Η δημόσια φαρμακευτική περίθαλψη του Quebec

Έχετε δικαίωμα επιλογής ασφάλισης.

Στο Κεμπέκ, όλοι πρέπει να έχουν φαρμακευτική ασφάλιση. Εάν έχετε ιδιωτική φαρμακευτική ασφάλιση, π.χ. από την εταιρεία όπου εργάζεστε, τότε συνεχίζετε στην ασφάλισή σας με την ιδιωτική εταιρεία και χάνετε την δημόσια ασφαλιστική σας κάλυψη. Προφανώς στο δημόσιο αγαθό της ασφαλισμένης φαρμακευτικής αγωγής, η κυβέρνηση της αστικής τάξης προωθεί την ιδιωτική φαρμακευτική ασφάλιση, βάζοντας έτσι την υπηρεσία της φαρμακευτικής ασφάλισης, μέσα στην αγορά προσφορά και ζήτησης, με αποτέλεσμα να την μετατρέπει σε εμπόρευμα και μάλιστα ολιγοπωλιακό. Η κυβέρνηση της αστικής τάξης από διαχειριστής λοιπόν της υγείας των πολιτών γίνεται κεφαλαιοκράτης, κερδοσκοπεί δηλαδή με την υγεία όπως κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας. Όχι, η κυβέρνηση δεν θα αποδεχτεί ποτέ ότι διαμορφώνει κάποιες τιμές που να της αποδίδουν κέρδος. Εξάλλου το κέρδος, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος, επενδύεται σε άλλες υπηρεσίες προς τους πολίτες (μπορεί και όχι, ανάλογα με την λαμογιονοοτροπία των διαχειριστών). Η κυβέρνηση της αστικής τάξης συνεργάζεται με τις άλλες ασφαλιστικές εταιρείες, τις παρακολουθεί και διαμορφώνει την πολιτική των ασφαλίστρων ανάλογα, έτσι ώστε να μην χαλάσει την αγορά, δηάδή τον κανόνα κερδοσκοπίας και προσφοράς και ζήτησης, σε ένα ολιγοπωλιακό περιβάλλον.

Μια κυβέρνηση κοινωνικοποιημένης οικονομίας θα λειτουργούσε με την νοοτροπία της αγοράς, αλλά όχι της αγοράς του χρήματος, αλλά της σχέσης παραγωγικής δυνατότητας και ζήτησης. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: Το τμήμα φαρμακευτικής σε συνεργασία με το χημικό τμήμα ενός πανεπιστημίου παράγουν ένα παυσίπονο για τον πονοκέφάλο. Η δυνατότητα παραγωγής είναι πρακτικά άπειρη, λόγω της εύκολης και απλής παραγωγής του παυσίπονου για τον πονοκέφαλο. Παράγεται κατά συνέπεια τόση ποσότητα όση ισοδυναμεί με τη ζήτησή της, πολύ ευκολα. Το πανεπιστήμιο μέσω της τραπέζης δημιουργεί την μονάδα σύμφωνα με τις προδιαγραφές του πανεπιστημίου και την μισθώνει στους επιχειρηματίες που κρίνει κατάλληλους ότι θα μπορούν να διαχειριστούν σωστά την παραγωγή. Έτσι η έρευνα, η παραγωγή και η τιμή του φαρμάκου τελεί υπό κοινωνικό έλεγχο, τόσο πανεπιστημιακό, όσο και οικονομικό, εφόσον τα μέσα παραγωγής θα είναι υπό τον έλεγχο του πανεπιστημίου, της τράπεζας και της κυβέρνησης-βουλής (δηλαδή της πολιτικής εξουσίας). Ο ιδιώτης απλώς διαχειρίζεται, σύμφωνα με τις ικανότητες του την παραγωγή και θα απολαμβάνει σύμφωνα με την ιδιαιτερότητα της εργασίας του (όπως θα προβλέπεται από την κλίμακα που για πολλές θέσεις εργασίας υπάρχει και στο καπιταλιστικό σύστημα). Κατά συνέπεια η υπεραξία θα είναι υπό κοινωνικό έλεγχο, και κατ’επέκταση δεν θα είναι αντικείμενο προσφοράς-ζήτησης, αλλά ζήτησης και ικανότητας παραγωγής.

