Η Αριστερά και η Βενεζουέλα

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών η Βενεζουέλα έχει έρθει αντιμέτωπη με ένα τρομερό κύμα βίας. Αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε περισσότερους από 60 θανάτους μαζί με λεηλατημένα σχολεία, καμμένα δημόσια κτίρια, κατεστραμμένα και άδεια νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα κύρια μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, συμμετέχουν στην αναμετάδοση φρικιαστικών καταγγελιών κατά της κυβέρνησης. Προωθούν την εικόνα ενός δικτάτορα σε σύγκρουση με τους δημοκράτες της αντιπολίτευσης.

Αλλά οι στατιστικές δεν επιβεβαιώνουν αυτό το αφήγημα,, ειδικά όταν πρόκειται για τα θύματα. Όταν ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 39, μια αρχική έκθεση έδειξε μόνο τέσσερις, που ήταν θύματα των δυνάμεων ασφαλείας. Τα υπόλοιπα είναι θύματα, σε λεηλασίες ή ανταλλαγές πυρών (shoot-outs) εντός των κινητοποιήσεων της αντιπολίτευσης. Μια άλλη εκτίμηση σημειώνει ότι 60 τοις εκατό των θυμάτων δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με τις συγκρούσεις.

Αυτές οι εκτιμήσεις είναι συνεπείς με εκείνες που αποδίδουν τις δολοφονίες σε ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών που συνδέονται με την αντιπολίτευση. Πιο πρόσφατες έρευνες αναφέρουν ότι τα περισσότερα από τα θύματα έχασαν τη ζωή τους μέσα από βανδαλισμούς ή ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών.

Υπάρχουν πολυάριθμες καταγγελίες καθώς και ξαφνικές, σύντομες επιθέσεις από παραστρατιωτικές ομάδες που συνδέονται με τη Δεξιά. Και υπάρχουν ενδείξεις ότι μεγάλο μέρος της βίας προστατεύεται από τους τοπικούς δήμους που ελέγχονται από την αντιπολίτευση.

Αυτος ο φόρος αίματος συνάδει με την φασιστική βαρβαρότητα που στόχευε άτομα που συνδέονται με τον τσαβισμό. Το να καίς ζωντανό ένα στέλεχο του κυβερνητικού κόμματος συνδέεται περισσότερο με τις κολομβιανές παραστρατιωτικές οργανώσεις ή τον ποινικό υπόοσμο παρά με ό,τι έχει σχέση με τις πρακτικές των παραδοσιακών πολιτικών οργανώσεων. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ακόμη ότι από το σύνολο των 60 θανάτων, 27 ήταν συμπαθούντες του τσαβισμού.

Άλλοι λένε ότι στις κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης υπάρχουν περίπου 15.000 άτομα εκπαιδευμένα στη διαμόρφωση ομάδων σοκ (shock groups). Χρησιμοποιούν μάσκες, ασπίδες και σπιτικά όπλα για να δημιουργήσουν ένα χαοτικό κλίμα και να δημιουργήσουν «απελευθερωμένες περιοχές.»

Αξιολόγηση της Βίας

Οι εκτιμήσεις που παρουσίασε η αντιπολίτευση είναι διαμετρικά αντίθετες, αλλά έχουν καταρριφθεί από λεπτομερείς εκθέσεις σχετικά με τα θύματα. Δεδομένου ότι κανείς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη «ανεξάρτητης» εκτίμησης, θα κρίνουμε τι συμβαίνει, λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα. Στην Guarimba τον Φεβρουάριο 2014, 43 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Η μεγάλη πλειοψηφία δεν είχε σχέση με τις πολιτικές συγκρούσεις ή την αστυνομική καταστολή.

Ομοίως, θα πρέπει να αξιολογήσουμε πώς αντέδρασε η αντιπολίτευση όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με μια παρόμοια πρόκληση. Οι κυβερνήσεις της αποτελείωσαν το «Caracazo» του 1989, με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.

Η κατάσταση είναι δραματική στη Βενεζουέλα, αλλά αυτό δεν εξηγεί την κεντρική θέση της χώρας σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Σοβαρότερα προβλήματα σε άλλες χώρες αγνοούνται εντελώς από τα ίδια μέσα ενημέρωσης.

Στην Κολομβία, από την αρχή του έτους, 46 ηγέτες κοινωνικών κινημάτων δολοφονήθηκαν και τους τελευταίους 14 μήνες, 120 έχουν χαθεί. Μεταξύ 2002 και 2016 οι παραστρατιωτικές δυνάμεις έσφαξαν 558 ηγέτες μαζικών κινημάτων, και κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουν δολοφονηθεί μέχρι 2.500 αυνδικαλιστές. Γιατί δεν γίνεται αναφορά από τα ανάλογα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, αυτής της συνεχιζόμενης αιματοχυσίας στην πλησιέστερη γείτονα της Βενεζουέλας;

Πιο τρομακτική είναι η σκηνή στο Μεξικό. Κάθε μέρα κάποιος δημοσιογράφος προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των κοινωνικών αγωνιστών που δολοφονήθηκαν. Στο κλίμα του πολέμου της κοινωνίας, που επιβάλλεται από τις «δράσεις κατά των ναρκωτικών της εμπορίας», 29.917 άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί. Δεν θα έπρεπε αυτό το επίπεδο των δολοφονιών να τραβήξει την προσοχή των μεγαλύτερων  δημοσιογραφικών οργανισμών, από το να εστιάζονται στην Βενεζουέλα;

Οι Ονδούρες είναι μια άλλη ανατριχιαστική υπόθεση. Μαζί με την Berta Cáceres 15 άλλοι αγωνιστές έχουν δολοφονηθεί. Μεταξύ του 2002 και 2014 ο αριθμός των δολοφονημένων  υπερασπιστών του περιβάλλοντος έχει ανέλθει σε 111. Η λίστα του τρόμου των θυμάτων που αγνοούνται από την καταπίεση της εξουσίας θα μπορούσε να επεκταθεί και στους πολιτικούς κρατούμενους του Περού. Επιπλέον, πολύ λίγοι γνωρίζουν τις ταλαιπωρίες που αντιμετώπισε ο ηγέτης της Ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο Oscar López Rivera, κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων φυλάκισής του.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Λατινικής Αμερικής απλά δεν γνωρίζει τις τραγωδίες που επικρατούν στις χώρες που διέπονται από τη Δεξιά. Το ¨δυο μέτρα και δυο σταθμά» των ΜΜΕ επιβεβαιώνει ότι η ανάδειξη της Βενεζουέλας στις τηλεοπτικές οθόνες δεν οφείλεται σε ανθρωπιστικές ανησυχίες.

Μορφές πραξικοπήματος

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ φέρνει στην επιφάνεια την προώθηση πραξικοπήματος της αντιπολίτευσης. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις κλασικές κοινωνικές διαταραχές όπως αυτές που οδήγησαν στο πραξικόπημα του Πινοσέτ, προσπαθούν να απομακρύνουν τον πρόεδρο Maduro μέσα από την εξάρθρωση της κοινωνίας. Θα επαναλάβω αυτό που επιχειρήθηκε το Φεβρουάριο του 2014, προκειμένου να διαπράξουν ένα θεσμικό πραξικόπημα παρόμοιο με αυτά που πραγματοποιούνται στην Ονδούρα (2009), Παραγουάη (2014) ή τη Βραζιλία (2016). Ελπίζουν να επιβάλουν με τη βία αυτό που θα επικυρώσει αργότερα η κάλπη.

Η Δεξιά δεν έχει τη στρατιωτική δύναμη που χρησιμοποιούσε στο παρελθόν για να επιστρέψει στην κυβέρνηση. Αλλά προσπαθεί να αναδημιουργήσει μια τέτοια παρέμβαση με την οργάνωση αψιμαχιών σε στρατώνες, βάζοντας φωτιά σε αστυνομικά τμήματα ή βαδίζοντας στο στρατιωτικό αρχηγείο.

Το σχέδιο της είναι να συνδυάζει το σαμποτάζ της οικονομίας, με ταραχές από ένοπλες ομάδες που, σε αντίθεση με την Κολομβία, δρουν ανώνυμα. Αυτές οι ενέργειες είναι αναμειγμένες με τον ποινικό υπόκοσμο. Θα τρομοκρατούν και τους εμπόρους.

Οι δράσεις περιλαμβάνουν φασιστικές μεθόδους με χορηγό τα πιο βίαια ρεύματα του αντι-τσαβισμού. Οικειοποιούνται την επαναστατική διαδικασία κατά της εξουσίας από τα λαϊκά κινήματα για να παρουσιάσουν τις λεηλασίες τους ως μια ηρωική χειρονομία. Ο αρχηγός τους Leopoldo López δεν είναι κάποιος αθώος πολιτικός. Κάθε δικαστήριο που λειτουργεί στο πλαίσιο του κράτους δικαίου θα τον καταδίκαζε σε ισόβια κάθειρξη για την ποινική ευθύνη του.

Η Δεξιά προωθεί ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου, προκειμένου να κάμψει το ηθικό των βάσεων του Τσάβες, που πλήττονται από την έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων. Είναι σαφές το αίτημά του για ξένη επέμβαση και διαπραγματεύεται με τις πιστώτριες τράπεζες για την διακοπή της πρόσβασης της χώρας, στις πιστώσεις.

Η αντιπολίτευση ελπίζει να λυντσάρει τον Maduro, προκειμένου να θάψει το κίνημα του τσαβισμού. Μεταφέρει τη μάχη της, στους δρόμους, για να κατακτήσει την κοινή γνώμη και να προκαλέσει την κατάρρευση της οικονομίας. Δεν θεωρεί τις εκλογές, τίποτα περισσότερο από μια απλή στέψη του επιθετικού της σχεδίου.

Αλλά αντιμετωπίζει αυξανόμενο εμπόδια. Η επικράτηση της βίας στις πορείες της Δεξιάς αποξενώνει την πλειοψηφία εκείνων που είναι δυσαρεστημένοι και προκαλεί φθορά στους δικούς της διαδηλωτές. Όπως έγινε και το 2014, με το να αποκρούονται οι φασίστες, υπονομεύεται το σύνολο της αντιπολίτευσης. Η σταθερότητα του Maduro, εξάλλου, αποτρέπει τη συμμετοχή στις πορείες. Η Δεξιά δεν έχει καταφέρει να διεισδύσει στις λαϊκές γειτονιές όπου εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο μιας ανεπιθύμητης ένοπλης σύγκρουσης.

Η μεγαλοαστική τάξη στη Βενεζουέλα υποκινεί το πραξικόπημα με την περιφερειακή υποστήριξη των Macri, Temer, Santos και Peña Nieto. Για μήνες η μεγαλοαστική τάξη προωθούσε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (Organization of American States). Αλλά απέτυχε να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα του σχεδίου της. Οι προτεινόμενες κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας ηττήθηκαν λόγω της αντίθεσης των διαφόρων Υπουργείων Εξωτερικών. Δεν πέτυχαν την ομοφωνία, όπως είχε επιτευχθεί, με την εκδίωξη της Κούβας από τον ΟΑΚ, στην δεκαετία του 1960.

Διαβόητη, επίσης, είναι η προώθηση των πραξικοπημάτων από τις ΗΠΑ, με στόχο την επανάκτηση του ελέγχου των μεγάλων αποθεμάτων του αργού πετρελαίου στην αμερικάνικη ήπειρο. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιθυμεί να επαναλάβει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιήθηκαν στο Ιράκ ή τη Λιβύη, γνωρίζοντας ότι μετά την ανατροπή του Maduro, κανείς δεν θα θυμάται ούτε που βρίσκεται η Βενεζουέλα. Αρκεί να δούμε πώς τα ΜΜΕ παραλείπουν οποιαδήποτε αναφορά, στις ειδήσεις, των χωρών, όπου το Πεντάγωνο έχει ήδη παρέμβει. Μόλις ο αντίπαλος εξουδετερωθεί, τα ΜΜΕ ​​ασχολούνται με άλλα θέματα.

Οι στρατηγικοί στόχοι του ιμπεριαλισμού δεν καταγράφονται από εκείνους που τονίζουν το φλερτ κάποιας εφημερίδας των ΗΠΑ με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας ή τις λεκτικές ασάφειες του Trump. Φαντάζονται ό,τι τα εν λόγω άσχετα γεγονότα απεικονίζουν την απουσία σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και τσαβισμού. Εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνουν είναι ό,τι η τεράστια πλειοψηφία του Τύπου επιτίθεται κακόβουλα στον Μαδούρο, και ο,τι ο πολυεκατομμυριούχος στο Λευκό Οίκο αρνείται κάθε μέρα, τα όσα είπε την προηγούμενη ημέρα.

Ο Trump δεν είναι αδιάφορος ή ουδέτερος. Απλώς μεταφέρει την δικαιοδοσία στη CIA και το Πεντάγωνο για την εφαρμογή μιας συνωμοσίας που σχεδιάζεται μέσω του σχεδίου  «Venezuela Freedom 2» και του G. Sharp. Αυτές οι επιχειρήσεις περιλαμβάνουν κατασκοπεία, αποστολή στρατευμάτων και κάλυψη της τρομοκρατίας. Αναπτύσσονται με έναν υπόγειο τρόπο, ενώ τα ΜΜΕ δυσφημίζουν οποιαδήποτε καταδίκη των εν λόγω σχεδίων. Αμφισβητούν τις «υπερβολές της αριστεράς», έτσι ώστε κανείς δεν θα ενοχλεί τους συνωμότες.

Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι η παρουσία της Chevron στη Βενεζουέλα – ή η συνέχιση των επιχειρήσεων PDVSA (Petroleos de Venezuela SA) στις Ηνωμένες Πολιτείες – απεικονίζουν τη στενή συνεργασία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Οι ίδιοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι από αυτή τη σχέση, δεν υπάρχει σενάριο πραξικοπήματος. Αυτές οι διασυνδέσεις, όμως, δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την απόφαση της Αυτοκρατορίας να ανατρέψει την Μπολιβαριανή κυβέρνηση.

Οι δραστηριότητες των εταιρειών των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (και των ομολόγων τους στις Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν διατηρηθεί με επιμονή από την αρχή της διακυβέρνησης Τσάβες. Αλλά ο Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ προσπάθησαν να ανακτήσουν τον άμεσο ιμπεριαλιστικό έλεγχο του πετρελαίου. Δεν μπορούν να το πετύχουν μέσα από την τεταμένη σχέση μεταξύ των εταίρων ή των πελατών. Θέλουν να εγκαταστήσουν το μοντέλο της  ιδιωτικοποίησης που επικρατεί και στο Μεξικό και να διώξουν την Ρωσία και την Κίνα από την περιοχή.

Στάση της Αριστεράς

Αν η διάγνωση που κάναμε μέχρι τώρα, για το αντιδραστικό πραξικόπημα, είναι σωστή, η θέση του αριστερού κινήματος δεν θα πρέπει να οδηγεί σε διαφωνίες. Οι κύριοι εχθροί μας είναι η Δεξιά και ο ιμπεριαλισμός, και προτεραιότητά μας είναι να τους συντρίψουμε. Αυτή η βασική αρχή θα πρέπει να επιβεβαιώνεται σε κρίσιμες στιγμές, όταν το προφανές περνάει στη σφαίρα της σύγχυσης.

Όποια και αν είναι η κριτική μας στον Salvador Allende, ο κεντρικός μας στόχος ήταν ενάντια στον Pinochet. Ομοίως, υιοθετήσαμε την αντίστοιχη γραμμή συμπεριφοράς προς τους γορίλες της Αργεντινής του 1955 ή τους υπονομευτές των Arbenz, Torrijos και των άλλων αντι-ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της περιοχής. Η θέση αυτή, στην υπόθεση της Venezuela, σημαίνει σήμερα, την ανάγκη για κοινή δράση ενάντια στην Δεξιά κλιμάκωση.

Όταν ένα πραξικόπημα είναι στον ορίζοντα, είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την κρίση. Εκείνοι που προκαλούν την καταστροφή δεν είναι το ίδιο με αυτούς που είναι ανήμποροι να την αντιμετωπίσουν.

Αυτή η διάκριση ισχύει στον οικονομικό τομέα. Τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από τον Maduro είναι και πολυάριθμα και αδικαιολόγητα, αλλά ένοχοι της παρούσας καταστροφής είναι οι καπιταλιστές. Η κυβέρνηση είναι ανεκτική ή ανίκανη, αλλά δεν πρέπει να κατατάσσεται στο ίδιο στρατόπεδο με την Δεξιά. Εκείνοι από μας που διαπράττουμε το μνημειώδες σφάλμα, χαράζοντας την κόκκινη γραμμή απέναντι και στους δυο χώρους (κυβέρνηση-Δεξιά), συγχέουμε τις αρμοδιότητες διαφορετικής φύσης.

Τα λάθη της κυβέρνησης έχουν φανεί στο μη λειτουργικό σύστημα των νομισματικών συναλλαγών, στο απαράδεκτο εξωτερικό χρέος, ή στην έλλειψη ελέγχου των τιμών και του λαθρεμπορίου. Αλλά η κατάρρευση της οικονομίας έχει προκληθεί από τους ευπόρους που χειραγωγούν την νομισματική πολιτική, πυροδοτούν τον πληθωρισμό, χειρίζονται τα εισαγόμενα προϊόντα και περιορίζουν τις προμήθειες βασικών αγαθών.

Η Εκτελεστική εξουσία παραμένει αδρανής ή ενεργεί λανθασμένα για πολλούς λόγους: αναποτελεσματικότητα, ανοχή της διαφθοράς, προστασία της bolibourgeoisie, συμπαιγνία με εκατομμυριούχους που υποδύονται ότι είναι φίλοι του Τσάβες. Γι ‘αυτό δεν κόβει την υποστήριξη στις ιδιωτικές ομάδες που λαμβάνουν φθηνά δολάρια για την εξαγορά ευνοιακών σχέσεων. Αλλά η κατάρρευση της παραγωγής έχει πραγματοποιηθεί από την άρχουσα τάξη για να ανατρέψει τον Maduro. To να μην βλέπει κάποιος αυτή την σύγκρουση δεν είναι παρά μια, πρωτοφανούς επιπέδου μυωπία.

Αυτή η τύφλωση αποτρέπει την αναγνώριση ενός άλλου βασικού γεγονότος, αυτή τη στιγμή: την αντίσταση του τσαβισμού στην επίθεση της δεξιάς. Αν και με μεθόδους και συμπεριφορές εξαιρετικά αμφίβολες, ο Maduro δεν εγκαταλείπει. Εμμένει στην κάθετη δομή του PSUV, ευνοεί την απαγόρευση των κρίτικων ρευμάτων, και διατηρεί τη γραφειοκρατία που στραγγαλίζει τις αντιδράσεις από κάτω. Αλλά σε αντίθεση με Ντίλμα ή Lugo, ο ίδιος δεν ενδίδει. Η συμπεριφορά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη συνθηκολόγηση που πραγματοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα.

Αυτή η στάση εξηγεί και το μίσος των ισχυρών. Η κυβέρνηση έχει πάρει την εξαιρετική απόφαση να αποχωρήσει από τον ΟΑΚ. Έχει εγκαταλείψει το Υπουργείο Αποικιών και προχώρησε στην ρήξη, που η Αριστερά πάντα απαιτούσε. Η απόφαση αυτή θα έπρεπε να είχε δημιούργήσει μια συντριπτική υποστήριξη, που πολύ λίγοι έχουν εκφράσει.

Όπως κάθε διοίκηση που δέχετα την επίθεση της Δεξιάς, η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί να καταφύγει  σε δυναμικά μέτρα για να αυτοαμυνθεί. Τα συστημκά ΜΜΕ καταγγέλουν με ασυνήθιστη υστερία την κυβερνητική αντίδραση. Ξεχάστηκαν οι συνηθισμένες δικαιολογίες που γίνονται από τις κυβερνήσεις άλλου χαρακτήρα, όταν αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Αλλά ο Maduro έχει επίσης αμφισβητηθεί για τη σχετική ανοχή του απέναντι στους φασίστες, επειδή δεν έχει πάρει ανάλογα αυστηρά μέτρα..
Έχει απλά υιοθετήσει μέτρα ασφαλείας, για την αντιμετώπιση της αγριότητας της αντιπολίτευσης.

Με αυτή την στάση της, η κυβέρνηση έχει υποπέσει σε αδικίες. Αυτό είναι το λυπηρό κόστος κάθε σημαντικής αντιπαράθεσης με την αντεπανάσταση. Αυτές οι ατυχείς συγκυρίες όμως υπήρξαν σε όλες τις μάχες με την αντίδραση, από τον Bolivar μέχρι τον Φιντέλ. Υπάρχει ανάγκη να αποφευχθεί η αυτο-ανοχή σε αυτό το ευαίσθητο θέμα, αλλά χωρίς να επαναλαμβάνουμε τις συκοφαντίες που διαδίδονται από την αντιπολίτευση.

Ο Maduro στρέφεται ενάντια στην Δεξιά βαρβαρότητα και όχι εναντίον του λαού. Έτσι, δεν έχει νόημα να τον συγκρίνουν με τον Καντάφι ή τον Σαντάμ Χουσεΐν. Δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία σφαγή αριστερών ακτιβιστών ούτε έχει συμμετάσχει σε πολεμικές περιπέτειες υποκεινούμενες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναλογία με τον Στάλιν είναι πιο γελοία, αλλά μας θυμίζει ότι το φάντασμα του Χίτλερ πλανιέται πάνω από πολλούς από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, που σχετίζονται με τον Uribe ή νοσταλγούν τον Πινοσέτ.

Σοσιαλδημοκρατικές Θέσεις

Τους τελευταίους μήνες, επίσης, μεταξύ των αντιπάλων της Δεξιάς έχει σημειωθεί αύξηση στις απόψεις ότι φταίει ο Maduro για την αγωνία της Βενεζουέλας. Αυτές οι απόψεις επαναλαμβάνουν την παλιά σοσιαλδημοκρατική στάση της συμπαράταξης με την αντίδραση, σε κρίσιμες στιγμές.

Αμφισβητούν τη νομιμότητα της κυβέρνησης, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα της αντιπολίτευσης. Αντί να κατηγορούν τη CIA, τους escuálidos [αυτούς τους άθλιους, η φράση της Βενεζουέλας για τους βρώμο-πλούσιους], ή τον ΟΑΚ, επικεντρώνουν τις αντιρρήσεις τους κατά του τσαβισμού. Το κάνουν αυτό στο όνομα ενός δημοκρατικού ιδανικού, που είναι τόσο αφηρημένο, καθώς έχει πάρει διαζύγιο από τη πάλη που θα καθορίσει ποιός θα επικρατήσει στη διακυβέρνηση του κράτους.

Αυτή η θέση έχει επηρεάσει διάφορους «κριτικά αριστερούς» στοχαστές [pensadores del post-progresismo] που συνδέονται με τον αυτονομισμό. Όχι μόνον κατηγορούν τον Maduro  για την παρούσα κατάσταση, αλλά λένε ότι έχει μια αυταρχική ηγεσία προκειμένου να διατηρηθεί το μοντέλο που βασίζεται στα ενοίκια από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, για έσοδα.

Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι πολύ παρόμοιος με τη φιλελεύθερη θέση που αποδίδει τα χαρακτηριστικά όλων των προβλημάτων στην λαϊκίστικη πολιτική της Βενεζουέλας, υλοποιούμενη από τυράννους που κατασπαταλούν τους πόρους του κράτους. Χρησιμοποιούν μόνον, γλώσσα που είναι πιο διπλωματική στη διάγνωση τους.

Άλλες απόψεις στο ίδιο μήκος κύματος,  επισημαίνουν, ακόμη πιο κατηγορηματικά, την ευθύνη του ηγέτη Τσάβες. Μας καλούν να αποφύγουμε «την συνωμοτική υπεραπλούστευση κατηγορώντας τη Δεξιά ή τον ιμπεριαλισμό» για τα προβλήματα της χώρας. Αλλά είναι οι συνωμότες της αντίδρασης φανταστικοί; Είναι οι δολοφονήμένοι, οι παραστρατιωτικοί θύλακες και τα σχέδια του Πενταγώνου παρανοϊκή Μπολιβαριανή επινόηση;

Χωρίς να απαντηθεί αυτό το στοιχειώδες ερώτημα, αυτή η θέση απορρίπτει επίσης οποιαδήποτε σχέση με αυτό που συνέβη στη Χιλή το 1973. Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί γιατί η αναλογία είναι ανεφάρμοστη. Θεωρεί ως δεδομένο ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν, χωρίς να επισημαίνει τις τεράστιες ομοιότητες σε σχέση με τις ελλείψεις βασικών αναγκών, τον συντηρητικό ερεθισμό της μεσαίας τάξης και την παρέμβαση της CIA.

Οι παραλληλισμοί με Αλιέντε  οι οποίοι αμφισβητούνται, ωστόσο, γίνονται αποδεκτοί στην περίπτωση της πρώτης κυβέρνησης Περόν, η οποία θεωρείται ως προάγγελος του τσαβισμού. Αλλά η ομοιότητα βρίσκεται στα χρόνια της σταθερότητας ή στις στιγμές πριν από το πραξικόπημα του 1955; Η προκατάληψη με την κλιμάκωση της βίας υποδεικνύει ότι η ομοιότητα είναι σε σχέση με την τελευταία περίοδο. Και σε αυτή την περίπτωση ποιά ήταν η προτεραιότητα; Αντιμετωπίστε τον αυταρχισμό του Περόν; ή αντισταθείτε στον αντιδραστικό ανταρτοπόλεμο;

Οι σοσιαλδημοκράτες και οι «κριτική Αριστερά» θεωρούν τον αυταρχικό Maduro ως την κύρια αιτία της σημερινής κατάστασης. Αυτός είναι ο λόγος που υποβαθμίζουν τον κίνδυνο πραξικοπήματος και απορρίπτουν την ανάγκη προετοιμασίας για κάποια άμυνα ενάντια στις προκλήσεις της Δεξιάς.

Αλλά τα επακόλουθα αυτής της στάσης έρχονται στην επιφάνεια κάθε φορά που οι ολιγάρχες και οι παράνομοι συνεργάτες τους επιστρέφουν στην κυβέρνηση. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ονδούρα, την Παραγουάη και τη Βραζιλία δεν ευαισθητοποιούν εκείνους που δαιμονοποιούν τον τσαβισμό.

Αντιτίθενται στον υπερβολικό ακτιβισμό, τα χρέη και τις συμβάσεις με τις εταιρείες πετρελαίου. Αλλά δεν μας λένε αν απαιτούν αντικαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές εναλλακτικές πολιτικές, σε αυτές τις προφανείς αδυναμίες του Maduro. Το ίδιο ισχύει και για τις ελλείψεις και την κερδοσκοπία. Είναι αυτοί που τον παροτρύνoυν να δράσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα εναντίον των τραπεζιτών και των μεγάλων εμπορικών καρτέλ; Προτείνουν κατασχέσεις, εθνικοποιήσεις ή άμεσο λαϊκό έλεγχο;

Με την υιοθέτηση αυτών των πρωτοβουλιών θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί να κτιστούν γέφυρες με την κυβέρνηση, αλλά ποτέ με την αντιπολίτευση. Οι επικριτές του τσαβισμού παρακάμπτουν αυτή τη διαφορά.

Επικλήσεις της «Κριτικής Αριστεράς»

Η σοσιαλδημοκρατική άποψη επικροτεί την επείγουσα έκκληση για ειρήνη που υπέγραψαν πολυάριθμοι διανοούμενοι. Αυτή η δήλωση προωθεί την ειρηνευτική διαδικασία, απορρίπτοντας τόσο την αυταρχική στροφή του τσαβισμού όσο και τη βίαιη συμπεριφορά τομέων της δεξιάς.

Το κάλεσμα ευνοεί μια ισορροπία για να ξεπεραστεί η πόλωση και καταφεύγει σε μια γλώσσα πιο κοντά στη διπλωματική γλώσσα των Υπουργείων Εξωτερικών παρά σε αυτή των λαϊκών ακτιβιστών. Ο τόνος της είναι έμμεσα σύμφωνος με τη θεωρία των δύο άκρων. Κατά των δύο άκρων, προτείνει να ακολουθηθεί η μέση οδός.

Αλλά αυτή η πολιτική των ίσων αποστάσεων, διαψεύδεται αμέσως από την απόδοση ευθύνης πρώτα και κύρια, στην κυβέρνηση. Και όχι μόνο παραβλέπει την παρενόχληση της Δεξιάς, αλλά η λέξη «ιμπεριαλισμός» μόλις και μετά βίας αναφέρεται εν παρόδω.

Το κείμενο έτυχε δριμείας απάντησης, από το REDH [Δίκτυο διανοουμένων, καλλιτεχνών και Κοινωνικών Κινημάτων για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας] και υπογράφεται από πολλούς διανοούμενους. Αυτή η κριτική διαφωνεί κάθετα και τονίζει την εξέχουσα βαρύτητα των υπερ-συνταγματικών δυνάμεων σε κρίσιμες καταστάσεις.

Η φιλελεύθερη υποτροπή των μετα-progressive ή στοχαστών της «κριτικής αριστεράς», αναπαράγει ό, τι συνέβη με τους σοσιαλδημοκράτες Gramcians στη δεκαετία του 1980. Η εχθρότητα της εν λόγω ομάδας εναντίον του λενινισμού και της κουβανικής επανάστασης είναι συγκρίσιμη με την παρούσα εχθρότητα εναντίον του τσαβισμού. Ο αριθμός εκείνων που υπέγραψαν την έκκληση έχουν περάσει και από τις δύο περιόδους.

Αλλά η παρούσα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή άργησε και δεν έχει την πολιτική βάση που κάποτε υπήρχε με το ισπανικό κόμμα PSOE. Η κοινωνικό-φιλελεύθερη στροφή αυτού του κόμματος έχει αμαυρώσει πλήρως την αρχική προοδευτική εικόνα του. Το γεγονός ότι είναι πλέον ορφανή η σοσιαλδημοκρατία στη βενεζουέλα, μετά τον υποτροπιασμό του ισπανικού σοσ. κόμματος, εξηγεί ίσως  την επανασύνδεσή της με τον παλαιό φιλελευθερισμό.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η εξέλιξη αυτή είναι το αποκορύφωμα της διάσπασης πούχει επιρεάσει διάφορες παραλλαγές του αυτονομισμού. Η στάση τους προς την μπολιβαριανή διαδικασία, προκάλεσε αυτή τη διάσπαση. Αυτοί που επέλεξαν να συμπαραταχτούν με την αντιπολίτευση είναι καχύποπτοι προς εκείνους που «συνδέονται με τον τσαβισμό.»

Αλλά οι τελευταίοι έχουν σκεφτεί τις προηγούμενες ανεπάρκειες και κατανόησαν την ανάγκη να αγωνιστούμε για την κρατική εξουσία με σοσιαλιστική προοπτική που είναι άμμεσα συσχετισμένη με τον λατινοαμερικάνικο μαρξισμό.

Αντίθετα, το άλλο τμήμα συνεχίζει ν’αρμενίζει μέσα στην ασάφεια γενικοτήτων περί αντι-πατριαρχίας και αντι-υπερβολικού ακτιβισμού. χωρίς να προσφέρει κανένα απτό παράδειγμα για το τι προτείνεται. Έχοντας απορροφηθεί από τους φιλελευθέρους, οι αινιγματικές ιδιοτροπίες του δεν εμπλουτίζουν πλέον την Αριστερή Σκέψη. Ξεχνώντας την πάλη των τάξεων και γοητευμένοι με  τους αστκούς θεσμούς λειτουργίας, οι καταγγελίες τους για υπερβολικό ακτιβισμό καταλήγουν σε μια «γραφική περιέγεια».

Αφηρημένος δογματισμός

Η αντιπαράθεση που συγκλίνει με τη σοσιαλδημοκρατία διαδίδεται επίσης με σεχταριστικά επιχειρήματα. Σε αυτή την περίπτωση ο Maduro παρουσιάζεται ως μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και υποτακτικά προσαρμόσιμη, δηλ. ότι εδραιώνει ένα δικτατορικό καθεστώς. Σε άλλες περιπτώσεις, η ίδια κατηγορία περιγράφεται με πιο έμμεση ή εκλεπτισμένη γλώσσα (αναντήρητος πρόεδρος, βοναπαρτικός ηγέτης).

Αλλά όλες οι παραλλαγές συμφωνούν ότι κύρια ευθύνη έχει η αυταρχική κυβέρνηση που διαλύει τη χώρα. Η αρμονική συμφωνία της θέσης αυτής με τα ΜΜΕ είναι εντυπωσιακή. Το κύριο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι στην ρητορική, αλλά στην πράξη.

Κάθε μέρα υπάρχουν πορείες της Δεξιάς και της κυβέρνησης. Οι πρωταθλητές του βαθυστόχαστου σοσιαλισμού πρέπει να αναρωτηθούν: Με ποια από τις δύο κινητοποιήσεις θα συνταχτούμε; Με ποιον θα ταυτιστούμε; Αν νομίζουν ότι η κυβέρνηση είναι ο κύριος εχθρός θα πρέπει να κάνουν κοινό μέτωπο με τους escuálidos των guarimbas.

Στο Μπουένος Άιρες, για παράδειγμα, κάλεσαν τον περασμένο Μάιο, μια κινητοποίηση απαιτώντας την αποπομπή του Maduro. Όλα οι περαστικοί που παρατήρησαν την πορεία κατάλαβαν αμέσως ποιος θα καταλάβει την προεδρία της Βενεζουέλας, αν ανατραπεί ο παρών αρχηγός του κράτους. Και παρατήρησαν την πλήρη σύμπτωση μεταξύ αυτού του αιτήματος και των ειδήσεων που βγαίνουν από τα συστημικά ΜΜΕ.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που γκρουπς της Αριστεράς συγκλίνουν με τη Δεξιά. Παλαιότερα, στην Αργεντινή, με τις κυβερνήσεις Kirchner ήταν εμφανής η παρουσία τους με κόκκινες σημαίες σε πορείες των αγροτών σόγιας και στις διαδηλώσεις των caceroleros [μεσαία και ανώτερη τάξη, αντίπαλοι της κυβέρνησης, χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια]. Αλλά αν αυτό ήταν αξιολύπητο στο Μπουένος Άιρες, μπορεί να μετατραπεί σε τραγωδία στο Καράκας.

Άλλες υποθέσεις συγκρίνουν τον Maduro με την αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι η «φαινομενική» αντιπαράθεση κρύβει τεράστιες ταυτοποιήσεις. Έτσι, περιμένουν την στιγμή που η σύγκλιση θα επιτευχθεί και θα βγουν αληθινοί.

Αυτή η περίεργη ερμηνεία όμως έρχεται σε αντίθεση με τις μάχες μεταξύ κυβέρνησης-αντιπολίτευσης που όλοι οι άλλοι παρακολοθούμε. Γι ‘αυτό είναι λίγο δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τις guarimbas, τις δολοφονίες και τις απειλές του Πεντάγωνου ως μια εικονική διαμάχη ανάμεσα σε δύο συγγενείς.

Η μόνη λογική αυτής της άποψης είναι για να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της τρέχουσας σύγκρουσης, να την ερμηνεύσει ως μια απλή μάχη, μεταξύ αστών για την ιδιοποίηση του του… ενοικίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ολοκληρωτισμός του Maduro, θεωρείται ως ένας ισοδύναμος (αν όχι χειρότερος) κίνδυνος με αυτόν της αντιπολίτευσης.

Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό το ζήτημα δεν είναι η υποκρισία, αλλά η έμμεση στάση που προωθεί την ουδετερότητα. Αφού, λένε ότι όλοι είναι ίσοι, το αυτο-πραξικόπημα αποδίδεται στην κυβέρνηση και συγκρίνεται με το πραξικόπημα που προωθείται από τη Δεξιά. Πραξικόπημα το ένα, πραξικόπημα και το άλλο.

Αυτή η ισοδυναμία είναι προφανώς ψευδής, όμως. Στη Βενεζουέλα, δεν υπάρχουν δύο αντιδραστικές παραλλαγές, όπως, για παράδειγμα, τζιχαντισμός και οι δικτατορίες στη Μέση Ανατολή.

Η σύγκρουση μεταξύ Capriles-Lopez και Maduro μοιάζει με την σύγκρουση Πινοσέτ-Αλιέντε, του Lonardi με Περόν ή, πιο πρόσφατα, Τέμερ-Ντίλμα. Ομοίως, ο θρίαμβος της Δεξιάς κατά του Μαδούρο, πέρα από την συμπλοκή μεταξύ ίσων, θα είχε ως αποτέλεσμα μια τρομερά πολιτική οπισθοδρόμηση.

Σε μια τέτοια εναλλακτική λύση, η ουδετερότητα γίνεται συνώνυμη με την παθητικότητα και φέρνει στην επιφάνεια το τεράστιο βαθμό ανικανότητας για την αντιμετώπιση των μεγάλων γεγονότων. Σημαίνει να απορρίπτεις την συμμετοχή και να ορκίζεσαι πίστη στην αυθεντική αιτία.

Δεδομένου ότι η στάση αυτή λαμβάνει ως δεδομένο ότι ο τσαβισμός έχει τελειώσει, περιορίζει ολόκληρο τον ορίζοντα της, καταγράφοντας έναν απολογισμό της συνολικής εμπειρίας. Αλλά η μεγαλύτερη αποτυχία στην πολιτική δράση δεν επηρεάζει ημιτελείς διαδικασίες. Το χειρότερο πράγμα είναι η στενοκεφαλιά εν όψει επικών γεγονότων.

Όποιες και αν είναι οι ερωτήσεις κάποιου, σχετικά με Maduro, το αποτέλεσμα στη Βενεζουέλα θα καθορίσει το άμεσο μέλλον ολόκληρης της περιοχής. Αν οι αντιδραστικοί θριαμβεύσουν, το αποτέλεσμα θα είναι το σενάριο ήττας και αίσθημα αδυναμίας μπροστά στην αυτοκρατορία. Το τέλος του προοδευτικού κύκλου θα είναι ένα γεγονός και όχι ένα θέμα για αξιολόγηση μεταξύ των στοχαστών κοινωνικών επιστημών.

Η Δεξιά το γνωρίζει και γι’ αυτό το λόγο  εντείνει τις εκστρατείες ενάντια στους διανοούμενους που είναι υπερασπιστές του τσαβισμού. Η πρόσφατη ευρεία επίθεση στην CLARIN είναι μια πρόγευση της επίθεσης που ετοιμάζεται για τo μετά-Maduro πολιτικό τοπίο. Οι σεχταριστές δεν έχουν συνειδητοποιήσει αυτόν τον κίνδυνο.

