Ο Πρωθυπουργός για το ψηφιακό σχολείο

Το ψηφιακό σχολείο είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται ανάλογα με το οικονομικό κόστος και την χρηστικότητά του. Τί διδάσκεται είναι θέμα της κοινωνίας. Πως διδάσκεται είναι θέμα του εκπαιδευτικού. Η παρουσία του Πρωθυπουργού στο λύκειο είναι εξαιρετική, η παρουσίασή του όμως δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Ο εκπαιδευτικός, πέρα από τη γνώση, που ο ίδιος κατέχει, κατέχει και τη μέθοδο μεταφοράς αυτής της γνώσης. Ο πρωθυπουργός δεν κατείχε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Από τον τόνο της φωνής, μέχρι τη στάση στην τάξη, ο πρωθυπουργός απέδειξε ότι ούτε ο εκπαιδευτικός μπορεί να κάνει τον πολιτικό στη Βουλή, ούτε ο πολιτικός να κάνει τον εκπαιδευτικό στην τάξη.
Την απαξίωση του εκπαιδευτικού την κομίζει ο ίδιος, εν αγνοία του, πιστεύω.

Θεώρησε ανατροπή, άρα και μια λύση για τη σημερινή κατάσταση, ο μαθητής να διδάσκει ακόμα και τους δασκάλους του. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, δηλαδή, οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει τον εκπαιδευτικό.
Μπορεί στην Νιγηρία να είναι έτσι… (και γι αυτό να το έχουν ρίξει στα κινητά). Είναι οι μεγαλύτεροι scammers της υφηλίου. Ας μην ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμά τους. Πόσο πιο χαμηλά θα μας κατεβάσουν. Έχετε ακούσει κανέναν Ευρωπαίο να θεωρεί πρότυπο οποιασδήποτε έντιμης δραστηριότητας τους Νιγηριανούς… Μάλλον, μόνον εμείς.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πιο κοντά στα λόγια του πρωθυπουργού είναι ο όρος ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, παρά ψηφιακό σχολείο, γιατί αν το σχολείο τώρα είναι ψηφιακό, πριν τι το λέγαμε, που τα βιβλία τυπώνονταν, τυπογραφικό ή Γουτεμβεργειανό !!

Τέλος, όλο το τεχνολογικό υλικό, ποιος θα το προμηθεύσει; Η Microsoft, Apple κλπ. Ας φροντίσει λοιπόν η κυβέρνηση να δημιουργήσει πσράλληλσ, οικονομικές μονάδες παραγωγής του τεχνολογικού υλικού, αντί να αγοράζουμε από το εξωτερικό και να μπαίνουμε συνεχώς σε μεγαλύτερο χρέος. Ανακυκλώνοντας την παλαιά τεχνολογία και δημιουργώντας καινούργια πετυχαίνουμε πολλά και στον τόπο μας.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι κανείς δεν σκέφτεται το κόστος αυτής της τεχνολογίας και την ταχύτητα της ανάπτυξης της, που σίγουρα θα πρέπει να ανανεώνεται κάθε 5 χρόνια. Αν λοιπόν δεν υπάρχει ελληνική τεχνολογία που θα είναι συμβατή και με την υπάρχουσα, ας μην κομίζουμε γλαύκας. Γιατί θα έρθει στιγμή που η ηλεκτρονική πλάκα θα πρέπει να αντικατασταθεί και τότε τρέχα γύρευε. Ποιος θα την αγοράζει, ο μπατίρης και χρεωκοπημένος Έλληνας, ή η κυβέρνηση που αν χρειάζονταν χρόνια για να τυπωθούν νέα βιβλία, θα χρειαστούν αιώνες για να μπορεί να αντικαθιστά αυτό το τεχνολογικό υλικό (παράδειγμα πρόσφατο τα φαρμακεία που έδιναν με πίστωση και ξαφνικά σταμάτησαν).

Όλα αυτά δεν τα σκέφτεται κανείς σοβαρά, και αν τα σκέφτεται δεν τα λαμβάνει υπόψη, γιατί η Παιδεία δεν χαράζεται ορθολογιστικά, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμιά ορθολογιστική αιτία να συνυπάρχει στο ίδιο υπουργείο το σχολείο και η εκκλησία. κάτι που αμφισβητήθηκε από τον 16ο αιώνα στην Ευρώπη, αλλά ποτέ στη Μέση Ανατολή. Ας ακουμπήσουμε λοιπόν πρώτα «επί των τύπων των ήλων» μας.

Η παρέμβαση του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, και η συζήτηση του με μαθητές στη παρουσίαση του ψηφιακού Σχολείου από το Υπουργείο Παιδείας στην Λήμνο. — Λήμνος, 8.10.2010

Advertisements