Το σκάνδαλο της Θεολογικής Σχολής

21/11/2010
του Αλέκου Λασκαράτου, protagon.gr

Η είδηση πρωτοφανής και εντυπωσιακή! Με έγγραφό του, προς τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, την Παρασκευή 19/11/2010, ο υφυπουργός Παιδείας κ. Πανάρετος, ζητά την κατάργηση του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας. Μάλιστα ζητά την απαλοιφή του τμήματος αυτού από τα μηχανογραφικά των πανελληνίων και τη μετάταξη όσων φοιτούν σ’ αυτό στο άλλο τμήμα της σχολής, το τμήμα Θεολογίας. Αιτία το τεράστιο σκάνδαλο νεποτισμού που αποκαλύφθηκε στο τμήμα αυτό. Σχεδόν όλα τα μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό) είναι συγγενείς μεταξύ τους, καθηγητές-γονείς επιβλέπουν τα διδακτορικά των παιδιών τους, που στη συνέχεια εκλέγονται μέλη ΔΕΠ και γρήγορα εξελίσσονται στη βαθμίδα του καθηγητή, και άλλα παρόμοια ανήκουστα. Διαβάστε για να φρίξετε.

Η επιστολή του κ. Πανάρετου.

Στα τριάντα χρόνια που είμαι στο πανεπιστήμιο δεν έχω ξαναδεί τέτοιο σκάνδαλο που να ευτελίζει τόσο πολύ κάθε έννοια αξιοκρατίας και έννομης τάξης στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Μεμονωμένα φαινόμενα νεποτισμού έχουν κατά καιρούς καταγγελθεί στο πανεπιστήμιο (όπως άλλωστε και σε κάθε δημόσιο χώρο) εδώ όμως πρόκειται για «έγκλημα κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση». Πολύ καλά θα κάνει ο πρύτανης να εγκρίνει την εισήγηση του υφυπουργού, να καταργήσει το εν λόγω τμήμα και να στείλει όλα του τα μέλη ΔΕΠ στα σπίτια τους.
Όμως η ιστορία αυτή βάζει κατά τη γνώμη μου ένα ευρύτερο θέμα. Τι είναι, και σε τι χρησιμεύει μια θεολογική σχολή στο πανεπιστήμιο της Αθήνας; Διαβάζω στην ιστοσελίδα της:

«Πολλαπλή είναι η προσφορά της Θεολογικής Σχολής στην Επιστήμη, την Εκκλησία και το Έθνος, αλλά και διεθνής η παρουσία της (συμμετοχή σε πανορθόδοξες, διαχριστιανικές συσκέψεις, συνέδρια). Ανέδειξε ικανά στελέχη με παγκόσμια προβολή και σήμερα, χωρίς παρεκκλίσεις από την γνήσια ορθόδοξη παράδοση, καλλιεργεί και προάγει όλους τους τομείς της θεολογικής επιστήμης. Έδωσε και εξακολουθεί να δίνει μορφωμένα στελέχη τόσο στην Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και στη μέση εκπαίδευση και σε άλλους.»

Χωρίς παρεκκλίσεις από την γνήσια ορθόδοξη παράδοση, λέει το κείμενο. Εδώ είναι όλο το, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ζουμί. Τι θα πει αυτό; Θα πει απλά ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μία θεολογική σχολή αλά με μία Ορθόδοξη Θεολογική σχολή. Στο χώρο του πανεπιστημίου λοιπόν που θεωρητικά είναι χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών, χώρος παραγωγής και διδασκαλίας γνώσης και ελεύθερης έρευνας έχουμε μια σχολή που ξεκινά τον αυτοπροσδιορισμό της δηλώνοντας ξεκάθαρα την χωρίς παρεκκλίσεις υπαγωγή της σε συγκεκριμένη θρησκεία, την χριστιανική, και σε συγκεκριμένο δόγμα, την ορθοδοξία. Που είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Που είναι η ελεύθερη έρευνα; Πουθενά. Στην ουσία πρόκειται για μία ιερατική σχολή με, ας πούμε, υψηλότερο επίπεδο. Οι απόφοιτοι είναι είτε κληρικοί που θα συνεχίσουν παρά πέρα την «καριέρα» τους στα ανώτερα κλιμάκια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, είτε λαϊκοί που θα γίνουν καθηγητές θρησκευτικών σε σχολεία, αν γίνουν.

