To ping-pong Επισκοπής-Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου.

Το συλλαλητήριο, όπως το αποκαλούν οι οργανωτές του, του Ελληνικαναδικού Κογκρέσου, στάθηκε σαν φάρος να φωτίζει το τεράστιο πρόβλημα που προκύπτει στην παροικία όσον αφορά στο ποιο συλλογικό όργανο θα καθοδηγεί τους Καναδούς ελληνικής καταγωγής. Η ανταλλαγή επιστολών Επισκοπής-Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου δείχνει έκδηλα το αδιέξοδο που υπάρχει. Από τη μια αυτοί που θέλουν να κυριαρχεί η εκκλησία σε όλα τα επίπεδα και από την άλλη αυτοί που θέλουν να κυριαρχεί το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο ακόμη και πάνω στην εκκλησία. Η τρίτη λύση του ξεκάθαρου διαχωρισμού των θρησκευτικών και λαϊκών εξουσιών βρίσκεται στους ενδότερους θαλάμους της ψύχής μιας μικρής μειοψηφίας.
Ο επίσκοπος, ως από βυζαντινής εποχής, αποτελεί τον ιεράρχη των πιστών και τον πολιτικό διαμεσολαβητή των ελλήνων πρώτα με τους Οθωμανούς και τώρα με τις καναδικές κυβερνήσεις. Το 1992 25 000 ελληνοκαναδοί διαδήλωσαν στην Οτάβα και κατάφεραν τον συντηρητικό πρωθυπουργό κ. Μαλρούνι να αποσύρει την αναγνώριση του FYROM ως Μακεδονία. Το 2007, παρόλο που το Κογκρέσο γνώριζε τις παρασκηνιακές κινήσεις της κυβέρνησης, έκανε υψηλή διπλωματική πολιτική, με λίγα λόγια… "την πάπια". Έτσι μόλις έγινε γνωστή η αναγνώριση "μόνο στις διμερείς σχέσεις όπως έχουν κάνει και άλλες 120 άλλες χώρες" οι συντηρητικοί του Κογκρέσου άρχισαν να διαρρυγνύουν… τις κάρτες τους. Ντύθηκαν με το περίβλημα του "ορθόδοξου αγωνιστή" και κινητοποίησαν την παροικία, όπως και οι ίδιοι άφηναν να εννοηθεί "για την τιμή των όπλων". 5 000 περίπου ελληνοκαναδοί συγκεντρώθηκαν να ακούσουν τα ίδια και τα ίδια από τους "ηγέτες τους", που πολλοί απ’ αυτούς δεν γνώριζαν ούτε το Μακεδονικό ζήτημα. Ακολουθώντας ακραίες στάσεις έχουν έρθει σε αντίθεση με την γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή των Βαλκανίων και διακηρύσουν τώρα ότι θα διαδηλώσουν και μπροστά από την ελληνική πρεσβεία, αν υπάρξει σύνθετη ονομασία. Τίθενται πρακτικά με το ΛΑΟΣ και τον Ψωμιάδη. Το 1992 παρευρέθηκε ο Επίσκοπος στη διαδήλωση αλλά και τότε με το ζόρι, το 2007 έστειλε απάντηση στον πρόεδρο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου όπου ξεκαθαρίζει ότι διαφωνεί με τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η διαδήλωση, αλλά στέλνει έναν ιερέα να αντιπροσωπεύσει την Επισκοπή (ο οποίος έκανε και τη σχετική ενημέρωση στον επίσκοπο). Κάπως έτσι λειτουργούσε ο κλήρος και το 1821. Με το αγκύστρι τους τράβαγαν να μπουν στον ξεσηκωμό του έθνους, και πάντα έμπαιναν τελευταίοι και έβγαιναν από πάνω. Η πολιτική βαρύτητα του ράσου φαίνεται ξεκάθαρα και από την εντολή που δίδει στην επιστολή του προς τον πρόεδρο του Ελληνικαναδικού Κογκρέσου "… παρακαλώ να του δώσετε (δηλ. του ιερέα που αντιπροσώπευε τη Μητρόπολη) τον πρώτο