Πλασματικές εκλογές

Προς το παρόν, υπάρχουν δύο πολιτικές επιλογές: Οι απαιτήσεις της Δεξιάς  να ξεκινήσει η διαδικασία για γενικές εκλογές και η κυβέρνηση που προχωρεί σε εκλογές για Συντακτική Συνέλευση. Η αντιπολίτευση είναι διατεθειμένη μόνο να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές, πιστεύοντας ότ θα της εξασφαλίσουν την πρώτη θέση.

Από τις 19 εκλογές που διεξήχθησαν υπο το καθεστώς του τσαβισμού, οι οπαδοί της επανάστασης κέρδισαν 17 και αμέσως αναγνώρισαν στις δύο ότι έχασαν. Αντίθετα, η Δεξιά ποτέ δεν αποδέχθηκε τα δυσμενή γι’ αυτήν αποτελέσματα. Πάντα ισχυρίζονταν ότι έγινε καλπονοθεία  ή κατέφυγαν σε μποϊκοτάζ. Όταν κέρδιζαν τις επαναληπτικές εκλογές απαιτούσαν την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης.

Τον Δεκέμβρη του 2015 απέκτησαν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και διακήρυξαν την ανατροπή του Maduro. Στη συνέχεια προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να αγνοήσουν το σύνταγμα, ακόμη και με την ορκωμασία παρανόμως εκλεγμένων βουλευτών και παραποιημένες υπογραφές σε αναφορές για να ανακληθεί ο Maduro.

Οι Capriles, Borges και López ζητούν τώρα πλασματικές εκλογές στη μέση ενός οικονομικού πολέμου και κινητοποιήσεων στους δρόμους. Θέλουν εκλογές, όπως στην Κολομβία, όπου, από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, εκατοντάδες λαϊκοί ακτιβιστές δολοφονήθηκαν. Ελπίζουν να κερδίσουν στις κάλπες, όπως στην Ονδούρα κάτω από την πίεση της δολοφονίας της Berta. Θέλουν το είδος των εκλογών που λάμβαναν χώρα στο Μεξικό, πάνω από τα πτώματα δημοσιογράφων, φοιτητών και καθηγητών.

Θα ήταν τρομερό λάθος να συμμετάσχουμε στις εκλογές που σχεδιάζονται για να μετατρέψουν τη χώρα σ’ένα νεκροταφείο των Chavista. Ο Maduro καλείται να πραγματοποιήσει εκλογές σε ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου που θα ήταν απαράδεκτο για οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Η Βενεζουέλα διέρχεται μια περίοδο που ομοιάζει με την περίοδο στο τέλος της πρώτης θητείας των Σαντινίστα. Η στρατιωτική πολιορκία και οι ελλείψεις, καταπόνησαν έναν εξαντλημένο λαό που ψήφισε για την Δεξιά από απλή κούραση. Οι προϋποθέσεις αυτές, στις εκλογές, έχουν ένα προκαθορισμένο νικητή.

Από την άλλη, μια σύγκριση με το σενάριο που οδήγησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν έχει κανένα νόημα. Η Βενεζουέλα δεν είναι μια μεγάλη δύναμη καταρρέουσα εσωτερικά στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας διαζυγίου μεταξύ του καθεστώτος και του λαού. Είναι μια ευάλωτη χώρα της Λατινικής Αμερικής κάτω από την επίθεση των ΗΠΑ.

Ορισμένοι στοχαστές θεωρούν δεδομένο το ρόλο του καταπιεστικού ιμπεριαλισμού και προτείνουν ότι αυτό δεν αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την παρούσα κρίση. Υποθέτουν ότι οι επίμονες καταγγελίες  εναντίον της ξένης κυριαρχίας αποτελούν «ένα γεγονός ήδη γνωστό» ή μια απλή τελετουργία της Αριστεράς. Αλλά ξεχνούν ότι ποτέ δεν είναι άσκοπο να τονίζουμε τις καταστροφικές συνέπειες της επίθεσης από τον Βορρά στις κυβερνήσεις που έχουν γίνει εχθροί της Ουάσιγκτον.

Ολόκληρο το φάσμα των πρώην οπαδών του Τσάβες που ενώνουν την φωνή τους στο κάλεσμα γενικών εκλογών, μπερδεύει τη δημοκρατία με τον φιλελεύθερο ρεπουμπλικανισμό. Έχουν χάσει από την οπτική τους ότι το δικαίωμα για  αυτονομίας της χώρας έχει μπλοκαριστεί από τις θεσμικές διαδικασίες, που επιβάλλει η αστική τάξη.

Αυτό το εμπόδιο είναι ο λόγος που η μεγάλη πλειοψηφία των συνταγματικών ρυθμίσεων έχει χάσει τη νομιμότητά της. Γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί το εκλογικό σύστημα για να εδραιώσει την εξουσία της. Χρησιμοποιεί αυτό ως την ελεγκτική δικλείδα για να ελέγχει την οικονομία, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η πραγματική δημοκρατία μπορεί να προκύψει μόνο σε μια κοινωνική διαδικασία μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Είναι αλήθεια ότι ο Maduro φρόντισε να ακυρωθεί η ανάκληση του δημοψηφίσματος, ανέστειλε περιφερειακές εκλογές και απέκλεισε  κάποιους πολιτικούς της αντιπολίτευσης. Τα μέτρα αυτά αποτελούν μια τυφλή αντίδραση στην παρενόχληση που γίνεται στην κυβέρνηση. Αλλά ο ηγέτης των Chavista  αντιμετωπίζει την υποκρισία μεγαλύτερης σπουδαιότητας, η οπoια  παρουσιάζεται στους πολίτες από τους υπερασπιστές των σημερινών εκλογών.

Αρκεί να δούμε πώς στη Βραζιλία πραγματοποιήθηκε η μομφή από την ομάδα των παρανόμων με τη βουλευτική μάσκα και των δικαστών που χειρίζονται το σύστημα της έμμεσης προεδρικής επιλογής. Ποτέ δεν ενδαφέρθηκε ο ΟΑΚ να παρέμβει κατά των χυδαίων παραβιάσεων των δημοκρατικών αρχών.

Ούτε το κατεστημένο αγανάκτησε όταν το Σώμα των Εκλεκτόρων έχρισε τον Trump, που είχε λάβει μερικά εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από ό, τι η Χίλαρι Κλίντον.
Η
μοναρχία στην Ισπανία ή την Αγγλία θεωρεί τελείως φυσικό να χρησμοοιούνται άγαρμπες σκευωρίες για να χειριστούν κάθε εκλογική διαδικασία στο Μεξικό. Το απαραβίαστο της δημοκρατίας που ζητούν από την Βενεζουέλα είναι εντελώς απόν
σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

Δυνατότητες της Συντακτικής Συνέλευσης

Προφανώς, η καλύτερη ευκαιρία για μια μετασχηματιστική Συντακτική Συνέλευση χάθηκε αρκετά χρόνια πριν. Η παρούσα πρόσκληση είναι καθαρά αμυντική και είναι μια προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί μια εξοργιστική κατάσταση.

Αλλά δεν έχει νόημα να συζητήσουμε μόνο ό,τι δεν έχει γίνει. Υπάρχει ακόμα χρόνος για αυτούς τους απολογισμούς. Το σημαντικό τώρα είναι να καθορίσουμε πώς αυτό το κάλεσμα μπορεί ν’ ανοίξει εκ νέου, το δρόμο για τη λαϊκή πρωτοβουλία.

Πριν από το κάλεσμα Συντακτικής Συνέλευσης, η κυβέρνηση περιοριζόταν ξεκαθαρά σε μια γραφεικρατική αντιπαράθεση μεταξύ μιας κρατικής εξουσίας εναντίον μια άλλης. Στηρίχθηκε στην πάλη εκ των άνω, από την Εκτελεστική ή το Ανώτατο Δικαστήριο κατά της Εθνοσυνέλευσης. Τώρα επιτέλους καλεί την λαϊκή δύναμη και θα πρέπει να δούμε αν η ιδέα αυτή μεταφράζεται σε πραγματική κινητοποίηση.

Υπάρχουν πολυάριθμα  σημάδια κούρασης και σκεπτικισμού στις γραμμές του τσαβισμού. Αλλά κανείς δεν επιλέγει τις συνθήκες υπό τις οποίες θα πολεμήσει και το κύριο δίλημμα που μπαίνει είναι είτε να συνεχίσει είτε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτοί, που αποφάσισαν να συνεχίσουν, καλούν για την αναβίωση του λαϊκού προγράμματος.

Μερικά αριστερά ρεύματα που είναι πολύ επικριτικά για τη διαχείριση Maduro θεωρούν ότι η σύγκληση μιας Συντακτικής Συνέλευσης θα μπορούσε να απελευθερώσει την δυναμική των πολιτών ενάντια στις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Βλέπουν τη Συντακτική Συνέλευση ως ένα ατελές αλλά ακόμη ένα μέσο για να απομπλακεί η σύγκρουση με τη διεφθαρμένη αστική τάξη και τους bolibourgeois (τους κομματικούς νεοαστούς) του τσαβισμού.

Η Συντακτική Συνέλευση θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει να σπάσει το αδιέξοδο των τελευταίων μηνών μεταξύ guarimbas και των κυβερνητικών κινητοποιήσεων. Αν είναι επαρκώς προετοιμασμένη θα μπορούσε να διαλύσει το μέτωπο της αντιπολίτευσης, διαχωρίζοντας τους δυσαρεστημένους από τους φασίστες.

Αλλά είναι προφανές ότι χωρίς δραστικά μέτρα για το οικονομικό και κοινωνικό μέτωπο, η Συντακτική Συνέλευση θα είναι ένα κενό γράμμα. Εάν η καταστροφή στην παραγωγή δεν αντιμετωπιστεί με εθνικοποίηση των τραπεζών, του εξωτερικού εμπορίου και την απαλλοτρίωση των σαμποτέρ, δεν θα υπάρξει αποκατάσταση της λαϊκής υποστήριξης.

Τα παρηγορητικά μέτρα που υιοθετήθηκαν προκειμένου να αυξηθεί η συμμετοχή των οργανώσεων βάσης στη διανομή τροφίμων, δεν επαρκούν. Η λήψη ριζοσπαστικών μέτρων δεν μπορεί να αναβάλλεται.

Όποια και αν είναι η εναλλακτική λύση, δεν θα είναι εύκολο να αναπροσαρμόσουμε την οικονομία μετά από τόσα λάθη σε σχέση με το χρέος, τη δημιουργία ειδικών επενδυτικών ζωνών ή την ανοχή της εξόδου κεφαλαίων.

Ο Τσάβες πέτυχε μια μεγάλη αναδιανομή των εσόδων από τα ενοίκια των πετρελαίων, μέσω νέων μεθόδων λαϊκής πολιτικοποίησης, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να θέσει τα θεμέλια για μια διαδικασία εκβιομηχάνισης. Συγκρούστηκε με τους καπιταλιστές της αντιπολίτευσης, αλλά όχι με την εσωτερική bolibourgeoisie, και δεν ήταν σε θέση να απενεργοποιήσει την κουλτούρα στήριξης στα ενοίκια από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που υπέσκαψε όλες τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παραγωγικής οικονομίας. Ο δισταγμός να σπάσει την καπιταλιστική δομή εξηγεί τα δυσμενή αποτελέσματα.

Το παρόν πλαίσιο είναι πιο δύσκολο, λόγω της απότομης πτώσης των τιμών του πετρελαίου και της παρεμπόδισης των σχεδίων περιφερειακής ολοκλήρωσης εξαιτίας της επαναφοράς της συντηρητικής νοοτροπίας. Αλλά θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι όλες οι  επαναστατικές διαδικασίες πρόχωρησαν ανάμεσα σε αντιξοότητες και η Συντακτική Συνέλευση μπορεί να παρέχει ένα πλαίσιο για την επανάκτηση αυτής της πρωτοβουλίας.

Μερικοί κριτικοί της απόφασης για Σ.Σ. διαφωνούν, όσον αφορά στις τομεακές και τοπικές εκλογές. Λένε ότι με αυτή την μορφή «η Συνέλευση θα έχει δυσκολίες, θα είναι σντεχνιακή ή παράνομη» Και γι αυτό επαναλαμβάνουν την πρόταση της Δεξιάς (όταν τους βολεύει) για την συμβατκή συνταγματικότητα. Η κριτική αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, όταν προέρχεται από σχολιαστές του κατεστημένου, αλλά είναι ενοχλητική όταν προέρχεται από τους λάτρεις της ρωσικής επανάστασης.

Μετά από τρεις δεκαετίες μετά-δικτατορικών καθεστώτων, πολλοί έχουν ξεχάσει τις δολιότητες της αστικής δημοκρατίας. Δεν είναι δύσκολο να θυμηθούμε πώς ο Λένιν και ο Τρότσκι υπερασπίστηκαν, το 1917, τη νομιμότητα των σοβιέτ και απέσυραν την αναγνώριση της Συντακτικής Συνέλευσης που προκάλεσε συγκρούσεις στην επαναστατική εξουσία.

Η κατάσταση στη Βενεζουέλα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Ωστόσο, η επανάσταση των Μπολσεβίκων δεν μας δίδαξε μόνο να λάβουμε υπόψη το κοινωνικό υπόβαθρο, τις ταξικές συγκρούσεις και τα συμφέροντα που διακυβεύονται, υπέδειξε επίσης την πορεία με την οποία να μπορούμε να υπερβαίνουμε την υποκρισία του αστικού φιλελευθερισμού και επιβεβαίωσε τις δυναμικές πράξεις ενάντια στην αντίδραση.

Η Αριστερά θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συγκλίνει με την αντιπολίτευση στο μποϊκοτάζ ή θα συμμετέχει στη Συντακτική Συνέλευση. Υπάρχει μια τρίτη επιλογή επίσης, με ένα πολύ μικρό ακροατήριο: «ναι, όχι και το αντίθετο.»

Από την υπόλοιπη περιοχή υπάρχει ανάγκη για αλληλεγγύη. Όπως και στην περίπτωση της Κούβας, θα πρέπει να βάλουμε «πλάτη» στους δύσκολους καιρούς. Ας ελπίσουμε ότι πολλοί  συντρόφοι και συντρόφισσες θα υιοθετήσουν αυτή την προσέγγιση, πριν να είναι πολύ αργά.

Η συσπείρωση της διανόησης

Η Βενεζουέλα δεν δίνει, μόνον, αφορμή για έντονες συζητήσεις. Έχει επίσης δημιουργήσει σημαντικές συσπειρώσεις διανοουμένων οι οποίοι συσειρώνονται και προωθούν αντίθετες απόψεις. Αυτή η στάση έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι τα αμφιλεγόμενα επιχειρήματα  δημοσίων δηλώσεων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ των στρατοπέδων.

Το κείμενο της REDH αντικρούοντας το σοσιαλδημοκρατικό κάλεσμα έχει συμπληρωθεί από άλλες εξ ανάγκης απαντήσεις. Η πολιτική οριοθέτηση των χώρων ήταν τάχιστη.

Αν και τα διάφορα μανιφέστα προκάλεσαν ένταση, ένας αριθμός υπογραφών καλούν να γίνει σεβαστός ένας αδελφικός διάλογος. Αυτός ο σεβασμός είναι αναντικατάστατος, αλλά οι αντιδράσεις των αγανακτισμένων εξηγούνται αν σκεφτεί κανείς τα συμφέροντα που  διακυβεύονται. Αν η Δεξιά επικρατήσει, θα υπάρξει αρκετός χρόνος για τους θρήνους και τα σεμινάρια έρευνας για να ερμηνευτεί το τι συνέβη.

Δεδομένου ότι η σοσιαλδημοκρατική δήλωση περιέχει μια έκκληση για ειρήνη, πολλοί στοχαστές συσπειρώθηκαν γύρω της με την αυθόρμητη ελπίδα της επιβράδυνσης της βίας. Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά στο περιεχόμενο του εγγράφου, μερικοί απέσυραν την υποστήρξή τους  ενώ άλλοι την διατήρησαν δηλώνοντας τις επιφυλάξεις τους, τονίζοντας συνεχώς την αλληλεγγύη τους με τη διαδικασία της Μπολιβαριανής ή επισημαίνοντας τις διαφορές τους από άλλους υπογράφοντες.

Αλλά πιο σημαντική ήταν η γρήγορη και πλατιά αντίδραση, που το κείμενο των αντι-τσαβίστα προκάλεσε και δημιούργησε την μεγάλη αντίδραση κατά του σοσιαλδημοκρατικού κειμένου. Αυτή η ενστικτώδης αντίδραση οδήγησε σε μια ξαφνική σύγκλιση ανάμεσα στούς αριστερούς διανοούμενους και τους ριζοσπάστες εθνικιστές. Αν αυτή η πλατφόρμα οριστικοποιηθεί, η Βενεζουέλα θα έχει καταφέρει να συναντηθεί ξανά η κριτική ακέψη με τις επαναστατικές παραδόσεις της Λατ. Αμερικής.

Claudio Katz is an economist, researcher with Argentina’s National Council of Scientific and Technical Research (CONICET), professor at the University of Buenos Aires and a member of the Economists of the Left (EDI). His web page, where this article first appeared, is at katz.lahaine.org.
Επιμέλεια μετάφρασης: Παναγιώτης Κλειβοκιώτης

 

Advertisements

Η Κακοδαιμονία των… δαιμόνων ή το μνημείο και οι «επιλογές»

  1. Η πόλη του Montreal στο Quebec του Canada γιορτάζει τα 375 χρόνια. Οργανώνονται πολλές εκδηλώσεις, όπως αρμόζει σε παρόμοιες επετείους. Παράλληλα ο Καναδάς γιορτάζει τα 150 χρόνια του.  Άρα το Μόντρεαλ είναι παλαιότερο.  Ακόμη παλαιότεροι είναι οι ιθαγενείς.  Θα μας έλεγαν, αν τους ρωτούσαμε, ότι είναι σ’ αυτή τη γη για 9000 συναπτά χρόνια. Έγιναν επαίτες στη γη τους.
    Στις 9 Ιουλίου 1534 ο εκπρόσωπος, του Γάλλου βασιλιά Francois, Jacques Cartier, έφτασε στην περιοχή που οι ιθαγενείς ονόμαζαν Tlagatigetjg, και οι Γάλλοι το ερμήνευσαν Tracadièce, λέξη που σημαίνει κατά την προφορική παράδοση, ο «τόπος των ερωδιών». «Θα ονομάσω αυτόν το κόλπο «κόλπο των θερμών» γιατί τα νερά του είναι πιο ζεστά από αυτά της Ισπανίας» αλλά και για την γονιμότητα του εδάφους, κι έτσι τώρα ονομάζεται » baie des chaleurs». Τό’πε ο άποικος, κι έτσι έγινε.

    Ο Cartier περιγράφει την συνάντησή του με τους ιθαγενείς micmaque, καθ’ όλα φιλική. «Έρχονταν να αγοράσουν το εμπόρευμά μας και μας προσέφεραν ότι είχαν, πράγματα μηδαμινής αξίας, σε βαθμό που να μένουν γυμνοί» (σ.σ. δεν είχαν χρυσό και μπαχαρικά, που έψαχνε η Γαλλία από την δυτική οδό για την Ινδία) γράφει ο Cartier  στο ημερολόγιο του. Τοποθέτησε την γαλλική σημαία σε έναν μεγάλο σταυρό (όπως έκαναν οι Αμερικάνοι στην Σελήνη) στις 24 Ιουλίου 1534 και πήρε το δρόμο της επιστροφής.
    https://i0.wp.com/www.eco99international.com/sites/default/files/resize/users/nathan/03/cartier_-_voyage_i_0-333x273.png
    Στο δεύτερο ταξίδι του, αφού μπήκε στον ποταμό Saint-Laurent, έφτασε στο Montreal τον επόμενο χρόνο (2 Οκτωβρίου 1535).
    Related image
  2. Το Montreal, όμως, υπολογίζει την θεμελίωσή του από το 1642. Τότε έφτασε η πρώτη αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας. Οι σχέσεις με τους ιθαγενείς Mohawk των Haudenosaunee, μέχρι και πρόσφατα (όταν υπουργός ήταν ο ελληνικής καταγωγής Χρ. Σύρρος της Liberal κυβέρνησης, οι Mohawk συγκρούστηκαν ένοπλα με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, γιατί δεν ενέδωσαν στην απαίτηση του υπουργού να μετατραπεί το έδαφός τους σε γήπεδο γκολφ) δεν ήταν ποτέ αρμονικές. Ακόμη στην μικρή περιοχή που κατοικούν έχουν την δική τους σημαία και τα σήματα STOP στις διασταυρώσεις γράφουν μόνον TESTAN, προφανώς η αντίστοιχη λέξη του STOP, στη γλώσσα τους. Η κοινότητα τους δεν έχει αριθμούς στα σπίτια. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν υπάρχουν αριθμοί για να μην μπορεί το κράτος να εντοπίζει «ποιος μένει που».
    Το 1642, λοιπόν, ήρθε η καθολική αποστολή με πρόθεση να εκπολιτίσει τους… απολίτιστους ιθαγενείς και να διαδώσει την θρησκεία του Χριστού, όπως βέβαια αυτοί την κατανοούσαν.
  3. Σήμερα, στα 150 χρόνια του Καναδά γιορτάζουμε το κράτος που θεμελιώθηκε από τα δυο έθνη, τους Γάλλους και τους Άγγλους. Η ιστορία, χωρίς αμφιβολία γράφεται από τους νικητές. Και για τα 375 χρόνια του Montreal, δεν θα εκπλαγώ αν η συμβολή των ιθαγενών δεν αναφερθεί πουθενά. Οι άποικοι γιορτάζουν. Η αποστολή της Καθολικής Εκκλησίας έχει γενέθλια και κλείνει 375 χρόνια.
  4. Οι υπόλοιποι μετανάστες (οι άποικοι δεν λέγονται μετανάστες!) ήρθαν αργότερα, πολύ αργότερα.  Η οικονομική χρεία τούς υποχρέωνε να ενσωματώνονται με την κυρίαρχη τάξη. Έλληνες ήρθαν και πριν από το 1950-1960.  Μάλιστα οι βενιζελικοί είχαν διχαστικές τάσεις με τους βασιλικούς στην οργάνωση της παροικίας. Αργότερα, διαπίστωσαν ότι είχαν κοινά οικονομικά συμφέροντα και ενώθηκαν.  Η νέα πατρίδα, οι νέες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, οι οποίες ήταν γι’ αυτούς και τα παιδιά τους πιά, άγνωστες, δεν άφηναν περιθώρια παρά της κοινής στήριξης των εκάστοτε κυβερνήσεων, που στην πλειοψηφία τους ήταν Liberals στο Κεμπέκ και τον Καναδά.
  5. Το επόμενο μεγάλο ρεύμα μεταναστών ήταν αυτό του 1950-60, τότε που μετά τον εμφύλιο, που επιβλήθηκε από την συμφωνία της Γιάλτας, και η Ελλάδα του ΕΑΜ παραχωρήθηκε για γεωπολιτικούς λόγους στην Αγγλία, ο ελληνικός λαός είχε να λύσει τα δικά του οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.  Τότε που έπρεπε να ‘χεις καθαρά «κοινωνικά φρονήματα» για να μεταναστεύσεις.  Ήταν προνόμιο η μετανάστευση και προϋπόθεση η υποταγή και υπακοή.  Τότε που οι νέες κοπέλες έρχονταν ως υπηρέτριες, πρόσωπα φοβισμένα, κουρασμένα από τις κακουχίες, με βλέμμα που έψαχνε στο άγνωστο, στη νέα χώρα.  Τότε που έπρεπε να πιάσεις δουλειά από την πρώτη μέρα για να ζήσεις την οικογένεια και τα παιδιά σου, αν είχες. Οι Ελληνίδες έτοιμες να υπηρετήσουν ως υπηρέτριες, καθαρίστριες, γαζώτριες, οτιδήποτε. Πάντα τους κράταγε το όνειρο, να στέλνουν χρήματα σ’ αυτούς που έμειναν πίσω, να μάθουν στα παιδιά τους ελληνικά και να επιστρέψουν στην πατρίδα. Την Κυριακή στην εκκλησία, όπου ήταν και ο χώρος της κοινής κοινωνικής συναναστροφής και τα βραδάκια στο RIALTO και τις καθημερινές δουλειά και το ελληνικό σχολείο, για τα παιδιά.
    rialto theater

    Ο ελληνικός κινηματογράφος RIALTO που αποτέλεσε το κέντρο ψυχαγωγίας με μόνον ελληνικές ταινίες για πολλές 10ετίες. Η Ελληνική Κοινότητα Μοντρεάλ αδιαφόρισε για την πολιτισμική κληρονομιά της παροικίας, κλειδωμένη στην περιουσία που είχε σχέση με την ελληνορθόδοξη θρησκεία. Αν ρίξει κανείς μια ματιά θα δει ότι υπάρχουν μονον μνημεία εκκλησιών συνδεδεμένων με κτιριακά συγκροτήματα αλλού κοινοτικών γραφείων, αλλού σχολείων και αλλού γηροκομείων.

    Τι τα θες μόνον τα αγγλικά ή γαλλικά, αν θα επιστρέψεις σε μερικά χρόνια στην πατρίδα…

  6. Έτσι έγινε η εκκλησία μεγάλη δύναμη, κυρίως πολιτική, η οποία παίζει τον μεσάζοντα ανάμεσα στην κυρίαρχη εξουσία και την πλατιά παροικία. Όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές, τις εκκλησίες επισκέπτονταν την περίοδο των εκλογών. Το ίδιο κάνουν και στις μέρες μας.  Ιστορικά, οι  Liberals είναι οι μόνοι που έχουν το μονοπώλιο.  Κι αν κανένας άλλος έχει κάποια πιθανή πρόσβαση, οι «γνώστες» φροντίζουν να διαρρεύσουν ποιόν πρέπει να ψηφίσει… ο ορθόδοξος χριστιανός.
    Εξάλλου, παλαιότερα, όταν το γαλλικό πατριωτικό κίνημα συγκρουόταν με την αγγλοκρατούμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση την οποία θεωρούσε κυβέρνηση κατοχής, η καθολική εκκλησία συμφώνησε να είναι η μεσάζουσα της  αγγλο-κρατούμενης καναδικής κυβέρνησης και του καθολικού κεμπεκιώτικου πληθυσμού. Οι κόκκινοι Liberals δεν είναι τίποτα άλλο παρά το κομμάτι των Γάλλων πατριωτών που αποροφήθηκε, προσαρτήθηκε ή εξαγοράστηκε από την αγγλική διπλωματία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τότε, οι γαλλόφωνοι κεμπεκιώτες ήταν φανατικοί καθολικοί. Αν όχι όλα, τα χωριά στην πλειοψηφία τους  έχουν όνομα καθολικού αγίου, όταν δεν έχουν ονόματα των ιθαγενών. Τα δε σχολεία ήταν υπό την καθολική διοίκηση. Δεν δέχονταν κανέναν, μη καθολικό, έτσι όλες οι άλλες θρησκείες εντάχτηκαν στους φιλόξενους προτεστάντες που είχαν υπό την διοίκησή τους τα αγγλόφωνα σχολεία. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος ρήξης της ελληνικής παροικίας και άλλων παροικιών, με το γαλλικό στοιχείο.
  7. «And these same immigrants were administering the Hellenic Community. In the eyes of some in the Workers Association these people that were running things at the Community were also the ones that were exploiting their workers.»
    Γι’ αυτούς τους αγώνες του ελληνικού παροικιακού λαού μας κα την συμβολή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας της πόλης, τρεις παροικιακοί οργανισμοί, το Λύκειο Ελληνίδων-τμήμα Montreal, η Ελληνική Κοινότητα Montreal και το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ δούλεψαν για να δωρίσουν στον δήμο, για τα 375 γενέθλια της πόλης, ένα μνημείο για τον Έλληνα μετανάστη.
  8. Σύμφωνα με την αναφορά της γραμματέως του Λυκείου Ελληνίδων, κ. Ιουστίνης  Φραγκούλη-Αργύρη, η ιδέα ήταν του γενικού προξένου κ. Καλφόπουλου ο οποίος είχε επίσημα υποσχεθεί στον δήμο ένα δώρο. Παράλληλα, πρόεδρος του Λυκείου είναι η κ. Μ. Ντέρου, η οποία εκλέγεται στην περιοχή του ελληνοκρατούμενου προαστείου Park Extension, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, ως δημοτική σύμβουλος και έχει τον τίτλο της αντιδημάρχου. Στο Park Extension υπάρχουν 4 ελληνικές εκκλησίες. Η κ. Ντέρου, λοιπόν, έφερε στην προσοχή του Λυκείου την υπόσχεση του γενικού προξένου, και οι κυρίες συμφώνησαν να… βάλουν πλάτη.
  9. Το έργο ολοκληρώθηκε εντός ενός έτους, σύμφωνα με τις ομολογίες των οργανωτών. Επί δυο χρόνια το «δώρο» ήταν στο συρτάρι. Το έργο ανατέθηκε στον Έλληνα γλύπτη και καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών, Γιώργο  Χουλιάρα.  Η εργασία, λοιπόν, ήταν εξ αρχής εγγυημένη.  Λένε ότι ήταν αφιλοκερδής, και να μην είναι καμιά διαφορά δεν έχει. Αν προσέφερε όμως, δωρεάν, έστω και εν μέρει, την εργατική και πνευματική του δύναμη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν δημοσιοποιούν τον απολογισμό του έργου. Γι’ αυτόν μπορεί να μην έχει σημασία, αλλά για την παροικία που δέχτηκε το έργο του, έχει. Οι οργανωτές συγκέντρωσαν ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες, αν και δεν έχουν ανακοινώσει επίσημα το ποσόν που συγκέντρωσαν. Μέλος των οργανώσεων πρωτοβουλίας θεωρεί ότι μερικά… πραγματάκια δεν λέγονται, ίσως και αυτό να είναι ένα ακόμη πραγματάκι που δεν λέγεται. Φευ! ποιοι είμαστε εμείς να ξέρουμε. Φιλανθρωπία μας έκαναν και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Άλλωστε, κατά τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας, διακατεχόμαστε από κάποια σύνδρομα ημιμάθειας, άγνοιας, έλλειψης παιδείας, οθωμανικού συνδρόμου και άλλα ψυχαναλυτικά (φαίνεται ότι κρίνει εξ ιδίων).
    Σύμφωνα επίσης με πληροφορίες, η ελληνική εταιρεία μεταφορών H.O.T. έκανε την μεταφορά αφιλοκερδώς (ίσως το καθεστώς να είναι και εν μέρει αληθές). Πού πήγαν τα έσοδα και πόσα ήταν; Πού πήγαν τα έξοδα και πόσα είναι; Λένε ότι μόνον όσοι συμμετείχαν στις «μυστικιστικές ερανικές τελετές» της ΧΡΥΣΗΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΑΣ και ΧΑΛΚΙΝΗΣ αριστοκρατίας, θα μάθουν.
    Κάποιες τρύπες θα κλείσουν, πάλι.
  10. Το μνημείο απεικονίζει τον πατέρα, την μητέρα και το παιδάκι που κρατάνε την παραδοσιακή βαλίτσα, με τα απαραίτητα, ντυμένοι με τα πτωχικά ρούχα (ίσως ο γλύπτης φροντίζει να το δείξει στην επιφάνεια των ενδυμάτων τους η οποία δεν είναι λεία και δεν λαμπυρίζει). Ένα μνημείο, που του ταιριάζει περίοπτη θέση.  Στην βαλίτσα του πατέρα, γράφει μια ετικέτα «Hellas».
    Περνούν κάτω από μια αψίδα από ανοξείδωτο χάλυβα – την είσοδο του μετανάστη σε μια βιομηχανική χώρα του νέου κόσμου. Ο πατέρας με την τραγιάσκα είναι έτοιμος να σου μιλήσει κάτω από τα μουστάκια του.
    (εδώ » μερικές μαρτυρίες » μπορείτε να δείτε πώς περιγράφουν την εξέλιξη της περιοχής).
    Το μνημείο απεικονίζει την πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Χαιρόμαστε για την συμβολή του κ. Γ. Χουλιάρα, που μας κάνει υπερήφανους.
  11. Η Ελληνική Κοινότητα περνάει μια δύσκολη περίοδο. Οι πολυετείς αγώνες αστικοποίησής της και ανεξαρτητοποίησης από την μέγγενη της Μητρόπολης πήγαν στράφι. Ο πρόσφατος πρόεδρος υπέσκαψε τους αγώνες αυτούς. Δεν σεβάστηκε την απόφαση της γ. σ. να μην πληρώνουμε χαράτσι στην μητρόπολη, και εκμεταλλευόμενος την συγκυρία για την ανέγερση μιας εκκλησίας μας που κάηκε, με ιερέα πρόεδρο, της γ. σ., πέρασε πρόταση να πληρώνει 160 000$ τον χρόνο χαράτσι στην… Μητρόπολη.
    Εκεί είναι και η κακοδαιμονία των… δαιμόνων.
    Η παροικία γύρισε την πλάτη σε έναν πρόεδρο που μια φορά εξελέγη χωρίς εκλογές (ήταν ο μόνος υποψήφιος, με την δική του ομάδα), την δεύτερη μόνο με τους δικούς του υποψηφίους και 2-3 άλλους «ανεξάρτητους», αύξησε την θητεία του κατά έναν χρόνο, και άμα δεν τον αφήνουν να μιλάει όσο θέλει στις συνεδριάσεις των συμβουλίων του, σηκώνεται και αποχωρεί. Αν δέ, διαμαρτυρηθεί κανείς γιατί δεν υπάρχει εξελεγκτική επιτροπή για τον έλεγχο των οικονομικών, η απάντηση είναι ότι αρκεί η υπογραφή του ορκωτού λογιστή. Μια απόλυτα «δημοκρατική διακυβέρνηση» για την οποία το «νερώνειο σύνδρομο» είναι στην φαντασία των κομπλεξικών ημιμαθών, οι οποίοι διακατέχονται από οθωμανικά και άλλα σύνδρομα. Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα του γραμματέα Κ. Πάππα, του Εθνικού Κογκρέσου για τον τωρινό πρόεδρο της Ελλ.Κοιν.Μοντρεαλ, Ν. Παγώνη (εδώ).

  12. Το ελληνικό κογκρέσο του Κεμπέκ. Σύμφωνα με τα κιτάπια του Εθνικού Κογκρέσου του Καναδά, το H.C.Q. χρωστάει καμιά 25αριά χιλιάδες δολ., από συνδρομές που δεν πληρώθηκαν για πολλά χρόνια. Στην διαμάχη των δυο κογκρέσων συμπεριλαμβάνεται και η διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από τις τοπικές αρχές. Με την πρωτοβουλία του Εθνικού η μια πόλη μετά την άλλη ψηφίζουν την διακήρυξη αναγνώρισης και το θέμα βρίσκεται στην γερουσία του Καναδά. Το επαρχιακό είχε άλλες προτεραιότητες… προσπαθούσε να σαμποτάρει την προσπάθεια, διαδίδοντας ότι το Εθνικό είναι αντιδημοκρατικό. Η δε Ελληνική Κοινότητα φρόντισε, μέσω του  προέδρου της, να ενημερώσει την καναδική κυβέρνηση να αποφεύγει τις σχέσεις της με το Εθνικό Κογκρέσο.
    Όταν διακατέχεται κάποιος από το νερώνειο σύνδρομο, τύφλα να έχει το οθωμανικό.
  13. Το Λύκειο Ελληνίδων είναι μόλις 1-2 ετών, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συζύγου του Έλληνα πρέσβη (αν είναι σωστές οι πληροφορίες μας) και συσπείρωσε τις ευγενικές κυρίες της παροικίας που ενασχολούνται με τις κομματικές τους και φιλανθρωπικές πράξεις. Χρησιμοποιείται από τους βεβαρημένους, στα μάτια της παροικίας, δύο προηγούμενους οργανισμούς, και εξυπηρετείται το ίδιο από τα μέσα που τους διαθέτουν και τις συνεργασίες τους.  Έβαλε πλάτη για το μνημείο. Χρειάζονται ΧΡΥΣΕΣ, ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ και ΧΑΛΚΙΝΕΣ χορηγίες και το λύκειο είναι ειδικό σε αυτόν τον τομέα γιατί βρίσκεται μέσα σε αυτά τα σαλόνια. Στα ΧΡΥΣΑ, τα ΑΣΗΜΕΝΙΑ και τα ΧΑΛΚΙΝΑ. Η Ελληνίδα μετανάστρια του Park Extension είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πού να βρει χρόνο να ενδιαφερθεί η 75άρα που ακόμη καθαρίζει σπίτια.
    Έτσι οι τρεις έκαναν έναν εξαιρετικό γάμο. Γάμο των πετυχημένων… ελληνοκαναδών. Προς τι, τότε, τόση… ενδο-φαγωμάρα;

Οι κριτικές είναι πολύπλευρες.