Διερωτώμαι αν στους φοιτητές διδάσκονται κάποιες αλήθειες όπως ότι
• Το Πάσχα και η Ανάσταση δεν είναι τίποτε άλλο από τη γιορτή της άνοιξης δηλαδή της ανάστασης της φύσης. Ανάστασης που ακολουθεί τη νεκρή εποχή του χειμώνα. Μέσα από τον αιώνιο κύκλο των εποχών. Υπάρχει δε, με τη μία μορφή ή την άλλη, σε όλες σχεδόν τις θρησκείες του κόσμου.
• Η μετά θάνατο ζωή υπάρχει σαν υπόσχεση σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, αλλού σαν αιωνιότητα της ψυχής, αλλού σαν μετεμψύχωση και μετενσάρκωση κλπ. Οι αρχαίοι έλληνες βάζαν τρόφιμα (σιτάρι, ελιές, κ.ά) στους τάφους των νεκρών και οι αρχαίοι αιγύπτιοι εκτός από τρόφιμα βάζαν και τα αγαπημένα αντικείμενα του νεκρού στον τάφο για να τα έχει μαζί του στην επόμενη ζωή. Εμείς τρώμε κόλλυβα (σιτάρι) στη μνήμη του νεκρού όπως κάνανε και οι αρχαίοι.
• Η θεία κοινωνία υπάρχει από τις αρχαίες θρησκείες και λέγεται θεοφαγία. Μέσα από την πράξη αυτή βάζεις το θεό μέσα σου, παίρνεις τη δύναμή του, μετέχεις στην αιωνιότητα.
• Η ιδέα της παρθένου Μαρίας που γεννά το γιο του θεού υπάρχει και σε άλλες θρησκείες της Ασίας

Άραγε διδάσκονται οι φοιτητές ότι ο «Άγιος» Κωνσταντίνος δολοφόνησε το γιό του για να προστατεύσει το θρόνο του από τυχόν απειλές; Ότι οι σταυροί καίγονταν μετά τη σταύρωση γιατί φέραν πάνω τους το κακό πνεύμα του κακοποιού που σταυρώθηκε οπότε η εύρεση του τίμιου σταυρού είναι μάλλον ένα ωραίο παραμύθι; Ότι όλα τα κομμάτια του «τίμιου σταυρού» που έχουν βρεθεί δεν κάνουν έναν σταυρό αλλά δάσος ολόκληρο από δέντρα; Ότι οι θαυματουργές εικόνες και οι Παναγίες που κλαίνε (αλήθεια γιατί δεν γελάνε;) είναι σκέτη απάτη;

Για όλους τους παραπάνω λόγους, πιστεύω πως μια τέτοια σχολή στο σύνολό της, και όχι μόνο το συγκεκριμένο τμήμα, με τον σκοταδισμό και την ιδεοληψία που τη διακατέχει, δεν έχει θέση στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ας προχωρήσει η εκκλησία στην ίδρυση δικού της πανεπιστημίου, όπως σχεδίαζε παλαιότερα (αλήθεια τι έγιναν αυτά τα σχέδια και οι εξαγγελίες;) και ας εντάξει εκεί τη σημερινή θεολογική σχολή.

Το φαινόμενο της θρησκείας είναι αναμφίβολα απόλυτα συνδεδεμένο με την ιστορία της ανθρωπότητας. (δες το εξαιρετικό βιβλιαράκι των 40 σελίδων του Irvin Yalom με τίτλο Θρησκεία και Ψυχιατρική, εκδ. Άγρα) και σίγουρα θα δικαιολογούσε αντί για τη σημερινή θεολογική σχολή, κάποιο τμήμα ιστορίας και κοινωνιολογίας των θρησκειών, στα πλαίσια της Φιλοσοφικής σχολής.

Advertisements