Τι κοστίζει στον πολίτη του Κεμπέκ η δημόσοια φαρμακευτική ασφάλιση.

Κατ’αρχήν είναι υποχρεωτική για όλους (για τη μεγάλη πλειψηφία, αφού όπως είπαμε όσοι έχουν επιλέξει ιδιωτική δεν ασφαλίζονται στη δημόσια).

α. Κάθε χρονιά, μαζί με την φορολογική δήλωση, υπολογίζεται το ετήσιο ποσόν καταβολής για την φαρμακευτική περίθαλψη. Το ποσόν αυτό κυμαίνεται μεταξύ 0$-590$ το άτομο, ανάλογα με το εισόδημά του. Αυτό το μέτρο επιβαρύνει τους πολίτες ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση, ανεξάρτητα αν χρησιμοποιούν κάποιο φάρμακο ή όχι κατά τη διάρκεια ενός έτους.

β. Μηνιαία συμβολή.

β1. Για πολίτε ηλικίας 18-64 ετών

Την πρώτη φορά του μήνα, κατά τον οποίο ο πολίτης, πάει στο φαρμακείο να αγοράσει τα φάρμακά του, πληρώνει ένα πάγιο ποσόν 16.25$ (η κυβέρνηση της αστικής τάξης αύξησε το πάγιο από 1ης Ιουλίου 2012 κατά 0.25$, από 16$ σε 16.25$). Υπάρχουν όμως εξαιρέσεις. Υπάρχουν πολίτες οι οποίοι λόγω της οικονομικής τους αδυναμίας δεν πληρώνουν καθόλου, αλλά για να έχουν αυτή τη δυνατότητα, πρέπει να τους εκδώσει το Υπουργείο Εργασίας και Αλληλεγγύης, ένα ειδικό βιβλιάριο με το οποίο κάνουν τις αγορές των φαρμάκων τους δωρεάν.

Εκτός από το πάγιο που πληρώνει ο πολίτης μια φορά το μήνα (ανεξάρτητα από τον αριθμό επισκέψεων του στον φαρμακοποιό, μέσα στον ίδιο μήνα-αν δεν πάει καθόλου για ένα μήνα, δεν πληρώνεται το πάγιο) θα πληρώσετε το 32% του κόστους των φαρμάκων σας.

Παράδειγμα: Έστω ότιη συνταγή σας κοστίζει 60$ και πηγαίνετε για πρώτη φορά τον Μάιο.
Πρέπει να πληρώσετε το πάγιο 16.25$ του Μαΐου.
Αφαιρείται το ποσόν από το κόστος των φαρμάκων (60.00$-16.25$=43.75$).
Στα υπόλοιπα 43.75$ πληρώνετε το 32%, ήτοι 14$, για ένα σύνολο 30.25$.
Την επόμενη φορά, που θα πάτε πάλι μέσα στον Μάιο, θα πληρώσετε 32% στα 60$, ήτοι 19.20$.

Σύμφωνα με αυτή τη διαδικασία, αν το κόστος της συνταγής σας, την πρώτη φορά του μήνα είναι ίσο ή λιγότερο από το μηνιαίο πάγιο (16.25$), πληρώνετε μόνον το πάγιο. Τη δεύτερη φορά μέσα στον μήνα θα γίνει η σχετική διόρθωση αν υπάρχει κάποια εκκρεμμότητα.

Ανεξάρτητα από το κόστος των φαρμάκων μέσα σε ένα μήνα, το περισσότερο που πληρώνει ο πολίτης είναι 82.66$/μήνα ή 992$ ετησίως. Οι υπολογισμοί μας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα φάρμακα του μήνα πρέπει να κοστίζουν περίπου 224$ ή περισσότερα, για να έχει ο πολίτης αυτή την  απαλλαγή.