  1. Η σιωπηρή παρουσία της Εκκλησίας (παρευρέθηκε ένας ιερέας που διακρίνεται πότε-πότε σε καμιά φωτογραφία) είναι ενδεικτική της περιθωριοποίησής της. Ήρθε για να μεταφέρει  από πρώτο χέρι στην Μητρόπολη τι συνέβη; Συμβαίνει τακτικά αυτό, μπορεί να έγινε έτσι και τώρα. Η Μητρόπολη είναι ίσως διπλά προσβεβλημένη διότι «δεν το περίμενε από τους δικούς της ανθρώπους». Αν έβαζαν κανένα σταυρό να κρέμεται ή κανένα μικρό εκκλησάκι θα ερχόταν για τα εγκαίνια και ο επίσκοπος. Δεν ακούγεται, δεν συζητείται πλατιά.
    Ο Επίσκοπος μαζεύει 160000$/χρόνο  από τις τσέπες του ελληνικού παροικιακού λαού και όχι μόνον. ‘Οταν δίνεις τον χρόνο 160000$ χαράτσι, δεν λέγεται και πολιτική αστικοποίησης, παρεξήγηση λέγεται λόγω προσωπικής βεντέτας. Προφανώς ούτε η Εκκλησία έδωσε χορηγία. (σημ. συντ. : μετά την ένωση των κοινοτήτων Μόντρεαλ & Λαβάλ προστέθηκαν δυο ακόμη εκκλησίες και το ποσόν ανήλθε στις 240000$/χρόνο, όπως πολύ εύστοχα μας υπενθύμισε με ηλεκτρονική επιστολή ο π. Νικόλαος)
    Εκτός από την εκκλησία έλειπε η ανακοίνωση του προξενείου (παρουσία υπήρχε επίσης) εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, του προξενείου που είχε αρχικά την ιδέα. «δεν μας ξύνεις την πλάτη, δεν στην ξύνουμε και εμείς» φαίνεται να είναι το μότο των «οργανωτών», γιατί το προξενείο δεν έχει «μία» σε αυτή την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Εξάλλου η κυβέρνηση, είναι της Αριστεράς. Υποδέχτηκε η Κοινότητα τον κ. Α. Γεωργιάδη, τον κ. Πατούλη, αλλά όχι και την κυβέρνηση, πρέπει να κρατήσουν την παροικία… στο σωστό κομματικό επίπεδο. Εξάλλου σε όλους τους τόνους διαδίδουν οι κυρίες ότι οι χορηγίες είναι ιδιωτικά χρήματα. «θα τους πούμε τι κάναμε τα χρήματά μας… άκου κει» σχολιάζουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
    Σε αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση σκέπτεται να χαρίσει εκατομμύρια. Καλλίτερα να προσέχει πώς θα διαχειριστεί το θέμα! λέμε άν! Στα σαλόνια τα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ, δεν έχουν ανάγκη, μια «γύρα» να κάνουν στα ΧΡΥΣΑ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ και ΧΑΛΚΙΝΑ σαλόνια έβγαλαν τα λεφτά, ας ξεπληρώσουν και το δάνειο της Κοινότητας. «Το γοργόν και χάριν έχει».
  2. Μια μερίδα από την ίδια την μεγάλη κομματική παρέα (Liberals), κατηγορεί το μνημείο γιατί δείχνει τον φτωχό μετανάστη κι όχι τον πετυχημένο ελληνοκαναδό. Μαλώνουν μεταξύ τους για εξοργιστικά πράγματα. Μάλιστα ήταν τόσο σίγουρος  ο εκπρόσωπός της, ότι συμφωνεί η παροικία (προφανώς του δικού του κύκλου των πετυχημένων… ελληνοκαναδών) που έφτασε να προτείνει «να ανυψωθεί ο χώρος στα 4 πόδια με μια κλίση των 45 μοιρών, έτσι ώστε τα ονόματα των δωρητών να είναι σε ύψος του «ματιού» και να μην «λερώνονται» από τους «σκυλίσιους περιπάτους» προπαντός τον χειμώνα«. Απ’ ότι δε φαίνεται στα βίντεο, λίγο-πολύ έτσι το έκαναν.
    Σημ.: Με τέτοιο σκεπτικό, το άγαλμα του Ρήγα (αν και είναι πάνω από 4 πόδια ύψος η βάση του!) δεν έχει θέση μπροστά στο το πανεπιστήμιο. Απλά δεν αντιπροσωπεύει την νέα Ελλάδα. Θα έπρεπε να βάλουμε στην θέση του τον Ωνάση! Καταλαβαίνουν το πρόβλημά αλλά το ρίχνουν στην «τρελή».
    Από την άλλη, δεν τους εμποδίζει να φτιάξουν έναν ανάλογο μνημείο στην άλλη ελληνική περιοχή , Chomedey – Laval. Ας οργανωθούν.
    Φοβούνται να δείξουν τον υπεύθυνο που δεν είναι άλλος από τον δήμο. Ο δήμος έχει πολλές στάσεις λεωφορείων, θα μπορεί να χώσει και από ένα μνημείο για κάθε μειονότητα (αυτό εξηγεί την θέση του μνημείου, τώρα). Είμαστε γι’ αυτούς μειονότητα, άρα δεν πρέπει να μοιραζόμαστε και τα… πάρκα!!!!!  Τα πεζοδρόμια είναι αρκετά.  Αλλά σκέφτονται οι… πετυχημένοι ελληνοκαναδοί «από την άλλη να μην σταματήσουμε και το… ξύσιμο» άρα να κρίνουμε τους δικούς μας, ίσως και τον γλύπτη που «δεν είχε φαντασία».
    Σε μερικές εκατοντάδες μέτρα βρίσκεται ένα άλλο παρκάκι, όπου επί προέδρου της κοινότητας, Κ. Γεωργουλή, και δημάρχου Bourque (δεν ήταν Liberal, ούτε ο Γεωργουλής ήταν Liberal) μπήκε το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, προσφορά του πρώην Αθηναίου δημάρχου κ. Αβραμόπουλου, με την ευκαιρία της αδελφοποίησης των δυο πόλεων, στο ομώνυμο πάρκο του Park Extension. Την αδελφοποίηση την ξέχασε ο φετινός δήμαρχος. Αν η Αθηνά είχε δικαίωμα να πάει σε πάρκο, το μνημείο του μετανάστη που είχε δικαίωμα να πάει;
    όπως έλεγε και ο Cartier… πράγματα «μηδαμινής αξίας».
  3. Υπάρχει και τρίτη κριτική, από τους δημοσιογράφους, για την κακή οργάνωση των εγκαινίων. Ποιός οργάνωσε τα εγκαίνια; ο Δήμος; Ας βγει να μιλήσει η αντιδήμαρχος. Παρουσία 200 παρόντων (σύμφωνα πάντα με τα λόγια των οργανωτών) ακούστηκαν κριτικές υπέρ και κατά. Προφανώς οι κατά, από αυτούς που πήγαν, ήταν αμαθείς, είχαν άγνοια και κατέχονταν από το οθωμανικό σύνδρομο. Οι δε δημοσιογράφοι τόσο του κρατικού καναλιού όσο και των παροικιακών μέσων είχαν δυσκολία να κάνουν την δουλειά τους, με αποτέλεσμα… να μην την κάνουν. Εύγε στους οργανωτές… Και γι’ αυτή την κριτική φταίει η κακοδαιμονία που διακατέχει την… παροικία, κατά τον ψυχαναλυτή.
    Σε αυτή την κριτική συμφωνούν και οι οργανωτές… φαίνεται ότι δεν είναι δική τους ευθύνη.
  4. Υπάρχει και η άλλη κριτική «γιατί δεν έκαναν δώρο για τα 150 χρόνια του Καναδά;». Δεν είναι φοβερό το θράσος; Σαν να απαγορεύει κάποιος να κάνει μια άλλη ομάδα «πετυχημένων ελληνοκαναδών» ένα δώρο στο Καναδά. Αυτοί που κάνουν αυτή την κριτική, ας το αρχίσουν. Οι ίδιοι απαιτούν οικονομικό απολογισμό. Οι κυρίες είναι αποφασισμένες, μέχρι τώρα, να τον κρατήσουν ιδωτικό…
  5. Υπάρχει και η θετική κριτική. Όλη η παρέα βγαίνει και συγχαίρει ο ένας τον άλλον. Μεταξύ τους. «Μπράβο μεγάλε», «χρυσή μου μη τους δίνεις σημασία», «σιγά να μην δώσουμε απολογισμό. Απολογισμό μόνος στους δωρητές, άκου εκεί». Δεν μπορεί η παροικία να παρακολουθήσει αυτή την ευγενική πρωτοπορία, είναι πολύ δύσκολο γιατί η παροικία έχει… το οθωμανικό σύνδρομο, ενώ οι οργανωτές το ξεπέρασαν. Βέβαια υπάρχει και το χαράτσι των 160 000$ (αλλά αυτό δεν είναι οθωμανικό αλλά βυζαντινό θα μας πουν οι θεομαθείς, σύγχρονοι «οθωμανοκυβίστες»).
  6. Τέλος, υπάρχει και η σωστή κριτική. Αυτή που ξεπερνάει το… οθωμανικό σύνδρομο, την αμάθεια, την άγνοια, την έλλειψη εκπαίδευσης και άλλα ψυχαναλυτικά. Είναι η κριτική των επιχειρημάτων.

«Περίμενα» έλεγε ο Σωκράτης, στον «Φαίδωνα», «να μου πουν οι Φυσικοί τι καλό κάνει στη γη να μην είναι επίπεδη αλλά στρογγυλή, για να τους ακολουθήσω».

Αυτά όμως είναι οθωμανικά… σύνδρομα για τους Νέρωνες της παροικίας. Το κύκλωμα του ελληνικού λόμπι των Liberals έχει προσάψει το οθωμανικό σύνδρομο στους οργανισμούς της παροικίας, όχι στην παροικία την ίδια.
Αντί να αντιπροσωπεύει την παροικία σε όλο το πολιτικό φάσμα, αντιπροσωπεύει μια κομματική φασματική γραμμή σε όλη την παροικία.
Γι’ αυτό και οι γενικές συνελεύσεις δεν έχουν απαρτία, γι’ αυτό και το παρόν δ.σ. συνεργάζεται με τον καθένα που γυρίζει και του «προτείνει συνεργασία», γιατί η παροικία χλευάζει για την ανικανότητα, την υποκρισία, την δουλικότητά τους (είτε ήταν για τις περικοπές των χρηματοδοτήσεων του ΣΩΚΡΑΤΗ, είτε για την θέση του μνημείου). Αυτή την δουλικότητα που τους χαρακτηρίζει, προς τα «αφεντικά » τους, την βλέπουν αντεστραμμένη. Έχουν χάσει με λίγα λόγια τον προσανατολισμό τους, βουτηγμένοι στο πάρτι της τζάμπα εξουσίας. Αλλά εκεί μπαίνουμε στα βαθιά νερά.
Εάν με την ελληνόφωνη αντιδήμαρχο στο πλευρό σας, αγαπητοί οργανωτές, δεν μπορέσατε να έχετε «επιλογές» όπως λέτε, ποιόν θα έπρεπε να είχατε! Επί Κων. Γεωργουλή ως προέδρου, στην Κοινότητα, και P. Bourque στον δήμο (κα οι δυο εκτός της Liberal φασματικής κομματικής γραμμής), μπήκε το άγαλμα της Αθηνάς στο πάρκο που πήρε το όνομά της. Πιο κάτω, σε ένα άλλο γωνιακό παρκάκι μπήκε η ολυμπιακή σφαίρα, επί τη ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Εσείς που έχετε το θράσος να ψυχαναλύετε την παροικία, αφήσατε το μνημείο επάνω στο πεζοδρόμιο, σε μια γωνία, το μνημείο των προγόνων μας (που κατά τα λεγόμενα σας στα αποκαλυπτήρια ανήκει στον έλληνα μετανάστη, δηλαδή σε όλη την παροικία). Το αφήσατε όπως άφηναν τα έκθετα έξω από ένα σπίτι.
Γιατί δεν είχαν,  λένε οι οργανωτές, «επιλογή».
Ένα τεράστιο πάρκο μπροστά από τον σταθμό της φωτογραφίας είναι τελείως άδειο, ακριβώς στην βόρεια πλευρά του δρόμου. Οι μετανάστες δικαιούνται (όλοι οι μετανάστες του Park Ex, να καταθέσουν το δικό τους μνημείο και να γεμίσει με τα μνημεία των μεταναστών).
Με την αντίληψη των μη «επιλογών» η Park Ave. θα είχε γίνει , από τους Liberals, Bourassa Ave. Αλλά οι παρκαβενιώτες δεν… μάσησαν.


Και τολμούν με την αφέλεια του «τυχάρπαστου γραφειοκράτη», δήθεν να ορθολογίζουν την υποκρισία τους. Να το πάρετε και να το πάτε στο σπίτι του, στην Κοινότητα, στην Εκκλησία απέξω. Τι στο καλό πληρώνει χαράτσι για το σπίτι πού έχτισαν όλοι αυτοί, τους οποίους αντιπροσωπεύει; η ελληνική παροικία πληρώνει 160 000$ χαράτσι τον χρόνο, στην Επισκοπή, κι επι πλέον, όλα τα έξοδα 6 εκκλησιών.
Να απαιτήσουμε μια επάξια θέση. Ακριβώς απέναντι, στο πάρκο.
«Αιδώς Αργείοι»…
Στην αεροφωτογραφία:
http://www.flickr.com/photos/benoit59/4553147946/in/photostream/ βλέπετε βόρεια το άδειο πάρκο και στην διασταύρωση, στην ανατολκή γωνία, τον τόπο που ο δήμος έβαλε το μνημείο...

Πηγές

  1. Ελευθεροστομίες, Ελληνοκαναδικά Νέα, 7 Ιουλίου 2017, http://www.tanea.ca
  2. Το άγαλμα και η… κακοδαιμονία μας, greekpost.ca
  3. https://www.youtube.com/watch?v=XpKkeE7vYlg
  4. https://www.youtube.com/watch?v=BlspqQOkgQw
  5. https://www.youtube.com/watch?v=iaafUDNNfDI
  6. https://www.youtube.com/watch?v=Uu-Kr9bQ8Wg
  7. https://www.reader.gr/news/diethni/ena-mnimeio-gia-ton-ellina-metanasti-sto-montreal-pics-vid
  8. http://www.greekpost.ca/article/3340/montreal-mesa-s-ena-chiliometro-tria-ellenika-mnemeia-kosmoyn-ayto-ton-dromo
  9. https://www.ekirikas.com/%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD/
  10. https://www.facebook.com/MontrealGreekTV/?hc_ref=ARSnsCh3bbn3ej0aTpd_aMI10L3NRz52bE0cnIS0nqP-86q64OF0YWrLYnLx223kZqU&fref=nf
  11. https://www.ec.gc.ca/meteo-weather/default.asp?lang=En&n=8EBF321D-1&offset=22&toc=hide

Η ελληνική φέτα και ο Καναδάς

Σημείωμα 1ο:
Τι θέση έχουν η παροικιακή κυρίαρχη ομάδα, τα ντόπια ΜΜΕ και οι επιχειρηματίες; Αντίθετη με το μονοπώλιο. Ούτε ασχολούνται με τις αγωνίες της Ελλάδας (είναι βέβαια οι ίδιοι που διεκδικούν το δικαίωμα ψήφου). Ένας λόγος που οι εκπρόσωποι της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης ψήφισαν την συμφωνία CETA, είναι ακριβώς αυτή: αντανακλά τα συμφέροντα των επιχειρηματιών του Καναδά (συμπεριλαμβανομένων των ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι δεν θα εκπλαγούμε αν μάθουμε ότι συνέβαλαν παρασκηνιακά σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο μέσω των κομματικών οργανώσεων της ΝΔ σε Καναδά και ΗΠΑ), και των εξαρτημένων ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ αποφεύγουν να αναδείξουν το θέμα, αφενός γιατί θέλουν νάναι υπέρ της Ελλάδας, συναισθηματικά, αλλά θέλουν να ‘ναι με τον Καναδά, συμφεροντολογικά.

Image result for greek community of vancouver

Σημείωμα 2ο: Από το 2013 έχει γίνει η ρήξη ΠΟΠ και Καναδά. Αλλά και παλαιότερα κυκλοφορούσε κάποια… Δανική φέτα σε ντενεκεδάκια. Επί ΝΔ και Σαμαρά δόθηκε το πράσινο φως και άρχισε η καναδική παραγωγή φέτας. Η παροικιακή εφημερίδα «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ» κάνει κριτική στους 8 Έλληνες ευρωβουλευτές που μέχρι τώρα ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας. Χαρακτηριστικό επιχείρημα, αναφέρει η εφημερίδα, των ευρωβουλευτών είναι

«μερικοί ελληνικαναδοί που παράγουν μικρές ποσότητες φέτας και παρήγαγαν μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, αυτοί θα μπορούν να το κάνουν ανενόχλητοι, αλλά… ομογένεια είναι ας τους βοηθήσουμε -το αίμα νερό δεν γίνεται-…»

Το καναδικό σπίτι (μουσείο Βορρέ) Παιανία.

Δεδομένου ότι οι ευρωβουλευτές ήταν ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΠΟΤΑΜΙ, ιδιαίτερα οι δυο πρώτοι γνώριζαν ότι το ελληνικό προξενείο Τοροντο είχε ενημερώσει από τον Μάη του 2013 (σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα) μεταξύ άλλων ότι 5 εταιρείες διακινούν φέτα (στην πραγαμτικότητα είναι πολύ περισσότερες, όπως θα δούμε παρακάτω). Αυτό δεν σημαίνει ότι η θέση του Προξενείου ήταν ενάντια στην συμφωνία, αλλά ήταν μια έκθεση που έγινε είτε με την πρωτοβουλία του Προξενείου, είτε με αίτημα του Υπ. Εξωτερικών. Αυτές οι εταιρείες είναι: SAPUTO inc., PARMALAT Canada (θυγατρική της Ιταλικής), AGROPUR, KRAFT Canada ( θυγατρική της πολυεθνικής), και ARLA FOODS Canada ( θυγατρική της Δανικής).
Τι παράγουν είναι:
—  αγελαδινή φέτα!!!!!!!!!!
— φέτα με ετικέτα πελατών από PARMALAT. Στην πραγματικότητα η θυγατρική Astros δεν φαίνεται στην ιστοσελίδα τους ότι παράγει φέτα. Ίσως τώρα να αρχίσει. Αλλά ανεξάρτητα από αυτή την παρατήρηση που μάλλον εκθέτει την έκθεση του προξενείου, όπως είπαμε παράγει φέτα για λογαριασμό μεγάλων αλυσίδων παντοπωλείων.
φέτα της AGROPUR, που αν προσέξει κανείς την ιστοσελίδα στο πάνω μέρος δεν έχει παρά μόνον… αγελάδες.
Η Kraft δεν έχει φέτα στα προϊόντα της προς το παρόν. Ίσως το 2013 να μπήκε στην αγορά, αλλά να διαπίστωσε ότι δεν είναι δυνατόν να καλύψει ικανοποιητικό μέρος της αγοράς και να σταμάτησε. Αυτό εξάλλου είναι και κριτήριο πολλών εταιρειών, διότι η φέτα δεν είναι παρά μόνον ένα προϊόν για περισσότερα κέρδη, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η φέτα είναι μέρος της ζωής μας (θα ήταν ωφέλιμο, λοιπόν, το σχετικό μέσον να φρόντιζε να ενημερώσει τους αναγνώστες του έγκυρότερα).
— φέτα Apetina, επίσης αγελαδινή. Δύσκολο να πούμε το μέρος της αγοράς που έχει καλύψει. Δεν είναι πάντως ευρέως γνωστή.
— φέτα ελληνική, εισαγόμενη από Ελλάδα, έχει ιδιαίτερη θέση στην ελληνική αλυσίδα παντοπωλείων «Μουρελάτος (δείτε εικόνα στο Cheese and Delicatessen)«, «PA«, και σε πολλά άλλα μικρότερα παντοπωλεία, που πωλούν τα ελληνικά εισαγόμενα τυριά από διάφορες, εισαγωγικές εταιρείες κυρίως, τροφίμων και είναι ελληνοκαναδικών συμφερόντων.

Image result for greek feta

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ
Σ’ ένα άρθρο του ο Χρήστος Θ. Παναγόπουλος δίνει το πλαίσιο που επικρατεί:
«»Εδώ και χρόνια, στην παγκόσμια συνείδηση, η φέτα έχει ταυτιστεί ως ένα καθαρά ελληνικό προϊόν με την ελληνική κουζίνα και στην Ευρώπη έχει κατοχυρωθεί ως προϊόν Π.Ο.Π. (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης). Μάλιστα, τα κριτήρια για να αποκαλείται «φέτα» ένα λευκό τυρί είναι τόσο αυστηρά, ώστε έχουν αποκλειστεί ακόμη και ολόκληρες ελληνικές περιοχές. Τα προνόμια στη φέτα, ή αλλιώς την κατοχύρωση της ονομασίας και την προστασία της ως Π.Ο.Π., έχουν μέχρι σήμερα μόνο η ηπειρωτική Ελλάδα (Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος) και από τα νησιά μόνο η Μυτιλήνη. Συνεπώς, με τα έως τώρα δεδομένα, ένας τυροκόμος από τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά δεν μπορεί να αποκαλεί φέτα το τυρί του, ακόμη και εάν η διαδικασία παραγωγής που ακολουθεί είναι ίδια.

Επιπλέον, για να αποκαλείται ένα τυρί «φέτα Π.Ο.Π.», πρέπει το γάλα που χρησιμοποιείται να είναι νωπό ή παστεριωμένο πρόβειο, ή μίγμα πρόβειου γάλακτος με γίδινο σε αναλογία 70% με 30% αντίστοιχα, να προέρχεται μόνο από ελληνικές φυλές αιγοπροβάτων παραδοσιακά εκτρεφόμενες, η φέτα να έχει μέγιστη υγρασία 56% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού 43% και τέλος, η ωρίμανσή της να διαρκεί για τουλάχιστον δύο μήνες.

Η εντύπωση που αμέσως δημιουργείται από τα παραπάνω είναι πως υπάρχει ένα αρκετά ισχυρό κανονιστικό πλαίσιο, ώστε να θωρακίζεται ο Έλληνας παραγωγός απέναντι σε κάποιον, ο οποίος θα επιθυμούσε να οικειοποιηθεί την ονομασία «φέτα», ώστε να χαρακτηρίσει με αυτή ένα δικό του τυροκομικό προϊόν, το οποίο δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν.«»

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Από το Κιλκίς, στις 22-23 Νοεμβρίου 2013, η Γ.Σ. της ΚΕΕΕ (Κεντρική Ένωση Επιμηλεητηρίων Ελλάδας) έστειλε ψήφισμα με το οποίο αποδοκιμάζει ομόφωνα την τακτική αυτή και καλεί τα Ευρωπαϊκά και Εθνικά Όργανα όπως διαφυλάξουν τη νομιμότητα και αποκαταστήσουν άμεσα το κύρος και τον θεσμό των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης. Ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών) κ. Κ. Μίχαλος σημειώνει στην επιστολή του, μεταξύ άλλων, προς τους κυβερνητικούς υπεύθυνους της ΝΔ, κ.κ. υπουργούς Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη και Αγροτικής Ανάπτυξης Αθανάσιο Τσαυτάρη:
«Παρά το γεγονός ότι ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως η τελική επικύρωση της εν λόγω συμφωνίας θα προσφέρει εν γένει σημαντικές ευκαιρίες στο εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών- επενδύσεων, είμαστε εξίσου βέβαιοι ότι θα δημιουργήσει και προβλήματα, δεδομένου ότι η χώρα μας κινδυνεύει να απολέσει το μονοπώλιο χρήσης ονομασιών ΠΟΠ και ΠΓΕ, τα οποία αποτελούν στοιχεία της Ελληνικής παράδοσης. Το Νομικό Καθεστώς των προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης σε πολλά γνήσια Ελληνικά Προϊόντα (τυρί φέτα, ελιές καλαμών κ.ά), έχει κατ’ επανάληψη παραβιαστεί, κυρίως στον χώρο της ΕΕ και η επικύρωση της συμφωνίας θα αποτελέσει γι’ αυτά τη χαριστική βολή«.
Αναγνωρίζει δηλαδή ο, ιδεολογικά, νεοφιλελεύθερος βιομήχανος, την ανάγκη να διατηρεί ένα μονοπώλιο. Οι ανάγκες της επιβίωσης κάνουν τους ακραίους καπιταλιστές υπηρέτες του προστατευτισμού. Οι αντιφάσεις του συστήματος ή το ανώτατο στάδιο του… καπιταλισμού!

Η δεύτερη καταγγελία του κλάδου ήρθε στις 4 του Μάρτη 2017. Πανελλαδική σύσκεψη πραγματοποίησαν η Ομοσπονδία Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας, με την παρουσία εκπροσώπων της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτροφών (ΠΕΚ), της Ένωσης Τυροκόμων, των Γαλακτοβιομηχάνων μελών του ΣΕΒΓΑΠ, της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και του Δικτύου φορέων και πολιτών (stop CETA), στον Τύρναβο της Λάρισας, με βασικό θέμα την προστασία της φέτας σε σχέση με την εμπορική και οικονομική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA). Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε για να τεθεί ενιαία το ζήτημα της καταγγελίας της συμφωνίας CETA, αλλά και να αναληφθούν πρωτοβουλίες διεκδίκησης της προστασίας της φέτας και του ΠΟΠ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) χαρακτήρα της.
«Η Συμφωνία CETA σημαίνει το ξεκλήρισμα της κτηνοτροφίας. Αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως παρά το γεγονός ότι εδώ και κάποια χρόνια στον Καναδά παράγεται παράνομα φέτα, εντούτοις με τη συμφωνία CETA δίνεται η δυνατότητα να παράγουν νόμιμα φέτα. Το πρόβλημα είναι πως μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στον κόσμο έχουν συγκεκριμένα τυροκομεία και έτσι θα πνίξουν την αγορά με φέτα αγελαδινή, ενώ το γάλα θα προέρχεται από ζώα που τρώνε μεταλλαγμένες ζωοτροφές με αποτέλεσμα να ξεκληρίσουν την κτηνοτροφία της Ελλάδας», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Ν. Παλάσκας, πρόεδρος των κτηνοτρόφων Θεσσαλίας. «Οι Έλληνες ευρωβουλευτές που στήριξαν τη συμφωνία, μάλλον έχουν δεσμευτεί εδώ και κάμποσα χρόνια ή είπαν ναι στη συμφωνία και δεν μπορούν να την πάρουν πίσω. Επίσης κάποιοι στηρίζουν τη συμφωνία γιατί είναι η γραμμή του κόμματος και δεν μπορούν να ξεφύγουν». Ο δήμαρχος Τυρνάβου Παναγιώτης Σαρχώσης, ο οποίος παρευρέθηκε στη σύσκεψη των κτηνοτρόφων, είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως στηρίζει την προσπάθεια για την προστασία της φέτας και της κατοχύρωσης ως ένα προϊόν με γεωγραφική ένδειξη. Επίσης, τόνισε πως η φέτα είναι ένα στρατηγικό προϊόν και ταυτίζεται με το παραγωγικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της χώρας μας. «Θέλω να πιστεύω πως η Βουλή θα ανταποκριθεί στα αιτήματα αυτά, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα συνολικά για τη χώρα μας», είπε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος. Με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των ευρωβουλευτών που ψήφισαν την συμφωνία στην Ευρωβουλή καταφέρθηκε τόσο ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Θανάσης Νασίκας, όσο και πολλοί άλλοι πρόεδροι Ομοσπονδιών και Κτηνοτροφικών Συλλόγων της χώρας που συμμετείχαν στη σύσκεψη. Ορισμένες πλευρές σε σχέση με τους κανόνες που ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου σχετικά με τη φέτα επισήμανε, από την πλευρά του, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Γιώργος Εμμανουήλ, από το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών Θεσσαλίας κατά των Συμφωνιών TTIP, CETA, TISA. Ο κ. Εμμανουήλ τόνισε πως υπάρχει ένα ζήτημα που είναι σοβαρό και το οποίο δεν έχει γίνει γνωστό, καθώς «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου αναφέρει πως αν μια χώρα δώσει πλεονέκτημα σε μια άλλη χώρα να αναγνωρίσει το όνομα φέτα, είναι υποχρεωμένη να δώσει το πλεονέκτημα αυτό και σε κάθε άλλη χώρα το ζητάει». Ο ίδιος υπερασπίστηκε πως πρέπει να συνεχιστεί η «μάχη» κατά της συμφωνίας CETA, λέγοντας πως «η μάχη για τη μη έγκριση της συμφωνίας CETA από τη Βουλή είναι η μάχη των μαχών, γιατί αν χαθεί θα υπάρχει απελευθέρωση σε όλες τις αγορές του κόσμου».

Στη συνάντηση μίλησε και ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, ο οποίος επεσήμανε ότι «Καταψήφισα τη CETA κατά την ψηφοφορία που έλαβε χώρα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 15/2/2017, όπως άλλωστε είχα διαμηνύσει δημόσια εδώ και χρόνια, από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι σχετικές διαπραγματεύσεις ΕΕ-Καναδά. Ευθύς εξαρχής είχα τοποθετηθεί ενάντια στη Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης Ε.Ε. – Καναδά, τη γνωστή CETA, καθώς πρόκειται για συμφωνία απελευθέρωσης του εμπορίου που έχει μία σειρά σοβαρότατων αρνητικών επιπτώσεων για την Ελλάδα».
Χαιρετισμό απέστειλε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας κ. Νίκος Παπαδόπουλος, που ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ελληνική βουλή οφείλει με αυξημένη πλειοψηφία να ζητήσει την τροποποίησή της συμφωνίας με άμεση προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στην Επιτροπή Γεωγραφικών Ενδείξεων για πλήρη κατοχύρωση της Φέτας και των ΠΟΠ προϊόντων, χωρίς αστερίσκους, αντίστοιχης με την πλήρη κατοχύρωση των κύριων Ευρωπαϊκών τυριών παρμεζάνας και ροκφόρ».
Θετικός στο αίτημα των κτηνοτρόφων για πλήρη προστασία της φέτας στη συμφωνία CETA εμφανίστηκε ο βουλευτής Λάρισας της Ένωσης Κεντρώων, Γεώργιος Κατσιαντώνης, ο οποίος δεσμεύθηκε για τη στάση της Ένωσης Κεντρώων στη Βουλή όταν έλθει προς ψήφιση στη βουλή η συμφωνία, ξεκαθαρίζοντας ότι το κόμμα του δεν πρόκειται να την ψηφίσει.

Ψήφισμα
Είναι η πρώτη φορά που σύσσωμη η αλυσίδα παραγωγής πρώτης ύλης (κτηνοτρόφοι) και μεταποιητές (γαλακτοβιομήχανοι και τυροκόμοι) ενώνουν τις δυνάμεις τους και αντιστέκονται σθεναρά στην επικείμενη καταστροφή του κλάδου και καλούν όλους τους βουλευτές των κομμάτων να καταψηφίσουν την συγκεκριμένη συμφωνία όταν έρθει προς ψήφιση στην Ελληνική Βουλή. Παράλληλα αποφασίστηκε η κατάθεση πρότασης ψηφίσματος προς την Ελληνική Βουλή με τις υπογραφές των α) Ομοσπονδίας κτηνοτρόφων Θεσσαλίας , β) ΠΕΚ, γ) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας, δ) ΣΕΒΓΑΠ, ε) Δίκτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ζ) ΚΕΔΕ και η) ΕΝΠΕ η οποία αναφέρει τα εξής:

«H Βουλή των Ελλήνων για να αποφασίσει επί της συμφωνίας CETA (ΕΕ-Καναδά), ζητά προηγουμένως όπως:
Με πρωτοβουλία της η ΕΕ δεσμεύεται να διασφαλίσει ισότιμη προστασία της Φέτας με τα ΠΟΠ προϊόντα.
Να εισηγηθεί άμεσα στην «ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΝΔΕΙΞΕΩΝ της CΕΤΑ (η οποία είναι τώρα αρμόδια και εξουσιοδοτημένη να προβαίνει σε τροποποιήσεις, του παραρτήματος 20 της συμφωνίας των προστατευόμενων προϊόντων ΠΟΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και να αποφασίσει: Την αφαίρεση του αστερίσκου μειωμένης προστασίας της Φέτας και την παροχή πλήρους και ισότιμης προστασίας με τα υπόλοιπα ΠΟΠ προϊόντα του παραρτήματος.
Επίσης η Ελληνική Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης της Λισσαβόνας (με το οποίο οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες- είναι μικτής αρμοδιότητας των θεσμών της ΕΕ και της Ελληνικής Βουλής) ζητά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:
α) Όπως σε όλες τις εμπορικές συμφωνίες που είναι υπό διαπραγμάτευση (Ν. Αφρικής, Σιγκαπούρης, ΗΠΑ, Κίνας, Αυστραλίας κλπ) διασφαλίσει πλήρη προστασία στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά για την ΦΕΤΑ και για όλα τα εξαγώγιμα ΠΟΠ προϊόντα της χώρας.
β) Κατά τις διαπραγματεύσεις στα πλαίσια των επιτροπών ρυθμιστικής συνεργασίας της CETA και όλων των διεθνών εμπορικών συμφωνιών, όπως διασφαλίσει σε όλα τα επίπεδα και θεσμούς το κοινοτικό κεκτημένο, όπως των προδιαγραφών αποτροπής των μεταλλαγμένων τόσο για την χρήση τους ως ζωοτροφές όσο και για τη δημόσια υγεία».
Στη σύσκεψη συμμετείχαν και εκπροσώποι των παρακάτω συλλόγων:
1) ΠΕΚ (Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων)
2) Ομοσπονδία κτηνοτρόφων Αιτωλοακαρνανίας
3) Σύλλογο κτηνοτρόφων Κοζάνης
4) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δράμας
5) Σύλλογο κτηνοτρόφων Θεσπρωτίας
6) Σύλλογο κτηνοτρόφων Καρδίτσας
7) Σύλλογο κτηνοτρόφων Σερρών
8) Σύλλογο κτηνοτρόφων Δεσκάτης Γρεβενών
9) Σύλλογο κτηνοτρόφων Φθιώτιδας
10) ΣΕΒΓΑΠ
11) ΕΒΟΛ
12) Δικτυο φορέων και πολιτών stop ceta, ttip
13) Σύλλογο τυροπαραγωγών Λάρισας
14) Αγροτικού Συν/σμού Λάρισας
15) Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών

Είναι παράλογο ένας τύπος τυριού να ταυτίζει το όνομά του με ορισμένες προδιαγραφές που καθορίζουν την χαρακτηριστική του ποιότητα, γεύση, εμφάνιση, κλπ; Η απάντηση είναι, όχι μόνον δεν είναι παράλογο αίτημα αλλά και επιβάλλεται να υπάρχει σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει την ατομική και πνευματική ιδιοκτησία.
Εάν αυτό δεν είναι αυτονόητο, τότε ο καθένας θα μπορούσε να παράγει αυτοκίνητα και να βάζει τη μάρκα επιλογής του,π.χ. «VW» ή να φτιάχνει κινητά τηλέφωνα και να τα ονομάζει iphone! Ό,τι στην αγορά ονομάζεται «μαϊμού» (όπως παλαιότερα τα μαϊμού-ρολόγια Rolex).
Έτσι και η φέτα-μαϊμού κυκλοφορεί, με τη διαφορά ότι τώρα θα λέγεται φετα και ένα προϊόν που δεν θα είναι… φέτα.
Σε μια εκπομπή του ο κ. Μαμαλάκης «στο κόκκινο 105.5» εξιστορούσε την εμφάνιση της γραβιέρας στην Ελλάδα… Οι Ελβετοί προσκάλεσαν έλληνες κτηνοτρόφους να τους διδάξουν την παραγωγή του τυριού gruyère που παράγεται από αγελαδινό γάλα. Όταν επέστρεψαν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι στην Ελλάδα, έψαχναν για… αγελάδες αλλά μάταια να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες ποσότητες, στράφηκαν λοιπόν στα αιγοπρόβατα και το τυρί ονομάστηκε γραβιέρα και όχι gruyère.

