Occupy Montréal – Η κατάληψη συνεχίζεται

Είναι κιόλας 17 Νοεμβρίου. Η πλατεία του Λαού (πρώην πλατεία Βικτωρίας) έχει καταληφθεί. Από τις 15 Οκτώβρη, νέες τέντες έχουν στηθεί σε ένα από τα μεγάλα πεζοδρόμια γύρω από την πλατεία. Η πλατεία δεν χωρά άλλες. Στην Ελλάδα γιορτάζεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Περιδιαβαίνοντας τον χώρο της πλατείας του Λαού, διαπιστώνει κανείς την οργάνωση για τις βασικές ανάγκες των πολιτών που έχουν κατασκηνώσει στην πλατεία. Ο χώρος της κουζίνας, το γραφείο ενημέρωσης, η προβολή των ντοκιμαντέρ περιτριγυρισμένα από αφίσες, πανό αλλά και καλλιτεχνικές εκθέσεις. Η αστυνομία και η πυροσβεστική, όχι μόνον αρνούνται να διευκολύνουν τη ζωή των μελών του κινήματος «ΚΑΤΑΛΗΨΗ»-ΜΟΝΤΡΕΑΛ, αλλά με κάθε τρόπο προσπαθούν να κάνουν τη ζωή τους δύσκολη. Δεν τους επιτρέπουν να έχουν θέρμανση, δεν τους επιτρέπουν να έχουν ηλεκτρικό. Οι δυσκολίες που επιβάλλονται αποβλέπουν στην αποθάρρυνση και τον εκφοβισμό.

"Occupy Montréal" (La Presse)

Ανάμεσα σε όλα η διανομή υλικού από διάφορα γκρουπ:

Α. -Public Service Alliance of Canada- (www.munaca.com)

– «Είμαι ένας από τους 1700 υπαλλήλους, που επανδρώνουν τις βιβλιοθήκες, τα εργαστήρια, τα γραφεία. Είμαστε χωρίς σύμβαση από τον νοέβρη του 2010 και είμαστε σε απεργία από την 1η του Σεπτέμβρη 2011. Δεν ήταν μια απόφαση που την πήραμε χωρίς σκέψη. Αλλά αισθανόμαστε ότι η διοίκηση του McGill δεν μας έδινε άλλη επιλογή. Τα αιτήματά μας είναι δίκαια και λογικά. Ζητάμε ισοτιμία με τους εργαζόμενους  των άλλων πανεπιστημίων, στο Μοντρεάλ, προστασία των συντάξεων μας και την εφαρμογή δίκαιης μισθολογικής κλίμακας. Ζητάμε να  παρακρατήσετε τις δωρεές σας προς το McGill μέχρι η απεργία μας να λυθεί δίκαια .

———————————————————————————————-

Β. –Parti Communiste du Québec, 5359 ave. du Parc.-

– Όσοι αποτελούν το 1% είναι ενωμένοι, οργανωμένοι και έχουν ξεκάθαρους σκοπούς – να συνχίσουν να εκμεταλλεύονται, να κόβουν τις κοινωνικές παροχές, συγκεντρώνουν τον πλούτο για τους ίδιους εις βάρος των της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και του περιβάλλοντος. Τα μέσα ενημέρωσης τα οποία είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστών επαναλαμβάνουν ακατάπαυστα ότι τα κινήματα του λαού των ΗΠΑ και του Καναδά είναι ανοργάνωτα και δεν έχουν συγκεκριμένες αξιώσεις. Τα κυρίραρχα κυκλώματα εύχονταν να μείνουν τα πράγματα σε μια τέτοια κατάσταση. Η απάντησή μας πρέπει να είναι:

ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ-ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ-ΑΞΙΩΝΟΥΜΕ

Να μερικές πρώτες αξιώσεις που μπορούμε να προβάλουμε:

Διπλασιασμός των φόρων στα κέρδη των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες διεθνείς, πετρελαίων, κλπ.

Εθνικοποίηση των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών

Αξιπρεπείς θέσεις εργασίας, καλούς μισθούς και parox;ew gia ;oloyw

Να σταματήσουν οι επιθέσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων και να σταματήσει η ιδιωτικοποίηση και οι περικοπές των δημοσίων υπηρεσιών.

