………. το 2012

Ήθελα να ευχηθώ αυτό το ελπιδοφόρο «Ευτυχισμένο 2012». Ξέρω ότι θα φανώ ανιτκοινωνικός. Ξέρω ότι ο καθένας μας θα περάσει όπως του «αρέσει», ανάλογα με τα συναισθήμτα της ημέρας, ανάλογα με την ωριμότητά του, ανάλογα με την ειλικρίνεια που τον διακρίνει, ανάλογα με τις περικοπές που υπέστη, με τον ιδρώτα που έχει ρίξει για να επιβιώσει, τρέχοντας να βγάλει τον επιούσιο. Τον επιούσιο… Επί χρόνια ένας κύκλος ευχών, μια ελπίδα που νομίζουμε ότι μετράει πάλι από το μηδέν. Ξεκινάμε δηλαδή όλοι από το ίδιο σημείο; Ξέρω, γίνομαι ψιλολόγος, στενοχωρώ τους γύρω μου χρονιάτικες μέρες… Ξέρω όμως ότι μετά από δυο-τρεις μέρες θα αρχίσουν τα ίδια. Δεν κερδίσαμε το λαχείο, δεν μας έπεσε το δίφραγκο, που στο διάολο έπεσε πάλι; Θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, πόσα έξοδα κάναμε (για το τίποτα), οι εμπορικές γιορτές (θα πούμε) μας άδειασαν τις τσέπες… Τα δώρα που πήραμε, λίγοι θα ευχαριστηθούν, για λίγο καιρό, και άντε πάλι τα ίδια. Μα φυσικά, αν έχεις κάνει καμιά τριανταριά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές, ξέρεις πολύ καλά το μοτίβο. Πάντα τα ίδια. Τώρα το μοτίβο είναι πάλι ελπιδοφόρο. Όλοι που κόπτονται να σώσουν την πατρίδα, όπως ο υπουργός μας Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλος, αναφέρονται στις μεγάλες θυσίες που κάνει ο ελληνικός λαός. Ο κ. Βενιζέλος αποφασίζει (όχι μόνος βέβαια), για να σωθεί η πατρίδα, και ο ελληνικός λαός ακολουθεί. Είναι τόσο αφοσιωμένος να σώσει την πατρίδα, που δεν παρεκλίνει ούτε ένα εκατοστό από την πορεία που του δείχνει το βλέμμα του κ. Λ. Παπαδήμου. Το βλέμμα του κ. Παπαδήμου είναι τηλεκατευθυνόμενο. Το κοντρόλ το κρατούν, για να σωθεί η πατρίδα μας, οι «αγορές». Μάλιστα, οι «αγορές». Ποιες είναι οι αγορές; Μα αυτή η ερώτηση δεν είναι σωστή. Δεν ρωτάμε αν υπάρχουν ή ποιες είναι οι «αγορές», όπως δεν ρωτάμε αν υπάρχει και ποιος είναι ο θεός. Οι εταίροι μας, ως ιερείς, που είναι οι μοναδικοί που επικοινωνούν με τις «αγορές», γνωρίζουν. Όπως οι μάγοι στα ΒΟΥ-ΝΤΟΥ, επικοινωνούν με τα κακά πνεύματα και μόνον αυτοί μπορούν να τα εξορκίσουν, να τα καλοπιάσουν, να κλείσουν τις συμφωνίες. Τα λέω αυτά γιατί θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ του ΜΕΓΑ-TV για τις Νιγηριανές γυναίκες, που τις φέρνουν κάτι «εταίροι» τους, στην Ελλάδα, έναντι δανείου 40000 ευρώ που πρέπει να τους το ξεπληρώσουν, δουλεύοντας στην Αθήνα. Παίρνει τη μίζα και ο μάγος στη Νιγηρία, και οι Νιγηριανές δουλεύουν εταίρες στην Ευρυπίδου, τα σκάνε στον «Μπος» και στην «Μαντάμ» μέχρι να ξοφλήσουν. Μας λέει τίποτα το Νιγηριανό σενάριο; Αν όχι, τότε Καλή Πρωτοχρονιά και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος. Αν σας λέει, τότε είναι άλλο να φεύγεις μετανάστης και να εξασκείς την φυσική τέχνη της γονιμοποίησης, για να ξεπληρώσεις όσο πιο γρήγορα το χρέος, και άλλο να είσαι στην ίδια την πατρίδα σου, και να προσπαθείς να ξεπληρώσεις το άγνωστο χρέος, το χρέος που την μια μέρα είναι χαμηλό, και την άλλη τόσο μεγάλο που τρέχεις στον «μπος» που διατηρεί το Διεθνές Νιγηριανό Ταμείο.

