«Μαζί τα φάγαμε» α λα ελληνοκαναδικά…

Φαίνεται πιο πιθανόν ότι τα ερωτήματα στη ζωή απατώνται όχι με την τάξη της ηθικής αλλά με την ηθική της κάθε τάξης. Η τάξη των αριστροκρατών αυστηρά υπάκουη στα κηρύγμαtα της θρησκείας της και του επιφανειακού καθωσπρεπισμού, παρανομεί στα κρυφά και μόλις έρθει η ώρα ζητάει «συγχωροχάρτι». Η ΄ταξη των αστών, πιο φιλελεύθερη αυτή, βρίσκει πάντα μια δικαιολογία, που θα κρατάει την ισορροπία. Η τάξη της αριστεράς, συνδυάζει τις κρυφές παρανομίες, με την άκρατη τιμωρία, απελευθερώνοντας παράλληλα το άτομο από πολλά κοοινωνικά ταμπού.

Η μεσαία τάξη, που η νοοτροπία της κυριαρχεί τόσο στην επαρχία μας όσο και στην Κοινότητά μας (που είναι η τάξη των ελληνικής καταγωγής επιστημόνων, επιχειρηματιών και των κομματικών δορυφόρων τους από την εργατική τάξη (δημόσιοι ή ιδιωτικοί υπάλληλοι), και το λούμπεν προλεταριάτο, δια μέσου των ιδεολογικών της εκπροσώπων, ασχολήθηκε με το φοβερά επώδυνο, και για όσους δεν θίγονται, φοβερά φαιδρό, θέμα της διαφθοράς των δημάρχων της επαρχίας μας. Πρωτοκλασάτοι, οι δήμαρχοι του Μοντρεάλ, Ζεράρ Τραμπλέ, και του Λαβάλ, Ζιλ Βαγιανκουρ. Ο πρώτος (υπηρέτησε παλαιότερα και ως υπουργός των Φιλελευθέρων), κέρδισε έναν δήμαρχο (τον κ. Μπουρκ) που λόγω της σύνταξης που έπαιρνε, προτίμησε, λένε οι γνωρίζοντες, να μην λαμβάνει τον μισθό του δημάρχου. Ήταν ένας πρώην γραφειοκράτης που ούτε λίγο ούτε πολύ, δεν ήταν κομματικό μέλος-Φιλελεύθερος και υποστήριξε τον «καλλικράτη» ενώνοντας τους μικρούς δήμους της νήσου Μοντρεάλ σε έναν μεγάλο κεντρικό δήμο με μικρές μερικώς αυτοδιοίκητες περιοχές. Δυο πολύ καλές ευκαιρίες για να τον πολεμήσουν οι Φιλελεύθεροι, να χρησιμοποιήσουν ως εμφαλτήριο την ένωση των δήμων και να πάρουν τον δήμο στα χέρια τους. Οι δήμοι αυτοί στράφηκαν και έρριξαν τον δήμαρχο, εκλέγοντας τον Φιλελεύθερο, που τον ψήφιζαν εξάλλου παλαιότερα, κατά τις βουλευτικές εκλογές, χωρίς όμως να αποσχιστούν, αφού ο συγκεντρωτικός έλεγχος ήταν και σχέδιο των Φιλελευθέρων.
Στο Λαβάλ ο ίδιος ο Βαγιανκούρ θήτευε για πάνω από 20 χρόνια, ικανοποιώντας τους πολίτες και έχοντας ως δεξί του χέρι (προεδρεύοντα του δημοτικού συμβουλίου) τον ελληνοκαναδό δικηγόρο Βασίλη Αγγελόπουλο, μέλος, και αυτός, των Φιλελευθέρων.  Μια μεγάλη αγαπημένη μεσοαστική τάξη που λυμαίνεται την κοινωνία και με την ελληνική επιτροπή της, ειδικότερα την ελληνική παροικία. Η μεγάλη αυτή αγία οικογένεια, ορκισμένη με ομερτά, κρατιόταν με αλληλένδετα σχοινιά εξάρτησης. Έτσι αν ο ένας προσπαθύσε να κουνηθεί, κάποιος άλλος έκανε την αντικίνηση και επανερχόταν η… τάξη. Στα συστήματα αυτά το πρόβλημα δημιουργείται όταν εισχωρεί κάποιος… τρίτος, και κόψει το σχοινί. Τότε αρχίζει η κατάρρευση, όπως τα τζάμια που φτάνουν στη συχνότητα συντονισμού τους από κάποιον ήχο. Τα πάντα γίνονται θρίψαλα.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ¨Χρηματισμός και πολιτική διαφθορά»

Αποκαλύφτηκε με την ανακριτική «επιτροπή Σαρμπονό» που άρχισε τις εργασίες της λίγο πριν τις επαρχιακές εκλογές (όπου έχασε το Φιλελεύθερο κόμμα την κυβέρνηση αλλά όχι πρέπει να ομολογήσουμε τις εκλογές, αφού ερχόταν στήθος με στήθος πίσω από το εθνικιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Parti Quebecois) ότι ένας μεγάλος συμφερτός λαμογιών,  κατείχε θέσεις που διευκόλυναν οικονομικά συμφέροντα και χρηματίζονταν.