Να καταστούν η Εκπαίδευση (συμπεριλαμβανομένης και της Ανωτάτης), η Υγεία και οι Παιδικοί Σταθμοί υπηρεσίες προσιτές και προσβάσιμες. Κατασκευή κοινωνικών οικιών και συμαντική αύξηση του ελάχιστου ωρομισθίου και των κοινωνικών παροχών.

Περικοπή των στρατιωτικών εξόδων κατά 75%. Αγώνα ενάντια στις κλιματικές αλλαγές

———————————————————————————————–

Γ. CKUT, 90.3FM: ειδική αναμετάδοση από το χώρο της κατάληψης.

———————————————————————————————–

Δ. –Partie de l’égalité socialiste, CP183, Station b, Monreal, QC Canada H3B 3J7, SEP-PES@wsws.org

Η Πολιτική και το διεθνές κίνημα «OCCUPY» – Διακήρυξη της συντακτικής επιτροπής της World Socialist Web Site (wsws.org)
Η ανέλιξη στην διεθνή σκηνή των κινητοποιήσεων «Occupy Wall Street» έχει μια αναντίρρητη πολιτική σημασία. Στις 15 του Οκτώβρη οι καταλήψεις άρχισαν στις πόλεις της Ευρώπης, της Ασίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, του Καναδά, της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής.

Το κίνημα που αναπτύσσεται είναι ουσιαστικά αντικαπιταλιστικό. Οι διαμαρτυρίες προκαλούνται από το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Το σύνθημα των πανώ είναι «Είμαστε το 99%», και αντανακλά την αντίθεση της εργατικής τάξης ενάντια στη μονοπώληση του πλούτου της κοινωνίας από μια ελάχιστη μειοψηφία, μια ελίτ του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων επιχειρήσεων, το»1%»

Στις ΗΠΑ, ο μύθος της ανωτερότητας του «οικονομικού φιλελευθερισμού» έχει χάσει κάθε υποστήριξη από τις δεκάδες των εκατομυρίων των πολιτών, ιδιαίτερα εδώ και τρία χρόνια που ακολούθησαν από την εμφάνιση της κρίσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι συνθήκες με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι εργάτες και οι νέοι στο κέντρο του καπιταλισμού, τους υποχρεώνουν να σκεφτούν σοβαρά μια ριζοσπαστική κοιινωνική αλλαγή και την προοπτική του σοσιαλισμού.

Οι καταλήψεις, έμμεσα, στρέφονται ενάντια στους επίσημους πολιτικούς οργανισμούς, τα κόμματα, τα συνδικάτα και τους διαμαρτυρόμενους  οργανισμούς  της ψευτο-αριστεράς, και της υποταγής τους στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι καταλήψεις εκφράζουν την αντίθεσή τους στη μαζική ανεργία, στην απότομη πτώση των μισθών και των συνθηκών εργασίας, στις μςγάλες αυξήσεις του κόστους της εκπαίδευσης, της υγείας, στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος, στον πόλεμο.

Ο απόηχος αυτών των συναισθημάτων στον κόσμο, δείχνει ότι οι εμπειρίες που διαμορφώνουν τη στάση της αμερικανικής εργατικής τάξης είναι καθολικές.

Τρία χρόνια μετά την οικονομική κατάρρευση, είναι σαφές ότι οι ημι-παράνομες οικονομικές συναλλαγές που έχουν έρθει για να κυριαρχήσει η συσσώρευση του πλούτου του καπιταλιστικού «1%», οδήγησε στην κατάρρευση όλης της δομής του παγκόσμιου καπιταλισμού και στην κατάθλιψη και ένταση μεταξύ των κρατών.

Σε κάθε χώρα, η επωδός της κυρίαρχης ελίτ είναι η ίδια. Απαιτούν όπως, όλο το βάρος της κρίσης που έχουν προκαλέσει οι ίδιοι, να περάσει στην εργατική τάξη με την καταστροφή των θέσεων εργασίας, μειώνοντας τους μισθούς και την εξάλειψη των κοινωνικών υπηρεσιών και των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ο καπιταλισμός έχει αποτύχει ως παγκόσμιο σύστημα. Δεν προσφέρει παρά ένα μέλλον φτώχειας, μιζέριας, της περιβαλλοντικής καταστροφής και, εάν δεν ανατραπεί, απειλεί περαιτέρω με καταστροφικούς πολέμους μεταξύ αντίπαλων καπιταλιστικών κρατών.

