τις εκλογές.

Εϊναι λοιπόν ικανοποιημένοι που η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ, δεν έχει εκλεγμένο δ.σ. Από τη μια η άρνηση της παροικίας να παίζει αυτό το κουραστικό παιχνίδι, από την άλλη οι νεότερες γενιές που δεν το καταλαβαίνουν, αλλά και το θεωρούν χάσιμο χρόνου και φαιάς ουσίας, και από την τρίτη οπτική γωνία, οι «εκκλησιαστικοί μεθοδεύουν τις καταστάσεις ώστε να βάζουν υποψηφιότητα 24 για 24 θέσεις, όλοι της «σωστής» παράταξης, και έτσι, δικαιολογούν τους εαυτούς τους,»έλα μωρέ, να ξοδεύουμε λεφτά για… εκλογές, αν υπάρχει και 25ος, κάποιος να παραιτηθεί, να τελειώνουμε…» Συνοπτικές διαδικασίες, υποβάθμισης του θεσμού της δημοκρατίας, που κατά τα άλλα είναι θεσμός που δημιούργησαν οι ΕΛΛΗΝΕΣ, εμείς, δηλαδή, που δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού, και που συμπεριλαμβάνονται στον ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Προσέξτε το σύνθετο. Γιατί μόνος, ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, είναι ένα… τίποτα, μια ρουκέτα χωρίς μηχανισμό έκρηξης.

Το μη εκλεγμένο, αλλά διορισμένο δια… σιωπηλής αποχής, δ.σ. με «πρόεδρο» τον κ. Ν. Παγώνη κινείται με αυτή την άνεση, που κινούνταν οι αυτοεγκάθετοι Παπαδόπουλοι και CIA. Με το «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» ψεκάζουν και καθαρίζουν.

Από το Μαρικό καθεστώς, έδιναν, δήθεν μάχες με τον Επίσκοπο, που ποτέ δεν τελείωναν, είχαν λοιπόν καθιερώσει το δόγμα «διάλογος«. Δηλαδή να κάνει ο Επίσκοπος αυτό που η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ, υπό την 12ετή Μαρική διοίκηση, ήθελε, σύμφωνα με την λαϊκή επιθυμία των οπαδών του Μαρή, ο οποίος παρενθετικά σημειώνω, οδήγησε την Κοινότητα στα πρόθυρα της πτώχευσης, σήκωσε τα χέρια και μπήκαν άλλοι να την σώσουν, στις αρχές του 1990. Οι οπαδοί του Μαρή ήθελαν και ακόμη θέλουν (1) να είναι εκκλησιαστικοί, (2) να αποφασίζουν για τα εκκλησιαστικά, (3) να πληρώνουν όσο χαράτσι θέλουν, (4) να τους υπακούει ο Επίσκοπος… Αφού είπαμε ότι ο Επίσκοπος είναι ο εκκλησιαστικός και… πολιτικός ηγέτης μας κατά τα γραφάς της ελληνικής αστικής τάξης, δηλαδή του Μαρικού συνοθηλεύματος (γιατί είχε και έχει και «προοδευτικούς-αριστερούς», μέσα).

Σε μια τέτοια μαρική διοίκηση, ήταν ο κ. Παγώνης… Ταμίας. Για τις υπηρεσίες του συνεχούς «διαλόγου» ανταμείφθηκε από το εκκλησιαστικό κυρίαρχο κύκλωμα σε… πρόεδρο.

Τώρα πια, στα γεράματα, έκανε και κάποιες… υπερκομματικές κινήσεις… σταμάτησε τον… διάλογο. Υπέγραψε συμφωνία με τον Επίσκοπο, να του σκάει επισήμως κεφαλικό φόρο, ένώ θα φροντίζει τα έξι εκκλησιαστικά κτήρια από το Α μέχρι το Ω, συμπεριλαμβανομένων όλων των προαπαιτουμένων για τη λειτουργία τους σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές επιθυμίες του Επισκόπου. Ο Επίσκοπος θα παίρνει μόνον… Royalties, ύψους 200 000+ καθαρών δολαρίων. Σε αυτόν τον «διάλογο», πέρασαν τουλάχιστον 3 πρόεδροι, ενώ στην άλλη καρέκλα του τραπεζιού ήταν ο ίδιος Επίσκοπος. Τους έπαιζε όπως ο γελωτοποιός ανεβοκατεβάζει κυκλικά τα τρία μπαλάκια, κι όταν κουραζόταν άφηνε ένα να πέφτει, μετά το ξανασήκωνε, και ο «διάλογος» συνεχιζόταν. Λένε ότι τελικά, σε αυτό το δ.σ. υπεύθυνος των θρησκευτικών υποθέσεων ήταν ο… ίδιος ο πρόεδρος. Ίσως ήταν και η πρώτη φορά, που πρόεδρος ασχολήθηκε τόσο ζεστά με το… θέμα. Μια πρωτοπορεία, σαν και αυτή της παραίτησης του Πάπα Βενέδικτου, τον Φλεβάρη του 2013.