Τη μια μέρα σου λένε οι μάγοι ότι «λεφτά υπάρχουν» αφού θα εργάζεσαι και θα ξεχρεώσεις τις υποχρεώσεις σου. Μετά σου λένε ότι τα λεφτά τα έχει ο «μπος». Άμα διαμαρτυρηθείς, σου λένε κιόλας «κοίτα μαζί τα φάγαμε» αφού έπρεπε να σε βοηθήσω να βγεις από τη μιζέρια και να ζεις σε εευρωπαϊκή χώρα τόσα χρόνια.

«Μαζί τα φάγαμε» και τα δανεικά είναι πολλά, μας είπε ο κ. Πάγκαλος με απόλυτη ειλικρίνεια. Άρα μαζί θα τα πληρώσαμε. Περιμέναμε λοιπόν να τα πληρώοσυμε μαζί. Βγήκαν οι «μάγοι» και βρήκαν τη λύση. Πρώτα έφτιαξαν το χρηματιστήριο όπου πολύς κόσμος έχασε τις οικονομίες του,  έκοψαν τα μεροκάματα καταλύοντας τις συλλογικές συμβάσεις, έκοψαν τις συντάξεις, καταλύοντας τις οικονομίες των εργαζομένων, που πλήρωναν στα ασφαλιστικά τους ταμεία, και είπαμε «εντάξει, είναι το μερίδιό μας» αφού «τα φάγαμε μαζί», μετά ήρθαν οι εφεδρείες-απολύσεις, διότι από το 1980 έτρωγαν οι κομματικοί πελάτες με διορισμούς που το κράτος δεν χρειαζόταν. Μετά στραφήκαμε στους ιδιοκτήτες κατοικιών, ιδιοκτήτες που με τον δικό τους ιδρώτα έχτισαν τα σπίτια τους, αλλά επειδή ο ιδρώτας περιείχε και τη μίζα του «μάγου», ποιος θα την πλήρωνε; Μα η Νιγηριανή… Μπήκε λοιπόν και το χαράτσι, μια έκτακτη εισφορά που μάλλον θα γίνει μόνιμη, κάτω από το τηλεκατευθυνόμενο βλέμμα του κ. Λ. Παπαδήμου.

Οι Νιγηριανές επαναστάτησαν, επιχείρησαν να φύγουν από την επιτήρηση, αλλά που να πάνε; Πήγαν για προστασία στον άλλον «μπος» και στην «μαντάμ». Αλλά όλοι, τρεις «μποσάδες» και μια «μαντάμ» έκαναν σύμφωνο «σωτηρίας, των νιγηριανών γυναικών», διότι έπρεπε μαζί να αντιμετωπίσουν το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα που τους δημιουργήθηκε. Άμα οι Νιγηριανές δεν δουλέψουν, πώς θα ξεπληρωθούν τα δανεικά που «έφαγαν μαζί».

Στην απόγνωσή τους οι γυναίκες (στο ντοκιμαντέρ), βρήκαν σωτηρία στην χριστιανική εκκλησία που διέκρινε τον πόνο των Νιγηριανών γυναικών και τις έβαλε κάτω από τη σκέπη της, έδωσε σε αυτές συσσίτιο, τις βοήθησε να βρουν σωστές δουλειές, και τις συγκέντρωνε στην εκκλησία να ψάλλουν Αλελούια. Θα ξεχρεώσουν το χρέος λίγο αργότερα, αλλά… βρήκαν το δρόμο του θεού, βρήκαν τον άλλο μάγο που επικοινωνεί με τον άλλο θεό, πιο καλό, με άλλη νοοτροπία, με μικρότερες απαιτήσεις… με νέες ελπίδες. Αλλά και ο νέος «μπος», έστω κι αν δεν λέγεται «μπος» έχει τη δική του «μαντάμ» και φροντίζουν για τα δικά τους χρέη, διότι και το κτήριο που λειτουργεί ως εκκλησία και τα έξοδα του έχει και του νέου «μάγου» από κάπου πρέπει να εισπραχτούν τα δικά του έξοδα.

Στο ντοκιμαντέρ είχε και μια άλλη σκηνή. Εκείνη τη σκηνή στην οποία ένας «πελάτης» για κάποιο λόγο διαπληκτίστηκε με την «εταίρα» και τη μαχαίρωσε. Τότε οι άλλες «εταίρες» των «τριάκοντα ευρώ» έπεσαν με μανία στον σαΜΑΤατζή να τον φάνε, και φώναζαν και έτρεχαν πάνω-κάτω, να τον πιάσουν να του βγάλουν μια-μια τις τρίχες, με το δικό του το μαχαίρι. Γιατί έπρεπε να «μασχαιρωθεί» κάποια για να συσπειρωθούν οι Νιγηριανές δεν το κατάλαβα, αλλά μετά πάλι τα πράγματα γύρισαν στον ίδιο ρυθμό. Αφού «μαζί τα φάγαμε» μαζί πρέπει να τα πληρώσουμε «εσείς θα δουλεύετε, θα μου δίνεται τα χρήματα τα οποία εγώ θα πληρώνω για τα χρέη μας», είπε ο «μπος». Και έτσι συνεχίζεται να γίνεται.