Είτε μικρές, είτε μαζικές, αυτές οι πρώτες παγκόσμιες κινητοποιήσεις αυτό το Σαββατοκύριακο (15-16 Οκτωβρίου) είναι μια αντανάκλαση της στοιχειώδους συνείδησης της εργατικής τάξης ότι παντού αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα και έναν κοινό εχθρό: τους χρηματιστές και τις μεγάλες επιχειρήσεις  οργανωμένες σε παγκόσμιο επίπεδο και τις ελίτ στις οποίες ανήκουν. Δεν υπάρχει καμία λύση σε εθνικό επίπεδο.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι τώρα να φροντίσουμε όπως  τα αυθόρμητα κίνητρα που έχουν γεννήσει το κίνημα «Occupy» να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση. Ο αγώνας της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων πολιτών θα αναζητήσει την προοπτική της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής σε διεθνές επίπεδο. Μια βαθιά συζήτηση για τα θέματα των προγραμμάτων, τις στρατηγικές και πολιτικές τακτικές είναι απαραίτητη.

Οι διαδηλωτές του κινήματος πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι υπερασπιστές αυτών των αντιδραστικών οργανώσεων έσπευσαν να προσπαθήσουν να χειραγωγήσουν το κίνημα για να εμποδίσουν τη συζήτηση. Μπορεί κανείς να τους εντοπίσει εύκολα. Είναι αυτοί που επιμένουν με μεγάλη έμφαση ότι ο κανόνας της «μη πολιτικής» θα πρέπει να επιβληθεί στις διαδηλώσεις. Ο διαχειριστής της σελίδας στο Facebook «Occupy Sydney» της Αυστραλίας, είναι ένα παράδειγμα. Αυτό το άτομο είπε: «Θα αποπέμψουμε κάθε κόμμα ή πολιτική ομάδα που θα προσπαθήσει να χειραγωγήσει το κίνημα για να επιβάλει μια πολιτική ατζέντα».

Τέτοιες θέσεις είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές και εχθρικές προς τις προσδοκίες που συνθέτουν το κίνημα «Occupy.» Δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το θέλημα του να απαγορεύεται οποιαδήποτε κριτική των κομμάτων και των συνδικάτων, των οποίων η προ-καπιταλιστική πολιτική ατζέντα είναι υπεύθυνη για τις συνθήκες, τις οποίες αντιμετωπίζει η εργατική τάξη. Είναι μια προσπάθεια να λογοκρίνει τη σοσιαλιστική πολιτική και να αποτρέψει την ανάπτυξη μιας πραγματικά εναλλακτικής πολιτικής.

Σε κάθε επίπεδο, το «όχι πολιτική» είναι ένας παραλογισμός. Είναι φανερό σε κάθε σοβαρό άτομο πως  ο αγώνας ενάντια του καπιταλιστικού «1%»  εγείρει κρίσιμα ζητήματα της πολιτικής. Κάθε κοινωνικό κίνημα, στην ιστορία, είχε να υιοθετήσει μια θέση στη θεμελιώδη πολιτική ερώτηση: ποια τάξη πρέπει να κυβερνά.

Ένα αυθεντικό κίνημα για κοινωνική αλλαγή πρέπει να εστιάζεται στην επαναστατική κινητοποίηση  της μόνης κοινωνικής δύναμης που έχει τη δύναμη να ανατρέψει τον καπιταλισμό: την διεθνή εργατική τάξη. Αυτή το κίνημα πρέπει να προτείνει μια λύση στο ιστορικό ζήτημα που η κοινωνία στο σύνολό της αντιμετωπίζει. Θα πρέπει να έχει ως στόχο την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και την κατάργηση των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία αποτελούν τη βάση της κυριαρχίας της καπιταλιστικής ολιγαρχίας και παράγουν αντιφάσεις που υπονομεύουν την  παγκόσμια οικονομία.

Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει το κίνημα «Occupy» είναι να εκφυλιστεί σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας,  εκφράζοντας την οργή και τη λαϊκή αντίθεση, αλλά που πρέπει να μετατραπεί, για να καταστεί ακίνδυνο, ουραγός των κομμάτων και οργανισμών της πολιτικής ελίτ.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, οι αντάρτες του Δημοκρατικού Κόμματος στην εξουσία, ψάχνουν τρόπους για να αλλάξουν το κίνημα της Wall Street προς όφελος της προεκλογικής εκστρατείας του Μπαράκ Ομπάμα το 2012, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα του «μικρότερου κακού», επίχειρημα που αποδεικνύει ότι ο Ομπάμα είναι μεγαλύτερος αντίπαλος της Wall Street από ό,τι οι Ρεπουμπλικάνοι.

Στον Καναδά oι ομάδες που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, επιδιώκουν να το φέρoυν κάτω από την ηγεσία του ΝεοΔημοκρατικού Κόμματος (NPD) και των συνδικάτων – οργανώσεις που έχουν στραγγαλίσει κάθε αντίσταση της εργατικής τάξης και εξ ονόματος της ανάγκης για «ανταγωνιστικές επιχειρήσεις» και «προϋπολογισμούς ισολογισμένους «, έχουν επιβάλει παραχωρήσεις και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Από τότε που είναι η επίσημη αντιπολίτευση, το NDP, με την πλήρη υποστήριξη του Καναδικού Εργατικού Κογκρέσου, κινείται περισσότερο προς τα δεξιά, προκειμένου να πείσει την κυβερνώσα ελίτ πως μπορεί να λάβει και τη θέση των Φιλελευθέρων, ως κόμμα «αριστεράς» διακυβέρνησης.

Σε όλη την Ευρώπη, παρόμοιες προσπάθειες θα κατεργάζονται την καθοδήγηση του κινήματος υπό την σκέπη του επίσημου πολιτικού κατεστημένου. Οργανισμοί όπως το «Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα» στη Γαλλία, το «Αριστερό Κόμμα» στη Γερμανία και το «Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα» στη Βρετανία καταβάλλουν ανεξάρτητα το καθένα, κάθε προσπάθεια να αποτρέψουν κάθε ανεξάρτητο πολιτικό κίνημα της  εργατικής τάξης.

Μια συνειδητή επανάσταση εναντίον των καπιταλιστικών μηχανισμών, είναι απαραίτητη. Πρέπει να σφυρηλατηθεί ένα ενωμένο παγκόσμιο κόμμα της εργατικής τάξης που θα καταπολεμήσει κάθε μορφή εθνικισμού και σοβινισμού, και θα καθοδηγήσει την πάλη σε κάθε χώρα για τη δημιουργία αυθεντικών δημοκρατικών κυβερνήσεων των εργαζομένων, και τη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας. Η προοδευτική απάντηση στην κυριαρχία του «1%» και η αποτυχία του καπιταλισμού είναι η μετατροπή των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των κοινωνιών σε δημοκρατικά ελεγχόμενα δημόσια ιδρύματα, και ο προγραμματισμός της παγκόσμιας οικονομίας ώστε να ανταποκριθεί στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στο ιδιωτικό κέρδος.

Τα κόμματα Σοσιαλιστική Ισότητα και Παγκόσμιος Σοσιαλιστικός Σιαδικτυακός Ιστός, οργανώσεις της Διεθνούς Επιτροπής της 4ης Διεθνούς, ενστερνίζονται συνειδητά αυτή την προοπτική. Ενθαρρύνουμε όλους τους συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις των κινημάτων «Occupy» να επικοινωνήσουν μαζί μας για να συζητήσουμε το πρόγραμμα, την ιστορία και τις παραδόσεις του παγκόσμιου τροτσκιστικού κινήματος.

———————————————————————————————-

Ε. –crimethinc.com, riselikelions.net, sabotagemedia.anarkia.org, waronsociety.noblogs.org.

