ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 5 Νοεμβρίου 2010
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
(Παραθέτω μόνον το σχετικό τμήμα της συζήτησης, για το πλήρες κείμενο της συζήτησης επισκεφτείτε τη διεύθυνση http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=9279678)

Η θεματική, το αντικείμενο της σημερινής εκδήλωσης είναι οι νέοι, τα προβλήματα, οι ανησυχίες των νέων, οι πρωτοβουλίες που περιμένουν οι νέοι να αναλάβει το κράτος, για να ανταποκριθεί στις ανησυχίες τους…

Λ. ΓΚΟΡΟΓΙΑ: Λέγομαι Λίζα Γκορόγια. Είμαι 22 ετών και μιας που αναφέρατε και τις πλασματικές ιδιότητες, είμαι θεατρολόγος. Δεν ανήκω στους ψηφοφόρους σας, αλλά ανήκω στη μερίδα των νέων που έχουν ήδη αποφασίσει να μεταναστεύσουν.
Θα ήθελα να σας θέσω δύο ζητήματα με πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις, αν μου το επιτρέπετε. Το πρώτο έχει σχέση με το διαχωρισμό της εκκλησίας και του κράτους. Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω: γιατί ενώ γνωρίζουμε πως η εκκλησία είναι μία κερδοφόρα επιχείρηση που έχει στα χέρια της αμύθητο πλούτο και εδαφικές εκτάσεις, για ποιο λόγο, ενώ αυτή δεν επιθυμεί να βοηθήσει ένα κράτος που αιμορραγεί οικονομικά, η πολιτεία όχι μόνο δεν προχωρεί στο διαχωρισμό, αλλά έχει ευνοϊκή αντιμετώπιση απέναντί της. Να αναφέρω ας πούμε τη συνταγματική κατοχύρωση, την κρατική χρηματοδότηση, την ειδική φορολογική αντιμετώπιση και το καθεστώς δημόσιας υπηρεσίας που απολαμβάνει.

Η συγκεκριμένη ερώτηση λοιπόν πάνω σ’ αυτό το θέμα είναι: σκοπεύετε να προβείτε σε πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους και σε φορολόγηση της εκκλησίας; Αν ναι, πότε; Αν όχι, γιατί;
Νομίζω ότι είμαστε στην πιο κατάλληλη περίοδο για να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί το επιβάλλει η κοινή λογική, η κοινωνική κατακραυγή και η αγανάκτηση, λόγω των σκανδάλων και των θρησκευτικών ηγετών οι οποίοι αποκτούν έναν παράφορο πολιτικό λόγο, αλλά και οι πολιτικές συνθήκες και υποσχέσεις που έχει δώσει η Κυβέρνηση προεκλογικά γι’ αυτή την κίνηση…