Σε μια κοινωνία όπου το κεφάλαιο καθορίζει τους όρους συναλλαγής, σε έναν κόσμο όπου το κεφάλαιο επιδιώκει και σε κάθε ευκαρία που του δίνεται, διαμορφώνει την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων, είναι μονόδρομος η έγκριση της συμφωνίας CETA, από τους εκπροσώπους του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, που στόχο έχουν να επιτρέψουν στους εντολοδότες τους κεφαλαιοκράτες να αντλούν φτηνότερη εργατική δύναμη και ελεύθερη παραγωγή και διακίνηση εμπορευμάτων για να φέρουν τον κορεσμό ενός εμπορεύματος έτσι ώστε να έχουν περισσότερα κέρδη αναζητώντας πάντα το νέο προϊόν-θύμα που θα καταναλώσει μαζικά ο «καταναλωτής».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επεκτατικής πολιτικής των αγορών του 19ου αιώνα είναι το λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα» το οποίο προξένησε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να επεκταθούν οι «αγορές» και ενίσχυσε το επαναστατικό κίνημα της Ελλάδας που οδήγησε στην ανεξαρτησία της. Οι «αγορές¨ δεν «κρατιούνται» αλλά μπορείς να πετύχεις «τροποποιήσεις», αν δεν μπορείς να τις καταργήσεις. Και είμαστε σε αυτό το στάδιο, με δυνατότητες τροποποίησης, αλλά που δεν συνάδουν με στρατηγικές προστατευτισμού και ανάγοντας την φέτα σε «Εθνικό Ζήτημα».  Η ζωή έχει δείξει ότι τέτοιες αποκλειστικότητες δεν έχουν αιώνια εξασφάλιση. Μήπως τα Zastava, Seat δεν ήταν μοντέλα FIAT παραγόμενα στην Γιουγκοσλαβία και την Ισπανία! Ή άλλες βιομηχανίες αυτοκινήτων δεν βγάζουν τα μοντέλα τους σε άλλες χώρες από την χώρα αρχικής τους παραγωγής! Η Toyota π.χ., ενδεικτικά αναφέρω, έχει εργοστάσια στον Καναδά και τις ΗΠΑ για ορισμένα μοντέλα. Ο κόσμος γυρίζει και ένα προϊόν που αναδεικνύεται για την ποιότητά του, γίνεται πάντοτε αντικείμενο «κλονοποίησης». Γιατί όχι, λοιπόν, η φέτα; Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι τα προαναφερόμενα ονόματα μαρκών είναι νομικά κατωχυρωμένα, η Φέτα;
Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλεξ. Καρχιμάνης δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για τη διακίνηση, στην 22η Διεθνή Έκθεση GULFOOD, στο Ντουμπάι (Μάρτης, 2017), με την ονομασία «φέτα» λευκών τυριών από χώρες τόσο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως Καναδάς, Αυστραλία, Αίγυπτος, Νέα Ζηλανδία), όσο και από μέλη αυτής (όπως Βουλγαρία– τη μόνη με πρόβειο γάλα-, Γαλλία, Ουγγαρία κλπ). ήδη οι «μαϊμούδες» έχουν βγει επίσημα στην παγκόσμια αγορά. Η ελληνική παραγωγή είναι αδύνατον να την κατακλύσει.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Όλα αρχίζουν το 2013 με την κυβέρνηση του Σαμαρά και την ΝΔ. Ο Καναδάς παρήγαγε και ανεχόταν την ονομασία «Feta». Η παραγωγή της ήταν 10η στην σειρά των τυριών, το 2011, με 4753 τόνους, ένα τζίρος του ύψους των 70 000 000$ΚΑΝ, μια όχι τόσο ευκαταφρόνητη οικονομική συνιστώσα της καναδικής αγοράς. Στις αρχές του 2013 η κυβέρνηση Σαμαρά άναψε το πράσινο φώς (από το 2013 η καναδική παραγωγή αυξήθηκε κατά 30% το 2016).
Τον Νοέμβρη 2013 διαμαρτύρονται οι έλληνες παραγωγοί και στέλνουν την σχετική επιστολή του Κ. Μίχαλου (όπως είδαμε προηγουμένως). Τον Δεκέμβρη του 2013, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αθαν. Πετράκος δήλωνε ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μπλόκαρε την συμφωνία «γιατί δεν είναι μόνον η κατάργηση των δασμών στις εισαγωγές αλλά και η κατάργηση ασφαλιστικών δικλείδων για την ελληνική φέτα και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η φέτα αποτελεί το 70% των εξαγωγών τυριών και αντίθετα με τις δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας, αυτές οι εξαγωγές αυξάνουν».
Τον Φλεβάρη του 2015 η καναδή πρόεδρος της οργάνωσης Council of Canadians, Maude Barlow, έστειλε επιστολή στον υφυπουργό κ. Γ. Κατρούγκαλο ζητώντας του να προβάλει veto στην συμφωνία CETA.
Στις 11 Μαΐου 2015 Το «Παρατηρητήριο της Γενέυης» σε θέματα διμερών ή πολυμερών εμπορικών σχέσεων GENEVA WATCH (τόμος 15, τεύχος 12), κάνει ένα σχετικό ρεπορτάζ για τον τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα η ευρωπαϊκή επιτροπή. Ούτε λίογ ούτε πολύ αναφέρει ότι η επιτροπή έκλεισε την τελική συμφωνία χωρίς να ενημερώσει καν την ελληνική αντιπροσωπεία ενώ αδιαφόρησε για τις υποδείξεις της ελληνικής αντιπροσωπείας. Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η ελληνική αντιπροσωπεία ενημέρωνε συνεχώς για την ανάγκη να προστατευτεί η «φέτα» σε όλα τα στάδεια της CETA. Στα τμήμα περί ΓΕ (GI) ο Καναδάς δέχεται να προστατεύσει 125 από τα 145 ευρωπαϊκά προϊόντα απαγορεύοντας την χρήση του ονόματος ακόμη κι αν αναφέρεται στις ετικέτες η χώρα προέλευσης ή αναφέρεται «απομίμηση», «τύπου» ή «είδος»…
Αντίθετα 5 τυριά (Φετα, Gorgonzola, Asiago, Fontina & Munster) θεωρούνται στον Καναδά ως μη κατοχυρωμένα ονόματα (generic), που σημαίνει ότι μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει χρήση του ονόματος. Άξιο μνείας είναι ότι τα τέσσερα τυριά ούτε καν εμφανίζονται στον καναδικό πίνακα παραγωγής τυριών από το 2011. Άρα, είναι αποπροσανατολιστικά για να μην φαίνεται μόνον η ΦΕΤΑ ότι αποκλείεται. Μετατρέπεται δηλαδή η υπόθεση σε συνωμοσία εναντίον της φέτας

Tον Ιούνη του 2016 ο ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Βαγγέλης Αποστόλου σημείωνε «το όνομα της φέτας είναι απολύτως κατοχυρωμένο στην ευρωπαϊκή αγορά» και για τις τρίτες χώρες όπως ο Καναδάς τόνισε ότι «δίνουμε μάχη για να βελτιώσουμε το καθεστώς που κληρονομήσαμε και να κερδίσουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα». Που κληρονομήσαμε το καθεστώς του Κ. Χατζηδάκη και της ΝΔ, του 2013.
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προανήγγειλε παρεμβάσεις για τον τομέα της αιγοπροβατοτροφίας, αξιοποιώντας κυρίως πόρους και δυνατότητες του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης. «Αφορούν μεταξύ άλλων τη μείωση του κόστους παραγωγής, την ενίσχυση της παραγωγής κατάλληλων και φθηνών ζωοτροφών, την ανάδειξη και γενετική βελτίωση ντόπιων φυλών προβάτων και αιγών υψηλής απόδοσης, την προώθηση συλλογικών – συνεργατικών σχημάτων, τον εκσυγχρονισμό και καθετοποίηση των κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την ειδική υποστήριξη των κτηνοτρόφων των ορεινών περιοχών, τη διευκόλυνση της αδειοδότησης κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων κ.λπ» είπε χαρακτηριστικά. Πολύ διαφωτιστικός επίσης ήταν τον Φλεβάρη του 2017 προσερχόμενος στην σύσκεψη με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη την υφυπουργό Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, τον υφυπουργό Εργασίας Τάσο Πετρόπουλο και τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτη Φάμελλο, με αντιπροσωπεία αγροτών στο πλαίσιο του διαλόγου κυβέρνησης κι αγροτών. Ο κ. Αποστόλου δήλωσε για τους όψιμους τιμητές για το ενδιαφέρον τους για την προστασία της φέτας ..

Γιατί όταν αποφασιζόταν να παραδοθεί η χρήση του ονόματος εις το διηνεκές αυτοί που σήμερα ενδιαφέρονται δεν μίλησαν. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις έχουμε διασφαλίσει ότι μετά τη μεταβατική περίοδο των πέντε ετών ο όρος φέτα δεν θα χρησιμοποιείται από κανένα λευκό τυρί, ιδιαίτερα στις δυο συμφωνίες με τη Νότια Αφρική και τον Καναδά».

Σε ενημερωτικό σημείωμα που εκδόθηκε από την ΝΔ, αναφέρεται ότι «σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου στη μόνιμη ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, ο υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων Γ. Κατρούγκαλος, επιχειρηματολόγησε υπέρ της υπερψήφισης της συμφωνίας ενώπιον όλων των ευρωβουλευτών. Και στη συνέχεια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δια του αρμοδίου τότε υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, Γιώργου Σταθάκη, υπερψήφισε τη συμφωνία στο Συμβούλιο Υπουργών (απαραίτητη προϋπόθεση για να έρθει προς ψήφιση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Όταν όμως η συμφωνία πήγε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατεψήφισαν. Όχι για τη φέτα, αλλά για τα εργασιακά θέματα». Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Νέα Δημοκρατία υπερψήφισε ωστόσο τη συμφωνία, καθώς «παρά τις όποιες αδυναμίες της συμφωνίας, σε καμία περίπτωση, δεν γίνεται να διαγραφούν τα ευρύτερα ευεργετήματα από την κύρωσή της. Και σε αυτό το θετικό ισοζύγιο στηρίχτηκε η υπερψήφισή της από τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας»

Κατά τον κ. Μαριά ο Καναδάς εξυπηρετεί Σκοπιανό παραγωγό του Καναδά ο οποίος ελέγχει το 63% της παραγωγής φέτας. Το επειχήρημα αυτό δεν έχουμε καταφέρει να το επιβεβαιώσουμε. Φαίνεται μάλλον αναληθές, εφόσον το 63% σημαίνει ότι το υπόλοιπο 37% της καναδικής φέτας είναι καμιά 50 εταιρείες που την παράγουν ή έχουν κατωχυρώσει το δικαίωμα στην καναδική κυβέρνηση. «Η φέτα δεν προστατεύεται και το ερώτημα είναι εάν η φέτα έχει την προστασία που είχε μέχρι χτες ή κάποια που δεν είναι ίδια. Και σίγουρα από αύριο δεν θα είναι ίδια, αλλά χειρότερη. Εάν εγώ έχω μια προστασία 100% σε μια αγορά 500 εκατ. πολιτών στην Ευρώπη, γιατί να έχω λιγότερη προστασία, ώστε να μπορώ να πουλάω σε άλλα 30 εκατ. πολίτες που είναι οι Καναδοί;» πρόσθέτει ο κ. Μαριάς.

«Άφησαν τη φέτα στο έλεος των Καναδών, είναι λυπηρό… Υποτάχθηκαν σε γενικότερα συμφέροντα της Ε.Ε., που έχουν μνημονιακό χρώμα, αν και γνώριζαν ότι με αυτόν τον τρόπο υπονόμευαν την ισχύ της ελληνικής φέτας στην παγκόσμια αγορά… Δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, στο άμεσο μέλλον, θα χάσουμε την υπεροχή της μοναδικότητας κι άλλων ελληνικών προϊόντων, όπως άλλωστε έχει συμβεί και με τις ελιές Καλαμών».


Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/773032/fakelos-feta-h-ceta-ki-enas-leykos-polemos-se-mayro-fonto#ixzz4afKe4uG9

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA θεωρεί, ότι η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες δεν έχει ολοκληρώσει τις εργασίες της και γι’ αυτό, ζητάει:

  • Να συνεδριάσει η Ειδική Επιτροπή της Βουλής για τις Διατλαντικές Συμφωνίες και να παρουσιάσει το πόρισμά της.
  • Να κατατεθεί η CETA άμεσα στο Εθνικό Κοινοβούλιο για συζήτηση και ψηφοφορία και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η κ. Ραχήλ Μακρή αρθρογραφεί παρουσιάζοντας την εξέλιξη της κατοχύρωσης της φέτας και καταγγέλει την ΝΔ και τον υπουργό κ. Β. Αποστόλου.

Σχετικά με το ζήτημα προστασίας των ευρωπαϊκών προϊόντων Γεωγραφικών Ενδείξεων (Γ.Ε.) και την στοχευμένη παραπληροφόρηση στην Ελλάδα για το θέμα της φέτας, σημειώνεται ότι με τη CETA εξασφαλίζεται πλήρης προστασία για 15 προϊόντα Γ.Ε. της χώρας μας, αναφέρει η ευρωβουλευτής της Ελιάς κ. Καϊλή. Αυτά, όπως αναφέρονται στη συμφωνία, είναι τα εξής:

  •  Greek cheeses: Feta, Kefalograviera, Graviera Kritis, Graviera Naxou, Manouri and Kasseri.
  •  Greek olive oils: Kalamata olive oil, Kolymvari Chanion Kritis olive oil, Sitia Lasithiou Kritis olive oil and Olive oil Lakonia.
  •  Greek olives: Elia Kalamatas, Konservolia Amfissis.
  •  Greek spices: Krokos Kozanis.
  •  Greek fresh and processed vegetables: Fassolia gigantes elefantes Prespon Florinas, and Fassolia gigantes elefantes Kastorias.
  •  Greek confectionery and baked products: Masticha Chiou.
 Αυτό που αλλάζει με τη CETA, σημειώνει η Ελληνίδα ευρωβουλευτής, είναι ότι για πέντε συνολικά ευρωπαϊκά τυριά (Asiago, Feta, Fontina, Gorgonzola, Munster) θα επιτρέπεται στους παραγωγούς του Καναδά (σ.σ. που όπως είδαμε είναι καμιά 50αριά), οι οποίοι έκαναν χρήση των ονομασιών αυτών μέχρι τις 18/10/2013, να εξακολουθούν να τις χρησιμοποιούν. Έτσι απαγορεύεται ουσιαστικά η χρήση των ονομασιών αυτών μόνο σε μελλοντικούς παραγωγούς (μετά δηλαδή την ανωτέρω καταληκτική ημερομηνία). Αυτό έγινε διότι υπήρχαν ήδη παραγωγοί των τυριών αυτών στον Καναδά και η καναδική κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε μια συμβιβαστική λύση κατά την οποία προβλέπεται ότι η χρήση των ονομασιών αυτών θα συνοδεύεται από διατυπώσεις όπως «kind», «type», «style», «imitation», ή κάτι συναφές, «σε συνδυασμό με μία ευανάγνωστη και ορατή ένδειξη της γεωγραφικής προέλευσης του συγκεκριμένου προϊόντος, ενώ απαγορεύεται πλέον σε όλους (παλιούς και νέους παραγωγούς) και η χρήση ενδείξεων, οι οποίες παραπέμπουν στην Ελλάδα». Δηλαδή δεν θα επιτρέπεται καμία αναφορά του τύπου Greek feta η ακόμα Greek style feta ή οι ελληνικές σημαίες σε Καναδούς παραγωγούς.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, της Eurostat, του IRI Worldwide και του περιοδικού «Τρόφιμα και Ποτά», για την παρασκευή φέτας, στην χώρα μας απασχολούνται 100.000 κτηνοτρόφοι με 12.000.000 αιγοπρόβατα και 350.000 εργαζόμενοι συνολικά στην πρωτογενή παραγωγή, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες και παράγουν 120.000 τόνους ετησίως σε 500 τυροκομεία. Οι ετήσιες εξαγωγές της χώρας μας συνεχώς αυξανόμενες ανέρχονται σε 45.000 τόνους και 260 εκατ. ευρώ τζίρο ετησίως, με διανομή σε 56 χώρες και στις πέντε ηπείρους.

Η παραγωγή φέτας στον Καναδά διακυμάνθηκε από τις 4753 τόνους το 2011, στις 6167 τόνους το 2012, το 2013 έπεσε στις 5867 τόνους, το 2014 ανέβηκε στις 5909 τόνους, το 2015 στις 6954 τόνους και στο 2016 στις 7666 τόνους. Φαίνεται δηλ. ξεκάθαρα ότι η καναδική παραγωγή μετά το 2013 αυξήθηκε κατά 31% στα τρία τελευταία χρόνια.

Ο κ. Αποστόλου στην συνέντευξή του αναφέρει ότι «οι εξαγωγές του μοναδικού αυτού προϊόντος, οι οποίες σημειωτέον αποτελούν τον κύριο όγκο των ελληνικών εξαγωγών τυροκομικών προϊόντων, καταγράφουν μια αξιοθαύμαστη πορεία: Από 27,5 χιλιάδες τόνους το 2007 φτάσαμε στους 43,8 χιλιάδες τόνους το 2014 και από τζίρο 139 εκατ. ευρώ το 2007, σε τζίρο 260 εκατ. ευρώ το 2014».

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπογραμμίζει πως με τη συγκεκριμένη συμφωνία, εκλείπουν οι δασμοί 8% – 12% για μία σειρά ελληνικών αγροτικών – και όχι μόνο – προϊόντων. Παράδειγμα, τα ροδάκινα, το ελαιόλαδο, τα τυριά, οι γούνες, τα τυποποιημένα ελληνικά προϊόντα κ.λπ. «Άρα, τα προϊόντα μας αυτά γίνονται ανταγωνιστικότερα στον Καναδά, σε μία προηγμένη δηλαδή αγορά 30.000.000 κατοίκων. Για τους παραγωγούς – στην πλειοψηφία τους Έλληνες (σ.σ. όπως είδαμε αυτό είναι αναληθές, δεδομένου ότι περίπου 50 εταιρείες έχουν κατωχυρώσει την παραγωγή φέτας, αλλά και η έκθεση του προξενείου Τορόντο δεν επιβεβαιώνει αυτό το επιχείρημα) – που ήδη δραστηριοποιούνται στην καναδική αγορά, η CETA προβλέπει ότι προς το παρόν, μπορούν να χρησιμοποιούν τη λέξη «φέτα» συνοδευόμενη, υποχρεωτικά από τη φράση «Made in Canada» και βεβαίως, χωρίς ελληνικά σύμβολα». Από εδώ και στο εξής, «κανένας νέος παραγωγός δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη «φέτα» παρά μόνο εάν διατυπώσει συγκεκριμένα ότι πρόκειται για «τυρί τύπου φέτας» Made in Canada. Επιπλέον, η ελληνική φέτα παραμένει απολύτως προστατευμένη στην Ευρώπη, ενώ οι ελληνικές εταιρείες που παράγουν γνήσια φέτα θα μπορούν να κάνουν εξαγωγές στον Καναδά (και χωρίς δασμούς εισαγωγής). Δηλαδή, το «τυρί τύπου φέτα» του Καναδά δεν μπορεί να εξαχθεί στην Ευρώπη».

Η ΝΔ επισημαίνει πως η Ελλάδα παράγει ετησίως 120.000 τόνους φέτας. «Η εσωτερική ζήτηση είναι 80.000 τόνοι. Οι ανάγκες της Ευρώπης μπορούν να φτάσουν τους 500.000 τόνους ενώ οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς προσεγγίζουν τους 1.000.000 τόνους ετησίως. Άρα, μπορούμε να αυξήσουμε την παραγωγή μας, να διαφημίσουμε το γνήσιο προϊόν φέτα και να το πουλήσουμε με ευκολία, γιατί η ζήτησή του, στη Ευρώπη μόνο, είναι πενταπλάσια της σημερινής μας παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση η CETA φέρνει την προστασία της φέτας σε σαφώς καλύτερο επίπεδο από αυτό που ήταν πριν».

Αν λάβει κανείς υπόψη ότι η Ελλάδα καλύπτει μόλις το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης, θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία να δημιουργηθούν θυγατρικές, όπως εξάλλου κάνουν τόσες άλλες γαλακτοκομικές εταιρείες, σε στρατηγικής σημασίας χώρες. Να μην αναφερθούμε στις τεράστιες ευκαιρίες που θα έχουν οι Έλληνες παραγωγοί να συγκεντρώσουν κεφάλαια κυρίως ελλήνων βορειοαμερικανών για να μπορέσει να αρχίσει η παραγωγή  στην β. Αμερική (εδώ βρέθηκαν για την αποτυχημένη αεροπορική εταιρεία του Επίσκοπου Σωτηρίου).
Όχι μόνον είναι δυνατή η εξαγωγή της ελληνικής φέτας, αλλά μπορεί με την τεχνογνωσία να εξασφαλίζει περισσότερα έσοδα επικυρώνοντας την παραγωγή ενός ανεξάρτητου παραγωγού ως ΠΟΠ,  όταν ακολουθείτις σωστές προδιαγραφές ΠΟΠ (έστω και αν πλέον δεν κατοχυρώνονται από την Ευρώπη, μπορούν να γίνουν έμβλημα ποιότητας από τους Έλληνες παραγωγούς). Η αγορά είναι τεράστια και οι δυνατότητες να καλυφτεί από την ελλαδική παραγωγή είναι μηδενικές. Κατά συνέπεια η αυξημένη ζήτηση δημιουργεί ευκαιρίες παραγωγής «φέτας-μαϊμού» τις οποίες η ελληνική τεχνογνωσία οφείλει να αποκλείσει με δυναμικά ανοίγματα. Εδώ είναι η «μητέρα των μαχών».

Συμπέρασμα:
— Η συμφωνία έχει αποφασιστεί και υπογραφεί και από την ελληνική κυβέρνηση.
— Το δικαίωμα του ονόματος «Φέτα» να προσδιορίζεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις ΠΟΠ, είναι αυτονόητο.
— Τα οικονομικά συμφέροντα είναι τεράστια αφού η ελληνική παραγωγή καλύπτει μόνον το 28% της παγκόσμιας κατανάλωσης.

Η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνιστώσες του προβλήματος, το οποίο κληρονόμησε από την χυδαία ελληνική αστική τάξη, οφείλει να δει το ζήτημα με μια άλλη στρατηγική. Την εξασφάλιση του ονόματος ΦΕΤΑ χωρίς να προσβάλει την συμφωνία στο σύνολό της. Τέτοιοι λόγοι μπορούν να είναι:
1. Ποια η βαρύτητα της Φέτας σε σχέση με τα άλλα 4 τυριά στην παραγωγή τυριών του Καναδά; Μπορεί να είναι στην ίδια κατηγορία;
2. Χρειάζονται πριν την συμφωνία  κάποιες νομικές μελέτες για την κατωχύρωση της «Φέτας»; Ποιό είναι το νομικό καθεστώς στον Καναδά, όταν μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν μαϊμούδες-φέτες; Σύμφωνα με την συμφωνία της Σιγκαπούρης για την κατωχύρωση ονομάτων τι καλύπτει το όνομα «φέτα»;
3. δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να μελετηθούν σε βάθος και αν χρειάζεται να ληφθούν μέτρα, χωρίς να γίνει η Ελλάδα εμπόδιο στην επιθυμία των εταίρων να ανοίξουν τα σύνορα στα προϊόντά τους προς και από τον Καναδά; Η ελληνική παροικία τι ρόλο μπορεί να παίξει;
4. Για όλα αυτά μπορεί να γίνει ένα πάγωμα των επίκαιρων όρων της συμφωνίας και ψήφιση των υπολοίπων;
5. Τι εκτιμούν οι νομικές υπηρεσίες της κυβέρνησης εν γένει; Υπάρχουν λόγοι για νομική διαπραγμάτευση; ακόμη και για εσκεμμένη απόκρυψη των πραγματικών στοιχέιων;
6. Μπορεί η βουλή να εξαιρέσει προς το παρόν την Φέτα και να μείνει για την προσωρινή περίοδο εκτός συμφωνίας και να εισέλθει κατά την πορεία της ολοκλήρωσης της συμφωνίας, αφού υπάρχει αυτή η ρήτρα; Να αναβληθεί δηλαδή για μια 5ετία ή ένα εύλογο χρόνικό διάστημα ηισχύς του συγκεκριμένου άρθρου εκτός και αν ο Καναδάς επανεξετάσει την ΦΕΤΑ και την κατατάξει σε άλλη κατηγορία από αυτή των 5 τυριών;

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα απαιτείται σκληρή λήψη αποφάσεων όχι για εθνικούς λόγους (που δεν υπάρχουν), ούτε για βραχυπρόθεσμους οικονομικούς (που επίσης δεν υπα΄ρχουν) αλλά για μακροπρόθεσμους οικονομικούς λόγους και κυρίως «name branding». Οι άλλοι παραγωγοί πρέπει να σεβαστούν τον τρόπο παραγωγής της «φέτας», κατά συνέπεια οι κυβερνήσεις τους πρέπει να σεβαστούν τις προδιαγραφές παραγωγής. Αν τις σεβαστούν τότε η συμφωνία θα εγκριθεί αυτόματα. Διαφοερετικά, όλες οι άλλες πρέπει να είναι φέτες-μαϊμούδες, «fake feta cheeses».

Είναι προφανές ότι η ΝΔ θα ψηφίσει την συμφωνία, η κυβέρνηση επίσης γιατί την έχει υπογράψει. Άραγε ε΄ναι αρκετά τα στοιχεία που δεν γνώριζαν για να είναι η ειλλημένη απόφαση στην Ευρώπη, αναστρέψιμη;


Ποιά είναι τα πλεονεκτήματα της συμφωνίας κατά την καναδική κυβέρνηση; Να μερικά:

Canadian producers, manufacturers and exporters will be able to export to the EU like never before, thanks to the Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA).

Trade in goods

Currently, only about 25 percent of EU tariff lines on which Canadian goods are exported enter the EU duty-free. On day one of CETA ’s entry into force, 98 percent of EU tariff lines will be duty-free for goods that originate in Canada. Another 1 percent will be eliminated over a period of up to seven years. Once CETA is fully implemented, 99 percent of EU tariff lines will be duty-free.

That means tangible and significant opportunities in the EU market.

Canadian goods that face tariffs – on everything from machinery to maple syrup – will become more competitive in the EU market, giving Canadian exporters an advantage over other exporters still facing EU tariffs. It will also allow Canadians to expand or create new markets for their goods in the EU.

Here’s more good news:

Customs and trade facilitation

Cost savings may also be achieved through CETA commitments on customs and trade facilitation, which are aimed at reducing processing times at the border and making the movement of goods cheaper, faster, more predictable and efficient. This includes providing access to advance rulings on the origin or tariff classification of products, the automation of border procedures where possible, and an impartial and transparent system for addressing complaints about customs rulings and decisions.

Regulatory cooperation

CETA is the first Canadian bilateral trade agreement with a stand-alone chapter on regulatory cooperation. CETA will establish a Regulatory Cooperation Forum to discuss regulatory policy issues of mutual interest and develop bilateral cooperation activities. By fostering cooperation earlier in the regulatory process, the Forum is expected to enhance information sharing between Canadian and EU regulators, facilitate the development of more compatible regulatory measures, resulting in fewer barriers to trade, and making it easier for Canadians to do business in the EU. For example, a Canadian company, working through the Regulatory Cooperation Forum, will be able to request information at an early stage regarding new EU regulations in development, and provide comments and recommendations on how such regulations should be developed in order to prevent and eliminate unnecessary barriers to trade.

Conformity assessment

Another unique feature of CETA is the Protocol on Conformity Assessment, which is designed to allow Canadian producers in a number of sectors to have their products tested and certified for the EU market right here in Canada. This protocol is expected to reduce testing and certification costs and associated delays for manufacturers. Canada and the EU are also committed to continuing discussions with a view to adding new products in the future.

Trade in services

The Canada-European Union Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA) gives Canadian exporters of services the best market access the EU has ever granted to any of its free trade agreement partners.
The EU is the largest importer of services in the world. In 2015 alone, the EU imported $936 billion in services. It imported $16.5 billion from Canada.

Management, financial, and ICT services are among the EU’s top services imports, and are also among Canada’s top services exports to the EU. Others such as engineering and architectural services and R&D have been other major Canadian exports to the EU. The EU is also the world’s largest importer of architectural, engineering and other technical services.

Once CETA enters into force, Canadian services exporters will be treated the same way as those from the EU (with the exception of certain reservations for existing and future policy measures). Canadian services exporters will enjoy better predictability and transparency in a large number of service sectors of interest to Canada, including architectural, engineering, and R&D services. Any future regulatory or legal changes which make it easier for Canadian service suppliers to access the EU market will automatically be locked in under CETA, and therefore cannot subsequently be made more restrictive. The EU will also treat Canadian service suppliers no less favourably than it treats service suppliers from its existing or future free trade agreement partners

Here’s more:

Labour mobility

CETA’s chapter on temporary entry addresses administrative requirements at the border such as labour market tests or other numerical limitations that can impose time delays and administrative costs on prospective business entrants to Canada or the EU. CETA provisions will increase  transparency and predictability for key personnel, including intra-company transferees and investors, contract service suppliers and independent professionals (including a broad coverage of professionals and limited coverage of technologists), and business visitors to do business in the EU. A large number of EU Members States have improved their commitments for Canadian professionals such as architects and computer analysts, short-term business visitors, investors and technologists compared to the level of access granted by the EU to its recent trading partners.

Recognition of Professional Qualifications

CETA establishes a streamlined process for the recognition of foreign qualifications in certain sectors, and a detailed framework through which regulators or professional organizations may negotiate mutual recognition agreements for other professions. 

Government procurement

Under CETA, Canada will gain new access to opportunities in EU regions and municipalities. That means access to procurement by local contracting authorities, bodies governed by public law, public utilities in the areas of gas, electricity, heat and water distribution as well as entities responsible for urban transit and railways throughout the EU. This includes procurement above specified value thresholds of professional services such as architecture and engineering, most goods as well as all construction services. Canadian suppliers already enjoy access to procurement opportunities at the EU, national and sub-national levels through the revised WTO Agreement on Government Procurement.

 

 

 

 

Η αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο

Γεωγραφικός προσδιορισμός της Λαυρεωτικής

Η περιοχή της Λαυρεωτικής περιλαμβάνει μια έκταση 200 τ.χλμ., στο νοτιοανατολικό άκρο της Αττικής. Το φυσικό σύνορο το οποίο τη χωρίζει από τα Μεσόγεια είναι οι ορεινοί όγκοι της Μερέντας, του Ολύμπου και του Πανείου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο σχηματίζεται μια τοξοειδής πεδιάδα που ξεκινά από τον όρμο του Δασκαλειού Κερατέας (στα ανατολικά) και καταλήγει στον κόλπο της Αναβύσσου (στα δυτικά).
lavreotiki

Ενδιάμεσα σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν τα υψώματα Μικρή και Μεγάλη Βίγλα, Μιχάλης και Σπιθαροπούσι που σχηματίζουν τις κοιλάδες της Αγριλέζας, των Μεγάλων Πεύκων, του Μπότσαρη και της Σούριζας. Στη νότια απόληξη της Λαυρεωτικής βρίσκεται το ακρωτήριο του Σουνίου το οποίο είναι το νοτιότερο άκρο της Αττικής. Το υπέδαφος της περιοχής αυτής αποτελείται κυρίως από μάρμαρο και σχιστόλιθο. Στις επαφές των στρωμάτων αυτών εντοπίστηκαν φλέβες αργύρου, μολύβδου και άλλων μεταλλευμάτων, τα οποία εξορύχθηκαν, κυρίως, κατά την αρχαιότητα. Οι πέντε σημαντικότεροι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής ήταν η Αμφιτροπή (νοτιοδυτικά της σημερινής παλαιάς οδού Κερατέας-Λαυρίου), η Ανάφλυστος (σημερινή Ανάβυσσος), η Βήσα (στο σημερινό Δημολιάκι Κερατέας), ο Θορικός και το Σούνιο.

map-of-lavrion-2«Έναν ξεχασμένο κόσμο» αποκαλεί ο συγγραφέας του άρθρου Ελευθέριος  Ηλ. Καντζινος για την Αρχαία Λαυρεωτική. Η «Ελευθεροτυπία» το 2010 δημοσιεύει στη μέση της κρίσης την πρόταση εναλλακτικής καλοκαιρινής εξόδου των Αθηναίων «Περιήγηση στην πανάρχαια πόλη των μεταλλείων: Μείνατε στην Αθήνα; Γνωρίστε το Λαύριο«.
Η ιστορία της Λαυρεωτικής περιοχής είναι πανάρχαια. «Τα μεταλλεία του Λαυρίου είναι από τα αρχαιότερα στον ελλαδικό χώρο. Η έναρξη των δραστηριοτήτων εξόρυξης αργυρούχου μολύβδου ανάγεται στην 3η χιλιετία π.Χ. (στην περιοχή του Θορικού).» γράφει ο Κατζινος.
Όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοια περίπτωση η μυθολογία είναι μέρος της ιστορίας της Λαυερεωτικής.

Γνωστός βασιλιάς του Θορικού ήταν ο Κέφαλος που σκότωσε κατά λάθος τη γυναίκα του Πρόκριδα, κόρη του Ερεχθέα, βασιλιά της Αθήνας, με ένα δόρυ που δεν έχανε ποτέ τον στόχο. Η Πρόκρις σύμφωνα με τον μύθο έφυγε στην Κρήτη και πήγε με τον Μίνωα. Αργότερα ξαναγύρισε στον Κέφαλο.
«Ιδιαίτερα η Κρήτη βασιζόταν στις θαλάσσιες επικοινωνίες για την πρόσβαση σταδιακά στα μέταλλα, τα οποία δεν διέθετε σε ικανές ποσότητες, και ήταν απαραίτητα για την αναπτυσσόμενη, ανακτορικού τύπου, οικονομία της. Τον χαλκό, τον άργυρο και τον μόλυβδο εισήγαγε πιθανώς από τις Κυκλάδες και το Λαύριο…» αναφέρουν πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη των νήσων του Αιγαίου.
3000 π.Χ.Ε. είναι η περίοδος της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, η περίοδος κατά την οποία η νεολιθική εποχή δίνει τη θέση της στην εποχή των μετάλλων.
Από άλλες πηγές γνωρίζουμε ότι ο Ερεχθέας I έδωσε την πολυουχία της πόλης του στην Αθηνά, η οποία ονομάστηκε έκτοτε Αθήνα και οι «Κεκροπίδες» ονομάστηκαν Αθηναίοι (κατ’άλλους ήταν ο Κέκροψ που διαιτήτευσε στον αγώνα μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα).

Ο Ακταίος θωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Αθηνών, από το όνομα του οποίου ονομάστηκε η περιοχή «Ακταίο». (Υπάρχουν και άλλοι πρωτοβασιλιάδες πριν τον Ακταίο, ο Περίφας, βασιλιάς και ιερέας του Απόλλωνα, ο Πορφυρύων  και ο Ωγύγης ή Ώγυγος, επι της βασιλείας του οποίου έγινε στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας ο πρώτος κατακλεισμός ( χρονολογείται  9500, 2136, 1793 π.ΧΕ, κατά αντίστοιχη σειρά από τους Πλάτων, και τους πολύ νεώτεους του Marcus Terentius Varro (116 BC – 27 BC), Africanus, Chronography, quoted in Eusebius, Praeparatio Evangelica).

Ο Κέκροψ Α’ (1556–1506 πΧΕ) παντρεύτηκε την Άγραυλο, μια από τις τρεις κόρες του Ακταίου,  και βασίλεψε στην Αθήνα. Ο Κέκροπας, σύμφωνα με την παράδοση ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι, είχε πολλές διοικητικές ικανότητες και με τα τείχη προστάτευσε τους Αθηναίους από τις διάφορες επιδρομές. Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, που τις ονόμασε Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Σύμφωνα με τον Στράβωνα ο Κέκροπας χώρισε την Αττική σε 12 δήμους: Η Κεκροπία, η Τετράπολη, τα Επάκρια, η Δεκέκλεια, η Ελευσίνα, αι Αφίδναι, ο Θορικός, η Βραυρώνα, ο Κυθαιρώνας, ο Σφέτος η Κηφισιά, το Φάληρο. Σε κάθε έναν από αυτούς τους δήμους υπήρχε ένα χωριό ή κωμόπολη, με βωμούς στον πολυούχο θεό και μια δικαστική διοίκηση σύμφωνα με προκαθορισμένους νόμους. Εδραιώνεται η πατριαρχία.

Τον Κέκροπα διαδέχεται ο Κραναός (1506–1497 πΧΕ) , αφού ο Κέκροψ δεν είχε γιούς, ένας πλούσιος αθηναίος και ήρωας, που από τις παραδόσεις μπορούμε να συγκλίνουμε ότι ήταν στενός συνεργάτης του Κέκροπα. Ο Κραναός βασίλεψε την περίοδο του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, νυμφεύτηκε την Πεδιάδα και έκανε τρεις κόρες, μια από τις οποίες ήταν η Ατθίδα ή Αττική το όνομα της οποίας πήρε η περιοχή.

Ο Αμφικτύων (1497–1487 πΧΕ), αυτόχθων ή κατά άλλους γιος του Δευκαλίωνα, παντρεύτηκε μια κόρη του Κραναού και τον εκθρόνισε αργότερα. «Ο Κραναός αποσύρθηκε στον δήμο Λάμπτραι όπου και πέθανε· το ταφικό μνημείο του υπήρχε έως την εποχή του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.). Οι Αθηναίοι τον τιμούσαν ως ήρωα και από αυτόν ονομάζονταν Κραναοί, η πόλη τους Κραναά πόλις και η ακρόπολη Κραναά». «Την εποχή της βασιλείας» του Αμφικτύονα, «ήρθε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου, που την έφερε κάποιος Πήγασος από τις Ελευθερές. Σύμφωνα με την παράδοση ο Αμφικτύωνας φιλοξένησε ο ίδιος το θεό και εκείνος του έμαθε να ανακατεύει το κρασί με το νερό. Η βασιλεία του Αμφικτύωνα δεν κράτησε πολύ, γιατί διοικούσε τόσο άδικα την πόλη, που ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του. Αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Εριχθόνιος που έδιωξε τον Αμφικτύωνα από το θρόνο.» Διευρύνεται λοιπόν η καλλιέργεια και η Γεωργία επιδιώκει να επικρατήσει στην εξουσία σε σχέση με την ναυτηλία και την αλιεία. Έτσι ίσως, μπορεί να δικαιολογηθεί και η επικράτηση της Αθηνάς (ελιά-Γεωργία) στον αγώνα Αθηνάς-Ποσειδώνα (ενασχολήσεις με την θάλασσα).

Image result for Εριχθόνιος

Ο Εριχθόνιος (1487–1437 πΧΕ) ήταν επίσης αυτόχθων με θεϊκή καταγωγή, αυτή του Ήφαιστου. Το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στο πόδι της Αθηνάς, σε μια επιδίωξη του Ήφαιστου να κάνει μαζί της έρωτα. Η Αθηνά πήρε μαλλί, σκούπισε το σπέρμα κα το πέταξε στη Γη. Η Γαία έμεινε έγκυος και παρέδωσε το παιδί στην Αθηνά η οποία το ανέθρεψε στον ναό της Ακρόπολης που αργότερα ονομάστηκε Ερεχθείο. Επί βασιλείας του αναβαθμίζεται η δύναμη της ναυτιλίας… ο Δαναός με τις 50 κόρες έρχεται με μια πεντηκόντορο που κατασκευάζεται για πρώτη φορά. Επί βασιλείας του επίσης, δημιουργήθηκαν οι 4 φυλές, ανάλογα με την καταγωγή της οικογένειάς και των προπατόρων: η Διάς, η Αθηναΐς, η Ποσειδωνιάς και η Ηφαιστιάς.
Για την εξέλιξη το αθηναϊκού κράτους  έχουμε και μια άλλη προσέγγιση, αυτή του Φ. Ένγκελς «Στους ηρωικούς χρόνους οι τέσσερις φυλές των Αθηναίων κατοικούσαν ακόμη σε χωριστά εδάφη στην Αττική. Ακόμη και οι δώδεκα φρατρίες που τις αποτελούσαν, φαίνεται να είχαν κι αυτές ξεχωριστές έδρες στις δώδεκα πόλεις του Κέκροπα. Το καθεστώς ήταν το ίδιο το καθεστώς των ηρωικών χρόνων: λαϊκή συνέλευση, λαϊκό συμβούλιο, βασιλιάς…
Το θαλάσσιο εμπόριο στο Αιγαίο Πέλαγος το αποσπούσαν όλο και περισσότερο από τους Φοίνικες και το μεγαλύτερό του μέρος έπεφτε σε αττικά χέρια. Με την αγορά και την πώληση της κτηματικής ιδιοκτησίας, με τον προοδευτικό καταμερισμό της εργασίας ανάμεσα στη γεωργία και τη χειροτεχνία, στο εμπόριο και τη ναυτιλία, ανακατεύτηκαν αναγκαστικά και πολύ γρήγορα τα μέλη των γενών, των φατριών και των φυλών. Στην περιφέρεια της φρατρίας και της φυλής εγκαταστάθηκαν κάτοικοι, που αν και ήταν από τον ίδιο λαό, ωστόσο δεν ανήκαν σ΄ αυτές τις ομάδες, ήταν δηλ. ξένοι στον τόπο της κατοικίας τους. Γιατί σε ειρηνικές εποχές κάθε φατρία και κάθε φυλή διαχειριζόταν μονάχη της τις υποθέσεις της, χωρίς να συμβουλεύεται το λαϊκό συμβούλιο ή τον βασιλιά στην Αθήνα. Οποιος όμως κατοικούσε στην περιοχή της φρατρίας ή της φυλής χωρίς ν΄ ανήκει σ΄ εκείνες, δε μπορούσε, φυσικά, να παίρνει μέρος σ΄ αυτή τη διοίκηση.»