Υποστήριξη και αλληλεγγύη! Εμπνεόμαστε από τις καταλήψεις στη Wall Street και αλλού. Επιτέλους, οι άνθρωποι παίρνουν τους δρόμους και πάλι! Η δυναμική γύρω από τις δράσεις αυτές έχει τη δυνατότητα να δώσει νέα ώθηση στην αντίσταση. Ελπίζουμε ότι αυτες οι καταλήψεις πολλαπλασιάζονται τόσο σε αριθμό όσο και σε ουσία, και εμείς θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να βοηθήσουμε.

Γιατί θα έπρεπε να ακούσετε τις ιδέες μας; Εν ολίγοις, επειδή είμαστε σε αυτό το σημείο εδώ και πολύ καιρό. Έχουμε περάσει δεκαετίες αγωνιζόμενοι ενάντια στον καπιταλισμό, οργανώνοντας καταλήψεις και πέρνοντας αποφάσεεις με συναίνεση. Εάν αυτό το νέο κίνημα δεν μαθαίνει από τα λάθη του, διατρέχουμε τον κίνδυνο να τα επαναλάβουμε. Έχουμε συγκεντρώσει, κάποια από τα σκληρά διδάγματα που αντλήθηκαν από μας, εδώ.

Η κατάληψη δεν είναι τίποτα το καινούργιο. Η γη στην οποία είμαστε,  ήδη είναι μια περιοχή υπό κατοχή. Τα Ηνωμένα Έθνη της «Βόρειας Αμερικής» βασίστηκαν στην εξόντωση των αυτόχθονων πληθυσμών και τον εποικισμό των εδαφών τους, για να μην αναφέρουμε τους αιώνες της δουλείας και της εκμετάλλευσης. Για να είναι μια αντι-κατοχή σημαντική, θα πρέπει να ξεκινήσει κανείς με την αναγνώριση αυτής της ιστορίας. Επί πλέον, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει από την ιστορία της αντίστασης που συμπεριλαμβάνει την αυτοάμυνα των αυτοχθόνων και τις εξεργέρσεις των σκλαβωμένων μέχρι το πρόσφατο κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησηςκαι περνώντας μέσα από τα διάφορα αντι-πολεμικά κινήματα και των εργαζομένων.

Το «99%» δεν είναι ένα κοινωνικό σώμα, αλλά πολλά. Κάποιοι μέσα από την κατάληψη έχουν δώσει μια εικόνα στην οποία το «99%» χαρακτηρίζεται ως μια ομοιογενής μάζα. Τα πρόσωπα που προορίζονται να αντιπροσωπεύουν τους «απλούς άνθρώπους» συχνά φαίνονται ύποπτα, όπως οι λευκοί, νομοταγείς πολίτες που βλέπουμε στα τηλεοπτικά προγράμματα, αν και αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν τη μειοψηφία του πληθυσμού.

Είναι λάθος να ισοπεδώνουμε την πολυμορφία μας. Δεν είναι για όλους η πρώτη φορά που οι αδικίες του καπιταλισμού του χτύπησαν την πόρτα. Μερικοί έχουν στοχοποιηθεί από τις δομές της εξουσίας για χρόνια ή γενιές. Οι εργάτες της μεσαίας τάξης που μόλις τώρα χάνουν την κοινωνική τους θέση ,   μπορούν να μάθουν πολλά από εκείνους που έχουν αδικηθεί εδώ και πολύ καιρό.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο μερικά «μαύρα πρόβατα.» Η κρίση δεν είναι το αποτέλεσμα του εγωισμού μερικών επενδυτών-τραπεζιτών, είναι η αναπόφευκτη συνέπεια ενός οικονομικού συστήματος που επιβραβεύει τον ανταγωνισμό μέχρι στραγγαλισμού σε κάθε επίπεδο τς κοινωνίας. Ο καπιταλισμός δεν είναι ένας στατικός τρόπος ζωής, αλλά μια δυναμική διαδικασία που καταναλώνει τα πάντα, μετατρέποντας τον κόσμο σε κέρδος και συντρίμμια. Τώρα που όλα έχουν τροφοδοτήσει τη φωτιά αυτού του συστήματος, το σύστημα καταρρέει, αφήνοντας ακόμη και τους πρώην υποστηριχτές του στα «κρύα του λουτρού». Η απάντηση δεν είναι να επιστρέψει σε κάποιο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού- να πάει πίσω στην ισοτιμία με τον χρυσό, για παράδειγμα. Όχι μόνο είναι αδύνατο, αλλά και κατά την περίοδο εκείνων των προηγούμενων σταδίων δεν αποκόμισε κανένα όφελος το «99%». Για να βγούμε από αυτό το χάος, θα πρέπει να ξαναβρούμε άλλους τρόπους που θα καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ μας και με τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε  την αστυνομία. Μπορεί να είναι «απλως εργαζόμενοι», αλλά η δουλειά τους είναι να προστατεύσουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Όσο συνεχίζουν να εργάζονται στην αστυνομία, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτούς, ανεξάρτητα από  τον φιλικό τρόπο που συμπεριφέρονται. Όσοι συμμετέχουν στις καταλήψεις θα μάθουν από πρώτο χέρι  μόλις αρχίσουν να απειλούνται οι ανισότητες του πλούτου και της εξουσίας επί των οποίων στηρίζεται η λειτουργία της κοινωνίας μας. Όποιος επιμένει ότι η αστυνομία υπάρχει για να προστατεύει και να υπηρετεί τους πολίτες έχει ζήσει πιθανώς μια προνομιούχα και υπάκουα ζωή.