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Θα σου κάνω κι εγώ μια ερώτηση μετά – γιατί φεύγεις από την Ελλάδα; Αλλά να πω εγώ πρώτα δυο πράγματα και μετά θα κάνουμε κουβέντα και γι’ αυτό.
———————————————————————————————–
Πρώτα απ’ όλα, το θέμα εκκλησίας – κράτους. Ναι, είμαι υπέρ του διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας. Έχουμε ξεκινήσει ήδη έναν διάλογο με την εκκλησία γύρω απ’ αυτό το θέμα, δεν είναι κάτι το οποίο – αν θέλεις – θα το επιβάλλουμε δια της βίας. Αλλά επειδή είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα διαχρονικά στη χώρα μας, θεωρούμε ότι μέσα από το διάλογο μπορούμε να βρούμε λύσεις, διότι πιστεύω ότι ο ρόλος της εκκλησίας θα είναι πολύ σωστότερος, όταν πραγματικά έχει μεγαλύτερη αυτονομία και, θα έλεγα ότι τότε θα έχει και μεγαλύτερη επαφή με τον ίδιο τον πολίτη και ο ρόλος της θα μπορεί να είναι πολύ σημαντικός, όπως σημαντικά είναι και πολλά τα οποία ήδη κάνει η εκκλησία.
Παραδείγματος χάριν, επειδή μίλησες για διακρίσεις, πρέπει να χαιρετίσουμε την προσπάθεια που κάνει η Αρχιεπισκοπή και εδώ στην Αθήνα και αλλού στο θέμα των μεταναστών και των παράνομων μεταναστών, αλλά γενικότερα, που προσπαθεί να βοηθήσει μέσα από προνοιακές διαδικασίες, συσσίτια κ.λπ. Κανονικά θα έπρεπε και η πολιτεία αυτά να τα κάνει, αλλά εν πάση περιπτώσει, το ότι τα κάνει η εκκλησία είναι και αυτό ένα θετικό έργο. Στο μέτρο, λοιπόν, που αυτός ο διάλογος προχωρήσει, πιστεύω ότι θα εξυγιάνουμε τους ρόλους μας, και του κράτους αλλά και της εκκλησίας.
Το δεύτερο που έθεσες είναι επίσης σημαντικό. Αυτή τη στιγμή όλοι πρέπει να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η φορολόγηση ήδη πέρασε, δηλαδή φορολογείται πια η εκκλησία. Αυτό έγινε με τον πρόσφατο νόμο, που φέραμε εμείς ως Κυβέρνηση. Και βεβαίως, άλλη φορολογία έχει όταν είναι κοινωνική η δραστηριότητα, άλλη όταν είναι εμπορική η δραστηριότητα.
Η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της εκκλησίας είναι από τα θέματα που κι εγώ προσωπικά, αλλά και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, Ιερώνυμος, έχουμε θέσει, ώστε να συνεργαστούμε για την αξιοποίηση αυτής της δημόσιας – εκκλησιαστικής, σ’ αυτή την περίπτωση – περιουσίας. Κι εμείς, ως κράτος, όλη η κοινωνία μας, έχουμε μια τεράστια δημόσια περιουσία που δεν αξιοποιείται. Και η αξιοποίηση αυτού του περιουσιακού στοιχείου θα είναι πολύ σημαντική στην αντιμετώπιση και της αναπτυξιακής μας προοπτικής, και της οικονομικής κρίσης…..
————————————————————————————————–
Τώρα να ακούσω, γιατί σκέφτεσαι να φύγεις από την Ελλάδα.
Λ. ΓΚΟΡΟΓΙΑ: Νομίζω ότι θα μπορούσα να σας απαντήσω με πολλούς στίχους ποιητών μας, αλλά θα σας πω ότι «όπου και να πάω, η Ελλάδα με πληγώνει». Νομίζω ότι πολλοί συμμερίζονται αυτή την άποψη, το έχουν εκφράσει ήδη, γι’ αυτό είστε κι εσείς εδώ σήμερα, για να μας ακούσετε, και ότι νιώθουμε ότι έχουμε περισσότερα και εδώ μας ζητούνται λιγότερα.