Στην ανακριτική επιτροπή μηχανικοί του δήμου και άλλοι σφραγιδοφορείς, ομολόγησαν (αφού τους είχε δοθεί η υπόσχεση ότι δεν θα καταδιωχτούν για τις μαρτυρίες τους, τους εξασφάλισαν δηλαδή ασυλία) ότι τα έξοδα μιας οικοδομικής κατασκευής ή ενός δημόσιου έργου, σμπεριλάμβανε ένα ποσοστό, το οποίο επέστρεφε στον υπάλληλο. Για να αποφευχθεί η πιθανότητα άλλης προσφοράς με χαμηλότερη τιμή (αφού η «γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να φαίνεται τίμια»), οι οικοδομικές εταιρείες που είχαν διασυνδέσεις με την Μαφία, ανέθεταν σε αυτή, να φροντίζει να «μην υπάρχει καμιά άλλη προσφορά», και έτσι οι τιμές έφταναν στα ύψη και οι φορολογούμενοι υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε όλο και περισσότερους φόρους, τα εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) να ακριβαίνουν δραματικά, ενώ και όσοι έχουν αυτοκίνητα πληρώνουν ετήσιο τέλος για τα ΜΜΜ. Με την μαρτυρία ενός, αποκαλύφτηκε ότι επί περίπου 20 χρόνια ο δήμαρχος του Λαβάλ χρηματιζόταν. Η Επαρχιακή Ασφάλεια εισέβαλε στο γρφείο του, στη δημαρχία, αλλά και στο σπίτι του, και κατάσχεσε ότι ήθελε. Ο δήμαρχος «αρρώστησε» και ο γιατρός του, του συνέστησε «να παραιτηθεί για λόγους υγείας». Γι αυτό έγραψα προηγουμένως περί φαιδράς κατάστασης. Τώρα, είναι δυνατόν επί 20 συνεχή χρόνια, το δεξί του χέρι να μην γνωρίζει «τί ποιεί η αριστερά»!!!!!!!!!!!!!!! Το μέλλον θα δείξει. Ο δήμαρχος, έχει επενδύσει σε off-shore εταιρείες, σύμφωνα με τις μαρτυριές και τα κουτσομπολιά.

Καταγγέλθηκε επίσης ότι το κόμμα του δημάρχου Τραμπλέ έπαιρνε παράνομα, και χρήματα για την εκλογική του καμπάνια. Ο δήμαρχος με επίσημη ανακοίνωση είπε ότι δεν γνωρίζει τίποτα και ότι θα… ρωτούσε τον διευθυντή του εκλογικού του αγώνα. Βέβαια αρνήθηκε οτιδήποτε, μέχρι που ένας άλλος μάρτυρας είπε ότι κατά τον χρηματισμό ήταν και ο ίδιος ο Τραμπλέ μέσα στο δωμάτιο, και είπε «κάνετε ότι θέλετε, πάντως εγώ δεν ξέρω τίποτα». Έτσι αναγκάστηκε και αυτό το λαμόγιο, να παραιτηθεί.

Εμφανίστηκαν και άλλοι δήμαρχοι, που πήραν το δρόμο της παραίτησης, άλλοι γιατί παραβίαζαν τις διαδικασίες για να δίνουν δουλειά στους συγγενείς τους, κλπ.

Δεν θα δίναμε έκταση σε αυτά τα φαιδρά αστικά πονήματα, γιατί δεν είναι ούτε τα πρώτα ούτε τα τελευταία. Μόλις την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2012, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα ξαναεξετάσει την αγορά αεροπλάνων. Χωρίς μειοδοτικό λογαριασμό αποφάσισε ο υπουργός εθνικής άμυνας (αντίστοιχος του Τσοχατζόπουλου) να αγοράσει αμερικάνικα αεροπλάνα αξίας (είπε το λαμόγιο) 9 δισεκ. Ποσόν που στα τέλη του 2012 έφτασε στα 45 δισεκ. Με την αντιπολίτευση να τους κυνηγά, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακύρωσε το συμβόλαιο και ξεκινάει πάλι από την… αρχή.

Ο λόγος που δίνουμε έκταση είναι γιατί λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο μήνυμα όπου ο αναγνώστης εκφράζει τη δυσαρέσκειά του με ένα άρθρο, της κατά τα άλλα αγαπητής φίλης δημοσιογράφου ης παροικίας μας Ιουστίνης Φραγκούλη.