Μην κάνετε την υπακοή στο νόμο, «εικόνα». Οι νόμοι χρησιμεύουν για την προστασία των προνομίων των πλουσίων και ισχυρών. Υπακούοντάς τους δεν είναι απαραίτητα ηθικά σωστό – ίσως ακόμη και να είναι ανήθικο. Η δουλεία ήταν νόμιμη. Οι Ναζί είχαν νόμους επίσης. Πρέπει να αναπτύξουμε τη δύναμη της συνείδησής μας για να κάνουμε αυτό που ξέρουμε ότι είναι το καλύτερο, ανεξάρτητα από τους νόμους.

Για να υπάρχει μεγάλη συμμετοχή, ένα κίνημα πρέπει να δίνει τη δυνατότητα ποικίλων τακτικών. Είναι μορφή ελέγχου και αίσθηση μεγάλης αυτοπεποίθησης να νομίζει κάποιος ότι ξέρειε πώς ο καθένας πρέπει να ενεργεί κατά την επιδίωξη ενός καλύτερου κόσμου. Καταγγέλλοντας τους άλλους, εξοπλίζει μόνον τις αρχές να απονομιμοποιούν, χωρίζουν, και να καταστρέφουν το κίνημα, στο σύνολό του. Η κριτική και η συζήτηση ωθούν το κίνημα προς τα εμπρός, αλλά η αρπαγή της εξουσίας το ακρωτηριάζει. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι ο αναγκασμός όλων να υιοθετήσουν μία σειρά από τακτικές, αλλά να ανακαλύψουν πώς οι διαφορετικές προσεγγίσεις μπορεί να είναι αμοιβαία επωφελείς.

Μην υποθέτετε ότι όσοι παραβιάζουν το νόμο ή αντιμετωπίζουν την αστυνομία είναι προβοκάτορες. Πολλοί άνθρωποι δικαιολογημένα είναι θυμωμένοι. Δεν είναι όλοι που συμφωνούν με την νομικίστικη ειρηνική συμπεριφορά. Μερικοί άνθρωποι εξακολουθούν να θυμούνται πώς να προατατεύουν τον ευατόν τους. Η αστυνομική βία δεν είναι μόνο όταν μας προκαλούν, είναι ο στόχο τους να μας βλάψουν και τρομάξουν για να μας οδηγήσουν σε αδράνεια. Στο πλαίσιο αυτό, η αυτο-άμυνα είναι απαραίτητη.

Με το να υποθέτουμε ότι οι συγκρουόμενοι με τις αρχές είναι κατά κάποιο τρόπο στο ίδιο γκρουπ δεν είναι μόνο παράλογο-υπονομεύει το πνεύμα που χρειάζεται για να αμφισβητήσουμε το κατεστημένο, και αποθαρρύνει εκείνους που είναι έτοιμοι να συγκρουστούν. Ο ισχυρισμός αυτός είναι χαρακτηριστικό των προνομιούχων ανθρώπων που έχουν μάθει να εμπιστεύονται τις αρχές και να φοβούνται όποιον τις παρακούει.