Τον Εριχθόνιο διαδέχτηκε ο γιός του, Πανδίων Α’ (1437–1397 πΧΕ), από τον γάμο του Εριχθόνιου και της Ναϊάδας Πασιθέας (ή Πραξιθέας). Ο Πανδίων Α΄ , (ομώνυμος ήρωας της αττικής φυλής Πανδιονίς) νυμφεύτηκε την Ζευξίππη κι έκανε μαζί της δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα και δύο δίδυμα αγόρια, τον Ερεχθέα και τον Βούτη.

Μετά το θάνατο του Πανδίονα ο Βούτης και ο Ερεχθέας μοίρασαν την κληρονομιά. Ο Ερεχθέας (1397–1347 πΧΕ) κληρονόμησε το θρόνο, ενώ ο Βούτης έγινε ο ιερέας της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, που ειδικά στην Αθήνα τον έλεγαν «Ποσειδώνα του Ερεχθέα».
Ο Ερεχθέας παντρεύτηκε την Πραξιθέα και απέκτησε μαζί της τρία αγόρια, τον Κέκροπα(;), τον Πάνδωρο και τον Μητίονα, και τέσσερα κορίτσια, την Πρόκριδα, την Κρέουσα, τη Χθονία και την Ωρείθυια.
Την Πρόκριδα νυμφεύτηκε ο Κέφαλος όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Περνάμε δηλαδή σε μια εποχή που το εμπόριο και η ναυτηλία αναβαθμίζονται κοινωνικά και απειλούν την αποκλειστικότητα της εξουσίας από τους ευγενείς ιδιοκτήτες της γης, επιδιώκοντας την συμμετοχή, των ενασχολημένων με την ναυτηλία και το εμπόριο, στην εξουσία, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Αίτια για αυτή την κοινωνική ανακατάταξη είναι η ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτηλίας αλλά και της παραχώρησης της γης σε περισσότερους ιδιοκτήτες, για να δίνονται περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και να παραμένουν οι καλλιεργητές της γης, εφόσον το εμπόριο και η ναυτηλία προσέφεραν μεγαλύτερη ελευθερία και κέρδος. Ο Βούτης κλέβει την Ωρείθυια, την αφήνει έγκυο και γεννιέται η Χιόνη η οποία ζευγαρώνεται με τον Ποσειδώνα και γεννά τον Εύμολπο, τον οποίο σκοτώνει ο Ερεχθέας σε μάχη, κατά την οποία ο Εύμολπος απαιτεί τον θρόνο της Αθήνας. Ο Ερεχθέας φονεύεται κατ’ απαίτηση του ( ή από τον) Ποσειδώνα με την συγκατάθεση του Δία, ένδειξη σύσφιγξης σχέσεων των δυο φυλών που είδαμε να σχηματίζονται επί Εριχθονίου.
Μια μεγάλη κοινωνική ανακατάταξη παρατηρείται κατά την βασιλεία του Ερεχθέα κατά την οποία οι εκατέρωθεν οικονομικές ομάδες εμφανίζονται ισοδύναμες στις απώλειες των αποτυχημένων προσπαθειών εξόντωσης των αντίπαλων κοινωνικών ομάδων.

Το θρόνο ανέλαβε ο Κέκροπας Β’ (1347–1307 πΧΕ), μετά από την απόφαση του Ξούθου, έμπιστου μέλους της βασιλικής οικογένειας του Ερεχθέα (γαμπρός του Ερεχθέα από την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα). Βασίλεψε, κατά την παράδοση 40 χρόνια.  Ο Πάνδωρος και ο Μυτίονας επιχείρησαν να εκθρονίσουν τον Κέκροπα Β΄.
Σχετικά με τον Κέκροπα Β’ υπάρχουν σύγχρονοι μελετητές που ερμηνεύουν τις ιστορικές πληροφορίες ως αμφιλεγόμενες, χωρίς λεπτομέρειες για την βασιλεία του. Θεωρούν, λοιπόν, ότι μπορεί να αποτελεί μια εφεύρεση των ιστορικών για να καλύψουν μια περίοδο ανάμεσα στον Κέκροπα Ι και τον Τρωϊκό Πόλεμο.

Τον θρόνο παίρνει ο Πανδίων Β΄(1307–1282 πΧΕ), που σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ήταν γιος του Κέκροπα Β΄. Ο Κέκροπας Β΄εξορίζεται στην Αιγιαλία όπου και πεθαίνει. Την βασιλεία του Πανδίονα Β’ απειλούν τα παιδιά του Μυτία και τον αναγκάζουν να καταφύγει στα Μέγαρα επί βασιλέως Πύλα, νυμφεύεται την κόρη του, Πυλία, και κάνει τέσσερεις γιους » Αἰγεὺς Πάλλας Νῖσος Λύκος«.

Ο Αιγέας (1282–1234 πΧΕ) ανακαταλαμβάνε την βασιλεία στην Αθήνα και κατά την βασιλεία του συγκρούεται με τον Μίνωα, στον οποίο υποχρεώνεται να στέλνει 7 νέους και 7 νέες στην Κρήτη, όπου τους κατασπάραζε ο Μινώταυρος. Τον φόρο αυτό τον καταργεί ο γιος του Αιγέα Θησέας, από την Αίθρα, κόρη του βασιλιά της Τροιζηνίας. Ο Αιγέας αυτοκτονεί από το Σούνιο, βλέποντας τα μαύρα πανιά στο πλοίο του Θησέα που γύριζε από την Κρήτη.

4. Ο Θησέας χαιρετά το θνητό πατέρα του Αιγέα, ενώ η µητέρα του, η Αίθρα, τον χαϊδεύει στο πηγούνι. Ο θεϊκός πατέρας του Θησέα, ο Ποσειδώνας, τους παρακολουθεί. Από αρχαίο ελληνικό αγγείο.

Ο Θησέας (1234–1205 πΧΕ) διαδέχεται τον πατέρα του στον θρόνο της Αθήνας. Εκτός από τις ηρωϊκές του περιπέτειες, ήταν ο βασιλιάς που θεμελίωσε το μεγαλείο των Αθηνών ενώνοντας τους δήμους της Αττικής, γεγονός του οποίου την ανάμνηση εόρταζαν οι Αθηναίοι στις 16 Εκατομβαιώνος με τα «Συνοίκια» ή «Συνοικέσια». Ο Θησέας διαίρεσε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: στους ευγενείς, στους κτηματίες και στους δημιουργούς (χειρώνακτες και τεχνίτες).

Η περιοχή της Λαυρεωτικής αποτελούσε τον πυρήνα της κοινωνικής εξέλιξης της Αττικής. Η παραγωγή ορυκτού πλούτου δημιοργούσε μια νέα κοινωνική συνείδηση. Η συνείδηση αυτή διευρυνόταν με την πάροδο των χρόνων με αρνητικές επιπτώσεις στις διοικητικές δομές των φρατριών και των φυλών όπου η οικογενειοκρατία και η γαιοκτημονία κυριαρχούσαν, αλλά δημιουργικές δομές για την κοινωνία. Οι Έμποροι και οι τεχνίτες που εξασφάλιζαν την δύναμη των ηγεμόνων, αφενός με την οικονομική συνδρομή αφετέρου με την παραγωγή περισσότερων και αποτελεσματικότερων όπλων, έφθασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν τα ωφέλη αυτά για τους εαυτούς τους και την τάξη τους. Η ένωση των κατοίκων της Αττικής σε μια ομοσπονδία με την επωνυμία «Αθήναι» αναδεικνύει την υπεροχή της πόλης, στην ευρύτερη ελληνική γη. Η βασιλεία του Θησέα συνδέεται με την αμυντική ικανότητα της πόλης αλλά και την επιρροή στις άλλες πόλεις. Οι άθλοι του, αφενός εξασφαλίζουν την ασφάλεια στους εμπορικούς δρόμους, αφετέρου εξουδετερώνουν την επιθετικότητα των Κρητών, φτάνοντας μέχρι την Θεσσαλία και… τον Άδη, απ’όπου τον σώζει ο Ηρακλής, σύμβολο δύναμης των Πεισιστρατιδών. Σε αντίθεση ο Κλεισθένης θα αναδείξει ως σύμβολο δύναμης των εκμεταλευομένων τάξεων, τον Θησέα. Ο Θησέας γυρίζει στην Αθήνα, μετά από τις «εκστρατείες» του και βρίσκει μια πόλη βουτηγμένη στη διαπλοκή και τη διαφθορά. Αυτοεξορίζεται στην Σκύρο, όπου τον δολοφονεί (ο εκπρόσωπος του παλαιού κατεστημένου που προσπάθησε ο Θησέας να αλλάξει), ο βασιλιάς Λυκομήδης.

Βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Mενεσθέας (1205–1183 πΧΕ) ο οποίος συμμετείχε και στον Τρωϊκό Πόλεμο. Πήρε τον θρόνο κατά την απουσία του Θησέα. Ο μύθος αναφέρει ότι τον έβαλαν οι Διόσκουροι, αφού λευτέρωσαν την αδελφή τους Ελένη (την γνωστή Ωραία Ελένη) που την είχε απαγάγει ο Θησέας. Διανύουμε μια περίοδο 1300πΧΕ μέχρι 1100πΧΕ, κατά την οποία καταρρέει η εποχή του Χαλκού και μπαίνουμε στην περίοδο του Σιδήρου που οδηγεί σε νέες βίαιες επιδρομές και επεκτατικές εξορμήσεις.
Dioscuri & Giants | Attic red figure vase painting

Τον Μενεσθέα διαδέχτηκε ο γιος του Θησέα και της Φαίδρας, Δημοφών (1183–1150 πΧΕ), πολεμιστής και αυτός στην Τροία, λέγεται δε ότι ήταν και μέσα στον Δούρειο Ίππο (ίσως με τον Μενεσθέα). Δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Τρωϊκός πόλεμος κράτησε 10 χρόνια, δεν θα ήταν παράξενο να ανέλαβε την βασιλεία, αφού ο Μενεσθέας έφυγε για την Τροία, και ο Δημοφών να αναχώρησε αργότερα.

Ο Δημοφών μαλλον δεν επέστρεψε στην Αθήνα, και την βασιλεία ανέλαβε ο γιός του Οξύντης (1150–1136 πΧΕ) ο οποίος την παρέδωσε στους γιους του Αφείδα (1136–1135 πΧΕ) (που βασίλευσε για έναν χρόνο) και Θυμοίτη (1135–1127 πΧΕ), τον οποίο σύμφωνα με τον Παυσανία εκθρόνησε ο Μέλανθος (1126–1089πΧΕ), πρώην βασιλιάς της Πύλου, Μεσσηνίας.
Image result for δημοφών

Ο Μέλανθος κατέφυγε στην Αθήνα μετά την κάθοδο των Δωριέων («επιστροφή των Ηρακλειδών»). Ήταν από το γένος του Νηλέα, γιου του Ποσειδώνα. Όπως γνωρίζουμε, στην Αθήνα κυριάρχησαν οι υποστηριχτές της «Αθηνάς», χωρίς όμως να μην έχουν οι εκπρόσωποι του «Ποσειδώνα» σημαντική παρουσία. Κατά μια εκδοχή, ακόμη και ο Θησέας ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Αίθρας. Η εξουσία στα χέρια των φιλο-ποσειδωνίων δεν ήταν, κατά συνέπεια, εχθρική.
Image result for μελανθος
Από την δυναστεία του Μέλανθου τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Αθήνας ο Κόδρος (1089–1068 πΧΕ) ο οποίος κατά την παράδοση θυσιάστηκε για να σώσει την Αθήνα από τους Δωριείς (γνωρίζοντας ότι ο χρησμός των Δελφών προέβλεπε νίκη των Δωριέων αν σωθεί ο βασιλιάς της Αθήνας).

Μετά την θυσία του Κόδρου, καταργήθηκε η βασιλεία ως «υπέρτατη τιμή προς τον Κόδρο», με το επιχείρημα ότι κανείς δεν θα μπορούσε να γίνει καλλίτερος βασιλιάς. Αι Αθήναι υπεισέρχονται στην περίοδο των Επώνυμων Αρχόντων. Από τους πλέον γνωστούς είναι ο Πεισίστρατος, ο Δράκων, ο Σόλων, ο Κλεισθένης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, κ.ά.

Η Πολιτική ενοποίηση της Αττικής και η διαμόρφωση της πόλης-κράτους της Αθήνας φαίνεται ότι έγινε σταδιακά και ολοκληρώθηκε το 700 π.Χ.
Ο Δήμος Θορικίων ανήκε στην Ακαμαντίδα Φυλή, οι δε δημότες του Θορικού, οι Θορίκιοι, ήσαν ελεύθεροι πολίτες της πόλης-κράτους των Αθηνών και ονομάζονταν με το κοινό όνομα του άστεως, Αθηναίοι.

Στις πλαγιές του λόφου Βελατούρι στο Θορικό υπάρχει στοά μεταλλείου που χρονολογείται γύρω στο 2500 π.Χ, ενώ λιθάργυροι, προϊόντα δηλαδή της καμίνευσης του αργυρούχου μολύβδου, βρέθηκαν σε εγκατάσταση των προϊστορικών χρόνων στην κορυφή του λόφου.
Αρχικά ο εντοπισμός κοιτασμάτων του αργυρούχου μολύβδου έγινε στην επιφάνεια του εδάφους σε διάφορα σημεία της Λαυρεωτικής. Ακολουθώντας τα κοιτάσματα αυτά αναγκάστηκαν να προχωρήσουν και στο υπέδαφος ανοίγοντας βαθιές στοές. Πέρασαν χιλιάδες χρόνια προσπάθειας και πειραματισμών για να φτάσουν στις μεγάλες τεχνικές εφευρέσεις του 6ου και 5ου αι. π.Χ. Τα φημισμένα μεταλλεία αργύρου του Λαυρίου υπήρξαν  πηγή πλούτου για την Πόλη των Αθηνών.

Μία από τις δώδεκα αρχαίες πόλης της Αττικής, πήρε το όνομά της από τον ήρωα Βραύρωνα, και είχε για καμάρι της το ιερό της Βαυρωνίας Αρτέμιδος, ένα από τα αρχαιότερα και σπουδαιότερα ιερά της Αττικής. Ο θρύλος θέλει το ιερό να φιλοξενεί το άγαλμα της θεάς που έφεραν κατ’ εντολή της Άρτεμης ο Ορέστης και η Ιφιγένεια από την Ταυρίδα.

Στα τέλη του 7ου και του 6ου αιώνα π.X. αρχίζει η ανάπτυξη της νομισματοκοποίας και το ασήμι είναι περιζήτητο. Το ασήμι του Λαυρίου χρησιμοποιείται για τα νομίσματα της Αθήνας, ενώ μέρος από τα έσοδα των μεταλλείων μοιράζεται στους πολίτες.  Όταν ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους, ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουν την περσική απειλή, ήταν ο ισχυρός στόλος, αυτοί δέχθηκαν να παραχωρήσουν το μερίδιό τους για την ναυπήγηση πλοίων. Έτσι η μεγάλη νίκη του 480 π.Χ. στη Σαλαμίνα οφείλεται, σε μεγάλο μέρος, στο ασήμι του Λαυρίου.

«Η συστηματική εκμετάλλευση του υπεδάφους ξεκίνησε επί των ημερών του μεγάλου Αθηναίου νομοθέτη Κλεισθένη (508-507 π.Χ.E). Η Λαυρεωτική υπήρξε η σημαντικότερη πλουτοπαραγωγός περιοχή της κλασικής Αθήνας. «Συμμετείχαν στήν εξόρυξη επιχειρηματίες και εργαζόμενοι με διαφορετικές ειδικότητες. O χώρος του μεταλλείου δηλωνόταν επί τόπου με την τοποθέτηση μιας λίθινης πλάκας ή με επιγραφή στα βράχια, όπου χαραζόταν το όνομα του επιχειρηματία. O αριθμός των   μεταλλείων   έφτασε τον 4ο αι. π.X. τα 100 και των εργαζομένων  τις 4000.  H τήρηση της νόμιμης διαδικασίας στην παραχώρηση και εκμετάλλευση των μεταλλείων καθώς και στην απόδοση των εσόδων  που αναλογούσαν  στο κράτος, εξασφαλιζόταν με τους μεταλλικούς νόμους και τη λειτουργία του μεταλλικού δικαστηρίου». Ο τόπος αυτός έβριθε από ζωή, λόγω των μεταλλείων, των ιερών πανελλήνιας εμβέλειας και της πολιτιστικής ακτινοβολίας του θεάτρου στον Θορικό. Στη Λαυρεωτική αναπτύχθηκαν πέντε δήμοι, του Θορικού, του Σουνίου, της Βήσσας, της Αμφιτροπής και της Αναφλύστου. Κατάλοιπα αυτών των δήμων, οικισμοί, αγορές, νεκροταφεία, ιερά, δρόμοι, σώζονται σε όλη την περιοχή και μας δίνουν πολλά στοιχεία για τη χωροταξική διάρθρωση, την καθημερινή ζωή, τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Στην Αγριλέζα βρίσκονται τα λατομεία από τα οποία εξορύχθηκε το μάρμαρο για την οικοδόμηση του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν μεγάλες αγροικίες με πύργους των πλουσίων γαιοκτημόνων του Σουνίου. Με τα μεταλλεία συνδέεται το Σούνιο με τα μεγάλα ιερά του Ποσειδώνα και της Αθηνάς. Το όνομα Σούνιον είναι πολύ σπάνιο και προέρχεται από παλαιότερους τύπους του ρήματος «σώζω» με την έννοια του φυλάσσω, διασφαλίζω, μια ιδιότητα που αποδίδεται σε μια θέση σημαντική για την ασφάλεια των θαλάσσιων μετακινήσεων, αλλά και για την προστασία της ενδοχώρας της μεταλλοφόρας Λαυρεωτικής και εκφράστηκε με την εγκαθίδρυση λατρείας στον χώρο αυτό από την απώτερη αρχαιότητα.

Tο ακρωτήριο του Σουνίου είναι ένας απόκρημνος βράχος που υψώνεται εξήντα μέτρα πάνω από την θάλασσα. Ως ιερός τόπος αναφέρεται για πρώτη φορά στα ομηρικά έπη. Στο ταξίδι της επιστροφής από την Τροία, ο κυβερνήτης του πλοίου του βασιλιά Μενέλαου της Σπάρτης, Φρόντις Ονητορίδης, πεθαίνει χτυπημένος από τα βέλη του θεού Απόλλωνος και η ταφή του γίνεται στο Σούνιο. Υπαίθρια λατρεία υπάρχει στο χώρο αυτό από τους μυκηναϊκούς χρόνους. Γύρω στα τέλη του 7ου αι. π.Χ. στην κορυφή του ακρωτηρίου στήθηκαν τέσσερεις κολοσσιαίοι μαρμάρινοι κούροι, που ήταν ορατοί από τους ναυτικούς και τους ταξιδιώτες που περνούσαν από το Σούνιο ταξιδεύοντας στο Αιγαίο. Ήταν προσφορές πλούσιων πλοιοκτητών και ναυτικών αλλά και κατοίκων του Σουνίου στον Δία και τον Ποσειδώνα, το θεό που εξουσίαζε την θάλασσα. Στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. άρχισε η οικοδόμηση μεγάλου μαρμάρινου δωρικού ναού αφιερωμένου στον Ποσειδώνα, πάνω στα θεμέλια παλαιότερου πώρινου ναού που καταστράφηκε από τους Πέρσες στην κάθοδό τους προς την Αττική. Η γλυπτή διακόσμηση του ναού είχε θέματα από την Κενταυρομαχία και την Γιγαντομαχία.

Μετά τον 4ο αι. π.Χ. αρχίζει η παρακμή των μεταλλείων που ακολουθούν την πορεία της πόλης των Αθηνών. Εγκαταλείπονται και συνεχίζονται μόνο μικρές εργασίες εξόρυξης και επεξεργασίας μέχρι και τον 6ο-7ο αι. μ.Χ. Στο Λαύριο υπάρχει μεγάλος οικισμός την εποχή αυτή, όπως αποδεικνύεται από την παλαιοχριστιανική βασιλική σε ψηλό λόφο κοντά στην θάλασσα και από μεγάλο νεκροταφείο στην Πάνορμο. Ασήμι από το Λαύριο χρησιμοποιήθηκε και στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή της τουρκοκρατίας η περιοχή παρακμάζει.

«Η φθίνουσα πορεία του Λαυρίου ως χώρου μεταλλευτικών και μεταλλουργικών δραστηριοτήτων περισφίγγει φυσικά και τον Θορικό, ο οποίος σταδιακά εγκαταλείπεται. Το 2ο μ.Χ. αιώνα, ο Θορικός είχε παρακμάσει εντελώς. Το 40 μ.Χ. ο Πομπώνιος Μέλα θα γράψει: Θορικός και Βραυρών που ήταν κάποτε πόλεις και τώρα είναι ονόματα«.

Στο ένθετο παρουσιάζονται οι μεταλλευτικές εγκαταστάσεις  και η διαδικασία εξόρυξης και εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της περιοχής, από την εργασία της κ. Κων/νας Τσαΐμου. Λόγος &Εικόνα: Αραχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία

Άλλες πηγές και αποσπάσματα εισήχθησαν από:
http://www.theoi.com/
https://books.google.ca/books?id=KH4T9CBXwEEC&pg=PA48&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
http://www.bbem.edu.gr/lavreotiki/index.html
http://www.in2life.gr/escape/weekend/article/290599/ta-arhaia-axiotheata-ths-athhnas-poy-den-xerate.html

Τι Έγραφε η Ασφάλεια Για Τους Ποιητές

Το ένθετο που αναρτάται είναι μια παραγωγή της ελληνικής Εφημερίδας Συντακτών. Επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ έγινε, στην ελληνική πολιτική ηγεσία, η πρόταση να καταστραφούν οι φάκελοι των μυστικών υπηρεσιών του ελληνικού αστικού κράτους.
Το βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=uIa09rGXhMc παρουσιάζει την συνέντευξη του Δ. Γόντικα, ιστορικό στέλεχος και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ συναίνεσε να καταστραφούν οι φάκελοι εκτός ορισμένων.

Η διάσωση των φακέλων των ποιητών μας δεν γνωρίζω αν αποτέλεσαν μέρος των διασωθέντων. Μας δίνει όμως την ευκαιρία, όχι μόνον να διασώσουμε την ελληνική ιστορία αλλά και να εξάγουμε συμπεράσματα για τα μέσα που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία και στην διακυβέρνηση της χώρας, και να μην χαθούν ποτέ τα στοιχεία αυτά από τις επόμενες γενιές.

Τι Εγραφε η Ασφαλεια Για Τους Ποιητες

Το κίνημα των Ελλαδικών 721 Χ.Ε.

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες συντηρητικών αρχαιολατρών (όπως «Αυτόχθονες Έλληνες», «Limnaiosblogspot», «apollonios.pblogs.gr» , ένα άρθρο με τίτλο «Η επανάσταση των Ελλήνων κατά του Βυζαντίου επί Λέοντος Γ’ του Χαζαροϊσαύρου». Το αναδημοσιεύουν άκριτα, άλλες ιστοσελίδες όπως η zougla.gr, tribune.gr και ίσως άλλες.
Μου παρακίνησε την περιέργεια, αφού το άκουγα για πρώτη φορά, αλλά και γιατί, ποτέ η βυζαντινή ιστορία δεν διδάχτηκε με ειλικρίνεια στην σφαιρικότητά της μέσα στα σχολεία. Η Εκκλησία της Ελλάδας, ως το παρασκηνιακό κράτος, έχοντας τοποτηρητές στο Υπουργείο Παιδείας, με την επωνυμία «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων», αντί για το ειλικρινέστερο «Ελληνοχριστιανικό Υπουργείο Παιδείας», ελέγχει τα εκπαιδευτικά προγράμματα, κυρίως για την ιστορία, και την ελληνική γραμματεία και φυσικά τα Θρησκευτικά. Υπάρχει ειδική Γραμματεία στο Υπουργείο, όπου την έχουν αράξει αυτά τα παρασιτικά στοιχεία, που πληρώνει ο ελληνικός λαός με τους φόρους του. Ένα κράτος που έχει υπό κατοχή τους συνεχιστές του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας.

Όπου κι αν έψαξα, με δυσκολία βρήκα άλλα κείμενα να το επιβεβαιώνουν. Κάτι έγινε εκείνη την εποχή στα πλαίσια του εμφύλιου πολέμου των χριστιανών, μεταξύ των εικονολατρών και εικονοκλαστών, κάποιες συγκρούσεις προέκυψαν που της κατέπνιξε στο αίμα ο Λέων Γ’, αλλά πουθενά δεν προκύπτει κανένα κίνημα όπως αυτοί οι αρχαιολάτρες καταγράφουν.

Κατ’ αρχήν το κείμενο:

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΠΙ ΛΕΟΝΤΟΣ Γ’ ΤΟΥ ΧΑΖΑΡΟΪΣΑΥΡΟΥ
Βρισκόμαστε στο βυζάντιο την εποχή του Λέοντος Γ’ του Ισαύρου. Ήτο αυτοκράτωρ από το 717 έως το 741. Αν και κατάφερε να αποκρούσει προσωρινά τους εξ ανατολής εχθρούς, στα υπόδουλα Ελληνικά εδάφη σιγόβραζε η Επανάσταση των «Ελλαδικών» όπως την αποκαλούν οι βυζαντινές πηγές.

Σύμφωνα με παλαιότερους ιστορικούς, όπως ο A. Lombard, η καταστολή της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν μία προσπάθεια «αποκαθάρσεως» της βυζαντινής αυτοκρατορίας εκ μέρους του Λέοντος από το «μίασμα της ειδωλολατρίας». Άλλοι ιστορικοί όπως ο Νικηφόρος Βρυέννιος θεώρησαν ότι μαζί με την Επανάσταση των Ελλήνων προς αποκατάσταση των Ιερών Βωμών και Ναών, στο επαναστατικό ρεύμα ενώθηκαν και κοινωνικοπολιτικές αξιώσεις, όπως η μείωση της φορολογίας.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η γενοκτονία 650.000 Ελλήνων από τους βυζαντινούς στρατιώτες έγινε υπό τις εντολές των χριστιανών επισκόπων, όπως γράφει στην βιογραφία του ο Ιερεύς του Διονύσου Κόρεσος, αντίτυπο της οποίας έχουν διασώσει οι Άραβες αντιγραφείς και λόγιοι. Ο Ιερεύς Κόρεσος ήτο μαζί με τον Συνέστιο πρωτεργάτες και Εθνομάρτυρες της Επανάστασης.

Ο V. N. Zlatarski γράφει ότι ο Κόρεσος ξεκίνησε από την Αρκαδία και ο Συνέστιος από την Αθήνα. Και οι δύο ξεσήκωσαν τους Έλληνες να πολεμήσουν τους βυζαντινούς κατακτητές. Εκείνο τον καιρό

το κράτος των βυζαντινών είχε αποδυναμωθεί εξαιτίας των πολέμων κατά των Αράβων και οι Έλληνες θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να εκδιώξουν τους βυζαντινούς από τα Ελληνικά εδάφη. Έτσι ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από τους Έλληνες της Δύσεως, κυρίως της Κάτω Ιταλίας. Είκοσι πέντε χιλιάδες Έλληνες από την Κάτω Ιταλία έσπευσαν να καταταγούν στον Επαναστατικό στρατό του Κορέσου και του Συνεστίου όπως αναφέρει σε επιστολή του ο πάπας Γρηγόριος Β’.

Την ίδια στιγμή στο κέντρο του βυζαντινού κράτους, στην Νέα Ρώμη, ξεσπούν ταραχές κατά του Λέοντος Γ’ που φτάνουν σε ανοικτή στάση όπως αναφέρει ο Θεοφάνης. Οι στασιαστές, γράφει ο Θεοφάνης, υποκινούντο από τον πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο ο οποίος φαίνεται να συνωμότησε με ανώτατους αξιωματούχους.

Ήταν μοναδική η ευκαιρία για να εκραγεί η Ελληνική Επανάστασής καθώς οι ταραχές θα κρατούσαν μακριά τα βυζαντινά στρατεύματα μέχρι να οργανωθεί καλύτερα ο Ελληνικός απελευθερωτικός στρατός.

Το 726 τα νησιά της Σάμου, Ρόδου και Κρήτης επαναστατούν. Στέλνουν πλοία εφοδιασμένα από τους Άραβες και επανδρωμένα με ναύτες από την Σικελία για να κτυπήσουν τον βυζαντινό στόλο που βγήκε από το λιμάνι της Νέας Ρώμης. Εναντίον των Ελλήνων στάλθηκε ο βυζαντινός ναύαρχος Αγαλλιανός, γοτθικής καταγωγής, ο οποίος συνάντησε τον Ελληνικό Στόλο λίγο έξω από την Εύβοια. Οι Έλληνες είχαν 82 πλοία και οι βυζαντινοί 350, σύμφωνα με τον Zlatarski. Ενώ σύμφωνα με τον Κόρεσο οι Έλληνες είχαν 70 πλοία και οι βυζαντινοί 500. Ναύαρχος των Ελλήνων ήταν ο Συνέστιος. Στο δεξί κέρας των Ελληνικών πλοίων επικεφαλής ήτο ο Κόρεσος.

Ο γενναίος Έλλην Ιερεύς του Διονύσου δεν άκουγε τις συμβουλές των Ελλήνων που του έλεγαν να προσέχει τον εαυτό του, διότι θα επακολουθήσουν πολλές μάχες κατά των βυζαντινών και τον χρειάζονται ως αρχηγό. Αφού πρώτα οι Έλληνες έκαναν θυσίες προς τους Θεούς και προσευχήθηκαν όλοι μαζί, ο Κόρεσος έδωσε πρώτος το παράδειγμα ορμώντας ακάθεκτος κατά των βυζαντινών πλοίων. Αμέσως εμβόλισε το πρώτο βυζαντινό πλοίο βυθίζοντάς το. Επακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα καθώς τα Ελληνικά πλοία, ναι μεν ήταν πιο ευκίνητα των βυζαντινών, αλλά υστερούσαν σε ισχύ πυρός. Οπότε οι γενναίοι Έλληνες μαχητές έπρεπε να πλευρίζουν τα βυζαντινά πλοία και να ανεβαίνουν οι ναύτες πάνω τους για να σκοτώσουν τους βυζαντινούς.

Η νίκη ήταν συντριπτική υπέρ των Ελλήνων. Ο βυζαντινοί ηττήθηκαν με τρομακτικές απώλειες. Ο Βρυέννιος αναφέρει 190 βυζαντινά κατεστραμμένα πλοία ενώ ο Zlatarski μιλάει για 300 βυζαντινά πλοία κατεστραμμένα και 60 αιχμαλωτισμένα. Επίσης οι πηγές μιλάνε για 8 Ελληνικά πλοία κατεστραμμένα. Οι νεκροί από πλευράς βυζαντινών ανέρχονται στους 70.000 και από πλευράς Ελλήνων στους 1200.

Οι Έλληνες κατενθουσιασμένοι έκαναν ευχαριστήριες θυσίες προς τους Θεούς και με επικεφαλής τον Ιερέα Κόρεσο αφιέρωσαν τις βυζαντινές ασπίδες που λαφυραγώγησαν προς τιμήν του Θεού Διονύσου, τον οποίον θεώρησαν υπεύθυνο για την περίλαμπρη νίκη τους κατά των βυζαντινών.

Σε στρατιωτικό συμβούλιο που έγινε στην Αθήνα το 727 ο Συνέστιος προτείνει να μεταφερθεί ο πόλεμος και στην ξηρά. Ο Κόρεσος συμφωνεί και δίνει εντολή στους Ιεροκήρυκες να ξεσηκώσουν όλες τις Ελληνικές Πόλεις κατά των βυζαντινών κατακτητών και να εξοπλιστούν όλοι με ότι όπλα μπορεί να βρει ο καθένας.

Ο Λέων Γ’ καταφέρνει να απαλλαγεί από τις ενδοβυζαντινές διαμάχες και αρχίζει να στρέφει το βλέμμα του κατά των Ελλήνων πολεμιστών. Στέλνει νέα στρατεύματα με στρατηγό έναν αιμοσταγή βάρβαρο ονόματι Ζαουτζά. Αυτός ο αιμοβόρος βυζαντινός απ’ όπου περνούσε σκορπούσε τον θάνατο στους Έλληνες. Τον Μάρτιο του 728 μπήκε στην Θεσσαλία και άρχισε να σφάζει όλους ηλικιωμένους και τα γυναικόπαιδα. Περίπου 50.000 Ελληνίδες μαζί με τα παιδιά τους αποκεφαλίστηκαν όταν αυτές αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την θρησκεία τους και να υποταχθούν στους βυζαντινούς κατακτητές.

Το Ελληνικό στράτευμα μαθαίνοντας την κάθοδο του Ζαουτζά συγκεντρώθηκε για την αποφασιστική μάχη εναντίον του. Μαζεύτηκαν 60.000 Έλληνες στρατιώτες από όλα τα Ελληνικά Έθνη για να αντιμετωπίσουν τα βυζαντινά στρατεύματα, τα οποία αριθμούσαν 250.000 βαρβάρους.

Ο Ιερεύς Κόρεσος εξετάζοντας τους οιωνούς συμβούλευσε τον Συνέστιο να ξεκινήσουν πόλεμο φθοράς, δηλαδή ανταρτοπόλεμο και να μην επιτεθούν μονομιάς στους βαρβάρους βυζαντινούς. Ακόμη οι Έλληνες δεν είχαν αποκτήσει την απαραίτητη πολεμική πείρα για μάχη εκ παρατάξεως. Όμως ο Συνέστιος δεν άκουσε τον Έλληνα Ιερέα.

Στην φονική μάχη που επακολούθησε λίγο έξω από την σημερινή Λάρισα έπεσαν ηρωικώς σχεδόν όλοι οι Έλληνες. Ήταν 10 Απριλίου του 728 σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο. Ο Συνέστιος σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά στην μάχη. Τον Ιερέα Κόρεσο οι βυζαντινοί βάρβαροι είχαν εντολές να τον συλλάβουν ζωντανό. Τον μετέφεραν αλυσοδεμένο στην Νέα Ρώμη.

Ο βυζαντινός στρατηγός Ζαουτζάς είχε πάρει εντολές από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ να αφανίσει όλους τους Έλληνες στην πυρά. Οι χριστιανοί επίσκοποι προέτρεπαν τους βυζαντινούς στρατιώτες να βιάζουν τις Ελληνίδες και μετά να αποκεφαλίζουν τα παιδιά τους, «ίνα το ελληνικόν γένος αποκτείναι», όπως αναφέρει ο Νικηφόρος διότι τελούν «μιαράς και δαιμονιώδεις θυσίας». Οι βάρβαροι βυζαντινοί με επικεφαλής τους χριστιανούς μοναχούς συγκέντρωσαν 600.000 Έλληνες, γυναικόπαιδα κυρίως, στην περιοχή γύρω από την σημερινή Λάρισα και διέταξαν να τους κάψουν ζωντανούς.

Αυτά τα στοιχεία αναφέρουν βουλγαρικές και αραβικές πηγές καθώς και ο Ιερεύς Κόρεσος στην βιογραφία του που συνέγραψε όσο καιρό ήταν αιχμάλωτος των βυζαντινών. Μετά από λίγο θα θανατωθεί και αυτός με φρικιαστικά βασανιστήρια στην πυρά.

Πηγές:
Ιερεύς Κόρεσος, Βιογραφία
Θ. Κορρές, Το κίνημα των «Ελλαδικών»
Νικηφόρος Βρυέννιος, Ύλη Ιστορίας digital.lib.auth.gr/record/126099?ln=en
Πάπας Γρηγόριος Β’, Επιστολαί
V. N. Zlatarski, Istorija
A. Lombard, Constantin V

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 324-1453 του Α.Α. Vasiliev ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και δημοσιεύτηκε το 1917, ενώ μεταφράστηκε και επανεκδόθηκε πολλές φορές από τότε, τόσο στα Αγγλικά αλλά και στα Ελληνικά. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι και στα Ελληνικά, όχι μόνον εκ των πραγμάτων, αλλά και διότι το ανάλογο ελληνικό ενδιαφέρον προκύπτει από την συμβολή που είχαν δυο Έλληνες, ο ακαδημαϊκός, καθηγητής Πέτρος Χαράνης (πανεπιστήμιο Rutgers)  και ο κ. Κίμων Γιοκαρίνης που συνέθεσε το ευρετήριο του βιβλίου στην 2η αγγλική έκδοση (1951).

Στο βιβλίο του αναφέρει ότι από το 529Χ.Ε. ο Ιουστινιανός κλείνει την περίφημη φιλοσοφική σχολή των Αθηνών την τελευταία δηλαδή έπαλξη του εξασθενημένου ειδωλολατρισμού. Πολλοί καθηγητές της εξορίστηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. Από τότε η Αθήνα μετατρέπεται σε μια συνηθισμένη, άνευ σημασίας πόλη.

Από το 630ΧΕ, πέφτει και ο πολυθεϊσμός στις αραβικές φυλές, με την κατάληψη της Μέκκας από τον Μωάμεθ. Έτσι όλη η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου μετατρέπεται σε μια μονοθεϊστική περιοχή με τις τρεις κύριες αποχρώσεις της μέχρι το 660ΧΕ, τον Iουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και τον Μωαμεθανισμό. Ενώ μέχρι το 700ΧΕ  η καθιέρωση της Αραβικής ως υποχρεωτικής στην Αίγυπτο, ένα χρόνο πριν, αποτελεί το τέλος της Ελληνικής και Αιγυπτιακής φιλολογίας. Παράλληλα Βούλγαροι εγκαθίστανται κοντά στο θαλάσσιο σύνορο της αυτοκρατορίας, τον Δούναβι, εμώ κύματα Σλάβων φτάνουν μέχρι την Πελοπόννησο, ενώ 80 000 διευκολύνονται να περάσουν στην Μ. Ασία.

