Ω, Ακριβέ Μου Εσύ!

του βλάσση κοκκώνη

Gollum

 

Ο σεβασμός του ελληνικού συντάγματος από το κόμμα της Χρυσής Αυγής είναι τόσο επιδερμικός και φορμαλιστικός που ο καθηγητής Χρυσόγονος δεν χρειαζόταν να μπεί στον κόπο να δικαιολογήσει τις αδυναμίες του νομοθέτη και την απουσία κάθε σχετικής πρόβλεψης. Είναι καταφανές ότι, τους συνταγματικούς χάρτες, τα μέλη της Χρυσής Αυγής τους γράφουν στα στρατιωτικά τους άρβυλα και ότι κάθε νομιμότητα και λογική αντιμετωπίζεται σαν ασήμαντο σχόλιο στην πολυθόρυβη λεωφόρο της αυτοδικίας και πολιτικής αυταπάτης που συντηρούν. Ακόμη και με τα τελευταία ψίχουλα ανθρώπινης επιείκιας και ανοχής, οι ενέργειες των μελών του ανωτέρω πολιτικού χώρου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μόνο υπερεαλιστικές. Χαρακτηρισμός που φέρνει τον εκκεντρικό ισπανό ζωγράφο Σαλβαντορ Νταλί στον νου. Οπως ο τελευταίος, έτσι και οι χρυσαυγίτες εμφανίζονται ξένοι στην εφαρμογή κάποιων έστω στοιχειωδών  προσχημάτων δέουσας επικοινωνίας με την υπόλοιπη κοινωνία. Φυσικά, ο Νταλί είχε τη δικαιολογία της καλλιτεχνικής ιδιοσυγκρασίας γιά κάθε εξωφρενική συμπεριφορά, ακόμη και όταν ξιπασμένα, επιτακτικά και άτεχνα έλεγε «Παρακαλώ, πέρασε το βούτυρο.» ή «Αυτό θα κοστίσει πολύ στη τσέπη σου.» Οι ενέργειες των χρυσαυγιτών, όμως, δεν έχουν κανένα εκπολιτιστικό αποτέλεσμα, θέλουν όλο το βούτυρο γιά τον εαυτό τους και φυσικά, ο ελληνικός λαός έχει ήδη αρχίσει να τους πληρώνει ακριβά.

Παράλληλα, οι χρυσαυγίτες προσπαθούν να προβάλουν έναν ηρωϊκό τύπο που μοιάζει φευγαλέα να ανήκει περισσότερο στον σκοτεινό κόσμο της Μέσης Γης του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιεν παρά στον ανοιχτόκαρδο, μέσο, παραδοσιακό κάτοικο της Μεσογείου. Οι χαρακτήρες των έργων του Τόλκιεν έχουν κάποια βασικά αλλά και μη αναμενόμενα χαρακτηριστικά. Γιά παράδειγμα, οι περισσότεροι από αυτούς είναι γένους αρσενικού, δίποδα ανθρωπινα ή ανθρωποειδή όντα που σε διαφορετικές περιστάσεις αναδίδουν χολή, αφινίριστη κοινωνική ευθύνη ή ακόμη και μία ανάγκη σελεμπρέ αναγνώρισης. Στη πραγματικότητα, ένα τόσο ετερόκλητο πλήθος χαρακτήρων δεν μπορεί παρά να αντιπροσωπεύει τις βαθιές διαλεχτικές αντιθέσεις των πεποιθήσεων του δημιουργού τους.

Από ίδιες δηλώσεις αλλά και άλλων μελών της λογοτεχνικής του συντροφιάς Inklings (Υπόνοιες) ο Τόλκιεν εμφανίζεται ως ένα διακαώς ευσεβές, αναρχομοναρχικό και αντισταλινικό άτομο γιά την εποχή του. Σε σχέση με όλα αυτά και επί του παρόντος, μου παρουσιάζεται η μοναδική ευκαιρία να παραθέσω ένα απόσπασμα από κάποια επιστολή προς τον γυιό του Κρίστοφερ.1 Το κατωτέρω απόσπασμα μας δίνει την ευκαιρία να αντικρίσουμε τη σκέψη του Τόλκιεν από μία άλλη, εντελώς διαφορετική σκοπιά και ίσως να καταλάβουμε γιατί τα φασιστοειδή αλλά και τα μοναρχικά στοιχεία μίας οποιασδήποτε κοινωνίας έχουν περισσότερες ομοιότητες με τον χαρακτήρα του Γκόλουμ και τις ανάλογες δυνατότητες γιά κάθε περαιτέρω παραμόρφωση μίας βαλλόμενης, τραυματισμένης και ως εκ τούτου, ευάλωτης δημοκρατικά συνταγματικής κοινωνίας.