Καμία κυβέρνηση-δηλαδή, καμμία κεντρική εξουσία, δεν θα θέσει πρόθυμα τις ανάγκες των απλών ανθρώπων πριν από τις ανάγκες των ισχυρών. Είναι αφελές να ελπίζουμε για κάτι τέτοιο. Το κέντρο βάρους σε αυτό το κίνημα πρέπει να είναι η ελευθερία και η αυτονομία μας, και η αμοιβαία βοήθεια που μπορεί να τις στηρίξει-όχι η επιθυμία για μια «υπεύθυνη» συγκεντρωτική εξουσία. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο πράγμα. Ακόμη και το 1789, οι επαναστάτες προήδρευσαν σε μια «δημοκρατία» με δούλους, για να μην αναφέρουμε με πλούσιους και φτωχούς.

Αυτό σημαίνει ότι το σημαντικό δεν είναι μόνο να απαιτήσεις από τις κυβερνήσεις μας, αλλά να διαμορφώσεις τις προϋποθέσεις που θα κάνουν τους ίδιους τους πολίτες να κάνουν αυτά τα αιτήματα πραγματικότητα. Αν το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά, οι ισχυροί θα πρέπει να λάβουν σοβαρά τα αιτήματά μας, έστω και μόνο για να προσπαθήσουν να κρατήσουν την προσοχή και την υποταγή μας. Πετυχαίνουμε μεγαλύτερο ώφελος, αναπτύσσοντας την δική μας δύναμη.

Ομοίως, αμέτρητα κινήματα κατά το παρελθόν έμαθαν από την πράξη ότι η δημιουργία μιας δικής τους γραφειοκρατία, όσο και να είναι «δημοκρατική», υπονομεύει μόνο τους αρχικούς στόχους τους. Δεν θα πρέπει να αναθέτουμε σε νέους ηγέτες εξουσίες, ούτε καν νέες δομές λήψης αποφάσεων. Θα πρέπει να βρούμε τρόπους να υπερασπιστούμε και να διευρύνουμε τις ελευθερίες μας, ενώ παράλληλα θα καταργούμε τις ανισότητες στις οποίες μας έχουν υποχρεώσει.

Οι καταλήψεις  θα αναπτυχτούν ανάλογα με τις δράσεις που αναλαμβάνουμε. Δεν είμαστε εδώ μόνο για να «πούμε την αλήθεια στην εξουσία»-όταν μόνο μιλάμε, οι ισχυροί κλείνουν τ’αυτιά τους. Ας δώσουμε την ευκαιρία στις αυτόνομες πρωτοβουλίες και ας δράσουμε άμεσαγια να αντιμετωπίσουμε την πηγή των κοινωνικών ανισοτήτων και των αδικιών.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση, την πρωτοβουλία και τη δράση.

Ευχόμαστε οι αγώνες να σας δώσουν περισσότερη ελευθερία.

———————————————————————————————-

Στ. – http://www.survivingprogress.com

«Surviving progress» είναι μια νέα κινηματογραφική ταινία που επιδέξια παρουσιάζει τις διασυνδέσεις μεταξύ της χριματοπιστωτικής κατάρεύσης, χρέους, Wall St., και της σύγχρονης ολιγαρχίας, με την εκτός ελέγχου τεχνολογία, μη βιωσιμότητα και τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ρίχνει φως στη φύση του ανθρώπου και τα χνάρια της ιστορίας και δίνει χρήσιμες ενοράσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν για τις μελλοντικές μας επιλογές και αποφάσεις.

Η ταινία είναι των Mathieu Roy και Harold Crooks, και εμπνεύστηκε από το βιβλίο του Ronald Wright «A short history of Progress» (Εγχειρίδιο της ιστορίας της προόδου». Τους προηγούμενους μήνες παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στα Φεστιβάλ Toronto, Montreal και Vancouver. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ταινία ως ένα εργαλείο οργάνωσης για την προώθηση του κινήματος. Στο Κεμπέκ παρουσιάζεται από τις 4 Νοεμβρίου.

Advertisements