Από το 707ΧΕ μέχρι το 717ΧΕ η βυζαντινή αυτοκρατορία κυβερνάται από ανίκανους αυτοκράτορες, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εξωτερικές απειλές και τις εσωτερικές συνωμοσίες. Ο τελευταίος από αυτούς Θεοδόσιος Γ’ παραιτείται και παραχωρεί τη θέση του στον Λέοντα Γ’, έναν στρατιωτικό διοικητή με μεγάλη δύναμη, ο οποίος προέλαυσε ενάντια του και εισήλθε με θριαμβευτική πομπή στην Κων/λη. Στέφεται το 717ΧΕ, αυτοκράτορας, από τον Πατριάρχη, στην Αγία Σοφία.

Ο λόγος που το κείμενο αναφέρει στον τίτλο τον Λέοντα ως Χαζαροΐσαυρο είναι για να τον υποτιμήσει. Ο Λέων Γ’ δεν είχε καμιά σχέση με τους Χαζάρους, εκτός από τον γάμο που έκανε ο γιος του Κων/νος Ε’ με την Ειρήνη, κόρη του Χαγάνου των Χαζάρων. Χαζαροΐσαυρος μπορεί να ονομαστεί ο γιός του Κων/νου Ε’, Λέων Δ’ ο οποίος όμως παντρεύτηκε μια άλλη Ειρήνη, Ελληνίδα Αθηναία αυτή τη φορά. Μετά τον θάνατο του άνδρα της, η Ειρήνη κυβέρνησε από το 780 εν ονόματι του ανηλίκου γιου της Κων/νου Ε’, τον οποίο τύφλωσε (ήταν μια τιμωρία που προβλεπόταν από το νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’, «Εκλογή»), και εξόρισε για να μην της πάρει το 787 με την ενηλικίωσή του, τον θρόνο.

Αν βέβαια υπήρχαν δυνατότητες ελληνικής εξέγερσης, εύλογο είναι το ερώτημα γιατί δεν έγιναν την περίοδο της αναρχίας πριν τον Λέοντα και επέλεξαν να εξεγερθούν μετά, όταν ο Λέων Γ’ το 718ΧΕ κατέφερε μια ολοκληρωτική νίκη επί των Αράβων, που οι ιστορικοί θεωρούν τεράστιας σημασίας, ισοδύναμης με αυτή των Ελλήνων κατά των Περσών.

Ο Vasiliev δεν αναφέρει τίποτα για κίνημα ανεξαρτησίας στην Ελλάδα μεταξύ 720ΧΕ-730ΧΕ, παρά μόνον αργότερα το 783ΧΕ, όταν η Αθηναία αυτοκράτειρα Ειρήνη στέλνει τα στρατεύματα στην Μακεδονία, Ελλάδα και Πελοπόννησο (σ.σ. προσέξτε τις ονομασίες) για να καταστείλουν την επανάσταση των Σλάβων (σ.σ. ενδιαφέρον είναι για να καταλάβουμε ότι υπήρχε προφανώς σημαντική οργάνωση των Σλάβων, ενώ το κίνημα του 727ΧΕ δεν αναφέρεται πουθενά). Αντίθετα γράφει :

Η ιστορία της εικονοκλαστικής κινήσεως διαιρείται σε δύο περιόδους. Η πρώτη κράτησε από το 726ΧΕ μέχρι το 780ΧΕ για να τελειώσει επισήμως με την 7η Οικουμενική Σύνοδο, ενώ η 2η κράτησε από το 813ΧΕ μέχρι το 843ΧΕ, οπότε έκλεισε με την Αποκατάσταση της Ορθοδοξίας

Σύμφωνα με τις δοξασίες των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ο ιουδαϊσμός και ο μωαμεθανισμός είναι εικονοκλαστικές και επηρέασαν την ανατολική βυζαντινή αυτοκρατορία από την οποία προερχόταν και ο Λέων Γ’. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των μοναχών έφτανε τις 100 000, τεράστιος αν σκεφτεί κανείς την έκταση και τον πληθυσμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η τάση αυτή δημιουργούσε πρόβλημα στην αυτοκρατορία που έχανε υγιείς νέους από την αγροτική παραγωγή, την βιοτεχνία και τον στρατό. Παράλληλα οι εικονολάτρες έφταναν στο σημείο να πιστεύουν την ίδια την εικόνα, κάτι που οδηγούσε σε ειδωλολατρικές συνήθειες, οι οποίες έδιναν μορφή στους θεούς. Το 726ΧΕ βγάζει ο Λέων Γ’ μια διαταγή να καταστραφεί το άγαλμα του Χριστού που ήταν πάνω από μια από τις πόρτες της μεγαλοπρεπούς εισόδου του αυτοκρατορικού ανακτόρου.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός και ο Πάπας Γρηγόριος Β’ της Ρώμης, αντιτάχτηκαν σθεναρά στην τακτική του Αυτοκράτορα, ενώ στην Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ξέσπασε μια επανάσταση που απέβλεπε στην υπεράσπιση των εικόνων.

Η επανάσταση αυτή κατεστάλη πολύ γρήγορα, όλες οι πραγματείες υπέρ της εικονομαχίας κατεστράφησαν διαχρονικά από τους εικονολάτρες και πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν.

Ένας σχολιαστής γράφει για το σχετικό άρθρο
(http://www.metafysiko.gr/forum/archive/index.php/t-2523.html)

Το άρθρο που παρέθεσες beetlejuice, το είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ψάχνοντας στοιχεία για την «επανάσταση των Ελλαδικών» του 727 μ.Χ. και για την ορθότητα του κειμένου, βρήκα την εξής αναφορά στη μελέτη του William Miller, «H Eλλάς επί των Βυζαντινών» (1904, επανεκδόθηκε το 1993 από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»):

«Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα διευκολύνθηκε από την αφομοίωση ειδωλολατρικών τύπων λατρείας. Ήταν φυσικό, φυλή εθισμένη επί αιώνες να συνδέει την τέχνη προς τη θρησκεία και να τοποθετεί αγάλματα στους ναούς των θεών, με ιδιάζουσα στοργή να αποδεχτεί την έκθεση των αγίων εικόνων στις εκκλησίες. Γι’ αυτό το διάταγμα του Λέοντος Γ’ [δηλ. η κατάργηση της προσκύνησης των εικόνων], η αρμενική καταγωγή του οποίου ίσως τον έκανε περισσότερο αντιπαθή στους Έλληνες, προσέκρουσε σε φανατικότατη αντίσταση στην Ελλάδα.
Έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ερμηνεύτηκε ως σημείο δυσαρέσκειας του θείου για τις πράξεις του Λέοντα. Επίσης ο Πάπας με τις δύο δριμείς επιστολές προς τον Λέοντα, πιθανώς ενθάρρυνε τον σάλο στην Ελλάδα. Το 727 ξέσπασε εξέγερση – που αποδεικνύει τις δυνάμεις της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Οι Ελλαδικοί και οι ναυτίλοι των Κυκλάδων εξόπλισαν στόλο με επικεφαλής κάποιον Στέφανο και βοηθούμενοι από τον αξιωματικό του αυτοκρατορικού στρατού Αγαλλιανό, ανέδειξαν αυτοκράτορα ορθόδοξο [δηλ. «εικονολάτρη»] κάποιον Κοσμά και κίνησαν προς την Κωνσταντινούπολη.
Το υγρό πυρ συνέτριψε τα πλοία των εξεγερθέντων. Ο Αμάλλιαγος, βλέποντας τον επικείμενο θάνατο, πήδησε στη θάλασσα, ενώ ο Στέφανος με τον Κοσμά φονεύτηκαν. Δεν γνωρίζουμε ποια τιμωρία επιβλήθηκε στους Έλληνες, όμως ξέρουμε ότι ο Λέοντας στέρησε από τον Πάπα την δικαιοδοσία της Ελλάδας και την έδωσε στην Κωνσταντινούπολη.» [σελ. 16-17]

Τα ίδια αναφέρει και ο Γιάννης Κορδάτος στον 7ο τόμο της «Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδος».
Ο Ι. Βογιατζίδης στο άρθρο του «Η θέσις της κυρίως Ελλάδος εντός του Βυζαντινού κράτους» (Επετηρίς Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. 19, 1949) γράφει:
«Η επανάσταση του 727 μ.Χ. είχε βαθύτερα αίτια από την εικονοφιλία των Ελλαδιτών. Κυρίως είχε να κάνει με τη δυσαρέσκειά τους λόγω του παραγκωνισμού του ελλαδικού χώρου και της αντιμετώπισής του ως επαρχίας».
Η πηγή για το κίνημα των Ελλαδικών είναι η χρονογραφία του Θεοφάνη (9ος αι.).

Συγκρίνοντας τα δύο κείμενα διαπιστώνουμε κραυγαλέες διαφορές:
1) Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο, οι Ελλαδίτες εξεγέρθηκαν διότι επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους από το Ρωμαϊκό κράτος και την διατήρηση της εθνικής θρησκείας.
Οι γνωστές πηγές όμως αναφέρουν ότι οι Ελλαδικοί, με παρότρυνση του Πάπα, αντιτάχθηκαν ως εικονολάτρες, στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Γ’ του Ίσαυρου. Και σίγουρα τα αίτια ήταν και κοινωνικοπολιτικά, γιατί η ευρύτερη μεταρρύθμιση που επέβαλλε ο Λέων (γνωστή από το θρησκευτικό της κομμάτι ως «Εικονομαχία») παραγκώνιζε τις βαλκανικές επαρχίες του κράτους και ευνοούσε την ενίσχυση των ανατολικών επαρχιών και τη δημιουργία μεθοριακού εθνικού στρατού (τους περίφημους Ακρίτες) που εκείνη την εποχή επωμίζονταν το βάρος της Αραβικής επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι πληθυσμοί, πιο επηρεασμένοι από την εβραϊκή ανεικονική λατρευτική παράδοση, δεν δέχονταν την προσκύνηση των εικόνων).
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ο ρόλος της Παπικής έδρας. Τον 8ο αιώνα, το πατριαρχείο Ρώμης ήταν ακόμα ορθόδοξο και είχε υπό τη δικαιοδοσία του όλη την επαρχία του Ιλλυρικού (τις βαλκανικές επαρχίες) και φυσικά και τον ελλαδικό χώρο. Ο Πάπας αντέδρασε εξ αρχής στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντα και φαίνεται ότι υποκίνησε την επανάσταση των Ελλαδιτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, το 732 μ.Χ., ο Λέων Γ’ να αποσπάσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού, της Σικελίας και της κάτω Ιταλίας από το πατριαρχείο Ρώμης και να τις παραχωρήσει σε εκείνο της Κωνσταντινούπολης (να μια από τις αιτίες για το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών).

2) Το πρώτο κείμενο αναφέρει ως επικεφαλής της επανάστασης τους Κόρεσο και Συνέστιο.
Ο Θεοφάνης και οι άλλες πηγές αναφέρουν τους Στέφανο, Κοσμά και Αγαλλιανό.
Μάλιστα, στο πρώτο κείμενο, ο Αγαλλιανός παρουσιάζεται ως επικεφαλής του βυζαντινού στόλου που στάλθηκε εναντίον των Ελλαδικών!

3) Ο συντάκτης του πρώτου κειμένου δεν αναφέρει τίποτα για την εκστρατεία των Ελλαδιτών στην ίδια την Κωνσταντινούπολη και τη ναυμαχία που δόθηκε εκεί. Αντιθέτως γράφει για μια ιστορική πανωλεθρία του βυζαντινού στόλου στην Εύβοια και για μια διαφορετική κατάληξη της επανάστασης, με μια μάχη που δόθηκε κοντά στη Λάρισα τον επόμενο χρόνο (728).
Τις πηγές του κειμένου του κ. Ζώπυρου δεν μπορώ να τις κρίνω, γιατί δεν τις έχω ελέγξει.
Πάντως η «βιογραφία του Ιερέα Κόρεσου» μου φαίνεται πολύ περίεργη για να είναι αληθινή. Πολύ αμφιβάλλω αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο.

Ένας άλλος σχολιαστής γράφει:

Για την ώρα θα παραθέσω κάποιες σκέψεις και όχι βιβλιογραφία, αν και από όσο ξέρω και έχω δεί ούτε ο Gibbon αναφέρει κάτι για το περιστατικό, ούτε ο Runciman ούτε και ο Norwich που είναι διακεκριμένοι βυζαντινολόγοι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει από την διασταύρωση των πληροφοριών είναι ότι η περίοδος που αναφέρεται το αρχικό κείμενο που παρατέθηκε συμπίπτει με την περίοδο των αναταραχών της εικονομαχίας στην οποία ο Πάπας έπαιξε ενεργό ρόλο με την αντίθεσή του στους εικονομάχους, όπως ήδη προανέφερε και ο Pertinax (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής).
Σίγουρα δεν ήταν μόνο οι λόγοι της εικονομαχίας που συντέλεσαν στην αναταραχή στον Ελλαδικό χώρο αλλά τουλάχιστον ουδέποτε εμφανίστηκε ως επίσημη δικαιολογία της επανάστασης, η «Ελληνική-Εθνική» ιδιότητα.
Επιπλέον δεν αναφέρεται πουθενά στα ιστορικά κείμενα εισβολή στον ελλαδικό χώρο από Σικελούς αλλά αντίθετα αναφέρεται επέμβαση του Λέοντα Γ στη Σικελία.

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι δυστυχώς ο ένας από τους συγγραφείς που παραθέτει για πηγή ο συγγραφέας του άρθρου και πιο συγκεκριμένα ο V. N. Zlatarski είναι γνωστός παραχαράκτης της ιστορίας που προσπαθεί να παρουσιάσει μια «πρώτο-βουλγαρική» φυλή στην περιοχή της Θράκης από τον 1 μ.Χ. αιώνα και γενικά όλα τα στοιχεία που παραθέτει αν κοιτάξετε δείχνουν «τί κακοί που ήταν οι βυζαντινοί» και ότι οι Έλληνες ήταν από την Θεσσαλία και κάτω (προσέξτε στο κείμενο που αναφέρει ότι επαναστάτησαν οι Έλληνες).
Συγγραφείς όπως ο προηγούμενος ούτε για αστείο δεν έπρεπε να ήταν στις πηγές!!:mad: Δεν θα βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας!!
Επιπρόσθετα ούτε ονομάζεται ο Άραβας ή οι Άραβες που είναι οι άμεσες πηγές του Ιερέα Κόρεσου που όλως τυχαίως δεν υπάρχει καμία αναφορά σε κανένα άλλο κείμενο. Και δεν είναι δυνατόν στο Βυζάντιο όπου διακωμωδούσαν αυτοκράτορες να μην υπάρχει έστω και μια καταγραφή του γεγονότος!

Τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο είναι το μέγεθος των αριθμών που γράφει στο κείμενο! 250.000 στρατός πρέπει να ήταν ο μισός και βάλε στρατός της αυτοκρατορίας!! Ενδεικτικά ο στρατός επί Κομνηνών πρέπει να αριθμούσε 250.000 για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το μέγεθος του τακτικού στρατού που υπονοείται εδώ!
Όμως λογικά από τον πληθυσμό της Ελλάδας εκείνη την περίοδο ο τακτικός στρατός της περιοχής αν ενώθηκε με τους επαναστάτες, έπρεπε να αριθμεί στις 75.000. Και όχι ότι θανατώθηκαν 600.000 Έλληνες την στιγμή που όλος πληθυσμός της Ελλάδας εκείνη την εποχή με την Θράκη μαζί ήταν γύρω στο 1.000.000!! Έλεος! να ξέρουμε και τι λέμε! Μια πέτρα να πετάξουν ο καθένας, βουνό θα χτίσουν!

Για τα ονόματα και την καταγωγή των στρατηγών που αναφέρονται δεν θα κάνω πολλά σχόλια πέρα του ότι φαίνονται κατασκευασμένα. Και επιπλέον δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά το γιατί να έχει το Βυζάντιο γότθο(?!?!?!) ναύαρχο!! Την στιγμή που οι γότθοι δεν είχαν ιδέα από πλοία και δεν υπήρχε γοτθικό κράτος στον κόσμο! Να μην αναφέρω κάν ότι οι γότθοι ήταν εχθροί του Βυζαντίου, τα ακριβώς προηγούμενα χρόνια και ότι οι βυζαντινοί τους έδωσαν το τελικό χτύπημα…

Τέσπα, να με συγχωρέσουν οι αναγνώστες για την έλλειψη πηγών, όποιος θέλει ας το ψάξει παραπέρα το θέμα…
Όπως είπα και πριν και όπως πολύ σωστά έγραψε και ο Pertinax η κύρια αιτία αναταραχής αναφέρεται ότι ήταν η εικονολατρεία στην Ελλάδα και όχι κάποια άλλη. Προφανώς υπήρχαν και δευτερεύουσες αιτίες αλλά ποτέ δεν εμφανίστηκε ως λάβαρο η εθνική θρησκεία.

και ένας τρίτος σχολιαστής προσθέτει:

Συμφωνώ απολύτως μαζί σου R-b-t3r … (σ.σ. ο προηγούμενος σχολιαστής)

Πέραν αυτού να μην ξεχνάμε και κάτι πολλή σημαντικό προς την ιστορική αλήθεια… Με την λέξη και έννοια Έλλην την εποχή της ανατολικής αυτοκρατορίας εννοούσαν τους παγανιστές.. Όπως και παλαιότερα οι Ιουδαίοι τους έλεγαν Εθνικούς. Ήταν θρησκευτικός όρος και όχι Φυλετικός. Από αυτό και μόνο μου φαίνεται παράλογο το κείμενο αυτό. Όπως και παράλογο είναι διότι οι Έλληνες με φυλετικό ορισμό από τον 6ο και πλέον αιώνα, ιδιαίτερα μετά την περίοδο του Ιουστινιανού άρχισαν να ελέγχουν σταδιακώς όλη την διοίκηση και το κράτος. Ήταν σε θέσεις κλειδιά στην Διοίκηση της αυτοκρατορίας όπως και στον Στρατό ασχέτως του ότι οι μισοί Αυτοκράτορες δεν είχαν Ελληνική καταγωγή ( ούτε και ο Ιουλιανός είχε). Από τον 6ο αιώνα και μετά, οι φυλετικώς Έλληνες καταλάμβαναν σταδιακώς τις θέσεις κλειδιά στην αυτοκρατορία και για αυτό το λόγο από τον 7-8ο αιώνα και μετά βλέπουμε όλο και λιγότερους «μή» Έλληνες αυτοκράτορες στον θρόνο. Αυτό εύκολα διαπιστώνεται…Μόνο τα ονόματα από στρατηγούς και κρατικούς λειτουργούς να κοιτάξουμε βλέπουμε το Ελληνικό στοιχείο να έχει μεγάλο ποσοστό επιρροής. Εξαιτίας των συνεχιζόμενων χαμένων εδαφών της αυτοκρατορίας το Ελληνικό στοιχείο πληθυσμιακά ήταν ολοένα και μεγαλύτερο.
Εάν τυχόν το γεγονός που αναφέρει το κείμενο ήταν σωστό, θα είχε καταρρεύσει η ίδια η αυτοκρατορία αυτομάτως.. Διότι και οι Χριστιανοί Έλληνες θα είχαν αντιδράσει. Σε μια «γενοκτονία» όπως φαίνεται να λέει το κείμενο πώς έγινε, όλο το Ελληνικό στοιχείο θα αντιδρούσε. Ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι μισοί και πλέον Έλληνες τον 7ο αιώνα ήταν Ορθόδοξοι…Να μην το ξεχνάμε.. Οι θρησκευτικές σφαγές και ο πόλεμος κατά της παλαιάς θρησκείας (και όχι κατά της Ελληνικής καταγωγής) έγινε την περίοδο μεταξύ 3ου και 6ου αιώνα. Μετά ομαλοποιήθηκαν τα πράγματα…

Δυο λόγια ακόμη για τον Κόρεσο και τον Συνέστιο.

Φαίνεται ότι η μόνη αναφορά σε αυτούς τους δυο ιερείς του Διονύσου, ο ένας από Αρκαδία (έτσι γενικά) και ο άλλος από Αθήνα γίνεται από τον ίδιο τον Κόρεσο στην βιβλιογραφία του που έγραψε ενώ ήταν φυλακισμένος και μετά θανατώθηκε επάνω στην πυρά, ενώ αντίτυπό του διασώθηκε από τους Άραβες.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Άραβες την εποχή εκείνη ήταν Μουσουλμάνοι και κατά θρησκεία εικονοκλάστες, μάλλον δεν θα είχαν κανένα συμφέρον να διασώσουν την βιβλιογραφία του Κόρεσου ενός κατά τα ειδωλολατρικά εικονολάτρη.
Εξάλλου από την μυθολογία ο Κόρεσος ήταν επίσης ιερέας του Διονύσου στην Καλυδώνα της Αιτωλίας -https:// books. google.ca /books?id=vIQTAAAAYAAJ&pg=PA25&lpg=PA25&dq= %CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CE%BB%
CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&source=bl&ots=RqNptaZnrK&sig=
vWmMn0VVGVdpHfHlxwxijVfV4HI&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwie-u_7go7SAhVo1oMKHVGIA6oQ6AEIPDAE#v=onepage&q=
%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE
%BB%CE%BB%CE%B9%CF%81%CF%81%CF%8C%CE%B7&f=false

Για το όνομα «Συνέστιος» επισης δεν υπάρχει τίποτα, βρίσκεται όμως υπό μορφή επιθέτου σε πολλά κείμενα, αλλά ως όνομα δύσκολα να εντοπιστεί «https://books.google.ca/books?id=4wdJAQAAMAAJ&pg=PA69&lpg=PA69&dq=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&
source=bl&ots=qh7ZwyK95m&sig=M0Vq-wQOeGSnL9DejeGYNElbT-4&hl=en&sa=X&ved=
0ahUKEwiOz4OPhY7SAhUBxYMKHVzLAG4Q6AEITjAI#v=onepage&q=
%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82&f=false

Το συμπέρασμα βγαίνει από μόνον του… καμιά επανάσταση δεν φαίνεται να έλαβε χώρα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας από τους Βυζαντινούς. Μια εξέγερση των εικονολατρών έγινε κατά τον εμφύλιο σπαραγμό των Χριστιανών, που οδήγησε σε ορισμένα κέρδη της παπικής εκκλησίας με μόνιμο χαρακτήρα. Αλλά αυτό δεν είναι το αντικείμενο αυτής της ανάλυσης.
Απλά υπάρχουν πολλοί που αρέσκονται στην παραποίηση ή την απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων.

Ο ξυνέστιος Δίας ας είναι καλά! Αυτοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, όντας φανατικοί,  κάνουν περισσότερο κακό από καλό.

Του Βλάσση Κοκκώνη

Στο νησι των πειρατών
θ’ ανταμώσουμε λοιπόν
ίδιοι αθωοι κι’ ιδιοι φταίχτες
σαν αντικριστοί καθρέφτες
(Αλκης Αλκαίος)

Ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου και κοινωνικής θέσης, κάποιος πάντα θα βρίσκεται δίπλα μας γιά να μας επιστήσει τη προσοχή στα προσωπικά μας ελαττώματα, σε κάποιο λανθασμένο τρόπο προσέγγυσης ενός προβλήματος της καθημερινότητας και ίσως, ως αναστροφής κίνητρο, καταφέρει να τροχιοδρομήσει την περαιτέρω πορεία μας. Ως άνθρωποι του λόγου επίσης, αντλούμε βοήθειες και κρίνουμε εαυτούς με βάση κείμενα, βιβλία και άλλα εκδοτικά συγγράματα που διαβάζουμε. Αν δεν έχουμε μία τέτοια τύχη, η φωνή της συνείδησης μπορεί να αποδειχθεί ο δέων υπαινιγμός σε μία αβέβαιη ως λανθάνουσα πορεία συγκριτικά με τους έναντι που διάγουν τα βέλτιστα ή έχουν πετύχει πλείστα και αυτό μόνο το γεγονός είναι αρκετό γιά να μας προτρέψει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους. Ανελλιπώς και γιά πάντα, η πεπατημένη των πολλών νεύει να την ακολουθήσουμε, εν μέσω μίας βλάστησης υποδειγματικών κανόνων και συμβατικοτήτων που στενεύουν την οπτική μας γωνία και κάνουν κάποια άλλα γοητευτικά και αδιάβατα μονοπάτια να φαντάζουν σκοτεινά, απρόσιτα και επικίνδυνα.

Η αλήθεια είναι, ότι συνήθως κάποιο κέρδος απορρέει από την οποιαδήποτε γνώμη και άποψη των άλλων. Ο Αμερικανός φιλόσοφος και ψυχολόγος Τζών Ντιούϊ έλεγε ότι: «Η τύχη, καλή ή κακή, είναι πάντα μαζί μας. Αλλά έχει κάποιο τρόπο να ευνοεί τον ευφυή και να γυρίζει τη πλάτη στον ανόητο.» Οταν όμως πάρουμε την απόφαση να αγνοήσουμε – πάντα μέσα στο πλαίσιο κάποιας λογικής – τον συμβατικό κόσμο, τότε αναπηδά το ερώτημα: πόση νοημοσύνη μπορεί να κρύβει μία τέτοια απόφαση εξ’ αιτίας του αντικομφορμιστικού της πνεύματος; Αυτό συμβαίνει με τους περισσότερους ανθρωπους της Τέχνης, που συνήθως ανοίγουν ένα δικό τους δρόμο ή ακολουθούν κάποια λιγοστά και αφανή εν δυνάμει περάσματα κοινωνικής αποδοχής και αναγνώρισης. Η ειρωνία είναι ότι, οι άνθρωποι τέτοιων ακρασφαλών αποφάσεων, φθάνουν σε αυτό το σημείο από μία εσωτερική ανάγκη γιά καλύτερη και πιό ποιοτική ζωή. Μετά από αυτό και σε επιπλέον αναζήτηση, ας υποθέσουμε ότι αποφασίζουμε να μη δώσουμε πλέον καμία σημασία στη πληθώρα των έντυπων, συμβουλευτικών οδηγών, που γεμίζουν τα ράφια των φαρμακείων, υπερπαντοπωλείων (τουλάχιστον στη Β. Αμερική) και βιβλιοπωλείων και που τα εξώφυλλα τους διατείνονται πως έχουν το μυστικό της προσωπικής επιτυχίας και ευτυχίας. Ας υποθέσουμε πως απορρίπτουμε κάθε ιδεολογικό – φιλοσοφικό δόγμα και τρόπο ζωής. Αν υποθέσουμε ακόμη ότι έχουμε ξεπεράσει τη μυστικιστική γοητεία των θρησκευτικών δοξασιών σε Ανατολή και Δύση. Τότε, απομένει κάτι θεμιτό και φίλιο γιά να στηρίξει και να δώσει νόημα στη σύντομη και ταλαίπωρη, πολλές φορές, ζωή μας πάνω στον πλανήτη;

Δεν νομίζω πως υπάρχει μία και μοναδική απάντηση γιά να δώσει τέλος σε όλες τις πρότερες διαπιστώσεις. Σίγουρα όμως υπάρχει ένα πλήθος αστερισμών και πιθανοτήτων ενόργανης και ευφυούς ζωής που δεσπόζουν πάνω και πέρα από τον ορίζοντα. Αλλοι το βλέπουν σαν απειλή και άλλοι σαν ευκαιρία. Ενας παρόμοιος ουράνιος ορίζοντας έχει σχηματιστεί και υπάρχει από περασμένους και τωρινούς αστέρες του λόγου και άλλων καλών τεχνών. Ορισμένοι από αυτούς δεν απολαμβάνουν της γιγαντιαίας εκτίμησης που χαίρουν άλλοι. Η σκιά τους, πάνω στους κανόνες που καθορίζουν το είδος, είναι ασήμαντη ως ανύπαρκτη εξ’ αιτίας ενός περιορισμένου μεγέθους έργου που άφησαν πίσω ή μίας θεματολογίας συστημικά ή ηθικολογικά ασύμφορης. Το έργο κάποιων άλλων επίσης λογοτεχνικών μορφών μπορεί να είναι αμφιλεγόμενο και δύσκολο προς αφομοίωση και διδακτικό περιεχόμενο. Ενα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο Εντγκαρ Αλλαν Πόε με διάφορα αλλόκοτα περιστατικά στη προσωπική του ζωή που σίγουρα επέδρασαν και διαμόρφωσαν το ύφος και τη θεματολογία του έργου του. Γιά παράδειγμα, έχουμε το ιστορικά τεκμηριωμένο περιστατικό που τον θέλει σαγηνευμένο από τη μητέρα ενός παιδικού φίλου του, την Ελεν Στανναρντ. Μετά τον απροσδόκητο και ξαφνικό θάνατο της γυναίκας, ο ανήλικος ακόμη Πόε αποφάσισε να κάνει κάτι εντελώς εξωφρενικό. Περνούσε ατελείωτες ώρες πάνω από τον τάφο εκείνης. Μες τη συντριβή του, πίστευε πως έτσι της κρατούσε συντροφιά. Το ίδιο έκανε και ο, συγχρονος του Πόε, Ουγγαρέζος ποιητής Πετοφι πάνω από τον τάφο της πολυαγαπημένης του Ετελκα. Αυτή η …ανόητη στάση και εμπειρία θα στιγμάτιζε το υπόλοιπο της ζωής του Πόε πέρα απο κάθε άλλη συμβατική νοημοσύνη. Πολλά χρόνια αργότερα και σε επιστέγασμα όλων αυτών, θα έδινε το ποίημα Λενόρ και σε συνέχεια αυτού, Το Κοράκι .

Το Κοράκι είναι ένα από τα πιό αντιπροσωπευτικά και υπέροχα ποιήματα του Πόε. Είναι ένα έργο που μοιάζει να ρέει απερίσπαστα και μελωδικά, αλλά ο χειρισμός και η τοποθέτηση των διάφορων σχημάτων λόγου γίνεται κατά τέτοιο τρόπο μέσα σε αυτό που τα σημαίνοντα παίρνουν μορφή σιβυλλική και δυσνόητη. Είναι ένα ποίημα – κανόνας γιά τη σκοτεινή και απαισιόδοξη σχολή γραφής. Κάποιοι από εσάς ίσως έχουν γνώση του ποιήματος στη πρωταρχική γλώσσα ή από μετάφραση. Ενας κουρασμένος και ξενύχτης αφηγητής λόγιος είναι αποκαμωμένος από τη μελέτη και τα συναισθήματα θλίψης γιά την απώλεια της αγαπημένης του Λενόρ. Στη προσπάθεια που κάνει γιά να αντιμετωπίσει το γεγονός του θανάτου και να ανακτήσει την αισιοδοξία του, έχει καταφύγει στη «παλιά γνώση» ενός βιβλίου όπως και σε άλλα πριν από αυτό. Η φυσική, ψυχολογική του κατάσταση, η κούραση και το επισφαλές θρόϊσμα της κάθε «μωβ κουρτίνας» τον γεμίζουν με «φανταστικούς τρόμους που δεν είχε νιώσει ποτέ πριν». Αυτή η κατάσταση σαφώς παραπέμπει σε παράδειγμα ανθρώπου στο χείλος του παραλογισμού. Ο αναγνώστης δεν είναι σίγουρος αν όλα αυτά συμβαίνουν στον πραγματικό κόσμο των αισθήσεων ή απλώς αποτελούν εκδηλώσεις κάποιας υπερβολικής φαντασίας υπό τη πίεση των υφισταμενων συνθηκών. Η πιθανότητα της παραίσθησης παρουσιάζεται ακόμη πιό δυνατή όταν, προσπαθώντας να αποκριθεί στον «απαλό κτύπο» και όντως κυριευμένος από «απορία, δέος, αμφιβολία» και μία καθ’ όλα «ονειρική αίσθηση» ανοίγει τη πόρτα και «ψιθυρίζει» το όνομα της ήδη εκλιπούσας Λενόρ. Καθώς αναπτύσσεται η δομή του ποιήματος, πάντα μέσα στην ίδια καταπληκτική και δεξιότεχνα απόκοσμη ατμόσφαιρα που ο Πόε οικοδομεί από τη μία στροφή στην επόμενη, ο ήρωας αρχίζει εντός και εκτός νού να έρχεται πρόσωπο – πρόσωπο με το μυστήριο του φθαρτού κόσμου. Η «μεγαλοπρέπεια» και η κυριότητα του επισκέπτη – κορακιού είναι τέτοια που δεν λογαριάζει ούτε τη προτομή – σύμβολο της θεάς της σοφίας και γνώσης Αθηνάς «Παλλάδος». Η κάθε προσπάθεια του ήρωα, να έλθει σε κάποιο συμβιβασμό με το άχαρο και μελανόφτερο αυτό στρουθί, τον οδηγεί σε διάφορα μακάβρια συμπεράσματα και άκαρπες επικλήσεις γύρω από τη παράξενη και απροσδόκητη, νυχτερινή επίσκεψη του. Συσχετίζει το κοράκι με το βασίλειο του Πλούτωνα. Το παρομοιάζει με τη πρόσκαιρη παρουσία παλιών «φίλων και Ελπίδων που έχουν πετάξει μακριά πιό πριν». Του προσδίδει ψιττακιστικές ικανότητες, λόγω της εκνευριστικά επαναλαμβανόμενης μονολεκτικής απόκρισης του πουλιού, που μοιάζει σαν να είναι αποτυπωμένη από κάποιον απελπισμένο, πρώην ιδιοκτήτη του που, προφανώς, τον είχε βρεί μεγάλη συμφορά. Καταγράφει ένα στιγμιαίο όραμα με πρωταγωνιστή το ουράνιο Σεραφειμ, το «αόρατο» θυμιατό του και άλλους αγγελους σε ακολουθία. Μονολογεί και προσφέρει σαν αντίδοτο το ομηρικό, αντικαταθλιπτικό αφιόνι «νηπενθές» μήπως και έτσι καταφέρει να δώσει μία ανάπαυλα στη τυρρανική παρουσία του πουλιού και στις μνήμες της Λενόρ. Εν συνεχεία, αναγνωρίζει προφητική ιδιότητα πονηρού πνεύματος στο ανεπιθύμητο πτηνό. Αναρωτιέται και αναζητά το βάλσαμο της Εδέμ και παρ’ όλα αυτά, όλες οι εικασίες και παρακλήσεις μοιάζουν να μη βρίσκουν κατάλληλη ανταπόκριση. Η ίδια μόνο επίμονη και απαράλλαχτα μονότονη απάντηση, σαν αδυσώπητο και βασανιστικό ρεφραίν στο τέλος κάθε στροφής σχεδόν του ποιήματος, βγαίνει από το ράμφος του τρομακτικού πουλιου: «Ποτε πιά». Μία τετελεσμένα απαγορευτική φράση που μοιάζει με αιώνια κατάρα και δεν επιτρέπει στη ψυχή του ήρωα να δραπετεύσει μέσα από το φρικτό περίγραμμα της σκιάς που πέφτει στο δάπεδο και θυμίζει τάρταρο. Το ανυπόφορο άχθος της σκιάς τον καθηλώνει και τον συνθλίβει γιά πάντα στο έδαφος, στη γη, στη θνησιμότητα του πεζού και του τετριμμένου.

Οι διάφορες απόψεις συγκλίνουν πως η κεντρική ιδέα του ποιήματος είναι αυτή της αιώνιας αφοσίωσης με οποιοδήποτε κόστος συνεπάγεται. Σε αυτή τη βάση, το ποίημα ανήκει καθαρά στη ρομαντική σχολή του είδους και την εμμονή στην εξιδανίκευση μορφών και σχημάτων. Ας σημειωθεί πως η κάθε εξιδανίκευση μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά τόσο επί της ατομικής προόδου, όσο και επί της ελευθερίας ενός προσώπου. Πέραν τούτου, το ποίημα αποτελείται από 18 στροφές γραμμένες σε παραδοσιακό, τροχαϊκό οκτάμετρο. Ο τρόπος που αντλεί και στήνει τα λαϊκότροπα με τα κλασσικά στοιχεία δεν αφήνει καμία αμφιβολία γιά τη συγκρουσιακή ατμόσφαιρα που επικρατεί στο ποίημα. Η χρήση του κορακιού, ένα κατ’ εξοχήν ημερήσιο πτηνό, φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου αλλά, παρ’ όλα αυτά, καταλαμβάνει θέση πάνω στη προτομή της Παλλάδος, δημιουργώντας έτσι μία κτυπητή αντίθεση σε σχέση με την κλασσικά αντιπροσωπευτικότερη, νυκτόβια γλαύκα της αρχαίας θεάς και γνώσης. Η επίγνωση του αλύτρωτου αισθήματος παραμερίζει κάθε διάθεση γιά ορθολογική ενασχόληση και έτσι το ποίημα καταφέρνει να αποκτήσει την απαιτούμενη αισθητική πνοή μακριά από οποιοδήποτε συμβατικό καθρέπτη της πραγματικότητας. Μοιάζει σαν να είναι ο μοναδικός τρόπος γιά να μπορέσει να βαπτιστεί στη κολυμπήθρα της Τέχνης.

Από ελληνική σκοπιά, τα χαρακτηριστικά της ποίησης του Πόε εμφανίζονται συχνά και έντονα σε πολλούς ποιητές της γενιάς του μεσοπολέμου και ένας από αυτούς ήταν και ο σχετικά άγνωστος Εμμανουήλ Καίσαρ, ο οποίος έχαιρε εκτίμησης τόσο από τον μετέπειτα νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη, όσο και από τον «ιδανικό και …πανάξιο εραστή…» του λόγου και της άλμης, Νίκο Καββαδία. Ο Καίσαρας φέρεται να είχε καταγωγή από τη Πάτρα αν και δεν έζησε ποτέ εκεί. Ηταν δεύτερος ξάδελφος του αχαιού ποιητή Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου ή Ζαν Μορέα. Το βιογραφικό τον εμφανίζει σαν Ελληνα της διασποράς αφού εργάστηκε σε εκπαιδευτήρια αποδήμων σε Κύπρο, Αλεξάνδρεια, Κάϊρο και Ισμαηλία κατά τη περίοδο της δεκαετίας του 1950. Ο Εμμανουήλ Καίσαρ δεν ήταν από τους πολυγραφότερους ποιητές μας, αλλά αυτά τα λίγα που έγραψε και μετέφρασε (μόλις τέσσερεις ποιητικές συλλογές 1929 – 1951) κερδίζουν τη συμπάθεια και εκτίμηση μας, έστω και αν οι σύγχρονες κριτικές δεν είναι απόλυτα θετικές. Η λογοτεχνική μου περιέργεια τον ανακάλυψε από το Γράμμα Στον Ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ. Σε επακόλουθη ανάγνωση ορισμένων ποιημάτων του, αντιλήφθηκα μία συγγένεια με το νεοορομαντικό πνεύμα, αλλά και μία έφεση στις προσωπικές μου, αισθητικές επιλογές και εντυπώσεις.

