ΓΙΑ ΕΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το άρθρο του ΣΤΑΘΗ Σ. από τον Ναυτίλο (Ελευθεροτυπία 20.10.2010)

Μαθήματα όπως τα θρησκευτικά, τα οποία θα έπρεπε να έχουν αντικατασταθεί από χρόνια με το μάθημα της ιστορίας και του περιεχομένου (ηθικού και φιλοσοφικού) των θρησκειών, συγχέονται σκόπιμα στην προοπτική της υποβάθμισής τους με κρίσιμα μαθήματα όπως η ιστορία…

Πολλές τέτοιες φωνές υπάρχουν χωρίς όμως να είναι αποτελεσματικές, γαιτί είναι απομονωνμένες. Είναι σαν τον ατμό που διαφεύγει λίγος λίγος από τη χύτρα σηκώνοντας το καπάκι, και δεν γίνεται έκκρηξη. Είναι πολύ καλλίτερο βέβαια να μην χρειαστεί να γίνει η έκκρηξη. Γι αυτό αυτοί που κρατούν το καπάκι και ρυθμίζουν τη φωτιά, απλά κερδίζουν χρόνο, εις βάρος της κοινωνίας και προς όφελος των συμφερόντων μερικών, είτε είναι άτομα είτε είναι οργανισμοί.

Η ελληνική κοινωνία θα πρέπει συνταγματικά να ξεχωρίσει την θρησκεία από το κράτος, κάθε θρησκεία. Δεν νοείται να πληρώνει η ελληνική κοινωνία για εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές, κλπ. «Το μάθημα της ιστορίας και του περιεχομένου των θρησκειών» δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχει. Το ζήτημα των θρησκειών είναι ζήτημα κοινωνιολογικής προσέγγισης, ως μέρος της πορείας του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Δεν έχει καμιά σημασία η μορφή των θρησκειών, σημασία έχει η αναγκαιότητά τους σε μια συγκεκριμένη κοινωνική περίοδο και η φθείνουσα πορεία τους, ως απτέλεσμα της ανθρώπινης σκέψης να πλησιάσει, αναλύσει, κατανοήσει τη Φύση και μάθει τους φυσικούς νόμους.
Ως Έλληνες έχουμε υποχρέωση (από τη φύση μας ή λόγω της παιδείας μας) τη διατήρηση του ελληνικού πολιτισμού, ως μέρος της ανθρώπινης πνευματικής κληρονομιάς. Η έννοια του ελληνοαίματου δεν εξυπηρετεί κανέναν, όπως δεν εξυπηρέτησε η έννοια της «Άριας Φυλής» κανέναν. Αλλά το τρίπτυχο Έλληνας-ελληνική γλώσσα-ελληνικός πολιτισμός είναι ένας κρίκος της ανθρώπινης ιστορίας και ως τέτοιος κρίκος πρέπει να ειδωθεί. Όπως σε ένα υπουργείο, οι υπάλληλοι του είναι εντεταλμένοι να εργάζονται για τους σκοπούς του υπουργείου, ενώ παράλληλα μπορούν στον ελεύθερο χρόνο τους άλλοι να είναι αθλητές, και άλλοι εθελοντές και άλλοι να έχουν τη θρησκεία ως μέσον πνευματικού διαλογισμού, έτσι μπορούν να είναι και οι Έλληνες, με κύριο σκοπό τη διατήρηση και μελέτη της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού, ενώ παράλληλα μπορούν μεταξύ όλων των άλλων να είναι χριστιανοί, μουσουλμάνου, εβραίοι, βουδιστές, ινδουϊστές, κλπ.

Η πανίσχυρη καθολική εκκλησία, μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χάνει σιγά σιγά την παντοδυναμία της και μέσα από τις δικές της αντιφάσεις αναδύεται η Αναγέννηση . Η Αναγέννηση είναι η περίοδος που οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν ξανά την αίγλη του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, και νέες ιδέες διαμορφώνουν το κίνημα του Ανθρωπισμού. Παράλληλα με το δόγμα της Καθ.Εκκλ. ότι σκοπός του ανθρώπου είναι να «προσεύχεται για να σωθεί η ψυχή του στην μετέπειτα ζωή», αρχίζει να κυριαρχεί το δόγμα του Ανθρωπισμού «με την εκπαίδευση ο άνθρωπος μπορεί να καλλιτερεύσει τη ζωή του». Παράλληλα ξεσπάει η διάσπαση της Καθολικής εκκλησίας, με τους Λουθηρανούς προτεστάντες, τους καλβινιστές στην Ελβετία, του Πουριτανούς στην Αγγλία, τους Ουγενότους στην Γαλλία, την Αγγλικανική Εκκλησία στην Αγγλία, ενώ οι Πουριτανοί πέφτουν σε δυσμένεια στην Αγγλία και φεύγουν για την Αμερική, οι Επισκοπιανοί στη Σκωτία, κλπ. Η Καθολική Εκκλησία αντεπιτίθεται και δημιουργεί τις Ουρσουλίνες, τους Ιησουίτες και ένα ακόμα σώμα (των καπουτσίνων, νομίζω) τα οποία αναλαμβάνουν, βοηθώντας τους φτωχούς, διαδίδοντας το μήνυμα της Καθολικής Εκκλησίας, και ελέγχοντας την εκπαίδευση (Ιησουίτες) να κυριαρχίσει ξανά, μαζί με άλλες πολιτικές που εφάρμοσε όπως την Ιερή Εξέταση, για να ελέγξει τις διαρροές.

Εμείς, στην Ελλάδα όλα αυτά χρόνια παραμένουμε σκλαβωμένοι. Όταν έρχεται η ώρα της επανάστσης, η ανατολική ορθόδοξη εκκλησία, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι τα γραπτά της είναι στα ελληνικά, γίνεται ο θεματοφύλακας της ελληνικής γλώσσας και βαζουμε σε δεύτερη μοίρα τον ελληνικό μας πολιτισμό, τα μνημεία του οποίου δεν είχαν και μεγάλη αξία κατά την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντί να επαναστατήσουμε εναντίον της εκκλησίας που δεν φρόντισε τα μνημεία μας όπως κράτησε τη γλώσσα όλες αυτές τις εκατονταετίες, συνεχίσαμε την κατεστημένη αντίληψη ακολουθώντας τις επιταγές της εκκλησίας. Στην σύγχρονη εποχή προσπαθούμε να αναδείξουμε τον ελληνικό πολιτισμό μας, αλλά κυρίως μόνον ότι δεν θίγει την εκκλησία (Θυμόσαστε την ταινία του Γαβρά για την Ακρόπολη τι κριτική έλαβε από την εκκλησία, γιατί είπαν, έδειχνε τους παπάδες να καταστρέφουν τα μάρμαρα).

Το επόμενο βήμα της κοινωνίας μας, λοιπόν, είναι αυτό: να ξεχωρίσουμε τους ρόλους εκκλησίας και υπουργείου παιδείας και κράτους, και να αφήσουμε την εκκλησία να πορευτεί στο δρόμο της ανταγωνιζόμενη κάθε άλλο δόγμα ώστε να αποδείξει ότι πράγματικά είναι καλλίτερη από τις άλλες. Ελεύθερη αγορά εξάλλου δεν έχουμε…

Advertisements