«…οι πολιτικές μου απόψεις τείνουν όλο και πιό πολύ προς την Αναρχία (μέσα από τη φιλοσοφική αντίληψη και έννοια της κατάργησης κάθε μηχανισμού κοινωνικού ελεγχου  και όχι ακερσοκόμηδες τύπους με βόμβες) – ή προς μία ‘αντισυνταγματική’ Μοναρχία. Θα έθετα υπό περιορισμό καθέναν που χρησιμοποιεί τη λέξη Κράτος (υπό οποιαδήποτε άλλη έννοια εκτός της άψυχης πραγματικότητας που ονομάζεται Αγγλία και τους κατοίκους της, ένα πράγμα που δεν έχει μήτε πολιτική ισχύ, ούτε δικαιώματα, μηδέ νοημοσύνη) και αφού θα του έδινα την ευκαιρία να αποκηρύξει τις πεποιθήσεις του, αν παρέμενε πεισματάρης, θα τον εκτελούσα! Θα ήταν πολύ καλό, αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε και να αναφερθούμε σε κάποια πολύ προσωπικά ονόματα. Είναι έτσι διότι, η λέξη government (κυβέρνηση) είναι ένα αφηρημένο ουσιαστικό που εννοεί μία τεχνική  διαδικασία διοίκησης και που θα αποτελούσε προσβολή να το αναγράφω με κεφαλαίο G (Κ) ή να αποκαλώ τοιουτοτρόπως το λαϊκό σώμα…»

Ω ακριβέ μου Τόλκιεν, πόσο καλά τα λες! Συνέχισε, μέχρι να βρούμε τον Γκόλουμ κατ’ ιδίαν ομολογία. «… κάθε πρέπουσα μελέτη του Ανθρωπου αφορά οτιδήποτε άλλο εκτός από τον ίδιον τον Ανθρωπο και η πιό ακατάλληλη δουλειά οποιουδήποτε ατόμου, ακόμη και αυτή των αγίων (οι οποίοι οπωσδήποτε παρέμεναν, το λιγότερο, απρόθυμοι ως προς το να αναλάβουν μία τέτοια ευθύνη) είναι η διαφέντευση άλλων ανθρώπων. Ούτε ένας στο εκατομμύριο δεν είναι κατάλληλος γιά αυτό και πολύ περισσότερο όλοι εκείνοι που αναζητούν μία τέτοια ευκαιρία. Τουλάχιστον, κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο με μία μικρή ομάδα ατόμων που αναγνωρίζει ποιός είναι ο αφέντης της. Η κοινωνία του Μεσαίωνα ήταν απόλυτα ορθή όταν απαιτούσε το αναγνωριστικό nolo episcopari (δεν θέλω να επισκοπώ) σαν τη πιό σωστή δικαιολογία που ένας άνθρωπος μπορούσε να δώσει στους άλλους, όταν οι τελευταίοι ήθελαν να τον κάνουν εκκλησιαστικό επίσκοπο. Δώσε μου έναν βασιλιά που η κύρια ενασχόληση του να μην είναι η συλλογή γραμματοσήμων, τα σιδηροδρομικά δίκτυα, ή οι κούρσες αλόγων και που διαθέτει τη πολιτική δύναμη  να απολύει τον Βεζύρη του (ή όπως αλλιώς τολμάς να τον αποκαλείς) επειδή δεν του αρέσει το κόψιμο των παντελονιών του τελευταίου. Και η ιστορία συνεχίζεται στην ίδια γράμμη. Αλλά, φυσικά, η μοιραία αδυναμία σε όλα αυτά – και ως εκ τούτου μόνο η μοιραία αδυναμία όλων των καλών, φυσικών πραγμάτων μέσα σ’ έναν κακό και διεφθαρμένο, αφύσικο κόσμο – είναι ότι εξυπηρετεί και είναι ικανή να εξυπηρετήσει μόνο και εφ’ όσον ολόκληρος ο κόσμος συνεχίζει να ανακατώνεται με την ίδια παλιά, καλή και ακατάλληλη, ανθρώπινη μέθοδο όπως πάντα… Υπάρχει μόνο ένα φωτεινό σημείο στην όλη υπόθεση και αυτό είναι η υπό ανάπτυξη συνήθεια του δυναμιτισμού κάποιων  εργοστασίων και μονάδων παραγωγής ενεργείας από μερικούς δυσαρεστημένους πολίτες. Ελπίζω πως, αυτό που τώρα και με τη βοήθεια του χαρακτηρισμού «πατριωτική ενέργεια» τελεί υπό ενθάρρυνση, θα παραμείνει μία  συνήθεια! Αλλά δεν θα μπορέσει να κάνει κανένα καλό, αν δεν εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο.» 

Ω ακριβέ μου ποιητή, και όλα αυτά γιά ένα δακτυλίδι στη τραχηλιά ή έστω στ’ αστραγάλι! 


1 Humphrey Carpenter and Christopher Tolkien, The Letters of J.R.R. Tolkien, no. 52, edition Houghton Mifflin, 1981