Για την δική σας διευκόλυνση παραθέτουμε το άρθρο:

«Τα σκάνδαλα που ρίχνουν δύο δημάρχους στη μητρόπολη που λέγεται Μοντρεάλ

TUESDAY, NOVEMBER 20, 2012

(Από τη στήλη μου Ιδιοχείρως στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης)
Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
Βρίθουν οι δήμοι του Μόντρεαλ και του Λαβάλ (πρόκειται για το δεύτερο μεγάλο νησί δίπλα από το νησί του Μόντρεαλ) σκανδάλων με επίκεντρο τα δημοτικά έργα. Μια άτυπη ανακριτική επιτροπή, η επιτροπή Σαρμπονό (που σημειωτέον δεν έχει δικαίωμα να υποβάλει αγωγές) φέρνει στο φώς μαρτυρίες που θα ανατριχιάσουν ακόμη κι αυτόν τον Ακη Τσοχατζόπουλο και άλλες ελληνικές πολιτικές παρεούλες της μίζας, με τις δοσοληψίες, τους χρηματισμούς και τις ατασθαλίες στα δημόσια έργα των δήμων του Μόντρεαλ και του Λαβάλ.
Οι κατηγορίες που εκτοξεύονται από πρώην μέλη της μαφίας των κατασκευαστικών έργων μιλούν για διαρκή χρηματισμό υπαλλήλων του δήμου αλλά και χρηματοδότηση προεκλογικών εκστρατειών των δημάρχων του Μόντρεαλ και του Λαβάλ, προκειμένου οι εν λόγω εταιρείες να αναλάβουν την εκτέλεση των έργων.

Στα όρια της γελοιότητας του σάπιου πολιτικού συστήματος υπήρξε η κατάθεση του μάρτυρα Ζίλ Σουπρενάντ, ενός συνταξιούχου μηχανικού, ο οποίος παραδέχτηκε ότι έλαβε 600.000 δολάρια μετρητά για να υπογράψει τα συμβόλαια των δημοτικών έργων με συγκεκριμένες εταιρείες. Μάλιστα, ο εν λόγω μάρτυρας επέστρεψε σε σακούλες μετρητά πάνω από 100.000 δολάρια ενώ ομολόγησε ότι έπαιρνε τις μίζες και έπαιζε τα λεφτά στο καζίνο.

Στην επιτροπή Σαρμπονό ακολούθησε η μαρτυρία κι άλλου μηχανικού, ο οποίος έφερε ενώπιον της ανάκρισης επιστροφές μετρητών δολαρίων από τις μίζες που είχε λάβει για να προωθήσει υπογραφές για δημοτικά έργα. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι οι μάρτυρες επιστρέφουν σε σακούλες τα μετρητά της μίζας γελοιοποιώντας ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, που επί χρόνια είχε δοσοληψίες με μετρητά κάτω απ΄το τραπέζι.
Την ίδια ώρα η αστυνομία του Κεμπέκ εισέβαλε στο σπίτι του δημάρχου του Λαβάλ Ζιλ Βαγιανκούρ , ενώ άνοιξε όλες τις προσωπικές του θυρίδες προκειμένου να βρεί στοιχεία για υπεράκτιες εταιρείες, που ακούγεται ότι κρύβουν πολλά εκατομμύρια για τον υπόλογο δήμαρχο.
Τη Δευτέρα υπό τον ορυμαγδό των σκανδάλων παραιτήθηκε ο δήμαρχος του Μόντρεαλ Ζεράλντ Τραμπλαί, ο οποίος ένιψε για μια ακόμη φορά τας χείρας του σε σχέση με τον χρηματισμό και την κάκιστη διαχείριση στην υπόθεση της ανάθεσης των δημοσίων έργων ανά τον δήμο του.