Εκτός αυτών, ένας άλλος αλησμόνητος, ποιητικός, δραματικός μονολόγος, άξιος αναφοράς και συσχέτισης, θα πρέπει να είναι αυτός του Δούκα της Φερράρα στο ποίημα Η Τελευταία Μου Δούκισσα του Εγγλέζου ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ. Εκεί, χρησιμοποιώντας ως μέσο μία προσωπογραφία, ο δούκας της Φερράρα βρίσκει ευκαιρία να εξάρει τον εαυτό του διά της μεθόδου προβολής των ελλατωμάτων της γυναίκας στον πίνακα. Ετσι, υποκαθιστά τόσο την αξία της Δούκισσας όσο και του έργου τέχνης. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι η τακτική του Φερράρα δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από σύγχρονους μεγαλοπατριώτες πολιτικούς και την εκτίμηση που δείχνουν απέναντι στον λαό που «υπηρετούν». Ας επανέλθουμε όμως στον Καίσαρα και στο ποίημα Ομιλεί Ενας Παρηκμασμένος Νέος, που είναι δοσμένο με σχετικά παρόμοιο τρόπο και όπως φαίνεται, ταιριάζει απόλυτα στις αντιφατικές περιόδους κάθε υπερθετικού πατριωτισμού και ανθρωπιστικής κρίσης. Τα στοιχεία της αναπόλησης και φθοράς είναι σαφή μέσα από τον καλοπλεγμένο ρυθμό των στίχων τουλάχιστον στο παρακάτω απόσπασμα.


Τώρα είναι χρόνια πια που λησμονήθηκε
και πέφτει της το χρώμα λέπια-λέπια,
τα μάτια όμως ακόμα που απομένουνε
δείχνουνε τη χρυσή, σβησμένη ακμή της.

κι εκεί που τα θωρείς, γλυκά κι ασάλευτα,
μέσα στη σιωπηλή εγκατάλειψή τους,
ωραία, για τη μοιραία φθορά τους, άξαφνα,
μαντεύεις μια βροχή μενεξεδένια…

Χωρίς καμία υπερβολική μεγαλοπρέπεια ή παρακλητικό τόνο, ο ποιητής δεν ηρωποιεί αλλά ούτε προσπαθεί να ανατρέψει το γεγονός της λησμονιάς που είναι καταδικασμένος ο τοιχογραφημένος αφηγητής του ποιήματος. Ως μέσο έκφρασης, το ποίημα δεν προσλαμβάνει χαρακτήρα ικεσίας αλλά εικασίας και έτσι, τελικά, κερδίζει τη μάχη με το χρόνο παρ’ όλες τις αδυσώπητες και ασυγκίνητες ιδιότητες του τελευταίου. Στο Κοράκι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον αμήχανο και παρακλητικό τόνο του αφηγητή μέχρι τελικής πτώσεως. Στο ποίημα του Καίσαρα ανακαλύπτουμε κάτι πιό ευγενές: μία στωϊκή, γενναία εγκαρτέρηση και αδιαφορία. Στο τρίτο ποίημα, εκείνο του Μπράουνινγκ, ο αφηγητής προσπαθεί να φέρει τον εαυτό του στο επίκεντρο της προσοχής σε αντιδιαστολή με το έργο τέχνης – πορτραίτο της πρώην γυναίκας του και έτσι προδίδει τη χυδαιότητα του. Στο Ομιλεί Ενας Παρηκμασμένος Νέος, κάθε χυδαιότητα, που συνέβαλε στη σύνθεση ή φθορά της τοιχογραφίας, παραμερίζει εμπρός στην ανυποχώρητη ακμή του βλέμματος και στη προοπτική μιάς ζωογόνου «μενεξεδένιας βροχής». Το πιό σημαντικό είναι η υπάρξη ζωής, όχι αυτό που την περιορίζει ή την καταστρέφει.

Σε ένα άλλο ποίημα, Το Γαλάζιο Κιόσκι, ο Καίσαρ μας παραθέτει ένα από τα πιό οργανικά του έργα.

Κοντά στη θάλασσα αγαπώ ένα γαλάζιο κιόσκι.

Γύρω απ’ αυτό το ειρηνικό παραθαλάσσιο κιόσκι
τα μεσημέρια στάζουνε κόμπους ζεστό χρυσάφι
δίχτυα απλωμένα αντίστροφα σ’ ωριμασμένους ήλιους.

Το δείλι, όταν το σχήμα του βυθίζεται στους ίσκιους,
βρίσκουν εκεί καταφυγή φιλέρημα παιδιά,
που επάνω από τ’ αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου
αφήνουν βάρκες χάρτινες να φεύγουν σιωπηλά.

Εκεί το αγιόκλημα άλλοτε με την πολύοσμη κόμη
παλαιών εμύρωνε κυριών την ανθηρή ομιλία,
καθώς στο θάλπος των νυκτών του Αυγούστου η ωχρή σελήνη
στάλαζε φίλτρα ερωτικά από μια ανάερη κρήνη.

Τώρα το κιόσκι το παλιό με την εράσμια φρίζα
θρυμματισμένη απ’ τη σκληρή της χειμωνιάς αξίνη,
όταν οσιώνεται το φως το ακόλαστο της μέρας,
περνάει στη νύχτα παίρνοντας το μύρο απ’ την αιφνίδια
μελαγχολία των σιωπηλών, φιλέρημων εφήβων,
που με το δείλι χάνουνε τις βάρκες, τις ψυχές τους
επάνω από τ’ αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου.

Οι ανωτέρω παραστάσεις δεν είναι αποτέλεσμα στείρας αντιγραφής κάποιας γραφικής σκηνής που αδημονεί να κερδίσει εντυπώσεις και να πουλήσει εισιτήρια τουριστικής περιήγησης. Δεν παλεύει να γεμίσει τη στιγμή της ανάγνωσης με ενθύμια τύπου: τσολιαδάκια, κοχύλια, χάντρες γιά το βάσκανο και άλλα είδη λαϊκής, παραδοσιακής κοπής. Ο ποιητής γνωρίζει πως χρειάζεται κάτι βαθύτερο και πιό φυσικό, κάτι που να έχει τη δύναμη της παρέκκλισης από τις συνταγογραφήσεις της καθημερινότητας. Κάτι τόσο δυνατό που να μην κόβει απλά την ανάσα, αλλά να «χάνεται η ψυχή» ολάκερη εκεί. Ισως, μόνο «φιλέρημες» υπάρξεις μπορούν να νιώσουν τι ακριβώς εννοώ γύρω από τον συγκινησιακό χαρακτήρα του ποιήματος. Υπάρξεις χωρίς φόβους και έξω από συμβατικά, γεωγραφικά ή άλλα όρια οποιασδήποτε κοινωνικής αγέλης. Γιά να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, θα πρέπει να τους δούμε όπως πραγματικά είναι: γυμνούς χωρίς προσχήματα, τίτλους, προκαταλήψεις, δολιότητες και άλλες τέτοιου είδους ευτέλειες. Βέβαια, γιά να τολμήσουμε μία υπέρβαση προς έναν τέτοιον ερωτισμό, αθωότητα και γαλάζια πατρίδα, προϋποθέτει κάποιες συνέπειες στον κατά τ’ άλλα εντελώς άμυρο και ίσως δύσοσμο βίο μας. Η αναγωγή κάθε αναποδιάς και προβλήματος της καθημερινότητας, σε πρωτίστης σημασίας γεγονός γιά τη ζωή, προκαλεί σοβαρή ψυχολογική βλάβη. Ουσιαστικά, γινόμαστε οικτρά γραφικοί στη προσπάθεια να μοιάσουμε ή να ξεπεράσουμε τους άλλους χωρίς να μας απασχολεί ποτέ αυτό που πραγματικά εμείς είμαστε!

Η αβεβαιότητα και οι τραυματικές εμπειρίες της πεζής καθημερινότητας συχνά μας οδηγούν σε απεγνωσμένες πράξεις και συμπεριφορές. Η ζωή είναι τόσο φευγαλέα και παρ’ όλες τις γενναίες ως θηριώδεις προσπάθειες μας, τίποτα δεν μπορεί να αναχαιτίσει ή να περιορίσει τη ροή της. Ο ήλιος θα συνεχίσει να χαράζει, να ωριμάζει και να πλαγιάζει μετά από κάθε δειλινό. Είμαστε τόσο παροδικοί, όσο οι πολιτικοί των οφιτσίων που μας μαυρίζουν τη ζωή γιά να βλέπουν τη δική τους γκρίζα. Είμαστε τόσο διαταραγμένοι πνευματικά από τον επιβεβλημένο τρόπο ζωής, που τυχόν «ανθηρές ομιλίες» αποτελούν σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή ξένη γλώσσα άνευ περαιτέρω ανάγκης και φροντιστιριακής προσφοράς. Μπορεί να μην γνωρίζουμε καν τι είναι και πως μυρίζει το αγιόκλημα. Ενώ, αν κάτι ακόμη «αντιφέγγει» θα πρέπει να είναι μόνο η τηλεοπτική οθόνη μπροστά από τον καναπέ μας. Κάπως έτσι η ζωή δεν μοιάζει με φαρέτρα, αλλά καταντά φέρετρο. Η αθωότητα της χάρτινης βαρκούλας μετασχηματίζεται σε ένα απαίσιο φασματικό καράβι όπως στο ποίημα Νυχθ’ Υπό Λυγαίαν ή Νυχτερινή Φαντασίωση του ίδιου πάντα ποιητή στο παρακάτω απόσπασμα.


Στο πέρασμά του εκήδευε τους αυλωδούς ανέμους:
Αν κάτι εστέναζε πικρά στις αχερούσιες νύχτες,
δεν ήταν ο άνεμος: οι ωχρές ψυχές των ναυαγών του
στην πένθιμη άρπα ολόλυζαν των σκοτεινών ιστών του.

Το άρμενο αυτό δεν άραξε σε ειρηνικό λιμάνι
(η Ειρήνη απάνω του έφευγε σαν τρομαγμένη αλκυόνα!)
Προαιώνιο φάσμα αλητικό, οιωνός στυγνών θανάτων,
αδιάφορο είδε να γερνούν ήλιοι, ουρανοί και πόντοι.

Και πλέει, και πλέει αυτό το ισχνό κι εφιαλτικό καράβι.
Μόνοι του σύντροφοι, ουραγοί πιστοί των ταξιδιών του,
κάτι πουλιά φασματικά το ακολουθάνε πάντα–
μια συνοδεία από φέρετρα μετέωρα δίχως στάση!

Ενα καράβι που θυμίζει και σκορπίζει όλεθρο! Ο ποιητής κατατρυχάται εδώ από μία πολύ τρομακτική φαντασίωση. Η κάθε ζοφερή και ερεβώδης τέτοια αναπαράσταση αντανακλά κάποια ανατριχιαστική πλευρά της ζωής. Αναφορικά, σκεφθείτε πόσα λυγαία και λυγρά περιστατικά έκαναν την εμφάνιση τους μέσα στον όρμο της προσωπικής σας ασφάλειας και ευτυχίας τα τελευταία μόνο χρόνια. Πόσα παιδιά θα δώσουν πρόωρο τέλος στο όνειρο που λέγεται παιδεία γιά όλους. Πόσες οικογένειες πρέπει να ζήσουν με το φάσμα ενός κρεμασμένου ή με άλλου τρόπου αυτόχειρα γιά το υπόλοιπο της ζωής τους. Πόσοι νόμοι και κανονισμοί σκόρπισαν μία θανατηφόρα σιωπή μέσα σε πολλά σπίτια και μικροεπιχειρήσεις. Πόσος φόβος και πόση ειρήνη συγκριτικά πλανιόνται μες τις γειτονιές όλου του κόσμου. Μεταξύ άλλων, το ποίημα του Καίσαρα καταγράφει πως αυτό το τρομακτικό φαινόμενο έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει το συμπαθητικό σε τερατώδες. Είναι σώμα ξένο με τον αισθητό, φυσικό κόσμο και ως τέτοιο δεν μπορεί να έχει συναίσθηση των πράξεων και ενεργειών που ορίζουν τον τελευταίο. Οπως το Κοράκι του Πόε, έτσι και το ανωτέρω άρμενο είναι αεικίνητο. Φυσικά, στο ποίημα του Καίσαρα, κινείται υπεράνω αλλά δεν συγκινείται από τα εγκόσμια. Είναι μία ανυπόφορη, γιά τον οργανικό κόσμο, πομπή που υπαινίσσεται και υπενθυμίζει μία …δίχως στάση… επικείμενη κοσμοκτονία.

Κάθε φορά που διαβάζα το παραπάνω ποίημα του Εμμανουήλ Καίσαρα, η σκέψη μου έτρεχε πάντα πίσω στα κλασσικά αφηγήματα Η Καρδιά Του Σκότους και Τα Χιόνια Του Κιλιμαντζάρο από τους Τζόζεφ Κόνραντ και Ερνεστ Χεμινγουεϊ αντίστοιχα. Αφηγήματα που περιγράφουν την ιστορία ενός «πεφωτισμένου» αποικιοκράτη ή θηρευτή σε ίδια αντιστοιχία. Οι αποφάσεις και τα τολμήματα των πρωταγωνιστών εκείνων των αφηγημάτων είχαν φρικτά αποτελέσματα. Η ζωή τους πήρε μία ανάστροφη και καθ’ όλα αποκτηνωμένη πορεία γιά τον ψυχολογικό-εντός- και γεωγραφικό -εκτός- τόπο που επέλεξαν μακροπρόθεσμα ή προσωρινά να κατοικοεδρεύσουν. Γεγονός που μας φέρνει στο επόμενο ποίημα του Καίσαρα, Χαμένοι Στα Βάθη Των Τροπικών και τις τελευταίες, τέσσερις στροφές του.

Τώρα, απροσανατόλιστοι, περίτρομοι,
μες στων δασών την κόλαση πλανιόνται•
μόνοι, σε βρυχηθμούς θηρίων ανάμεσα,
το θάνατο προσμένουν, ένας – ένας…

Αύριον, οι ιθαγενείς, σε μια άκρη, θα ΄βρουνε
μια-δυο λευκές τους κάσκες ματωμένες,
– σύμβολα ευγενικά κάποιων που επέρασαν
οικτρών, δυστυχισμένων Ευρωπαίων…

Ίσως, κανείς – ποιος ξέρει πάλι! – ανέλπιστα
μέσα στους τόσους άλλους επιζήσει•
τα βήματά του, εκείνος, τότε, σέρνοντας
βαριά από μια σφοδρή κι άνιση πάλη,

στη μακρινή, φιλήσυχη πατρίδα του
το δέρμα μιας ωραίας θα φέρει τίγρης,
ενθύμιο από μια χώρα αγρία, απολίτιστη,
γεμάτη δέος, απώλεια κι αγωνία

Σε αυτό το σημείο θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στο τεράστιας σημασίας θέμα της παιδειας που διαμορφώνει εθνικές και άλλες πολιτικές στάσεις, παραγκωνίζοντας ή και αφανίζοντας βαθύτερες έννοιες περί πατρίδας και ανθρωπιάς. Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, ένα οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σύστημα με όλες τις βαθμίδες του εν δράσει, βοηθά στη γενική ή ειδική κατάρτιση ενός ατόμου αλλά όχι απαραίτητα στη παιδεία που είναι οργανική υπόθεση και απαιτεί μία συνεχή και επίπονη καλλιέργεια. Μόνο όταν αντιμετωπίσουμε την παιδεία ως τέτοια, θα σταματήσουμε να παραμένουμε προσηλωμένοι μηχανικά και απόλυτα στα στενά επαγγελματικά και οικονομικά μας συμφέροντα. Μία διά βίου ανάπτυξη της προσωπικότητας απελευθερώνει από ιδεοληψίες και ψυχαναγκασμούς που επισκιάζουν τη ζωή και την οδηγούν σε επικίνδυνες και απερίσκεπτες στάσεις. Η κατάκτηση της γνώσης απαιτεί έρευνα, αλλά δεν έχει σκοπό την υποδούλωσή μας ή των άλλων. Η γνώση δεν είναι πρόσχημα εκπολιτισμού και φάστ τράκ ανάπτυξης. Είναι κάτι πιό ουσιαστικό που πηγάζει από έξωθεν εμπειρίες και όχι από εσωτερικές παρορμήσεις και αυτοσχέδια τολμήματα. Σίγουρα οι μεγάλες κατακτήσεις και ανακαλύψεις επέδρασαν θετικά στη πρόοδο του πολιτισμού. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι γίναμε πιό σώφρονες, ότι δεν εξαφανίσαμε και δεν καταστρέφουμε τρόπους και τόπους ζωής στο όνομα ενός οποιουδήποτε τυχοδιωκτισμού που, δυστυχώς, δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικές, πλουραριστικές αξίες του πολιτισμού. Από λογιστική άποψη, η ενέργεια που καταναλώνουμε στη κατάκτηση ενός υλικού κόσμου δεν αναλογεί με το βαθμό ικανοποίησης ή ασφάλειας που αποκομίζουμε από αυτό. Δεν είναι σοφία ότι παραμένουμε διαρκώς ανήσυχοι, ακόρεστοι και ανασφαλείς. Κάποιοι μπορεί να εγκατέλειψαν την απολίτιστη ζούγκλα, φέροντες περήφανα ή κουρασμένα τα τρόπαια τους αλλά, μαζί με αυτά, κουβάλησαν και τη βαρβαρότητα μες τις πόλεις και τη …πολιτισμένη ζωή. Είναι ο απαράβατος διαλεκτικός νόμος της αλληλεπίδρασης που δεν μένει πίσω, δεν ξεχνά και δεν παραγράφεται.

Κάθε άρνηση να παραδεχτούμε αυτό το γεγονός, επιδεινώνει παρά βελτιώνει τη κατάσταση και επιζητά το επόμενο ξέσπασμα, την επόμενη κατά φαντασία «ποιοτική αλλαγή». Κάτι τέτοιο, όμως, φέρνει τον ποιητή ενώπιον συγκεκριμένων γεγονότων. Το έργο της καταγραφής και απομυθοποίησης τον αναγκάζει να λειτουργήσει και να εκφραστεί, πολλές φορές, εκτός ορίων πολιτικής ορθότητας. Σημειωτέον όμως, ότι σαν όρος, ο τελευταίος έχει αποδειχθεί κουραστικά κοινότυπος και μασκοφορεμένος. Αποτελεί ένα είδος νεοφετιχισμού και μέρος του πολιτικού λόγου που αρνείται να κατανοήσει και να αποδεχτεί τον πιό θεμιτό και δημιουργικό όρο, εκείνον του «ποιητική αδεία». Οι τελευταίοι στίχοι στο κατωτέρω παράδειγμα ποιητικής γραφής του Καίσαρα, Εκλυτη, Ενα Γρανίτινον Οραμα, ίσως και ολόκληρο το ποίημα, μπορεί να έχουν υποπέσει σε ένα τέτοιο «σοβαρό» παράπτωμα. Τουλάχιστον, όμως, το διακρίνει η αισθητική γνησιότητα ενός ακατέργαστου, πολύτιμου λίθου.

Έκλυτη, ένα γρανίτινον όραμα, είναι πλασμένη
για των αισθήσεων τις μακρές, δεινές επιληψίες.

Όταν την κόμη λύνοντας, μια άναστρη νύκτα απλώνει
στους ουρανούς τους πολικούς βαθύγηρων κατόπτρων,
λάμπει, μαστίγιο πύρινο των ληθαργούντων πόθων,
επίφοβη σα βάραθρο κι ωραία σαν αμαρτία.

Δεν είναι πλάσμα των φθαρτών, κρυστάλλινων ερώτων.
μιας λυρικής παραφοράς η φλόγα η θαλασσιά:

Σφίγγα ορειχάλκινη, είδωλο μιας σκοτεινής μαγείας,
για τις σκληρές προορίζεται των Ασιανών λατρείες,
για τους μοιραίους, υστερικούς φετιχισμούς των Μαύρων

Εδώ, αξίζει να παρατηρήσουμε μία τεχνική ιδιομορφία που υποδηλώνει αρκετά. Ενα γρανίτινον, πολύ υλιστικό σε ιδιοτήτα και σκληρό σε ποιότητα αλλά άϋλο και ιδιαίτερα ευμετάβλητο ως προς τη κατάσταση, όραμα. Με αυτό το τρόπο ο ποιητής μας κάνει γνωστό, από την αρχή, πως ο εσωτερικός του λυρισμός και η εμπειρία είναι από πραγματικά, ατόφια συστατικά γιά να υποκύψουν σε ένα τόσο απατηλό δέλεαρ. Σε προοιώνισμα γιά το ατελέσφορο των προσπαθειών αυτού του χαλαρού «πλάσματος» και περαιτέρω ενίσχυση της θέσης του αφηγητή, έρχεται η πανέμορφη, μεταφορική δήλωση ταυτότητας του τελευταίου στη τέταρτη αράδα του ποιήματος. Η χρήση των λέξεων και ο πληθυντικός αριθμός στους «ουρανούς, πολικούς, βαθύγηρων και κατόπτρων» υπαινίσσεται ένα πνευματικά και ηλικιακά έμπειρο πρόσωπο με αισθητήρια παρατηρητικότητα πολύπλευρων κατόπτρων. Ετσι, μπορει να έλεγχει τους «ληθαργούντες πόθους» του και φυσικά, δεν έχει τη διάθεση καμίας παραζάλης και ψευδαίσθησης σε αυτό το παράταιρο παιχνίδι των εντυπώσεων. Καταθέτει την απουσία της κρυστάλλινης λεπτότητας, ευαισθησίας και λυρικής αρτίωσης σε ένα τόσο σκληρό και άπιαστο αντικείμενο ερωτισμού. Οι προκλητικές εκδηλώσεις της γυναίκας δεν συνάδουν με την απέριττη συμπεριφορά και τις πολιτισμικες του αξίες. Είναι ένα ξωτικό, μία έωλη γυναίκα που ο ίδιος δεν μπορεί να κατανοήσει λόγω του πρωτόγονου χαρακτήρα της σε σχέση με την εκλέπτυνση και ιστορική, πολιτιστική εξέλιξη της ανθρώπινης νοοτροπίας και φύσης. Στις τελευταίες, τρείς αράδες του ποιήματος, της προσδίδει καθαρά γνωρίσματα κενού ειδώλου. Ως απόρροια όλων αυτών των συλλογισμών και σε μία τελευταία προσπάθεια αντίστασης και διαχωρισμού, παίρνει την ατραπό που οδηγεί στη θέρμη των φυλετικών στερεοτύπων και έτσι, ίσως αδικεί τόσο τις δικές του προθέσεις όσο και την απήχηση του ποιήματος.

In Memory of Maria-Angela Pereira – Vellis

MariaVellis

Maria-Angela Pereira – Vellis

Born
May 30, 1959
Santa Cruz, Madeira, Portugal

DIED
December 10, 2012
Kingston, Ontario, Canada

 

Most people can only dream about seeing an angel. I had the pleasure of living my whole life with one. My mom wasn’t just my mother, She was my best friend, She was my guardian angel.
I try my best to cope without you Mom, even after 3 years. I miss you everyday.
You were my real support, the one I turned to when I needed someone to hear my pain. Since you left me my world turned upside. I try to live in the moment and be like the person you were. Nothing and no one can be like you, so caring and so sweet. Always smiling and loving
Your absence from my life has changed me as a person. You left my boys and me, many beautiful memories. Your love is still strong with us, and although we cannot see you, you are always with us.

May your memory be Eternal
Your Daughter

Vassiliki Vellis-Hitchcock

Αντιμνημόνιο, χρεοκοπία και το καθήκον της Αριστεράς.

Σύγχιση, πίκρα, αστάθεια. Η Αριστερά καταρέει για δεύτερη φορά. Ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς αναβάλλεται για το… μέλλον;

Αν την πρώτη φορά η Αριστερά δεν γνώριζε την Συμφωνία της Γιάλτας, ή αν μερικοί προσποιήθηκαν ότι δεν την γνώριζαν·  αν οι περισσότεροι με πατριωτικό συναίσθημα πλήρωσαν με τη ζωή τους ένα, εκ των προτέρων, χαμένο όνειρο· αν οι πολιτικές επιλογές χειροτέρευσαν τις συνθήκες και τα επακόλουθα της ήττας του ΕΑΜ· αν τέλος το κίνημα της Αριστεράς πλήρωσε με υπέρμετρες θυσίες, ήταν γιατί το δίκαιο απέναντι στην ντόπια χυδαία ελληνική αστική τάξη ήταν προμήθειο. Με αυτό το Δίκαιο, η Αριστερά συσπείρωσε υγειείς πνευματικές δυνάμεις, ενέπνευσε λογοτέχνες, συνθέτες, ηθοποιούς, αλλά και οικονομολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, διανοητές από κάθε σοκάκι της ζωή. Η χυδαία ελληνική αστική τάξη, άξια κληρονόμος του δεσποτισμού των προηγούμενων γενιών, κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων, έχει χάσει την πνευματική ηγεμονία της χώρας. Τα όνειρα για μια καλλίτερη ζωή, δεν συνάδουν με τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τις πελατειακές σχέσεις. Τα όνειρα ακολουθούν, όχι τους νόμους των ανθρώπων αλλά, τους νόμους του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Η κληρονομιά της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης προέρχεται από την ισοπέδωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμιού από την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, η οποία εκυριάρχησε στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της βυζαντινής περιόδου. Όλα τα συγγράμματα εξαφανίστηκαν, οι ναοί γκρεμίστηκαν και νέοι ορθόδοξοι ναοί κτίστηκαν στη θέση τους, ο Ιουλιανός θεωρήθηκε «παραβάτης» εξαιτίας της πολιτικής να επαναφέρει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (όσο παράλογο και αν ήταν το επιχείρημα επιστροφής στο παρελθόν, παραβατικό ήταν γιατί μόνον παρέβαινε τους χρισταιανικούς νόμους και την χριστιανική κυριαρχία, την εκκλησιαστική εξουσία), οι ολυμπιακοί αγώνες καταργήθηκαν και γενικώς έσβησε κάθε ίχνος της κάποτε κραταιάς ελληνικής περιόδου στην Μεσόγειο. Οι κατακτητές της ελληνικής επικράτειας, προφανώς συμπεριφέρθηκαν ως τέτοιοι, για να εξυπηρετήσουν τα σμφέροντά τους, με κυρίαρχη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία χρησιμοποίησε τους εκπροσώπους της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και τους αυτόκλητους, στις περισσότερες περιπτώσεις, γόνους βυζαντινών, μεγαλοκληρούχους, ως βαλβίδες ασφαλείας ενάντια σε αντιρρήσεις, διαμαρτυρίες, διαφωνίες, εξεγέρσεις αλλά και ως φίλτρα για την επιλογή των κατάλληλων που διεκρίνονταν για την ευφυΐα τους αλλά και την υποταγή τους στην «Πύλη», για να προωθηθούν σε ανάλογες δημόσιες θέσεις. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας. Εξ άλλου η λέξη «ραγιαδισμός» εμπεριέχει όλη την υποχρεωτική «υπακοή» και την εφαρμογή των κατοχικών οθωμανικών νόμων, από τους οποίους επωφελούνταν οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες, διαμορφώνοντας μια ξεχωριστή τάξη οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ηγεμονίας, πάντα υπό την αιγίδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είχαν τόσο οθωμανοποιηθεί, που εκτός από τις πλουμιστές ενδυμασίες, είχαν υιοθετήσει και τις συνήθειες των κατακτητών και απαιτούσαν από τους «ραγιάδες» να τους φιλούν το χέρι ή τα ακριβά ρούχα όποτε  έπρεπε να τους συναντήσουν για κανένα… χατήρι.

Η Επανάσταση δημιουργούσε ένα κενό εξουσίας και φυσικά οι κοτζαμπάσηδες και οι δεσποτάδες δεν είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό για το ποιός θα πρέπει να καταλάβει αυτό το κενό εξουσίας… οι ίδιοι. Γι αυτό και οι συγκρούσεις κοτζαμπάσηδων-καπεταναίων αλλά και κοτζαμπάσηδων Πελοποννήσου-κοτζαμπάσηδων Ρούμελης, με τους καπεταναίους άλλοτε να συντάσσονται με τους μεν κι άλλοτε με τους δε, πάντα κατέληγαν σε συμφωνία και «ενότητα για το καλό του έθνους», μόλις οι κοτζαμπάσηδες κατοχύρωναν τα συμφέροντά τους. Εξ άλλου, η επανάσταση μέχρι το 1824, όσο δηλαδή οι νίκες εντός, και το «ελληνικό ζήτημα» στην Ευρώπη αποκάλυπταν μια πορεία, που οδηγούσε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, και παγιοποιήθηκε η κατάσταση με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827),  δημιούργησε ορισμένα χρέη και το «νεο»-σύστατο κράτος χρειαζόταν δανεικά για να ξεκινήσει την λειτουργία του.
Γράφει το στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οικονομολόγος-ιστορικός Θωμάς Παπακωνσταντίνου

Στις 8 Φεβρουαρίου 1824 η κυβέρνηση του Γ.Κουντουριώτη  συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο “Λόφναν και Υιος και Ο’Μπράϊαν” το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 800.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε στο 59%, και η  κυβέρνηση θα εισέπραττε 472.000 λίρες στερλίνες,  ενώ θα πλήρωνε στους τραπεζίτες τοκοχρεολύσια επί ολοκλήρου του ποσού των  800.000 λιρών στερλινών. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε σε μετρητά μόνο 298.726 λίρες στερλίνες.Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 η κυβέρνηση του Κουντουριώτη συμφώνησε στο Λονδίνο με τον τραπεζικό οίκο των “αδελφών Ρικάρντο” το β΄δάνειο της ανεξαρτησίας ύψους 2.000.000 λιρών στερλινών.Το δάνειο αυτό κλείστηκε μόνο στο 55 ½ % και η κυβέρνηση θα εισέπραττε 1.110.000 λίρες στερλίνες. Τελικά η κυβέρνηση  εισέπραξε  σε μετρητά μόνο 232.558 λίρες στερλίνες.Τα δάνεια της ανεξαρτησίας  σπαταλήθηκαν από τους τραπεζίτες του Λονδίνου, τους ναυπηγούς της Νέας Υόρκης και από την παράταξη των Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου-Κωλέττη για να νικήσουν τους αντιπάλους τους στους δύο Εμφυλίους Πολέμους κατά τη διάρκεια της επανάστασης  του 1821. Τα δάνεια της ανεξαρτησίας σταμάτησαν να εξυπηρετούνται στα 1827…

Δηλαδή μόνον το 19% έφτασε στην Ελλάδα σε μετρητά.

Ο αστικός τύπος επίσης είναι αποκαλυπτικός. Γράφει ο Γ.Π. Μαλούχος στο ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ:
«Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά (σ.σ. 20 Οκτωβρίου 1827) έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν… Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν στον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια (ο οποίος, για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει, έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα), στη συνέχεια δάνεισαν στον Οθωνα 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας»».

Οι δανειστές έλαβαν τα δανεικά μέχρι τελευταίας… στερλίνας

Η αδυναμία διακυβέρνησης από τους ίδιους τους ελεύθερους Έλληνες φαίνεται από τη συνομιλία Κολοκοτρώνη και ναυάρχου Χάμιλτον. Αυτή η συνομιλία έλαβε χώρα τον Απρίλη του 1827, μετά την απόφαση στην Γ’ Εθνοσύνελευσης, στην συνάντηση της Τροιζήνας, να καλέσουν για κυβερνήτη τον Ι. Καποδίστρια (στις 14 Απριλίου 1827), για επτά χρόνια. Ορισμένοι προύχοντες διαφώνησαν με αυτή την επιλογή ενώ ομόφωνα ψηφίστηκαν ως ναύαρχος των ελληνικών δυνάμεων θαλάσσης ο λόροδς Τόμας Κόχραν και της ξηράς ο Ρίτσαρντ Τσόρτς. Γράφει στ’ απομνημονεύματά του ο Θ. Κολοκοτρώνης:

«Σε δύο ημέρες εκάμαμεν συνέλευσιν και αποφασίσαμεν την αυγήν ότι το απόγευμα να υπογράψωμεν γιά τον Καποδίστριαν. Καί έτσι επήγα είς το κονάκι μου,έφαγα ψωμί και έπεσα να κοιμηθώ. Βλέπω και ήλθε ο κύρ Γεώργης Κουντουριώτης,και καρακατσάνης Σπετσιώτης, καί Μαρκής Ψαριανός, να μου ομιλήσουν διά την υπόθεσιν του Καποδίστρια, όπου θέλει απογράψωμεν απομεσήμερα. Μού λένε, ότι το απομεσήμερον θα υπογράψωμεν διά τον Καποδίστριαν.
«Τί μ΄ερωτάτε εμένα, εγώ δεν είμαι πρόεδρος ουδέ έθνος, έτσι αποφασίσανε την αυγήν ο Πρόεδρος Σισίνης και το έθνος», μου απεκρίθησαν ότι
«είναι καλό να στείλωμεν να πάρωμεν γνώμην από τον Αμιλτον», αραμένον είς τον Πόρον, ότι ήταν φερμένος από την Σμύρνη.
«Τι να στείλωμεν κανέναν τυχοδιώκτην να λέγη άλλα και άλλα να μάς λέγη καί νά χαλάσει την υπόθεσιν του έθνους; Ποιόν ευρίσκετε εύλογον να στείλωμεν; Αν εμπιστεύεσθε είς εμένα να πάγω ο ίδιος».
«Σ΄ εμπιστευόμεθα,τρείς φορές», μέ είπαν, «σ΄ εμπιστευόμεθα».
Ο Κουντουριώτης ήτον μέ μίαν γνώμιν, ότι είχα είπει του Αμιλτον, ότι δεν θα εκλέξωμεν τον Καποδίστριαν, καί ενόμιζεν ότι θά εύρω αντίστασιν από τον Αμιλτον, καί τότενες τούς είπα, «Σύρτε στό καλό».
Καί εσηκώθηκα καί έκραξα τόν Μεταξά, καί επήρα και δέκα νομάτους τό μεσημέρι, καί δέν ήξευρε άλλος κανένας πού υπάγω ,μόνον τόν Νικηταρά έκραξα, καί τού είπα νά έχει τήν έγνοιαν νά μήν γίνει κανένα σκάνδαλον, έως ότου νά έλθω. Η Συνέλευσις τής ήρχετο θαύμα, μήν ηξεύροντας πού υπάγω. Καί επήγα είς τό ποτάμι τού Πόρου, καί οι βάρκες τού Αμιλτον έκαναν νερό, καί εμπήκαμεν είς μίαν βάρκα ,καί επήγαμε επάνω στήν Φεργάδα. Μάς δέχθηκε ο Αμιλτον και εκάτσαμε είς ομιλίαν. Τού λέγω
«Πώς σού φαίνεται τώρα πού ενώθηκε η συνεύλευσις καί κοντεύει νά τελειώσει;»
«Xαίρομαι τήν ένωσίν σας, εκάματε πολλά καλά». Καί τού είπα:
«Καπετάν Αμιλτον, ήλθαμεν νά πάρωμεν τήν συμβουλή σου, ώς μάς συμβούλευσες πάντοτε διά τήν ελευθερίαν μας, σέ γνωρίζομεν ώς έναν ευεργέτην από τούς άλλους, καλλίτερον»
Μάς είπε
«Πέστε τήν γνώμην σας και άν δύνωμαι, καί εγώ νά σάς αποκριθώ είς τήν γνώμην σας», «’Στοχάζομαι καπετάν Αμιλτον, ότι τούς γνωρίζεις τούς Ελληνας από εδώ και τόσους χρόνους, τούς βάλαμεν όλους νά μάς κυβερνήσουν, και ποτέ δέν μάς κυβέρνησαν καθώς έπρεπε, καί βλέποντας ότι δέν έχομεν άνθρωπον πολιτικόν νά μάς κυβερνήση, ήλθαμεν νά σέ πάρωμεν είς γνώμην, διατί εκείνο πού ήρχετο τής συνελεύσεως από τό χέρι της, τό διορθώσαμεν, έβαλε τόν Κόχραν αρχιθαλάσσιον, τόν Τσώρτς αρχιστράτηγον, τώρα χρειαζόμεθα έναν πολιτικόν, τάχα δέν μάς δίδει η Αγγλία έναν πρόεδρο, έναν Βασιλέα;»
Μάς αποκρίθηκε «Οχι ποτέ δέν γίνεται»
«Δέν μάς δίνει η Φράντσα;» «Ομοίως» μάς απεκρίθη.
«Η Ρουσία;» «Oχι» μάς απεκρίθη.
«Η Προυσία;» «Οχι»
«Η Ανάπολη;» «Oχι» μάς απεκρίθη και πάλι
«Η Ισπανία;»  «Oχι δέν γίνεται»
Αφού εμελέτησα όλα τά βασίλεια:
«Σάν δέν μάς δίνουν τούτες οι αυλές,τί θά γίνομεν ημείς;» Mάς αποκρίθηκε:
«Τηράτε νά εύρητε κανέναν Ελληνα»
«Ημείς άλλον Ελληνα αξιώτερον δέν έχομεν, μόνον νά εκλέξωμεν τόν Καποδίστριαν»
Εγύρισε και μέ εκύτταξε, ακούοντας τό όνομα Καποδίστριας, καί μού είπε:
«Δέν ήσουν εσύ πού μού είπες, δέν τόν δεχόμεθα τόν Καποδίστρια, διατί είναι τής Ρουσίας μινίστρος;»
«’Ναί εγώ», τού είπα, «Άλλος καιρός ήτον τότε, καί άλλος τώρα, διατί τήν Αγγλίαν πού έχομεν υπεράσπισιν, τό δεξί χέρι τής Ελλάδος είναι η Θάλασσα, καί εβάλαμεν Άγγλον επικεφαλής, καί τό ζερβό χέρι Άγγλον, όπου είναι η δύναμις τής ξηράς. Καί άν μάς έδιδεν η Αγγλία και έναν πολιτικόν, καί εκείνον θά τόν εβάναμεν καί δέν ετσακίζαμεν τό κεφάλι μας στόν έναν καί στόν άλλον. Καί δι αυτό, ώς μού λές,δέν γίνεται. Πρέπει νά καλέσωμεν τόν Καποδίστρια»
Μού απεκρίθη έκ καρδίας:
«Πάρτε τόν Καποδίστριαν, ή όποιον διάβολον θέλετε, διατί εχαθήκατε».

