Λειτουργία Κυριακής: Ο μύθος της μεγάλης ομογένειας

Το άρθρο είναι μια εξαιρετικά επιφανειακή προσέγγιση, στην σωστή κατά την άποψή μου κατεύθυνση, της πραγματικότητας, γύρω από την καθημερινότητα του ελληνισμού στην ξενητιά.

Όπως και στην μητροπολιτική Ελλάδα έτσι και στο εξωτερικό, η κυρίαρχη αστική τάξη στηρίζεται από, και στηρίζει την δύναμή της εις την επιρροή και εξουσία της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας.

Η ταξική διάστρωμάτωση του απόδημου ελληνισμού, μετά την πτώση της δικτατορίας έφερε στην επιφάνεια τη σύγκρουση μεταξύ αστικής τάξης και των δορυφόρων της και εργαζόμενης και των δορυφόρων της. Μεταξύ των δυο, η εύπλαστη ζώνη των δορυφόρων διάβρωνε τις διαχωριστικές γραμμές, με αποτέλεσμα το πέρασμα του χρόνου να έχει δώσει στο στρατόπεδο της αστικής τάξης για μια ακόμη φορά την κυριαρχία στο κοινωνικό γίγνεσθαι (οι κάθετες διατάξεις, όπως εθνικοτοπικοί σύλλογοι, σώματα φιλοπτώχων γυναικών, οργανισμοί όπως η ΑΧΕΠΑ, πολιτικά αστικά κόμματα, που στρατολογούν μέλη από όλες τις οικονομικές τάξεις αποτελούν αυτούς τους δορυφόρους της αστικής τάξης). Οι λόγοι είναι πολλοί, δεν προτίθεμαι να τους αναλύσω εδώ, έχουν να κάνουν πάντως, με τις πελατειακές οικονομικές σχέσεις (άμεση εύρεση δουλειάς σε συντοπίτες, ή μέσω του κλήρου και άλλων παραεκκλησιαστικών οργανισμών) καθώς και με εύσχημο τρόπο εξαγοράς της εμφανιζόμενης διανόησης του προοδευτικού χώρου μέσω της επαγγελματικής αποκατάστασής της.

Ο τίτλος του άρθρου είναι τόσο εύστοχος, όσο στην πραγματικότητα αντανακλά το ρόλο της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, η οποία καμιά σχέση δεν έχει με τον ελληνικό πολιτισμό, πολύ περισσότερο στο εξωτερικό, αλλά με τους ορθόδοξους που μιλούν την ελληνική, που λόγω γλώσσας και διαχρονικής υποταγής στον χριστιανισμό ο ελληνικός πολιτισμός έχει χάσει τη σπουδαιότητά του στο νου των Ελλήνων με αποτέλεσμα να έχει εκφυλλιστεί σε μια φολκλορική αντίληψη που διαιωνίζει η αστική τάξη, σύμμαχος στενή της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας. Το αποτέλεσμα είναι μια υποβόσκουσα παγανιστική αντίδραση ή φασίζουσα ως αντίθεση στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Η γέννηση του διαλεκτικού Έλληνα Νέου. που θα επιδιώξει να αναβιώσει την σκέψη που προσέφερε στον δυτικό πολιτισμό την Αναγέννησή και τον Διαφωτισμό, δεν μπορεί να προβλεφτεί, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να έρθει πριν από τη Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό της Αριστεράς στην μητροπολιτική Ελλάδα. Γι αυτό το άρθρο «Λειτουργία Κυριακής» έχει τη θέση του, κατά την άποψή μου σε αυτόν το αγώνα της απελευθέρωσης από τις αλυσσίδες της αστικής τάξης και της συμμάχου της που έχει διαμορφωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την διακοπή της ανάπτυξης της ελληνικής σκέψης, και τον αυταρχικό ρόλο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Λειτουργία Κυριακής: Ο μύθος της μεγάλης ομογένειας.