ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

Δεν αποβλέπω με αυτήν την καταχώρηση να υποστηρίξω παρά μόνον το γεγονός ότι έχουμε παντελή άγνοια, για πολλούς τομείς στην ιστορία μας και τον ελληνικό μας πολιτισμό. Η ιστορική λογική είναι απαραίτητη για να μπορούμε να εξηγούμε τα γεγονότα και την εξέλιξη τους, αντί να νομίζουμε ότι ο Χριστός γενήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου κλπ.
Ένα υπουργείο ελληνικής παιδείας θα έδινε προτεραιότητα στην ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό αντί να φροντίζει να δίνει σχεδόν τις ίδιες ώρες για θρησκευτικά με όσες δίνει για την ελληνική γλώσσα.

Στην αρχαία Ελλάδα, με το σύστημα της «πόλης κράτους» που επικρατούσε, κάθε κοινότητα είχε το δικό της ημερολόγιο. Όλα όμως τα ελληνικά ημερολόγια είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα: ήταν σεληνιακά. Όλα επίσης χώριζαν το χρόνο σε 12 μήνες και για να κρατούνται σταθεροί κατέφευγαν στην ανάγκη να επαναλαμβάνουν ένα μήνα ή να έχουν και 13ο μήνα. Για τη μέτρηση του χρόνου προτίμησαν το «ρολόι νερού», την περίφημη κλεψύδρα. Η κλεψύδρα αργότερα εξελίχθηκε σε πολύπλοκο όργανο μέτρησης του χρόνου, αφού εκτός από τα δοχεία, συμπεριλάμβανε τροχούς, αυλάκια και μηχανισμούς ελέγχου της ροής του νερού.
Το αθηναϊκό ημερολόγιο περιλάμβανε τους ακόλουθους μήνες (ο αριθμός μέσα στην παρένθεση δείχνει τις ημέρες που είχε ο μήνας)
Εκατομβαιώνας (30),
Μεταγειτνιώνας (29),
Βοηδρομιώνας (30),
Πυανεψιώνας (29),
Μαιμακτηριώνας (29),
Ποσειδεώνας Α΄ (29),
Ποσειδεώνας Β΄ (30),
Γαμηλιώνας (30),
Απόσπασμα από http://oistros-reportaz1.blogspot.com/2007/01/blog-post_11.html
——–…Τον μισοκοίταξα με ανακούφιση. Α .. την θάλασσα κοιτάζει ο γέροντας. Χαλάρωσα. Άντε να πω κι εγώ μία κουβέντα, επιτέλους σε μία ένδειξη καλής θέλησης.
– Και γιατί θα ‘ναι γελαστός ο Γενάρης?
– Άκου να μαθαίνεις. 78 χρόνια κοιτώ τα μερομήνια. Ο παπούς μου ο συχωρεμένος μου ‘λεγε «Γιωργάκη, από τις 11 του Γαμηλιώνος θα ξανοίγεις τον καιρό. Κάθε μέρα, ένας μήνας. Στις 13 συνήθως βρέχει. Και μία σταγόνα να κάμει, γδάρτης θα ‘ναι ο Μάρτιος. Ανέ βρέξει και στις 18, ο Αύγουστος θα ‘χει πολλά μελτέμια. Ανέ στεγνώσει ο καιρός στις 20, το καλοκαίρι θα τραβά ίσαμε τον Οκτώβρη».
Για ε τη θάλασσα ήρεμη απούναι σήμερα. Καλό Γενάρη θα περάσουμε.

Η Αλκυόνη, το σημερινό κακάσχημο ψαροπούλι με τα παράξενα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ’ ακρογιάλια με τον άντρα της, τον Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία, οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.
Μία δεύτερη εκδοχή θέλει την τιμωρία του αλλιώτικη. Ένα πρωινό που η Αλκυόνη είχε δει άσχημο όνειρο τον παρακαλούσε να μην βγει στα ανοιχτά του πελάγους. Αλλά ο Κήυκας γέλασε με τα καμώματα της γυναίκας του και παράκουσε. Και έτσι ο πανούργος Δίας τσάκισε ανενόχλητος το πλοίο του.

Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές, στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της. Οπόταν, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να μπορεί να ψάχνει και στις θάλασσες, μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο, όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ’ άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσσούν τ’ αυγά τους την άνοιξη, η κατάρα του επίμονου Δία ήταν εκείνη να γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά.
Δύσκολη και περιπετειώδης η αναπαραγωγή της, καθώς τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, της άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, κάποτε τη
λυπήθηκαν και διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν και να γίνει καλοκαιρία για δύο εβδομάδες: για όσες ημέρες, δηλαδή, η Αλκυόνη κλωσσά τα αυγά της.