Οι μεγάλες δυνάμεις αποφεύγοντας να καλύψουν τη θέση του κυβερνήτη, έδειχναν ότι δεν συμφωνούσαν ούτε και αυτές, όπως και οι προύχοντες στην Ελλάδα, σε ένα κοινό όνομα. Η επιλογή του Καποδίστρια, λοιπόν, ήταν μια επιλογή αναλώσιμη… αφού προέκυπτε λόγω ελλείψεως μιας επιθυμητής λύσης. Μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια την προσωρινή αντικυβερνητική επιτροπή αποτέλεσαν οι: Γιαννούλης Νάκος, Γεώργιος Μαυρομιχάλης και Ιωάννης Μ. Μιλαήτης.
Η παρουσία του Καποδίστρια έφερε πολλές αλλαγές στην χώρα. Τις αλλαγές αυτές δεν τις καλοέβλεπαν οι προύχοντες και οι ξένες δυνάμεις. Το ποτήρι ξεχύλισε όταν η κυβέρνηση άρχισε να φορολογεί τις περιουσίες των κτηνοτρόφων. Αν και ο Κολοκοτρώνης στάθηκε βοηθός του Καποδίστρια, και συνέβαλε στην εξομάλυνση της φορολογικής πολιτικής, ώστε να μην υπάρχουν εξεγέρσεις, οι προύχοντες άρχισαν να δυσανασχετούν. Σε αυτή την περίοδο ο Μιαούλης έκαψε τον ναύσταθμο στην Ύδρα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Καποδίστριας δολοφονείται από τους Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και Γεωργάκη Μαυρομιχάλη. Σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, ο ένας με μια πιστολιά στο κεφάλι και ο άλλος με μια μαχαιριά στην κοιλιά δολοφόνησαν τον κυβερνήτη.

Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης το 1827. ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων «δανείων ανεξαρτησίας». Το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις, επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν τα συμπεφωνημένα με κάθε μέσον.
Ο Καποδίστριας ήταν αξιαγάπητος από τον λαό και παρά την σωστή διακυβέρνηση ποτέ οι μεγαλές δυνάμεις δεν τον εβοήθησαν, πάντα ήταν αρνητικοί για έναν δανεισμό, διότι γνώριζαν τις διπλωματικές ικανότητες του Καποδίστρια αφενός, αφετέρου τον θεωρούσαν ως φιλορώσο. Ο Κολοκοτρώνης αφηγείται στα απομνημονεύματά του

«… Την Αυγήν οπού το έμαθαν οι πολίται της Τριπολιτζάς έμειναν νεκροί, άφησαν τα εργαστήριά τους, ταις δουλειαίς τους και επερπατούσαν εις τους δρόμους ωσάν τρελλοί…»

Παρόμοια είναι τα λόγια του Π. Χιώτη (Ιστορία του Ιονίου Κράτους, σελ.788)

«…Τας συμπράξεις και ραδιουργίας των συμπρακτόρων Άγγλων και Γάλλων μετ’ανταρτών του Καποδίστριου, ιδίοις οφθαλμοίς βλέποντες οι Επτανήσιοι, κατεβόων. Εν Κερκύρα δε τοσούτον εξήφθησαν κατά των κολάκων του Αρμοστού Άδαμ, όστις εκ του φανερού συνεκοινώνει με τους αντικαποδιστριακούς, ώστε τινάς αυτών ελιθοβόλησαν, και το φαρμακείον όπου συνηθροίζοντο, ήθέλησαν να καύσωσι.Τον δε Ζαίμην, Μπενιζέλον Ρούφον, και Μαυρομιχάλην εκ Πελοποννήσου έλθοντας εις Ζάκυνθον, ο κοινός λαός ελιθοβόλησεν, και ηνάγκασεν αυτούς ν’αναχωρήσωσι ταχύτερον, και σωθώσιν εις Ύδραν. Την πανταχού της Ελλάδος εξέγερσιν καθ εαυτών ιδόντες οι αντικαποδιστριακοί και την υπερίσχυσιν του Κυβερνήτου κατά την συγκαλουμένην αυνέλευσιν γνωρίσαντες , εσχεδίασαν να τον δολοφονήσωσι…».

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης στα 1840 μολόγησε την Αλήθεια, λέγοντας, στο Γιατροφιλόσοφο Πύρρο που κατηγόραγε τον Ιωάννη Καποδίστρια, τούτα τα λόγια: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε μεταβρει και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα…»
Βλαχογιάννης, «Ιστορική Ανθολογία», σελ59
Επίσης βλέπε Διον. Κόκκινος, «Κανάρης», σελ.415

Από τους δολοφόνους (γιούς του Πετρόμπεη) ο Κωνσταντήν Μπέης όταν τον συνέλαβαν και λίγο πριν πεθάνει από τα τραύματά του, ζητώντας έλεος δηλώνει:
«Δεν φταίω εγώ στρατιώται, άλλοι μ’ έβαλαν»
Κασομούλης, Τόμος 3, σελ.440

Ο άλλος εκ των δολοφόνων, ο Γ. Μαυρομιχάλης, αμέσως μετά την δολοφονία καταφεύγει στο σπίτι του αντι-πρεσβευτή της Γαλλίας Βαρώνου Ρουάν και δηλώνει:«Σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε στην τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας. Ο Ρουάν υπεσχέθη προστασίαν». ( Κασομούλης, ως ανωτέρω).

Την ενεργό και ηγετική ανάμειξη του Μαυροκορδάτου, ηγετικού στελέχους της αντι-Καποδιστριακής φατρίας στην προετοιμασία της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη της Νεώτερης Ελλάδος κατήγγειλε στην Ελληνική Βουλή, 26 Ιανουαρίου 1845 παρουσία του Μαυροκορδάτου, ο γνωστός οπλαρχηγός Γρίβας με τα ακόλουθα λόγια:
«Όποτες είτανε στην Ελλάδα αυτός ο Μαυροκορδάτος, την έφαγε. Όταν τον είδα πρωθυπουργό, ευτύς είπα πάει η πατρίδα. Κι έχει ακόμα πρόσωπο να’ρχεται μπροστά μας και να μας λέει τα παραμύθια της Χαλιμάς. Ποιός σκότωσε το Καποδίστρια παρ’ αυτός: Και θέλει να μιλάει ακόμα!» Δημ.Φωτιάδης «Όθωνας» εκδ. Μέλισσα, σελ.24

Στις 25 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 17 ετών, ο Όθωνας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, από τη βρετανική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», εν μέσω λαϊκών επευφημιών, συνοδευόμενος από τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών (που θα κυβερνούσε μέχρι αυτός να ενηλικιωθεί, το 1835) και πολυμελή βαυαρικό τακτικό στρατό (3.850 στρατιώτες) που βαθμιαία συμπληρώθηκε από «εθελοντές», στην πλειοψηφία τους Γερμανούς. Στον Όθωνα προσφέρουν 60 εκατ.  φράγκα δάνειο, όπως προαναφέρει και ο Γ.Π. Μαλούχος. Από αυτά μόνον τα 9 000 000 φθάνουν στην Ελλάδα σύμφωνα με την ανάλυση του Ν. Μπελογιάννη.

alt

Αλλά και αυτά δεν επενδύονται στην ανάπτυξη της οικονομίας αλλά στα έξοδα της βασιλικής οικογένειας και της βαυαρικής συνοδείας.
Η κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει στις δανειακές ανάγκες της, αυξάνει την φορολογία το 1842, ενώ από το 1840 η οικονομία είναι σε οικτρή κατάσταση. Τον Ιούνιο του 1843 γίνεται η δεύτερη χρεοκοπία και οι δανειστές υποχρεώνουν την κυβέρνηση να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ! ήταν ο φ όρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Νύχτα, 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Φαντα-στικός πινάκας αγνώστου ζωγράφου της εποχής. Ο ζωγράφος παρουσιάζει σε πρώτο πλάνο το συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη έφιππο, έξω από τα ανάκτορα, να ζητά Σύνταγμα, από το βασιλέα Όθωνα και την Αμαλία. (Συλλογή Λάμπρου Ευταξία)

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, όταν υπογράφονταν στο Λονδίνο η συμφωνία για τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, ο λαός στην Αθήνα περικύκλωνε το παλάτι. Η εξέγερση  που πήρε μεγαλειώδη χαρακτήρα και στράφηκε όχι μονάχα εναντίον του Όθωνα, μα και σ’ όλους τους ξένους γενικά.
Γράφει ο Μπελογιάννης «Ο λαός, κοντά στο σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, απαίτησε το διώξιμο των Βαυαρών, το σταμάτημα της πληρωμής του βαριού τοκοχρεολύσιου για δάνειο που δεν πήραμε κι ανάγκασε την Εθνοσυνέλευση ν’ αμφισβητήσει, με ψήφισμά της τη νομιμότητα των δανείων…»

Η ελίτ της εποχής, παρά την εξέγερση, άλλαξε απλά προσωπείο. Ο Όθωνας αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη θέσπιση συντάγματος. Το σύνταγμα ψηφίστηκε το Μάρτιο του 1844 και καθιέρωσε τη συνταγματική μοναρχία. Ξαναεμφανίζονται πρωτοπόροι τα γνωστά ονόματα, Μεταξάς, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Κουντουριώτης, Λόντος. Σήμα κατατεθέν της πολιτικής τους είναι το ροκάνισμα του δημόσιου ταμείου, οι φόροι, τα ρουσφέτια, οι καλπονοθείες και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους.

Η διαφθορά είχε φτάσει στο ζενίθ. Ο Μαυροκορδάτος εκπροσωπεί το αγγλικό κόμμα και χρηματοδοτείται από τον άγγλο πρέσβη για τις πολιτικές του ανάγκες, το ίδιο και ο εκρόσωπος του γαλλικού κόμματος, ο Κωλέτης, ο οποίος χρηματοδοτείται από τον γάλλο πρέσβη και με την άμαξα του οποίου εμφανίζεται στον Όθωνα για να αναλάβει το 1844 την πρωθυπουργία. Ο Κωλέττης παραχάραξε τον μέσο όρο παραγωγής σταριού για να αυξήσει την αγροτική φορολογία, πληρωνόταν περισσότερο από τον προβλεπόμενο μισθό του (σε σημείο που μετά τον θάνατό του η περιουσία του δημεύτηκε), και τα βιβλία των οφειλών των τσιφλικάδων, τοκογλύφων και άλλων της σύγχρονης αστικής τάξης, είχαν εξαφανιστεί. Ο δε Κουντουριώτης είχε δικαστεί για παραχάραξη αλλά δεν τον εμπόδισε να γίνει πρωθυπουργός το 1847.

Μετά τη χρεοκοπία αυτή, η Ελλάδα αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για αρκετές δεκαετίες. Στο διάστημα αυτό, η κυβέρνηση εξαρτήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας για τον δανεισμό της. Οι ανάγκες της κυβέρνησης ήταν στην αρχή περιορισμένες, ωστόσο σύντομα αυξήθηκαν και η Εθνική Τράπεζα της χορήγησε κεφάλαια με επιτόκια διπλάσια του διεθνούς επιτοκίου δανεισμού.

Το 1853-54 επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή στο απελευθερωμένο ελληνικό κράτος, όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, άσκησαν κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία, που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό – η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις.
Η κατοχή αυτή συμπίπτει με τον Κριμαϊκό πόλεμο (1854) που έφερε αντιμέτωπους του γαλλοάγγλους με την Ρωσία, και την Ελλάδα να παίρνει το μέρος της ηττημένης Ρωσίας, ενώ μέχρι το τέλος του πολέμου οι κατοχικές δυνάμεις διορίζουν υπουργούς και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.
Το 1857 συγκροτείται μαζί με ρώσους εκπροσώπους μια επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που  είχε ως στόχο την εξεύρεση τρόπων για την πληρωμή των ελληνικών δόσεων του δανείου του 1832-33. Η επιτροπή αποφασίζει την εκχώρηση  των εσόδων του ελληνικού κράτους από τα κυβερνητικά μονοπώλια, τους φόρους του καπνού, τα έσοδα φορολόγησης και τους τελωνειακούς δασμούς. Παράλληλα, καταθέτει προτάσεις και υποδείξεις για την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.

Η δική μας οκτωβριανή επανάσταση έγινε τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. (Δ. Καζάκης).

Σκηνή από τη Ναυπλιακή Επανάσταση, 1862.

Αφού η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε διακανονισμό των χρεών της το 1878, οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου άνοιξαν και πάλι για την Ελλάδα και -όπως ήταν αναμενόμενο- οι δανειστές προθυμοποιήθηκαν αμέσως να χορηγήσουν στη χώρα κεφάλαια. Το διάστημα 1879 – 1890 η χώρα συνήψε έξι εξωτερικά δάνεια – με ληστρικούς όρους – ονομαστικής αξίας 640.000.000 φράγκων. Τα δάνεια αυτά λόγω της μικρής φερεγγυότητας της χώρας ήταν υποτιμημένα μέχρι και 30% και έτσι στα ταμεία του κράτους έφτασαν 450.000.000 φράγκα! Με δεδομένο πως το 40% του προϋπολογισμού πήγαινε στην πληρωμή των τοκοχρεολυσίων και ένα μεγάλο, επίσης, μέρος στις στρατιωτικές δαπάνες, είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα έργα υποδομής χρηματοδοτούνταν, κυρίως, από τη βαριά φορολογία. Όπως ήταν επόμενο, στις εκλογές του 1890 ο λαός επανέφερε στην εξουσία το λαϊκιστή Δηλιγιάννη, εκπρόσωπο των συντηρητικών κύκλων, παλαιών προεστών και κοτζαμπάσηδων. (πηγή:ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ)

Στην περίοδο 1890-1893 άλλαξαν πέντε κυβερνήσεις, που προσπάθησαν με διάφορους οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς να δανειοδοτήσουν την καταρρέουσα οικονομία, ενώ ταυτόχρονα ελήφθησαν μέτρα για αυστηρές περικοπές στις κρατικές δαπάνες – στρατιωτικές δαπάνες, δημόσια έργα και σε όλες τις κρατικές δραστηριότητες. Παράλληλα, ψηφίστηκαν νέοι φόροι και τέλη, καθώς και εκπαιδευτικά τέλη, που προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις. Η κατάσταση τώρα ήταν απελπιστική. Μια καταστρεπτική πτώση της διεθνούς τιμής της σταφίδας έδειξε πόσο εύθραυστη ήταν η ελληνική οικονομία. Το 1893 οι εισαγωγές ανέρχονταν στο ποσό των 120.000.000 φράγκων και οι εξαγωγές στο ποσό των 82.000.000 φράγκων. Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, με τους Τούρκους να φτάνουν στην Λαμία άφηνε αδιάφορους τους «εταίρους» εξαιτίας της αποστολής ελληνικών στρατευμάτων στην Κρήτη με την αναθέρμανση του κρητικού ζητήματος, ενώ η ήττα της Ελλάδας, την υποχρέωνε σε μεγάλες για τη χώρα πολεμικές αποζημιώσεις .Το ποσό των αποζημιώσεων ορίστηκε σε 4.000.000 τουρκικές λίρες….

Το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και προαιρέσεων, που ανάγκασε την Ελλάδα στην αποδοχή το 1898 του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η παροσυσίαση αυτού του πονήματος σκοπό είχε να ενισχύσει την άποψη ότι είτε μέσα στο ευρώ είτε έξω από το ευρώ τα μνημόνια ποτέ δεν έλλειψαν, όπως δεν έλλειψε ποτέ και η χυδαία ελληνική αστική τάξη από τον κυβερνητικό θώκο.

Επίσης θέλει να ενισχύσει την άποψη ότι η αντιμνημονιακή αριστερή στρατηγική ήταν και θα είναι μια λανθασμένη στρατηγική. Τα αίτια των χρεοκοπιών είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά, είναι ενδογενή και όχι εξωγενή. Έχουν εντοπιστεί στην εξάρτηση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης από την ευρωπαϊκή αστική τάξη, στην άκρατη εξυπηρέτηση των ιδίων συμφερόντων της τάξης αυτής εις βάρος της μητέρας-πατρίδας, τις πελατειακές σχέσεις για να κρατιέται στην εξουσία, την υποτέλεια στις ειθυμίες των μεγάλων δυνάμεων, με εξαιρέσεις κάποιες ιστορικές στιγμές με αστούς ηγέτες, που παρόλα αυτά δεν ήταν παρά μόνον μικρές αναλαμπές, χωρίς να αλλάζουν τίποτα και κατά σνέπεια χωρίς να έχουν κανένα μακροπρόθεσμο όφελος.

Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να εγκαταλείψει την αντιμνημονιακή στρατηγική, να υιοθετήσει την αντιχρεοκοπική στρατηγική, να αφοσιωθεί στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, η οοία πρέπει νάχει όχι μόνον παραγωγικές συνιστώσες, αλλά και αναμόρφωση των δημοσίων υπηρεσιών προς όφελος της κονωνίας, και την επίλυση κάθε παρανομίας η οποία είχε οικονομικό κόστος στην κοινωνία, κάθε πολιτικής η οποία παρέβαινε την ελληνική νομοθεσία κα το ελληνικό σύνταγμα.
Να γίνει διαφανές το γεγονός ότι η εξουσία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης λειτο΄ργησε με  νοοτροπία που έφερε την χώρα σε 6 χρεοκοπίες και να διαφαίνεται ότι μια άλλη νοοτροπία υιοθετείται από την Αριστερά.
Μέχρι τότε, όσες αριστερές και αν διακυβερνήσουν δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα κοινό με τον ΣΥνασπισμό ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι μια κυβέρνηση που στηρίζεται με τον κομματικό μηχανισμό κολλημένο στην γωνία. Η αδιέξοδη αυτή στάση οδηγεί στις διασπάσεις και τις παραιτήσεις και αυτό μαρτυρούμε στις ημέρες μας.
Μια νέα στρατηγική, λοιπόν είναι επιτακτικά αναγκαία, η αντιχρεοκοπική στρατηγική, για να λύσει τα νέα αδιέξοδα και να συσπειρώσει την αριστερά γύρω από μια νέα κυβερνητική διακυβέρνηση που θα είναι αποδεχτή από την πλειοψηφία της κοινωνίας των εργαζομένων και θα οδηγεί σε διέξοδα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MADE IN HELLAS

Η ελοχεύουσα ραγιαδοχριστιανονοοτροπία, η εξάρτηση από τις προηγμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η προσπάθεια εκμετάλλεσης των ασταθών κοινωνικών συνθηκών θεωρώ ότι είναι η νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που έχει ποτίσει τα κοινωνικά στρώματα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν».

Τα δυο πρώτα δάνεια, αυτά της ελληνικής επανάστασης, εξανεμίστηκαν καθοδόν, με αποτέλεσμα να φτάσει στην επαναστατημένη Ελλαδα μόνον το 25%, κατά τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς. Από τότε μάθαμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις της μορφής «take it or leave it», υπό «αντικειμενικές» συνθήκες αδιεξόδων. Η Ελλάδα πάντα μετέθετε τον θάνατό της για «το μέλλον»», ζώντας μόνον για το «παρόν».

 

Η επανάσταση οδήγησε στην απελευθέρωση των «Ορθόδοξων Τούρκων» (όπως αποκαλούσαν τους προεστούς οι ραγιάδες) και Ελλήνων, με την βοήθεια των μεγάλων ερωπαϊκών δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας αλλά όχι Γερμανίας (Αυστρουγγαρίας την εποχή εκείνη). Οι κοτζαμπάσηδες, πολλές φορές αυτοαποκαλούμενοι «γόνοι των βυζαντινών», διατηρούσαν μια αγαστή σχέση με την ορθόδοξη εκκλησία και την Οθωμανική Πύλη. Εκκλησία-Προεστοί ήταν η ελιτ των ραγιάδων που μπορούσε να διαπαγματεύεται, να συναντά τους εκπροσώπους της Πύλης, να κάνει προτάσεις, να πραγματοποιεί τις εντολές των κατακτητών, και να απαιτεί από τους ραγιάδες τον «δουλικό» σεβασμό (απαιτούσαν πολλοί προεστοί από τους ραγιάδες να γονυπετούν και να φιλούν το χέρι ή τα ρούχα τους όταν έπρεπε να τους συναντήσουν. Απαιτούσαν από τους ραγιάδες όσα εξαιτίας της οθωμανικής κατοχής, οι οθωμανοί απαιτούσαν από τους προεστούς και τους ραγιάδες.

Μια ερμηνεία της έκφρασης «πάνε δυο-δυο σαν του Χιώτες» είναι ότι οι Χιώτες πήγαιναν δυο-δυο για να μπορεί, όταν συναντούσαν κάποιον Τούρκο, να ανεβαίνει ο ένας επάνω στον άλλον, για να μην υποχρεωθούν να πάρουν στην πλάτη τους τον Τούρκο.

Η απελευθέρωση δεν ήρθε μέσα από μια αγαστή κονωνική συνοχή, αλλά από μια τρικυμιώδη  σύγκρουση προεστών-καπεταναίων, σύγκρουση αρματωλών-κλεφτών, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, της μιας πλούσιας, με δεσμούς με το εξωτερικό, με τα παιδιά τους να σπουδάζουν στην Ευρώπη, με μιμητικούς ευρωπαϊκούς τρόπους συμπεριφοράς, με ανοχή των προσβλητικών συμπεριφορών ευρωπαίων επισκεπτών στα σπίτια των προεστών και από την άλλη μιας εξαθλιωμένης φτωχοποιημένης τάξης υπό την κατοχή των Οθωμανών και των δυνάμεων των προεστών. Επειδή τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο, υπήρχε και η ενδιάμεση τάξη, μικρογεωκτήμονες που απελάμβαναν κάποιας οικονομκής ανεξαρτησίας και είχαν πάντα το «ένα μάτι» να κοιτάζει προς την τάξη των προεστών, αλλά κυρίως η καθημερινότητα τούς εύρισκε δίπλα στους ραγιάδες.

 

Οι συνθήκες σύγκρουσης, όπως ήταν το ζήτημα ηγεμονίας στο πολιτικό κενό που θα εμφανιζόταν μετά την απελεύθερωση, αλλά και το ποιός θα διαχειρίζεται τα δάνεια από το εξωτερικό για την ολοκλήρωση της επανάστασης, ξεπερνιώντουσαν μόνον από την ολοκλήρωση της εμφύλιας σύρραξης και της προσωρινής ηγεμονίας των προεστών με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, εις βάρος των καπεταναίων, στους οποίους άφηναν τις πρωτοβουλίες των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ενδοταξικές συγκρούσεις υπήρχαν επίσης, όπως των Υδραίων-Ρουμελιωτών προεστών εναντίον των προεστών της Πελοποννήσου.

Ο επιγραφικός ιστορικός πρόλογος, σκοπό δεν έχει να  εισαγάγει τον αναγνώστη σε ένα ιστορικό χρονικό αλλά να δώσει μια ταξική εικόνα, κατά την επαναστατική περίοδο, και των συμπεριφορών και σχέσεων, διότι «τα πράγματα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν».

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρει ως «προίκα» τα χαρακτηριστικά της γέννησης του ελληνικού κράτους εντός της αναπτυσσόμενης πολιτικά φιλελεύθερης, οικονομικά καπιταλιστικής και κοινωνικά ταραγμένης Ευρώπης που αμφισβητεί την παλαιά αριστοκρατική τάξη και τα υπολλείματά της αλλά και το αβέβαιο μέλλον μιας κυριάρχουσας νέας αστικής τάξης που στηρίχτηκε στην τάξη των φτωχών, για να ανέλθει στην εξουσία, και να μετατρέψει τους δουλοπάροικους και φτωχούς ακτήμονες σε εργατική τάξη.

Η ελληνική οικονομική κρίση της τελευταίας 10ετίας οφείλεται στην 6η χρεωκοπία της Ελλάδας, όλες ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας διακυβέρνησης με τους απόγονους της τάξης των προεστών-μεγαλοπαπάδων στην εξουσία. Χαρακτηριστική περίπτωση το 1831, χρονιά κατά την οποία οι προεστοί δολοφονούν τον Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ερχόμενος από το «εξωτερικό», όπου διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, και το σχέδιο του οποίου επικράτησε για τη διαμόρφωση των καντονίων στην Ελβετία, ήταν ο, υπεράνω των προεστών, κυβερνήτης που ως ένας ελληνικής καταγωγής ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος της Ρωσίας σχεδίασε την ανάπτυξη της νέας Ελλάδας.

Ο Καποδίστριας απέλυσε τον Κόχραν, που είχε διοριστεί παλαιότερα ως ναύαρχος του ελληνικού στόλου, που θα έφτανε μέχρι την Κων/πουλη, αλλά είχε βρει την χυδαία ελληνική αστική τάξη που τον ανεχόταν και τον πλήρωνε τζάμπα

Σε αυτήν δεν χωρούσε η οθωμανική νοοτροπία, ο ανατολικός τρόπος παραγωγής, και οι προεστοί αισθάνθηκαν ότι έχαναν την εξουσία. Ο Καποδίσιτρια δολοφονείται και 2 χρόνια αργότερα, η τότε κυβέρνηση ξανπαίρνει… δάνειο.

1η &2η. δάνεια της επανάστασης (1821, 1825) ήταν περίπου 1.6 εκατ. στερλίνες, η ανικανότητα να αποπληρωθούν οδήγησε την κυβέρνηση να κάνει έναν διακανονισμό το 1878, με τους τόκους να φτάνουν 10 εκατ. στερλίνες.

«…Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια. Για την αποπληρωμή του δανείου υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές, τελωνεία, ιχθυοτροφεία…»

. Το επόμενο δάνειο του 1832-33 αντί να επενδυθεί στην οικονομική ανάπτυξη, πήγε στα έξοδα κυρίως του βασιλιά Όττο, όθωνα επί το ελληνικότερον.  Η Ελλάδα σταμάτησε να το ξεπληρώνει το 1843. Ξαναπήρε δάνεια μετά τον διακανονισμό του 1878 (Μέχρι τότε δανειζόταν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας με διπλά επιτόκια από αυτά των δεθνών αγορών).

Image result for θανατος καποδιστρια
. Η τέταρτη χρεωκοπία έγινε το 1893. Πέντε χρόνια αργότερα (1898), η Ελλάδα υποχρεώνεται να υποστεί από τους δανειστές μια πίεση για να επιστρέψει τα δανεικά. Δημιουργείται η Διεθνής Επιτροπή για τη Διαχείριση του Ελληνικού Χρέους,  η οποία ελέγχει τη συλλογή φόρων και τη διαχείριση του Ελληνικού κράτους.
. Η χρεωκοπία του 1932. Αυτή ήταν η πιο ήπια χρεωκοπία, με την έννοια ότι προκλήθηκε λόγω της παγκόσμιας ύφεσης. Αυτή διήρκησε μέχρι το 1964,.
χρεωκοπία του 2008.

papandreou20kastelorizo

Η ουσία, σε όλη αυτή την ιστορία, είναι ότι δεν υπάρχει «σχίσιμο των μνημονίων», αργά ή γρήγορα πληρώνονται, οι «ζουρνάδες» είναι για εσωτερική κατανάλωση, και τα ΟΧΙ δεν έχουν καμιά σχέση παρά μόνον με το αίσθημα δικαίου της τάξης των εργαζομένων, με το οποίο εκφράζουν την αντίθεσή τους προς στην την τάξη των σύγχρονων προεστών. ΟΧΙ στην διακυβέρνησή τους, ΟΧΙ στις πράξεις τους, ΟΧΙ στη λήψη των αποφάσεων για τις τύχες του ελληνικού λαού από αυτούς. Το ΟΧΙ στις προτάσεις Γιούνκερ στηρίζτηκε από την κυβέρνηση της Αριστεράς, και με ευχαρίστηση η τάξη των εργαζομένων την στήριξε.
Δεν είναι ΟΧΙ στην Ευρώπη, ή ΟΧΙ στο ΕΥΡΩ. Όσοι αντιλαμβάνονται το ΟΧΙ, ως ΟΧΙ για την Ευρώπη, απλά προσπαθούν να επιβάλουν μια αριστερή αντίληψη αγωνιστικής αξιοπρέπειας, αλλά σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να συσπειρώνονται ενάντια στη χυδαία ελληνική αστική τάξη, αντί να οργανώνουν την διακυβέρνηση της χώρας για να τσακίσουν την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, με μια σωστή διαχείριση του κράτους, όπως ξεκίνησαν με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, διασπούν την τάξη των εργαζομένων, ρίχνοντας ακόμη μια φορά νερό στο μύλο της αστικής τάξης.
Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς επιλέξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η τάξη των εργαζομένων θα την στηρίξει, αν την ζητήσει η αριστερή κυβέρνηση αφού θα έχει πείσει την αναγκαιότητα για την λαϊκή κυριαρχία και κυρίως το τσάκισμα της νοοτροπίας της σύγχρονης τάξης των «προεστών».

Τι πιο απλό από το σχίσιμο του μνημονίου με το οποίο είναι δεμένη η τάξη των εργαζομένων για σχεδόν 190 χρόνια, από τους σύγχρονους προεστούς και ρασοφόρους. Και όμως δεν γίνεται για μια αφορά ακόμη κατανοητό από την Αριστερά.

Στο ζήτημα της μεγάλης ήττας της κυβέρνησης του Α. Τσίπρα, οι λόγοι δεν οφείλονται στην προδοσία, δεν οφείλονται στην ανικανότητα, δεν οφείλονται στην έλλειψη χρήσης το πολιτικού και οικονομικού οπλοστασίου της.

Η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει την αποτυχία της στην υποτίμηση των δανειστών, στην υπερεκτίμηση των «αντικειμενικών» δεινών, συνθηκών που θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να απαλαχτεί από το χρέος εξαιτίας της εναλλακτικής παγκόσμιας ή στην μικρότερη έκταση ευρωπαϊκής και αμερικανικής οικονομικής κατάρρευσης, η οποία ποτέ δεν ήρθε… στην ώρα της.
Αντίθετα η κατάρευση προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, από έλλειψη προσγειωμένης μαρξιστικής ανάλυσης των κοινωνικών, πολιτικών αλλά πρώτιστα οικονομικών συνθηκών. Η καραμέλα της ελληνικής αριστεράς ότι η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι του κεφαλαίου οδηγεί σε απλά και λανθασμένα συμπεράσματα.

Είναι, μιλώντας μεταφορικά, άλλο μια οικογένεια να οδηγείται σε διαζύγιο, επειδή δεν ταιριάζουν οι δυο σύντροφοι (κρίση συστήματος) και θα ψάξουν για έναν άλλο δεσμό, και είναι άλλο η οικογένεια να έχει κάποια οικονομικά προβλήματα (κρίση κεφαλαίου) και με ρεαλισμό να τα ξεπεράσει αποτελεσματικά, έστω και εις βάρος άλλων αναγκών.

Οι αιτίες της κρίσης είναι εσωτερικές και εξωτερικές. Τις εξωτερικές, λίγο πολύ τις αναφέραμε και είναι στη βάση τους η ξενομανής σχέση της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, ο δεσποτισμός, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για να βρίσκεται στην εξουσία. Οι εσωτερικές είναι η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η έλλειψη δημοκρατίας είναι ευθύνη όλων των συνιστωσών. Η νοοτροπία στην κοινωνία είναι αυτή της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης: «Ο καλλίτερος καπετάνιος εξαφανίζεται ή υποκύπτει στις επιθυμίες των προεστών». Έτσι έχει ποτιστεί και το πλέον δημοκρατικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει μια ηγετική ομάδα, στην οποία ή θα υποκύψεις ή θα εξαφανιστείς. Εκεί οδεύει η σύγκρουση των ηγετικών συνιστωσών, «του κ. Τσίπρα» και του «κ. Λαφαζάνη».
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να επιτρέπει διπλοθεσίτες (όπως ο κ. Παπάς που ήταν διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα και ταυτόχρονα μέλος της ΚΕ του κόμματος) παρόλα αυτά όλες οι συνιστώσες το δέχτηκαν ως κάτι «λογικό». όπως λέει και ο Γκράμσι: «έτσι είναι τα πράγματα» λόγω ηγεμονίας της αστικής τάξης, κάθε τι άλλο περιθωριοποιείται.
Η εσωτερική δημοκρατία δεν μπορεί να ανέχεται να ορίζονται οι υποψήφιοι βουλευτές με μια βούλα της ηγεσίας, της ΚΕ ή κάποιας συνιστώσας. Οι υποψήφιοι βουλευτές πρωτοπορούν στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη περιοχή, και εκλέγονται από αυτά για να μπουν στα ψηφοδέλτια και δίνουν όρκο να υπηρετήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η εσωτερική δημοκρατία δεν επιτρέπει π.χ. την διορισμένη υποψηφιότητα του κ. Βουδούρη, την ανατροπή επιλεγμένων υποψηφίων, που αντιτίθεται στην απόφαση των μελών. Οπωσδήποτε κάποιες διεργασίες πρέπει να γίνονται αλλά η τελική απόφαση είναι αυτή των μελών της εκλογικής περιοχής. Οι άλλες επιλογές είναι απλά το «έτσι γίνονται» από την χυδαία ελληνική αστική τάξη η οποία είναι η κυρίαρχη τάξη. Επιρεάζεται το εκλογικό σώμα π.χ. από το «καραμανλής ή τανκς», από ένα δηλαδή πετυχημένο σλόγκαν μιας κοινωνικά αποδεκτής προσωπικότητας, αντί η Αριστερά να καθοδηγεί τους πολίτες, πράττοντάς το πρώτη αυτή στο δικό της κόμμα, να βλέπουν κριτικά και να αποφασίζουν συλλογικά τα ζητήματα.
Ανάλογη είναι και η πορεία της εύκολης διάσπασης… Βγαίνουν 2-3, υπέρ της εξόδου από το Ευρώ, και χωρίς συζήτηση στη βάση, τους ακολοθεί ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βγαίνει ένα συμπέρασμα βάσει του κακού και του καλού αριστερού αγωνιστή.
Υπάρχουν βέβαια πολλοί περισσότεροι λόγοι για μια τέτοια απόφαση.

Το αριστερό μοντέλο εσωτερκής δημοκρατίας θα πρέπει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως τον τελικό κριτή στις συλλογικές αποφάσεις. Οι προσυνεδριακές αποφάσεις πρέπει να καταμετρούν τους αριθμούς της κάθε απόφασης, από τις Οργανώσεις Μελών (ΟΜ) και όχι μόνον την απόφαση του συνέδρου-εκλεγμένου αντιπροσώπου. Όταν το καταστατικό καλεί τις ΟΜ να κάνουν ανοιχτές συνελεύσεις στην κοινωνία, είναι για την κοινωνικοποίηση των ΟΜ αλλά δεν απαιτεί από την ηγεσία να ακολουθεί τις αποφάσεις της βάσης, δηλ. η μορφή του «προεστού» εφαρμόζεται και στην εσωτερική δημοκρατία των αριστερών κομμάτων. Ο «προεστός» υπάρχει, γνωρίζει καλλίτερα, «ξέρει» διότι το λένε… οι πανεπιστημιακοί, κλπ.
Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας οδηγεί μοιραίως σε τυφλή υποταγή όταν όλα πάνε καλά και σε διάσπαση όταν δεν πάει τίποτα καλά. Γι αυτό και «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα».
Η εσωτερική δημοκρατία οφείλει να ενθαρρύνει και να αποδέχεται τις εισηγήσεις των ειδημόνων, αλλά η πειθώ είναι η τέχνη που χρειάζεται για την σωστή απόφαση των μελών και όχι οι συσχετισμοί συγκυριακών δυνάμεων. Γι αυτό και είναι μοναδική η πολιτική ύπαρξης των συνιστωσών, ως κέντρα ζύμωσης, προβληματισμού και σφαιρικής ενημέρωσης.

Ο ρόλος του κόμματος δεν είναι συγκυριακός, δηλαδή οι προεκλογικές αποφάσεις δεν παραμερίζονται εύκολα. Τέτοιες συνήθειες έχει η χυδαία ελληνική αστική τάξη. Γι αυτό εκφράσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Τσίπρα «είμαστε η κάθε λέξη του συντάγματος», «σάρκα από τη σάρκα του λαού», «πρωτοτυπούμε εφαρμόζοντας το προεκλογικό μας πρόγραμμα» ρίζωσαν στις ψυχές του εκλογικού σώματος, γιατί ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τη νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης που δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για την χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος ή λαϊκότερα του «όλοι το ίδιο είναι». Ήταν σε διαμετρική αντίθεση από τον δεσποτισμό, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, το «μαζί τα φάγαμε» της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης.

Η διαμετρική αυτή αντίθεση της θέσης της κυβερνητικής αριστεράς προς αυτή της κυβερνητικής χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης δεν μπορούσε λοιπόν να μην εκκωφαντικά προβληθεί, όταν η διαπραγμάτευση οδήγησε την αριστερή κυβέρνηση να διολισθήσει στη συμπεριφορά της σαμαροβενιζελικής .  Κάποιοι παρέμεναν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στην αντιμνημονιακή πολιτική, στις προεκλογικές υποσχέσεις και διαχώρισαν τις θέσεις τους ψηφίζοντας ΟΧΙ στο μνημόνιο-3.

Η Ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει διαλεκτικά να αποφασίσει αν είναι σωστό να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές. Αυτοί, είτε είναι ξένοι είτε έλληνες θέλουν τα δανεικά, αυτά που η χυδαία ελληνική αστική τάξη υπέγραψε ότι τους χρωστάει.
Από κει και πέρα, οφείλει διαλεκτικά να αποφασίσει πώς θα διαχειριστεί το κράτος έτσι ώστε να τσακίσει την νοοτροπία της χυδαίας ελληνικής αστικής τάξης, να μπορέσει συσπειρωμένη, με όλες τις διαφορετικές απόψεις, να εκμεταλλευτεί τις πρωτοβουλίες της προέδρου της βουλής, την ανάδειξη της διαφθοράς, την αναμόρφωση των χρονίων ασθενειών της δημόσιας διοίκησης, των σχέσεων κράτους-εκκλησίας.
Μόνον αυτά χρειάζονται επίλυση σε αυτή την περίοδο της διαχείρισης, κατά την οποία ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης μπορεί να μπεί στα σκαριά, για μια νέα Ελλάδα,»made in Hellas».


Πηγές:
http://www.dealnews.gr/oikonomia/item/31507-%CE%9F%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-Forbes#.VcgoSflmoop