Όπως θα έρθει το νέο έτος, οι ίδιοι μπόσηδες θα συνεχίσουν να συντονίζουν την κατάσταση βάσει του συμφώνου «Σωτηρίας των Νιγηριανών γυναικών», οι Νιγηριανές γυναίκες θα εργάζονται στην Ευρυπίδου, εξασκώντας την φυσική τέχνη της γονιμοποίησης, και θα συνεχίζουν να πληρώνουν για να ξεπληρωθούν τα χρέη. Δηλαδή ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…. εισοδήματος, για ποιούς όμως;

Ο παλιός χρόνος έκλεισε στην Αθήνα, με την ομιλία του δήμαρχου κ. Καμίνη στην πλατεία Κοτζιά. Στην ομιλία του ο δήμαρχος εξήρε την αποτελεσματική οργάνωση της εκδήλωσης για την υποδοχή του νέου χρόνου… «Με τόσα λίγα έξοδα πετύχαμε τόσα πολλά», είπε. Ευλόγισε τις θυσίες των δημοτών στις δύσκολες αυτές στιγμές που περνούν οι δημότες με τις οικονομικές δυσκολίες τους και άρχισε την αντίστροφη μέτρηση 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0 και μερικά βαρελότα άρχισαν να σκάνε. Ή ξεχασε να πει Ευτυχισμένο το 2012 (αντί για 0) ή η τηλεόραση δεν το αναμετάδωσε. Μάλλον το δεύτερο έγινε, διότι άν έγινε το πρώτο, ο δήμαρχος ίσως να νόμιζε ότι βρισκόταν σε πεδίο εκτόξευσης διαστημοπλοίου. Δηλαδή εκτός τόπου και χρόνου.

Μαζί τα φάγαμε λοιπόν, και όλοι πρέπει να συμβάλουν ανάλογα με το πόσα έφαγαν, υποθέτω. Καθώς μερικοί πλήρωναν, έχαναν τη δουλειά τους, έχαναν το σπίτι τους, δεν είχαν τροφή. Φανταστείτε πόσα πολλά έφαγαν. Είναι και αυτό ένας δείκτης, του πόσα έφαγε ο καθένας που τώρα πρέπει να πληρώσει.  Πού να φανταστεί κανείς, πόσα έτρωγε ο διπλανός σου στην πολυκατοικία που τώρα έχασε το σπίτι του, πραγματικό τσιμπούσι έκανε όλα αυτά τα χρόνια. Μετά βλέπεις το παιδάκι να λυποθυμά στο σχολείο, και καταλαβαίνεις πόσα έτρωγε όλα αυτά τα χρόνια, για να πρέπει να πληρώνει και αυτό. Ακούς ότι μια μητέρα άφησε το παιδί της στον παιδικό σταθμό, γιατί δεν είχε να το ταΐσει, και καταλαβαίνεις πόσα έτρωγε και αυτή μαζί με όλους τους άλλους. Ευτυχώς που δεν ακούς τίποτα για τον κ. Πάγκαλο, που αποδεικνύεται ότι δεν είχε φάει τίποτα μέχρι τώρα, όπως και οι άλλοι της «σωτηρίας της πατρίδας». Είναι και αυτό ένας δείκτης της εντιμότητας της πολιτικής ηγεσίας, που τόσο έχει κατηγορηθεί, και όμως είναι οι μόνοι που δεν πλήρωσαν τίποτα διότι ΑΠΛΑ δεν ΕΦΑΓΑΝ. Αντίθετα εκείνος που έφαγε τα πάντα είναι αυτός ο θεομπαίχτης Εφραίμ. Έφαγε τόσα πολλά που κατέληξε στη φυλακή.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, όπου αυτοί που κατηγορούνται ότι ‘έφαγαν», ο δείκτης δείχνει ότι ήταν οι πιο έντιμοι, και αυτοί που έδειχναν οτι ήταν έντιμοι, ο δείκτης τους απέδειξε ότι είχαν φάει τον αγλέωρα, αναδύεται το νέο έτος, και σεις θέλετε και εξακολουθείτε να με κατακρίνετε. Αν είναι δυνατόν. Ο δείκτης μου είναι ξεκάθαρος. Επί 60 σχεδόν συναπτά έτη εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ (ΚΑΘΕ) ΕΤΟΣ.

Τι μου λέτε τώρα…

Advertisements