Μια τέτοια ωραία ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού. Ο μύθος μιλάει για την συζυγική αγάπη, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για … εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και της βορείου Ευρώπης.
Το φαινόμενο της καλοκαιρίας μέσα στη βαρυχειμωνιά του Ιανουαρίου απασχόλησε πολύ τους αρχαίους, που έδιναν διάφορες μυθολογικές εξηγήσεις. Ο Αιλιανός λ.χ. έγραψε ότι «κυούσης δε Αλκυόνος, ίσταται τα πελάγη, ειρήνην δε και φιλίαν άγουσεν άνεμον». Ο δε Αριστοτέλης λέγει: «Η δε Αλκυών κύει επί τροπάς χειμερινάς, διό και καλούνται όταν ευδιειναί γένονται αι τροπαί, αλκυόνοιοι ημέραι». Ο Λουκιανός πάλι έγραφε πως: «Αίθρια μεν τα άνωθεν, ακύμαντος δε και γαλήνιον άπαν το πέλαγος, όμοιν, ως ειπείν κατόπτρω».

Ωστόσο, όμως οι Αλκυονίδες ημέρες δεν έρχονται πάντα. Υπάρχουν χρόνια, που το γλυκό αυτό καλοκαιρινό διάλειμμα στην καρδιά του χειμώνα, δεν παρατηρείται καθόλου. Η Αλκυόνη τότε γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κύματα αρπάζουν τα αυγά ή τα πουλιά της. Το ψαροπούλι θρηνεί πάλι, καθώς πετιέται μέσα από τα βράχια και περιμένει τον Μάρτη για να φύγει από τον τόπο μας. Κι όταν η Αλκυόνη θρηνεί τα παιδιά της ο Χειμώνας συμπάσχει μαζί της και «κλαίει» γοερά. Παγώνοντας τους τόπους μας.
Ανθεστηριώνας (29),
Ελαφηβολεώνας (30),
Μουνυχιώνας (29),
Θαργηλιώνας (30) και
Σκιροφοριώνας (29).
Ο Ποσειδεώνας Β΄ ήταν ο 13ος μήνας, που με την προσθήκη του διατηρούνταν οι μήνες σταθεροί σε ορισμένες εποχές. Κάθε μήνας χωριζόταν σε τρία δεκαήμερα, από τα οποία το τελευταίο μπορεί να είχε 9 μόνο ημέρες.
Ο καθορισμός των ημερών γινόταν αριθμητικά. Για την πρώτη δεκάδα αριθμούσαν 1-10 «αρχομένου» του μήνα,
για τη δεύτερη 1-10 «ισταμένου» του μήνα και
για την τελευταία 1-10 «φθίνοντος» του μήνα.
Κάθε πρώτη του μήνα ονομαζόταν νουμηνία.

Τα ονόματα των μηνών στο μακεδονικό ημερολόγιο ήταν τα ακόλουθα:
Δίος,
Απελλαίος,
Αυδυναίος,
Περίτιος,
Δίστρος,
Ξανθικός,
Αρτεμίσιος,
Διαίσιος,
Πάνεμος,
Λώος,
Γορπιαίος και
Υπερβερεταίος.
Οι Πτολεμαίοι με την κατάκτηση της Αιγύπτου και την εγκατάστασή τους σ’ αυτήν, έφεραν μαζί τους και το σεληνιακό μακεδονικό ημερολόγιο. Για να μην προσκρούσουν όμως στις συνήθειες των κατακτημένων Αιγυπτίων διατήρησαν και το αιγυπτιακό ημερολόγιο.
http://www.kosmologia.gr/timehistory/timehistory.htm
Για τις αρχαίες ελληνικές ονομασίες των μηνών, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα
Πηγή: http://www.coinsmania.gr/cm/guide/Calendar/month_name.htm

Δυστυχώς αυτές οι ιστορικές πληροφορίες δεν χρειάζονται σε μια χριστιανική-ορθόδοξη χώρα όπως η Ελλάδα, απλά διότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη σχετικότητα των πραγμάτων σε αντίθεση με τη δογματική προσέγγιση του «πίστευε και μη ερεύνα» που διατηρήθηκε καθόλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, πριν την Αναγέννηση.

Advertisements