λόγο, ώστε η διαδήλωση να αρχίσει με προσευχή". Μια πολιτική πράξη θα αρχίσει με προσευχή. Το ελληνοκαναδικό κογκρέσο το δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες και έτσι έπραξε,  αποδεχόμενο, ουσιαστικά, την πολιτική προτεραιότητα της εκκλησίας. Ο επίσκοπος συνεχίζει την πολιτική του παρέμβαση, δικαίωμα που ηθελημένα ή αθέλητα του έδωσε το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο, κάνοντας κριτική στην ενέργειας του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, λέγοντας ότι ήταν αποτυχημένη δημοσιογραφικά γιατί κανένα μεγάλο μέσο ενημέρωσης δεν το πρόβαλε (ενώ πρόβαλαν την αντιπολεμική διαδήλωση μερικών εκατοντάδων πολιτών), ότι δεν ήταν μαζική, συγκρίνοντας τις 25 000 με τις 5 000, και ότι το Ελληνικαναδικό Κογκρέσο τον κακολογούσε στον κόσμο και ιδιαίτερα στους ανθρώπους της εκκλησίας. Στην απάντησή του ο πρόεδρος του Ελληνικαναδικού Κογκρέσου συνεχίζει το πολιτικό παιχνίδι του επισκόπου. Αμφισβητεί ότι ήταν 25 000 το 1992. Τις κατεβάζει στις 15 000, κατηγορεί τον επίσκοπο για τις ανεξάρτητες του ενέργειες για τους πυροπαθείς από τις πυρκαγιές της Ελλάδας, και του λέει "μη ψεύδεστε" όσον αφορά στην ειδοποίησή που έστειλε για να μην συμμετέχουν ενεργά οι ενορίες στο συλλαλητήριο. Κλείνει την επιστολή του λέγοντας "γνωρίζω πολύ καλά τι περιμένει η Ομογένεια από τον κάθε πρόεδρο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, και το οποίο ποτέ Σεβασμιώτατε, δεν το είχατε σε μεγάλη υπόληψη…"
Το ελληνοκαναδικό κογκρέσο ζητάει την παρουσία του Επίσκοπου "γιατί το θέλει ο κόσμος" όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο γραμματέας του στην εκπομπή του CFMB, σε συνέντευξη με τον κ. Τελλίδη. Γιατί όμως το Ελληνοακαναδικό Κογκρέσεο δεν αφήνει τον κόσμο να κρίνει τη στάση της εκκλησίας; Γιατί πρέπει να εκπέμπει απειλές για την απουσία της εκκλησίας; Δεν είναι ανεξάρτητη η εκκλησία να αποφασίζει που θα πάει και που δεν θα πάει; Αλλά επιτρέπει στην επισκοπή να βάζει πολιτικούς όρους, να κρίνει τους ομιλητές και τον τρόπο παρουσίασης που ήταν ευθύνη των αξιωματούχων του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου;
Το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο ήθελε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Το ίδιο και η Επισκοπή, αλλά τη δική της πίτα και το δικό της σκύλο. Η σύγκρουση αυτή που κυρίως πηγάζει από την σταδιακή απώλεια της πολιτικής εξουσίας της Επισκοπής και όχι μόνον αυτής, που "κλωτσάει" και δεν την δέχεται ως μια νέα πραγματικότητα, ωριμάζει τις συνθήκες του διαχωρισμού των κοινοτήτων από τους ομοιόμορφους κανονισμούς, δηλαδή για την αστικοποίηση των κοινοτήτων και την ενοριοποίηση των εκκλησιών. Ποιους φοβίζει αυτό το βήμα; Μάλλον αυτούς που παίζουν ping-pong στις πλάτες του ελληνισμού που σιγά αλλά σταθερά αφομοιώνεται και αποξενώνεται από το ελληνικό γίγνεσθαι.
Advertisements