«Λήξη διαγραφής μελών»

Την άδικη διαγραφή τριών μελών του δ.σ.  (τον πρώην πρόεδρο, γ.γραμματέα και υπεύθυνο των θρησκευτικών υποθέσεων) αποφάσισε ο νέος «πρόεδρος» να λήξει. Υπό την προεδρία του Θεοδοσόπουλου, όπως έχουμε αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο, διέγραψαν τα τρία μέλη χωρίς ούτε ένα αποδεικτικό στοιχείο εκτός από το ότι ο πρόεδρος έλεγε ότι «όλα πάνε καλά».  Η διαγραφή δεν πήγε ούτε στη γ.σ. Ήταν μια πονηρή, εκδικητική διαγραφή από το δ.σ. και μόνον. Ο νέος «πρόεδρος» θέλοντας να δημιουργήσει νέες συνθήκες κουτοπόνηρης λύτρωσης,  αποφάσισε να «διαγράψει» τη διαγραφή: «Υπό το πνεύμα καλής θέλησης και εποικοδομητικής συνεργασίας που διαπνέει το νέο διοικητικό συμβούλιο, αποφασίστηκε σε πρόσφατη συνεδρίασή του να λήξουν όλες οι προηγούμενες διαγραφές μελών του οργανισμού μας, εκείνων που ζουν ανάμεσά μας και όσων δεν υπάρχουν στη ζωή».

Πολύ συγκινητική αυτή η «λήξη». Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο μη εκλεγμένος πρόεδρος, με το σχετικό φιρμάνι της «αυλής» δίνει συγχώρηση σε μέλη που δεν έκαναν κανένα κακό στον οργανισμό, αντίθετα έκαναν πολλά που είχαν αναδείξει την Κοινότητα για μερικά χρόνια, πολιτικά, κοινωνικά αλλά και οικονομικά, αν κανείς λάβει υπόψη ότι και το ετοιμόρροπο κτήριο δόθηκε με μίσθωμα και ανακαινίστηκε σε ένα ξενοδοχείο από τους μισθωτές, και τα πολλά δάνεια συγκεντρώθηκαν σε μια και αυτή είναι η επαρχιακή τράπεζα, ενώ μέχρι πρόσφατα εγγυητής ήταν το ελληνικό κράτος, που λόγω οικονομικής κρίσης σταμάτησε να πληρώνει τη δόση.

Η προ-εκκλησιαστική εφημερίδα της παροικίας, που χειροκροτούσε τις διαγραφές ωςμονόδρομο, τώρα ως «Μαρία Μαγδαληνή»  μετανόησε γιατί «χωρίς αμφιβολία και σήμερα εξακολουθεί να διχάζει σε οποιαδήποτε παρέα ενδιαφερομένων για την Κοινότητα τεθεί προς συζήτηση». Η αλήθεα είναι ότι είναι ανίκανοι να κρατήσουν τον οργανισμό και προσπαθούν να ελκύσουν τους συμπαροίκους για να ξαναρχίσουν να προβάλονται ως καλοί διοικούντες.

Θα ήταν μια καλή ευκαιρία αν ακολουθούσαν μια ειλικρινή πολιτική, (1) να ανεξαρτητοποιούσαν τον οργανισμό από τίς αλυσσίδες της εκκλησίας και (2) αν ανακαλούσαν την απόφαση της διαγραφής και όχι να επικαλεστούν την λήξη της. Γιατί αν υπήρχε νομικό πρόβλημα επειδή η απόφαση διαγραφής δεν είχε λήξη, τότε η κατάργησή της θα ήταν η σωστότερη απόφαση. Αν δεν υπήρχε νομικό πρόβλημα στην απόφαση, τότε πως αποφασίζει την λήξη; Θα μπορεί δηλαδή η επόμενη διοίκηση να λήξει την «λήξη»; Μόνον χουντικές αποφάσεις μπορεί κανείς να τις αποκαλέσει, και δεν θα έπεφτε έξω.

Οι συμπάροικοι, αν και στην πλειοψηφία τους ενδοτικοί σε τέτοιες αποφάσεις, θα ζυγήσουν την έκταση της υποκρισίας και θα κρίνουν. Ελπίζουμε προς την σωστή κατεύθυνση.

Η πονηριά και η υποκρισία φαίνεται και στο εκκλησιαστικό έντυπο της παροικίας που γράφει «Όμως η Κοινότητα, σαν οργανισμός (σ.σ. ως οργανισμός εννοεί) δεν έχει στην διάθεσή της αλλά τρόπο τιμωρίας μελών της (σ.σ. άλλο τρόπο τιμωρίας…) μέλών τα οποία βρέθηκαν στην ηγεσία της, αλλά με τις πράξεις τους, η πλειοψηφία των υπολοίπων μελών θεώρησε ότι έβλαψαν καίρια συμφέροντα του Κοινοτικού οργανισμού. Τώρα η απόφαση της «λήξης της διαγραφής τους» δεν πρέπει να διχάσει εκ νέου την Παροικία μας. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι κάθε μορφή τιμωρίας έχει και καταληκτική ημερομηνία, κάτι που η τιμωρία της διαγραφής των μελών δεν είχε».

Οποία υποκρισία. Μέχρι τώρα το έντυπο δεν έβαζε θέμα «καταληκτικής ημερομηνίας». Τώρα που το έβαλε ως επιχείρημα ο νέος «πρόεδρος», βγαίνει το παπαγαλάκι να περάσει την θέση του.

Εξάλλου το παπαγαλάκι της εκκλησίας γνωρίζει ότι η «η πλειοψηφία» των μελών δεν είναι η πλειοψηφία του δ.σ. και το γεγονός ότι το έντυπο πλασάρεται με την έκφραση «θεώρησε ότι έβλαψαν καίρια τα συμφέροντα του Κοινοτικού οργανισμού» βοηθάει τον καθένα να καταλάβει τη σοβαρότητα αυτής της διαγραφής.

Μπήκε δηλαδή ο λύκο να φυλάει τα πρόβατα και όλοι παρακολουθούμε την εκτέλεση της τελείωσης. Από την άλλη στις τραγωδίες μας πάντα υπάρχει η κάθαρση. Ελπίζουμε λοιπόν, να τη δούμε.