Post.Panagiotis Klivokiotis
about 6 months ago
Ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας δεν είναι συμβόλαιο προς υπογραφή. Η ιστορία υπαγορεύει ότι η εκκλησία με το δόγμα της Θείας αποστολής κυβέρνησε και κυβερνάει ως μια μονοπωλιακή επιχείρηση.
Το κίνημα του ανθρωπισμού στην Ευρώπη δημιουργήθηκε όχι από μια συζήτηση μεταξύ κράτους και εκκλησίας αλλά από τη σύγκρουσή τους. Ας πάρουμε τη Γαλλία¨ο βασιλιάς Λουδοβίκος ανακηρύχτηκε βασιλιάς-ήλιος, στην Αγγλία ο Λούθηρος έστρεψε τους ίδιους τους πιστούς ενάντια στον πάπα και τα συγχωροχάρτια του, τα οποία πουλούσαν οι καθολικοί επίσκοποι για να ξεπληρώνουν τα χρέη της πολυτελούς ζωής τους και να χτιστεί ο Άγ. Πέτρος στη Ρώμη. Στην Αγγλία πέρασε νόμος ότι δεν μπορούσε καθολικός να κατέχει δημόσιο αξίωμα. Ήταν δε τόσο ισχυρός ο νόμος αυτός που ο αδελφός του Charles II, James II κυνηγήθηκε από τον θρόνο διότι είχε γίνει καθολικός. Η καθολική εκκλησία για να ανακαταλάβει το χαμένο έδαφος δημιουργεί κοινωνικούς οργανισμούς, με τις Ουρσουλίνες, τους Ιησουίτες κλπ. Μοναδικός στόχος να περιορίσει την αιμορραγία προς τους Προτεστάντες.
Ο πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλά την ιστορική πραγματικότητα, ιδιαίτερα αυτή του δυτικού πολιτισμού που στράφηκε στον κλασσικό πολιτισμό για να αποτινάξει την εκκλησία από το σβέρκο του και να ανοίξει μια νέα ανθρώπινη εποχή, όπου ο άνθρωπος θα καλλιτέρευε τον εαυτό του με την εκπαίδευση και όχι την προσευχή.
Ο πρωθυπουργός δυστυχώς πολιτικολογεί και αυτό είναι ηθικό αδίκημα, διότι απευθύνεται σε αγνούς πολίτες με όνειρα για το μέλλον τους, χωρίς να καταλαβαίνει ότι απλά κονιορτοποιεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.
Θυμάμαι τη θέση του Α. Μαρή, πρόεδρου και συμβούλου της Ελληνικής Κοινότητας Μοντρεάλ για πολλά χρόνια. (1) έφερε την κοινότητα στο χείλος της πτώχευσης και αναγκάστηκε να την παραδώσει σε ένα σώμα οικονομικών ισχυρά συμπάροικων οι οποίοι εγγυήθηκαν στις τράπεζες, (2) και αυτός μίλαγε και ακόμη μιλάει για διάλογο με τον επίσκοπο όσον αφορά στις εξουσίες της Κοινότητας. Σας θυμίζει τίποτα κοινό να έχουν ο Μαρής και ο Παπανδρέου. Και στις δυο προσωπικότητες είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι είναι ανίκανοι και στηρίζονται σε ξένα πορτοφόλια και λαμβάνουν μέρος σε διάλογο με μια δυνατότερη οικονομικά και θεσμικά δύναμη, την εκκλησία.
Το λάθος που νομίζουμε ότι κάνουν είναι η στρατηγική που ακολουθούν. Το λάθος το δικό μας είναι που νομίζουμε ότι κάνουν λάθος. Η επιλογή τους αυτή είναι συνειδητή. Δεν επιθυμούν καμιά διακοπή θεσμικών σχέσεων μεταξύ κράτους και εκκλησίας. Η εκκλησία θεσμικά είναι εγγύηση του ελληνικού κράτους. Υπάρχουμε γιατί υπάρχει η εκκλησία. Αυτό είναι το πρωτόκολλο. Η κοινωνία των Ελλήνων δεν χρειάζεται την εκκλησία. Η αστική τάξη χρειάζεται την εκκλησία και γι αυτό γίνεται υποχείριό της.
Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Εκκλησίας υπήρχε στο παρελθόν είτε γιατί έλειπε το κοινωνικό κράτος, είτε για να ανακτήσει τους πιστούς της ή και νέους πιστούς. Η ύπαρξη του κοινωνικού κράτους και η κοινωνική οργάνωση της κοινωνίας επιτρέπει την αντικατάσταση αυτού του κοινωνικού χαρακτήρα της εκκλησίας με τον κοινωνικό χαρακτήρα του Ουμανισμού. Το κράτος με την οργάνωσή του μπορεί να προσφέρει τις ίδιες υπηρεσίες με προϋποθέσεις αξιοπρέπειας και αλληεγγύης προς τους κατοίκους της χώρας. Το είπε εξάλλου και ο πρωθυουργός, ότι «θα έπρεπε η πολιτεία αυτά να τα κάνει».
Ο πρωθυπουργός μπορεί να ξεκινήσει πρώτα από την Εκπαίδευση. Θεσμικά, με τη βοήθεια της βουλής θα πρέπει να εισάγει νομοσχέδια που να ανεξαρτητοποιούν τα σχολεία από το δικαίωμα της εκκλησίας να τα ελέγχει. Σε προηγούμενη ανάρτηση ο επίσκοπος Ζακύνθου ήταν πολύ συγκεκριμένος, λέγοντας ότι έχουν ορκιστεί να φυλάγουν το σύνταγμα και τους νόμους. Ας τους απαλλάξει λοιπόν η Βουλή από αυτόν τον όρκο, τον οποίο προς τιμή τους λαμβάνουν πολύ σοβαρά, όπως άλλωστε κάθε άλλος σοβαρός επαγγελματίας που του έχουν αναθέσει συγκεκριμένα καθήκοντα εργασίας.

Post.Athanase Athanassiou
about 6 months ago
Πολύ ωραίο και εμπεριστατωμένο το σχόλιό σου, Παναγιώτη. Η ιστορική διαδρομή που κάνεις συνηγορεί στον άμεσο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας και στη χώρα μας (Ελλάδα). Όμως εδώ περνούμε ακόμα το Μεσαίωνα, χωρίς ελπίδα Αναγέννησης που έζησαν οι Δυτικοί. Ο τωρινός Πρωθυπουργός (όπως και όλοι οι προκάτοχοί του) δεν «πολιτικολογεί», θα έλεγα ότι «παπαρολογεί» ή (έστω) «μπλαμπλαμπλα-λογεί».

Και όμως, τα πράγματα θα ήταν τόσο απλά εάν υπήρχε απλώς κοινός νους…
about 6 months ago

Advertisements