β2. Για ηλικιωμένους πολίτες 65 ετών και άνω

Στην κατηγορία αυτή υπάρχει μια άλλη διαβάθμιση, που θεωρώ ότι είναι μάλλον εξωφρενική. Η διαβάθμιση αυτή στηρίζεται στο ποσόν της σύνταξης που παίρνει ο συνταξιούχος. Ο Καναδάς δίνει δυο συντάξεις. Η μια είναι που καθορίζεται από την εργασία του πολίτη, βάσει των αποδοχών τής οποίας πληρώνει στο Ταμείο Συνταξης κατά τα χρόνια που εργάζεται. Αν για οποιονδήποτε λόγο η εργατική σύνταξη είναι κατώτερη ενός ποσού, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συμπληρώνει την σύνταξη με ένα δεύτερο ποσόν για να εξασφαλίσει ένα προκαθορισμένο ετήσιο εισόδημα για τον συνταξιούχο.

Παράδειγμα: Ένας συνταξιούχος παίρνει 1000$/μήνα (12000$/χρονο).
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση κρίνει ότι το όριο στη συγκεκριμένη χρονια είναι 1200$/μήνα (14400$/χρόνο), άρα πρέπει να δώσει ένα επίδομα 200$ το μήνα.
Ένας άλλος συνταξιούχος παίρνει σύνταξη 1200$/μήνα και δεν παίρνει το ομοσπονδιακό επίδομα.

Ο δεύτερος που δεν παίρνει βοήθημα υποπίπτει στις υποχρεώσεις που αναφέραμε για τους πολίτες 18-64 ετών. Ο πρώτος υπεισέρχεται σε άλλη κατηγορία, ανάλογα με το βοήθημα που παίρνει. Αν το βοήθημα είναι 1-93%  του μέγιστου βοηθήματος (ας πούμε 1200$, δηλ. αν παίρνει, όπως στο παράδειγμά μας ένα βοήθημα 200$, αυτό αντιπροσωπεύει το 1/6 ή 17% περίπου), θα έχει ως μέγιστη μηνιαία καταβολή για αγορά φαρμάκων 50.97$/μήνα αντί 82.66$/μήνα ή 612/χρόνο αντί 992$/χρόνο.

Αν το βοήθημα είναι 94%-100% (π.χ. μια νοικοκυρά που δεν έχει συμβάλει στο ταμείο σύνταξης ή ένα άτομο που έπαιρνε βοήθημα από το ταμείο Εργασίας και Αλληλεγγύης), τότε όλα τα φάρμακα είναι δωρεάν και ο συνταξιούχος δεν πληρώνει τίποτα, ανεξάρτητα από το κόστος των φαρμάκων του.

Αν κανείς εκτιμήσει ότι οι δυο συνταξιούχοι με τα 1200$/μήνα αντιμετωπίζονται διαφορετικά από την φαρμακευτική περίθαλψη, τότε καταλαβαίνει κανείς την αδικία του συστήματος.

Η κοινωνική πολιτική θα έπρεπε να προβλέπει μηδενική χρέωση, για εισόδημα μέχρι 14400$ το χρόνο, και ένα ποσοστό ανάλογα του επιπλέον εισοδήματος, εφόσον έχουν εκπέσει τα κόστη των κοινωνικών αναγκώνς του συνταξιούχου (π.χ. βοηθός για τη μετακίνησή του, κλπ), όπως αυτές καθορίζονται από την κοινωνία.

β3. Άτομα κάτω των 18

Άτομα κάτω των 18 ετών λαμβάνουν τα φάρμακά τους δωρεάν.

β4. Άτομα 18-25 ετών.

Άτομα ηλικίας 18-25 ετών τα οποία σπουδάζουν και ζουν με τους γονείς τους λαμβάνουν τα φάρμακά τους δωρεάν.

Για περισσότερες πληροφορίες:
Regie de l’assurance maladie

Advertisements