Ο δήμαρχος Τραμπλαί, μεγάλος φιλέλληνας και αγαπητός φίλος της παροικίας του Μόντρεαλ, διατείνεται πως δεν εγνώριζε ότι οι συνεργάτες του είχαν αλέιψει τα χέρια τους με το μέλι του χρηματισμού, προκειμένου να δώσουν τα δημοτικά έργα σε εταιρείες της μαφίας του Μόντρεαλ.
Από την άλλη, ο δήμαρχος του Λαβάλ Ζιλ Βαγιανκούρ, που επίσης κατηγορείται όχι μόνο ότι έκλεισε τα αυτιά στον χρηματισμό των υπαλλήλων του δήμου του αλλά ότι έπαιρνε και ο ίδιος μίζες, (ίσως να έχει παραιτηθεί μέχρι τη στιγμή που εκδίδεται η εφημερίδα), υπήρξε φίλος της Ελληνικής παροικίας του Λαβάλ καθώς πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Δήμου είναι ο Ελληνοκαναδός δικηγόρος Βασίλης Αγγελόπουλος.Και ο αδιαμφισβήτητος επί 23 χρόνια ηγέτης του Δήμου του Λαβάλ αναγκάστηκε σε ταπεινωτική παραίτηση πριν από λίγες μέρες.
Θα πρέπει να ομολογήσω ότι επί των ημερών του δημάρχου Ζεράλντ Τραμπλαί, το Μόντρεαλ γνώρισε μέρες ευημερίας και ανάπτυξης. Εγινε το μεγάλο έργο της νέας στέγης της ορχήστρας του Μόντρεαλ, στήθηκε το Tετράγωνο των Θεαμάτων όπου στήνονται όλα τα πολιτιστικά φεστιβάλ της πόλης , πραγματοποιήθηκαν  μεγάλα δημοτικά έργα υποδομής, καθαρίστηκαν τα πάρκα, μπαλώθηκαν γέφυρες και δρόμοι που είχαν καταρρεύσει.
Την ίδια ώρα το Λαβάλ που ήταν ένα μικρό χωριό, επί της δημαρχίας του Βαγιανκούρ αναπτύχθηκε κι έγινε μια τεράστια πόλη με υποδομές, καθαριότητα, δρόμους και κοσμοπολιτισμό.
Μπορεί, υπό τις διοικήσεις των δύο δημάρχων να παίχτηκαν τεραστια παιχνίδια χρηματισμού, μπορεί να ήρθε στο φώς η συστημική σαπίλα των δημόσιων έργων, μπορεί να τραυματίσθηκε για πάντα η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων στις δημοτικές αρχές του τόπου.
Αλλά παρά τα ατοπήματα και τα ανομήματα, παράλληλα έγιναν έργα σημαντικά σε αμφότερους τους δήμους. Ο χρηματισμός προσαύξησε με το χρημαστισμό των ενδιαμέσων το κόστος των δημοτικών έργων, αλλά τα έργα αυτά πραγματοποιήθηκαν και είναι εκεί αδιάσειστα στοιχεία ενός αναπτυξιακού οργασμού.
Αυτή είναι η διαφορά με την διαφθορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Τα χρήματα σπαταλήθηκαν, μπήκαν στους λογαριασμούς κάποιων Ελλήνων πολιτικών και άλλων μιζαδόρων του κυκλώματος, αλλά ποτέ δεν παρήχθη έργο. Τούτη είναι η τραγική ειρωνία του Ελληνισμού: ότι πλήρωσε με το αίμα του τις μίζες κι ακόμη τις πληρώνει χωρίς κανένα αντίκρυσμα!

Ω! Της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος μόνο για τις τσέπες!» (σημ. δική μας)
————————————————————————————————————————
Το μήνυμα του αναγνώστη:
Θα ήταν φαιδρά, εάν τα χρήματα δεν προερχόντουσαν από τους εξαιρετικά υψηλούς δημοτικούς φόρους που πληρώνουμε.

Ο παραπάνω αναφερόμενος μηχανικός, Σουπρενάντ, είπε μεταξύ άλλων ότι, επειδή αισθανόταν ένοχος έπαιζε τις μίζες στο κρατικό καζίνο του Μοντρεάλ για να επιστραφούν τα χρήματα στο δημόσιο !!! Μήπως και ο Τσοχατζόπουλος έπαιζε στο καζίνο της Πάρνηθας?
Να ξέρουμε, για να μην τον κατηγορούμε άδικα.
 
Η αρθρογράφος αναφέρει ότι και οι δύο δήμαρχοι ήταν φιλέλληνες! Δεν ήταν φιλέλληνες, ήταν πολιτικοί που πηγαίνανε στις Ελληνικές εκδηλώσεις για το νόστιμο φαγητό και τις ψήφους. Ας θυμόμαστε ότι έχεις ψήφο σε όλους τους δήμους που έχεις ακίνητο, όχι μόνο εκεί που κατοικείς. Οι Έλληνες έχουν πολλά ακίνητα.
Επίσης ακούγεται σαν να τους θεωρεί «τιμιότερους απατεώνες» από τους αντίστοιχους  Έλληνες, επειδή καταχράστηκαν μόνο τμήμα των φόρων και επένδυσαν τα υπόλοιπα στον δήμο. Ήμαρτον !
———————————————————————————————————————–
Όταν κάποιος υπηρετεί δημοσιγραφικά το σύστημα, μερικές φορές «ξεφεύγει» από την τάξη της ηθικής και περνάει στην ταξική ηθική. Οι «καλές πράξεις» πάντα έχουν την ταξική αμοιβή τους.