Λένε ότι η συμφωνία έχει προετοιμαστεί από δικηγόρους ειδικούς και προβλέπει ότι αν η Κοινότητα δεν δύναται (αφού ιστορικά έχει πάντα λειτουργικό έλλειμα) να πληρώνει το μνημονιακό χαράτσι των 200 000+$, ο Επίσκοπος θα πάρει μια εκκλησία, την οικονομικά, πλέον προσοδοφόρα, την Παναγίτσα. Περιμένουμε με αγωνία την εξήγηση του προέδρου, που δημοσιογραφεί σε παραεκκλησιασικό έντυπο (σε μορφή εφημερίδας), της παροικίας μας, το οποίο ουτε λίγο, ούτε πολύ χαρακτήρισε αυτή τη συμφωνία… μονόδρομο.

Στη βαθιά σκέψη του δ.σ., ήρθε ξαφνικά η φαεινή ιδέα… Να ζητήσουμε από την Ψωροκώσταινα, από την κυβέρνηση Σαμαρά, δηλαδή, να μας χαρίσει τα 4,6 εκατομύρια ευρώ, που η Κοινότητα φαίνεται ότι χρωστάει, διότι η ελληνική κυβέρνηση, ως εγγυήτρια των δανείων της ΕΚΜ, τα πλήρωνε για μια σειρά ετών, αφού η Ελλ. Κοιν. Μοντρεάλ αδυνατούσε να τα πληρώνει στην τράπεζα. Όσο η Ελλάδα ήταν τυπικά εκτός κρίσης, δεν είχε καμιά απαίτηση… Αλλά, έλα που μπήκε το ΔΝΤ! Έκοψε το πελατειακό κράτος όσο μπορούσε, και αυτό το μπόρεσε. Είπε λοιπόν μια μέρα στον κ. Σαχινίδη να πάρει αυτά τα λεφτά πίσω. Ο κ. Σαχινίδης είπε, παιδιά σταματώ να είμαι εγγυήτρια στο δάνειό σας, και το χρέος αυτό το διεκδικώ, πρέπει να ανοίξω έναν κωδικό, και να εκδώσω ένα ΑΦΜ.

Η έξυπνη διοίκηση του πρώην προέδρου Β. Μπαλαμπάνου, ενός ανίκανου, καθ’ομολογίαν προέδρου, που σε ένα «ντιμπέιτ», τον έκανε ο Επίσκοπος δημόσια, σε ραδιοφωνική εκπομπή, με τα… κρεμμυδάκια, φαντάζομαι ότι είπε σε μια σύμβουλο που πήγε για μόνικη εγκατάσταση στην Ελλάδα «Έλα μωρέ, βάλε το όνομά σου να μας αντιπροσωπεύεις, δεν είναι τίποτα, δικοί μας άνθρωποι είναι», (είχαν ξεχάσει το ΔΝΤ). Δέχτηκε η σύμβουλος, και έβαλε το όνομά της στο ΑΦΜ της Κοινότητας. Και ιδού το θαύμα, που ο Στουρνάρας τώρα ζητάει τα λεφτά, και απειλεί την πρώην σύμβουλο, με κατάσχεση των περιουσιακών της στοιχείων… και η γυναίκα βρίζει την Κοινότητα, αλλά ο Μπαλαμπάνος δεν είναι πλέον εκεί, και τραβάνε τον κ. Ν. Παγώνη, ο οποίος, ως νέος «Άγιος Νικόλαος», αποφάσισε να σώσει το πλοίο «ΕΚΜ» και όλουςτους ναυτικούς του. Έπιασε, λοιπόν, τον Άδωνη Γεωργιάδη, πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ-ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, που πήδηξε από αυτό το πλοίο και πήγε στο πλοίο της ΝΔ-ΣΑΜΑΡΑΣ, για να ξαναεκλεγεί, και συμφωνεί να καλέσει τον πρόεδρο της ΕΚΜ, να παρουσιάσει το ζήτημα στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Απόδημου Ελληνισμού, όπου προεδρεύει ο Άδωνης (του Άδωνη ή Άδωνις-Αδώνιδος, όπως προτιμά ο ίδιος, ως καθαρευουσιάνος).

Αν παρακολούθησε κανείς τη συνεδρίαση, τα άλλα είναι γνωστά.
Πάνω στη συζήτηση, προκύπτει το θέμα της οικονομικής κρίσης και αντιπροτείνεται ως πιθανή λύση το πάγωμα, αντί της απαλοιφής του χρέους. Σιωπή από τον κ. Παγώνη. Εξηγεί στους παρόντες βουλευτές, ότι η ύπαρξη του χρέους ως βραχυπρόθεσμου, καταχωρείται στον απολογισμό του οργανισμού και δεν του επιτρέπει να δανείζεται από την τράπεζα… Τόβγαλε, ο πρόεδρος.

Δεν ήταν θέμα μείωσης χρέους… ήταν θέμα να τα χαρίσει η Ελλάδα για να συνεχίσει ο πρόεδρος να δανείζεται για να καλύπτει το λειτουργικό έλλειμα κατά την περίοδο της προεδρίας του, να μπορεί δηλαδή να πληρώνει με άνεση τα Royalties. Για μετά, δεν έχει σημασία, άλλος θα πάρει το σταυρό στην πλάτη… και ο κ. Παγώνης θα βγει τότε και από… πάνω, παροικιακός εθνικός ήρωας, όπως έκανε και ο Μαρής και έτρεχαν οι επόμενοι πρόεδροι, του «Αγίου Νικολάου» συμπεριλαμβανομένου.

Λαέ μου, «πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε», ξέρεις εσύ τι πρέπει να κάνεις και θα κάνεις αυτό που πρέπει. Το συλλογικό σου κριτήριο είναι αλάνθαστο.